۱۳۹۲ دی ۵, پنجشنبه

485

آدمای زندگیت، اونایی که نباشن می‌خوای دنیات نباشه.
یه وقتا تو جمع‌ها یا مکالمه‌های بیش از دو نفر جوری رفتار می‌کنن انگار اونقدرام به تو تعلق خاطر ندارن یا اینطور بگیم که تعلق ندارن، انگار اونقدرام خودمونی و صمیمی نیستین، یه وقتا ممکنه ازشون شاکی بشی که هی فلانی چرا منو به دیگر دوستات معرفی نمی‌کنی؟ چرا من هیچ کدوم از آدمای زندگیت رو نمی‌بینم و از این قبیل شبهه‌ها...
می‌دونی؟ گاهی واس اینه که با وجود تمام حس دوست داشتنی - حالا هر مدل دوست داشتن - که نسبت به تو دارن، کسر شانشون می‌شه از تو بگن.
یه وقتا تو رو فقط واس خودشون می‌خوان، نمی‌خوان با کسانشون صمیمی بشی. اینکه از ترس دزدیدنت توسط دیگران نخوان معرفیت کنن هم تو همین کتگوریه.
گه گدار هم جزو کتگوری ندارها قرار می‌گیره قضیه.
پیش میاد فقط تو رو داشته باشن...

همی این، صوبت دیگه‌ای ندارم. :)

۱۳۹۲ آذر ۱۰, یکشنبه

484

نمی‌دونم چرا انقدر حس کوفتگی داشتم تو تمام تنم.
بعد از نهار، ولو شدم رو کاناپه که یه خورده استراحت کنم.
حوصله حرف زدن نداشتم.
برام چای آورد، با لیوان خودش رفت.
چای رو که خوردم، فک کنم ساعت دو بود.
خوابم برد.
با جوراب خوابیدن من از عجایب طبیعتمه.
هر بار با صدای وایبر بیدار می‌شدم، جواب می‌دادم و دوباره می‌خوابیدم.
صدام کرد، گفت پاشو روی سه نفره بخواب، چشمامو باز کردم که یعنی متوجه حرفات شدم ولی حالشو ندارم، خوابیدم.
دوباره با ویبره‌ی گوشی از مسیج‌های وایبر بیدار شدم، دیدم روم پتو انداخته، حس درآوردن دستم از زیر پتو رو نداشتم، خوابیدم.
طرفای پنج بود که از فشار مثانه بیدار شدم و نشستم.
دیدم خودش روی کاناپه‌ی بغلی خوابیده، لبخند اومد رو لبم که من با این هیکل روی یه نفره خوابیدم و اون روی سه نفره، پتویی روش نیست، گوله شده از سرما، پا شدم پتو رو انداختم روش.
با چشمای بسته گفت می‌ری؟ گفتم آره.
خوابید.
رفتم دستشویی و بعد هم کلن رفتم.

۱۳۹۲ آذر ۸, جمعه

483 - Love this scene, love this kind of proof

A Beautiful Mind (2001)
John Nash (Russell Crowe): Alicia, does our relationship warrant longtime commitment? 'Cause I need some kind of proof, some kind of verifiable, empirical data.
Alicia Nash (Jennifer Connelly): [Laughs] I'm sorry, just give me a moment... to redefine my girlish notions of romance. Ummm, A proof? Verifiable data. Um... okay. Well, how big is the universe?
+ Infinite.
- How do you know?
+ I know because all the data indicate it.
- But it hadn't been proven yet?
+ No.
- You haven't seen it.
+ No.
- How do you know for sure?
+ I don't, I just believe it.
- Mmm, It's the same with love, I guess.


۱۳۹۲ آذر ۴, دوشنبه

482

به صورت یه قدیمی زل زده بودم، با خودم گفتم خودمونیما، نگاه کردن به صورت بعضی‌ها هم حس خوب گوش سپردن به نوای زیبای ویولن رو برای آدمی تداعی می‌کند.

۱۳۹۲ آذر ۲, شنبه

481

با بابا نشسته بودیم نهار خوردن، از لای سبزی خوردن پیازچه‌هاش رو من می‌خوردم، شاهی، ریحون، تره و شوید رو اون می‌خورد، دومی رو که برداشتم.
شاکی طور، با خنده گفت قبول نیست من بخورم، پیازچه‌هاشو پیدا کنم، تو بخوریا!
مامان اومد گفت چی شده؟
گفتم می‌گه قبول نیست من در بیارم تو بخوری.
بابا زد زیر خنده، انقد خندید که از خنده‌ش خنده‌م گرفت، گفت شیویدها رو بخور که چربی سوزه.
مامان گفت چربی خون نداری که راستی، داری؟ دفعه پیش کی دادی؟ آزمایش؟
با تعجب گفتم دفه پیش کی دادم!؟
بابا دوباره زد زیر خنده.
مامان با لبخند رو لبش گفت زهرمار، بی ادبِ بی تربیت.
بابا با خنده گفت خب درست حرف بزن خانوم، می‌دونی که چطوریه این.

۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه

480

دارین از کف می‌دین منو.
تو روزای اوجم به سر می‌برم.
دو روز دیگه اگه اومدین سراغم، بعد یهو ریدم به در و پیکرتون، نگین چراها.

۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

۱۳۹۲ آبان ۸, چهارشنبه

477

امشب متوجه شدم خواهرزاده‌ی دو ساله‌ام هم حتا فهمیده به هنگامه‌ای که مهربون می‌شم باید قدر عافیت بداند.
وی هرگز نفهمید.
مهم هم نیست پس از این همه، فقط در راستای کنایه‌های گه گدارش می‌گویم.

۱۳۹۲ مهر ۲۹, دوشنبه

474

همین که وارد کافه شدیم، کافه‌چی شناختمون.
تازه برای بار دوم بود می‌رفتیم، اما همون میزوصندلیِ قبلی رو سریع برامون آماده کرد و گفت بفرمایین.
همین که نشستیم، گفتم ببین که بت می‌گم هر جا یه دفه برم منو یادشون می‌مونه.
خندید، گفت خوبه دیگه.
یه ربعی گذشته بود و لااقل پنج دقیقه از حرفامون راجب اواخواهر بودن کافه‌چی، همجنس‌گراها و دوستای گی‌مون در گذشته و حال سپری شده بود.
کافه‌چی رو کارش داشتم، به هر زبونی صداش کردم، متوجه نشد.
گفتم حیف که اسمشو بلد نیستم.
خندید، گفتم یه چند بار دیگه که بیایم و باهاش رفیق شم، اسمشو یاد می‌گیرم، به اسم صداش می‌کنم.
گفت تو بیخود می‌کنی باهاش رفیق شی.
غش کرده بودم از خنده.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

473

یه وقتا عجیب دلتنگمه
اما صدام نمی‌کنه

472

دیشب پدر برای بار چهارم توی این چند ماه اخیر فکر کرده بود کسی در حال سرقت از ماشینش بوده.
رفته بود به مادرش سر بزنه و وقتی برگشته دیده کسی تو ماشینش نشسته.
انقدر دست و دلش تو این مدت لرزیده که سریع عصبانیتش زده بالا و رفته سر وقت طرف.
بدون اینکه مهلت بده طرف حرف بزنه، چنان یارو رو آش و لاش کرده که حد نداره.
بعدن معلوم شده که طرف همسایه‌ی منزل عمو بوده و چون دیده در ماشین رو بابا باز گذاشته اومده نشسته تو ماشین که نکنه دزدی چیزی بیاد سر وقت ماشین.
طفلک کلی شرمنده شده بود، در راستای آروم کردنش گفته بودم تقصیره خودشه پدر من، آدم در راستای امور خیرخواهانه هم که می‌خواد حرکت بزنه، درست می‌زنه، نمی‌رن تو ماشین یارو بشینن که! وامیستاد دم ماشینت.

471

تو عالم موسیقی یه فلسفه‌ای هست که موزیسین‌ها می‌گن "وقتی از ساخت یه کار خوب مطمئن می‌شی که آدمایی که برای بار اول می‌شنونش حس می‌کنن یه جایی قبلن شنیدنش."
می‌دونی؟ یه وقتا بعضی آدما تو زندگیت همینطوری‌ان، انگاره که سال‌هاست می‌شناسیشون.
اینا همون تصنیف‌هایی هستن که برات می‌شن بهترین تصنیف یک قرن.

۱۳۹۲ مهر ۹, سه‌شنبه

469

گفتم برام کار پیش اومده بود، منتها چون از قبل با تو قرار گذاشته بودم، دیگه بی خیال کاره شدم.
گفت اوا! خب می‌رفتی به کارت می‌رسیدی.
چپ‌چپ نگاش کردم.
با خنده گفت خب الان که پیشمی اینو می‌گم، اگه نمیومدی که با لگد می‌زدم تو صورتت.

۱۳۹۲ مهر ۸, دوشنبه

468

از تیکه‌کلام‌های دائمی و نفرت‌انگیز(لااقل برای من) پدرم اینه که برمی‌گرده "با همه‌ی ادعات ..."، "ادعات کون خرو پاره کرده، ولی ..."، "تو که همه‌ش ادعات می‌شه ..."، "تو که ادعای فلانت می‌شه ..." و و و و ...
حال اینکه این حرف‌ها رو آدمی می‌زنه که مدام می‌گه من این کارو کردم، من اون کارو کردم و ... در عین حال انتقادپذیریش نه اینکه بگی در حد نخوده یا هر چیز خورده‌ی دیگه‌ای، کلن انتقادپذیری در وجودش گنجونده نشده، بماند.
تا سال‌های سال، شاید بگم حتا تا همین چند وقت پیش، هر بار متلکی در زمینه‌ی ادعا می‌نداخت، کلی باهاش بحث می‌کردم که من هیچ‌وقت ادعا نکردم، یا حتا اگر کردم پیش تو نکردم، اگر پیش تو کردم در هیچ‌کدوم از زمینه‌هایی که بابت‌ش گیر می‌دی نکردم و لب مطلب اینکه همیشه می‌گم من ادعایی ندارم.
گاهی همین موضوع مسخره به بحث‌های بالابلندی با صداهای از حنجره در رفته کشیده می‌شه.

انی‌وی، حالا چی شد که همه‌ی این‌ها رو بهم بافتم، اونو بگم.
چند وقت پیش تو نیوزفیدِ فیسبوک، یکی از دیالوگ‌های روزی روزگاری که تو پیج دیالوگ بی‌منت نوشته بودن، توجه‌م رو جلب کرد، نوشته بود:
خاله لیلا (ژاله علو): یه مسابقه‌ هست که مردایی که ادعاشون می‌شه، توش شرکت می‌کنن.
مراد بیگ (زنده یاد خسرو شکیبایی): من ادعایی ندارم.
خاله لیلا: ادعایی ندارم، خودش کم ادعایی نیست!

توضیح واضحات هم ندارد دیگر.

۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

467

خواهرش زر می‌زنه.
آدما خیلی خوبه که یه کاری نکنن - کنن - که حداقل ازشون متنفر نشی.
هی! بلخره نفهمیدم تجربه‌های خوبی می‌تونه داشته باشه یا تجربه‌های خوبی باید داشته باشه!؟
اومدم این پست رو نقطه‌دار - شماره‌دار - بنویسم، سبکی که هیچ وقت توش خوب نبود.
می‌خواستم این کارو کنم، چون موضوع‌های زیادی تو ذهنم بود که حرف زیادی راجبشون نداشتم.
ولی وقتی شروع می‌کنی پست نقطه‌دار نوشتن که مثلن هیچ‌کدوم ربطی به هم نداشته باشن و بتونی صد تا حرف بزنی، انگار هی کم میان حرفات و بازم کم میان حرفات، غیر از این مدام وسط‌ش چیزای دیگه یادت میاد که شاید ربط به حرفای قبلت داشته باشه.
می‌دانید؟ قرار نیست حتمن همه‌ی عالم و آدم بفهمن من چی می‌گم. همونطور که هر کسی قرار نیست آدمی رو بفهمه.
همونطور که هر کسی از من خوشش نمیاد، قرار هم نیست از خوندنم خوشش بیاد.
قبل از نوشتن این پست انقدر عصبی شده بودم، رفتم تو مستراحِ پارکینگ سیگار کشیدم، کاری که قبلن حتا یک بار هم انجام نداده بودم.
احمقانه‌ست زندگی.
خیلی دلم می‌خواست می‌نشستم سفسطه‌گری می‌کردم که کجاش هست و کجاش نیست، احمقانه بودن زندگی رو می‌گم، ولی خب اصلن حوصله ندارم.
ولش کن، ادامه هم ندم.

۱۳۹۲ مهر ۲, سه‌شنبه

466 - :)

یه صمیمی می‌گفت هر بار می‌خوام برم فیسبوک و F رو می‌زنم، چون زبون سیستم فارسیه، ب می‌زنم و اینتر می‌کنم، بلاگ تو باز می‌شه.
همین.

465

هنوز از خنده‌های قبل لبخند رو لبم مونده بود.
فکر کرده بودم مردک بیست و پنج سالت شد و هنوز نیشت الکی باز می‌مونه و باید دستی ببندیش.
از دستی خنده‌م گرفت و نیشم بسته نشد.
باز دو تایی زدیم زیر خنده.
زیر گوشش گفتم فقط ما دو تا می‌خندیم، هیچ کی دیگه نمی‌خنده.
خنده‌ش بیشتر شد و سرشو تو گردن نداشته‌م فرو کرد.

۱۳۹۲ شهریور ۳۱, یکشنبه

464

گفته بودم دستتو بده ببینم.
دستشو گذاشته بود تو دستم.
گفته بودم این کارتونای والت‌دیسنی رو دیدی که دست دختره تو دست پسره گم می‌شه؟
خندید، خنده‌ش رو نگاه کردم و دوباره چشم دوختم به دستش که تو دستم بود.

۱۳۹۲ شهریور ۲۱, پنجشنبه

463

از سکسی‌ترین حرکاتی که یه دختر می‌تونه انجام بده اینه که مثلن وقتی موهاش از سمت چپ می‌ریزه توی صورتش، سرش رو سمت راست بچرخونه و با دست راستش، موهاش رو بذاره پشت گوشش...

۱۳۹۲ شهریور ۱۸, دوشنبه

462

علیرضا می‌گفت کامران به این فکر کن که فرداروز گذرت میافته به خیابونایی که اون زیاد ازشون رد می‌شه و شاید با هم چشم تو چشم شدین.
چند ساعتی بعد از اینکه حرف زده بودیم، برای اینکه ذهنم رو از مسایل کاری دور کنم، به آدمایی از گذشته فکر کردم.
آدمایی که بعضیاشون شاید مال خیلی قدیم، یا حتا قدیم هم نبوده باشن، ولی خب ترجیح داده‌ام که جزو گذشته‌م بدونمشون.
بعضی‌ها رو انقدر کم بدونم که فقط به دید تجربه نگاهشون کنم.
و خب یاد حرف علیرضا افتادم و با خودم فکر کردم اگه فرداروز گذرم تو خیابونایی که زیاد ازشون رد می‌شن افتاد و چشم تو چشم شدیم چه می‌کنم؟

۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه

461 - :) با ربع قرن تجربه

تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال...
اینکه پنج سال رو می‌گم تا سال‌های سال، احتمالن تو نگاه اول مضحک به نظر بیاد، آخه پنج سال و یا کمی بیشتر که سال‌های سال به حساب نمیاد.
ولی خب معمولن این موضوع بستگی به این داره که در چه زمینه‌ای این اصطلاح یا عبارتو به کار برده باشی، به نظرم وقتی بخوای مثل من به کار ببری شاید کم هم باشه.
منظور از کم اینکه اونطور که باید و شاید وصف حال نیست.
تازگی گله‌هایی می‌شنوم یا که حتا با انزجار از توضیح دادنام غر می‌زنن، می‌دونم که توضیح عنه، ولی خب من همینم، دیگه اینجا که چاردیواری اختیاری هر گونه که دلم بخواد می‌نویسم، شما تو همون تکست‌ها و ایمیل‌ها غرهاتو بزن.
انی‌وی، داشتم می‌گفتم، تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال از بزرگترین حسرت‌ها یا شاید بشه گفت آرزوهای ناشدنی‌ام این بود که کاش لااقل هفت یا هشت سال زودتر به دنیا میومدم.
نوشتنِ این پست تو شب تولدم هم حال و هوایی داره واس خودش. شب تولد بیست و پنج سالگی، ربع قرن...
هه!
الان که دارم می‌نویسم - راستش فک کنم طرفای پنج بعدازظهر بود اولین کلمه رو توی گوشی نوشتم، بعد هی مسایل مختلف پیش اومد و طول کشید تا نیمه‌ی اول دربی تهران پخش شد و نشستم کم و بیش نگاه کردم، بعد انقدر حالم از بازیشون بهم خورد که بین دو نیمه اومدم پای کامپیوتر به قول انگلیسی زبان‌ها اند هیِر وی آر، آره - و یاد روزایی میافتم که هر شب فکرم درگیر همین موضوع بود، الانه باز هم دلایل دیگه‌ای یادم میاد که موقع شروع به نوشتن اصلن یادم نبود.
می‌دانید؟ چند ساعت پیش فقط یاد عاشقیَت‌ها بودم، یاد دخترکانی - نویسنده به این دلیل از واژه‌ی دخترکان استفاده می‌کنه، چون حال نمی‌کنه بنویسه دختران، دلم خواست توضیح بدم الان باز، به همین سادگی - که اشک توی چشمشان جمع می‌شد و تو چشم‌هام (چشم‌های گاهی خیس) نگاه می‌کردن و بعضی بعد از یک یا دو سال یا حتا سه سال رابطه، تنها دلیل بهم زدنشان اختلاف سنیِ پنج سال و بیشتر بود.
وقتی بحث اختلاف سنی پیش میاد، حالا هر چقدر هم که باشه، نمی‌شه برای این فاصله‌هه "سال‌های سال" رو به کار برد، مگه نه؟
مثلن یادم میاد بچه که بودم دوست داشتم برادر بزرگتره باشم، نه به این خاطر که حریف زور داداشم بشم‌ها، البته دروغ نگم این هم بود یه وقتا، اما اونقدرا حس جدی‌ای نبود، مال معدود روزهایی که با داداشم دعوا داشتیم و مسلمن کتک بیشتر رو من می‌خوردم، ولی چیزی که حقیقتن بهش فکر می‌کردم این بود که از اون داداش بزرگای حمایت‌گر باشم مثلن.
یه همچین موجودی‌ام من.
چند روز پیش به یکی از دوستام، از همون قدیمیا که آخر این پست بهشون اشاره شده گفتم یه همچین موجودی‌ام من، گفت خوب موجودی هستی، حیف تو محیط وب بود، انگار لبخند شیرینی می‌زد، نشد ببینم سیو کنم تصویر لبخندش رو.
یا مثلن اون موقع که پدرم ورشکست شد و با خودم فکر می‌کردم اگه بزرگتر بودم، می‌تونستم کمک‌حالش باشم.
نمی‌دونم، از همین چیزا دیگه!
این روزا رابطه‌م که با آدمای هم سنم - تا دو سال بالا پایین هم سنه به زعم من - به صورت احمقانه‌ای بهم می‌خوره، یکی از دلایل اصلیش همون رابطه‌های قدیم بوده و هست. مسلمن وقتی عادت کنی به برخوردها و رفتارهای عقلانی‌تر، نمی‌تونی خیلیا رو تحمل کنی.
دوباره ارتباطم با دوستای سن بالای قدیمی‌ام که مدت‌ها باهاشون بیرون نمی‌رفتم و صحبت‌هامون فقط در حد صحبت‌های فیسبوکی شده بود، زیاد شده.
بازم دلم از همون چیزای ناشدنی می‌خواد.
این چند وقت همه‌ش میدنایت این پاریس میاد تو ذهنم، چقدر این فیلمو دوست داشتم.
ادامه ندارد.

۱۳۹۲ شهریور ۱۱, دوشنبه

460

یک شب که ساعت یازده از مهمونی برگشته بودیم خونه، یه نفر لگنته‌ی دویست میلیونیش رو جلوی در پارکینگ خونه پارک کرده بود، بابام از همون دور که کوچه رو میومد پایین شروع کرد فحش دادن به فهم و شعور طرف.
همین که نزدیک در شدیم، همسایه هم که تازه از راه رسیده بود و در حال پارک کردن ماشینش بود، سری به تاسف تکون داد.
داداشم پیاده شد و با عصبانیت در رو کوبید بهم، رفت چندتا ضربه به شیشه‌های اتومبیل مزاحم زد تا صدای دزدگیرش در بیاد و راننده بیاد جابجاش کنه، ولی خبری نشد، مادرم گفت "یعنی همچین ماشینی صدای دزدگیرش قرار نیست در بیاد؟"
پیاده شدم و به همسایه گفتم ماشینش رو از پشت بچسبونه به ماشین طرف، نیشش باز شد، گفت "پنچر کنیش منصفانه‌تره‌ها" و رفت نشست پشت فرمون، به بابام گفتم "ماشینو بچسبون به ماشینش"، اون هم نامردی نکرد و با اشاره‌های من درست تو فاصله‌ی یک سانتیمتری ماشین طرف ترمز دستی رو کشید.
اومدم دم درب وایسادم که بقیه بیان برن تو، با یه لحن از خودراضی گفتم "حالا بیاد ماشینشو ورداره" خواهرم خنده‌ش گرفته بود، گفت "می‌زنه به ماشینا"، گفتم "جراتشو نداره".

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۲ شهریور ۹, شنبه

458

+ من
- اوشون

ساعاتی بعد از نیمه شب:
+ شب بخیر
- شب بخیر عشق قدیمی
ساعاتی بعد از ظهر:
+ خر
- عه، چرا؟
+ دلم خواست، این از امتیازهای عشق قدیم بودنه
- تابلو بود در مورد اونه
+ عه، فمیدی؟
- عشق هرگز نمی‌میرد، بلکه از شکلی به شکل دیگر تغییر پیدا می‌کند، آره، فهمیدم
+ یا از کسی به کس دیگر انتقال می‌یابد؟
- نه، منظورم عشق به یک نفره، حتا تنفر هم وقتی به وجود میاد که عشقی در کار بوده باشه
+ الان عشقت به من شکلش عوض شده؟
- آره
+ الان چه شکلیه؟
- قبلنا شکل قلب بود، الان دایره‌س
+ گاب
- [گل می‌فرستد]
+ متشکر
- فداتون بشم، تازه دایره‌ش یه وقتا سولاخ می شه
+ چطوری ینی؟

تو بی کانتینیود...

۱۳۹۲ شهریور ۳, یکشنبه

457

من مانده‌ام تنهای تنها... من مانده ام تنهای تنها داهاهاهاهای یاهاهاهاهاهای
عجیب فاز خوندن گرفتم.

امروز تو اینستاگرام اقلیما یه نوتی خوندم، تو کپشنش نوشته بود:
Because it feels so good when I stop.
سخنم با اون دسته از دوستانه که از من می‌پرسن "چرا من نمی‌کشم بیرون؟ چرا هی ادامه می‌دم؟"، خواستم بگم احتمالن بخاطر اینه که وقتی بکشی بیرون حس خیلی خوبی داره. منتظری به نقطه‌ی عطفش برسه.

از صب تا حالا رفته بیرون نیومده، حیف که یه هفته مسافرت بودم و سرکار نبودم نمی‌تونم بش غر بزنم.

میان صید غم‌ها...

چه خوشگل شده پدسگ از دو سال پیش که من ندیدمش، یا لااقل تو این عکسه که اینطور بود.
اکثر مواقع این "یا لااقل که..." رو می‌گم تا مثلن به شنونده حالی کنم خودم بهترشو دیدم، لازم به زر زیادیِ شوما نیست که بیای بگی فیلان. از سر داداشم افتاده تو دهنم، بسکه توضیح می‌ده!

یه چیز دیگه‌ام می‌خواستم اینجا بنویسم که آخریش باشه، منتها هر چی فک می‌کنم تو این نیم ساعته یادم نمیاد... حیف!

۱۳۹۲ شهریور ۲, شنبه

456

امکان نداره پای این بچه رو ببینم و اشک تو چشام جمع نشه...

455

آیم نات یو، آیم نات ایون لایک یو.
این جمله‌هه رو به دو لحن می‌شه خوند، یکی وقتی طرف از ناتوانیِ خودش در انجام اموری می‌گه، معمولن تو فیلما وقتی یکی تو بغلشون داره می‌میره و طرف ازشون می‌خواد که راه رو ادامه بدن و ازین دری و وریا یه همچین حرفی با این لحن زده می‌شه.
یه وقتام، وقتی می‌خوای طرف رو خورد کنی که بگی من به رذلی و کم ارزشیِ تو نیستم، انقدر پست باشم که فلان کنم و اینا؟ بعیده!
همین.
مخاطب خاص: نگرفتی بیا برات توضیح بدم.

۱۳۹۲ مرداد ۲۱, دوشنبه

454

خیلی وقتا که از شدت عصبانیت فکر می‌کنم "با یک مشت احمق طرفم"، یا توی محیط خونه که فکر می‌کنم "با یه مشت گاگول/امل زندگی می‌کنم"، با خودم می‌گم اگه اونا هم راجب من اینطور فکر کنن چی؟
بهرحال وقتی می‌گیم حرفای هم رو نمی‌فهمیم، فقط طرف مقابل نیست که برای ما خودش رو نفهم جلوه داده که ما نیز هم برای اون همینطور جلوه کردیم.
این موقع‌ها باید به اصل حواله دادن انسان‌ها و افکارشون رجوع کرد.
اینکه چه اهمیتی دارد فلانی چه فکری راجب من و رفتارم می‌کند، در واقع برایمان خیلی هم مهم است، فقط اینکه نادیده می‌گیریمشان، البته خود این نادیده گرفتن نوعی از اهمیت ندادن به افکار افراده. ولی خب حالا من نه فلسفه می‌دونم، نه اونقدر هنر سفسطه دارم که بتونم این پارادوکس رو ثابت کنم که همزمانی که افکار یکسان انسان‌ها برای آدمی مهمه، می‌تونه دارای هیچ اهمیتی نباشه.
هوم، مثلن خیلی وقتا آدما کار خودشون رو می‌کنن، به اصطلاح گندشون رو می‌زنن - اینجا از فعل‌های درآوردن و بالا آوردن هم می‌شد استفاده کرد - میان ماله می‌کشن. حالا این ماله کشیدن قرار نیست تغییری در حاصل کار ایجاد کنه، فقط ممکنه دید طرف مقابل رو به جریان عوض کنه، شاید باهاش کمی نرم‌تر برخورد کنه مثلن.
بر فرض مثال به همسرم خیانتی می‌کنم و اون از جریان بو می‌بره - که زن‌ها همیشه بو می‌برن - اینجا ماله کشیدنه قرار نیست کاری که انجام شده رو عوض کنه، فقط قراره توجیحاتی بیارم که چرا مرتکب به یه همچین کثافت کاری‌ای شدم.
گاهی این توجیحات حتا می‌تونه مقصر رو طرف مقابل بدونه.
مثلن وقتی حقایقی رو به دوست دخترم می‌گم که می‌دونم مثالِ خاری در چشمه، لااقل انتظار دارم بگه نه اینطور نیست، ولی اون جریان رو از ریشه قطع می‌کنه و می‌ره سراغ اون بخش اول حرفام و می‌گه تو نفهمی و نمی‌فهمی و این‌ها! من منتظرم چرای موضوعات مطرح شده توسط خودم رو بدونم، اون می‌زنه توی جاده خاکی که من آدمی‌ام که با تو خوابیدم و ...
حالا موضوع اینه که آیا آدمی که با من خوابیده، معصوم می‌شود؟ مبرا از هر گونه گناه می‌شود؟ قابلیت خوابیدن با دیگران را از دست می‌دهد؟ آیا حرف من معنیِ این را می‌دهد که می‌گم او با کس دیگری خوابیده؟ پاسخ همه‌ی سوال‌ها نه است.
اما بر فرض مثال مرد/زنی که با همسرش کمِ کم هفته‌ای یک بار می‌خوابد که می‌شود پنجاه و دو بار در سال، با مرد/زن دیگری نمی‌تواند بخوابد؟ پس بوی گند و کثافت خیانتی که تمام شهرو ورداشته از کجاست؟ من فقط دارم می‌گم معیار سکس نیست.
چن وقت پیش یه دوستی تعریف می‌کرد کسی رو می‌شناسه - البته اون دقیقن به من گفت کی - زندگیش رو دوست داره، شوهرش رو دوست داره، عاشق بچه‌شه، ولی بازم گاهی شیطنت می‌کنه، در ضمن الان بچه‌ی دومش رو بارداره.
باز هم می‌گم موضوع این نیست که افراد رو با هم مقایسه کنیم! که البته این هم خوراک ماهاست که وقتی یک نفر حرفش رو با مثال مطرح می‌کنه سریع بهش بتوپیم که تو منو با فلانی مقایسه می‌کنی؟

قرار نبود من از همه‌ی این حرف‌ها نتیجه‌گیریِ خاصی کنم، فقط گفتم که گفته باشم، تشخیصم هم الان اینه که خواب بر من مستولی شده، بنابراین بهتر که بکپم.

۱۳۹۲ مرداد ۱۶, چهارشنبه

452

می‌دانید؟ گاهی آدما هر چقدر هم که بهت نزدیک باشن یک سری حرفا رو نمی‌تونی براشون بزنی.
نه که بخوام باز جریان غریبه‌ای-در-اتوبوس رو پیش بکشما، نه! ولی خب مثلن من با برادرم از خصوصی‌ترین مسایل حرف می‌زنم، اما فقط از خود مساله حرف می‌زنم، یاد ندارم از احساسی که به اون موضوع داشتم حرف زده باشم.
اینطوریه که می‌شه گفت طرف از زندگیت با خبره.
در حالی که هر چیزی رو هم راجب تو نمی‌فهمه، شاید سال تا سال نفهمه فلان روز چرا ناراحت بودی یا بهمان روز چرا خوشحال.
اما بعضیا برات اینطوری نیستن، نه اینکه از اولش اینطوری بوده باشن، تنها کسانی که از اول اینطوری‌ان همون غریبه‌هان، که البته اونا هم فقط جریان خبری مسایل رو می‌گیرن، احساس رو اگه دلتم بخواد نمی‌تونی باهاشون به اشتراک بذاری یا انتقال بدی. چرا که باید بشناسنت، باید ادراک داشته باشن روت، می‌دونی؟ باید وقتی یه سری چیزا رو از اون ته‌مه‌های دلت براشون می‌گی، لبخند پر از آرامشی به صورتت بزنن که انگار دنیا مال توست. اینا همون آدمایی هستن که بعد از گفتن یه سری حرفا خودتم باورت نمیاد براشون گفتی. بعد ناخودآگاه می‌گی "تا حالا برای کسی نگفته بودم."، وقتی چند بار تکرار شد قضیه، حس می‌کنی اگر بازم این جمله‌ی "تا حالا برای کسی نگفته بودم." رو بگی حالت لوثی پیدا می‌کنه، ولی قبل از اینکه فک کنی که آیا بگی آیا نگی، ناخودآگاهت این حرفو زده...

دلم نمی‌خواد بیشتر از این راجبش حرف بزنم، فکر هم می‌کنم شدیدن ناواضح نوشتم و باز هم دلم نمی‌خواد بشینم ویرایش کنم.
همین دیگه.

۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه

450

گاهی عکس آدم‌ها انگار جلوی رویت سبز می‌شود و درسته که سر تاریخ‌های خاصی همیشه یادشان می‌کنی، ولی خب همیشه هم که یادشان نیستی، اما همین که عکسشان ناگهان جلوی رویت ظاهر می‌شود، وقتی به فولدری اشتباهی می‌روی، یکی از جاهایی که خاطره‌ها را دفن کرده‌ای، قلبت درد می‌گیرد، بعد از این همه، می‌فهمی چقدر دلت برایش تنگ شده.
مدت‌ها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشن‌های فیسبوکم، کم اهمیت‌ترها رو پاک می‌کردم و بعضی‌ها رو آرشیو می‌کردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایل‌ش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخ‌های بینیم بیرون دادم.

ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد می‌گیره و به اصطلاح می‌خوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله می‌شه، کلی مو هست که کنده می‌شه و دهنمون رو سرویس می‌کنه.

۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه

449

آدما چه راحت آرزویت می کنند، که ای کاش هرگز پاتو تو زندگی شون نذاشته بودی.
یاد سه سال پیش و روز اولی که دیدنت می کنن و ... تو هم می نشینی یاد لحظه ای میافتی که تو سرمای دی ماه تمام صف ترمینال ونک رو باهاش واستادی تا سوار بشه بعد خودت بری.
یاد نگاه رو به بالاش که بتونه صورتت رو ببینه، لبخندهایی که پر از حرف بود، چشمایی که... من تمام تو، تمام توی آن روز رو هم از بحرم هنوز، می دانی؟

448

این روزا به نسبت حد و اندازه‌ای که پر از حرفم هیچی نمی‌گم.
اصلن بیخود نیست همیشه آخر اسمم می‌نوشتم سایلنت که...
یه جمله‌ای هست خیلی جاها از قول هاوکینگ می‌نویسن که افراد ساکت درونشون پر سر و صداست، قصه‌ی منه.

دیروز برای چک‌آپ کلیه‌م رفتم پیش پزشکم، برام سونوگرافی نوشت.
دکتر سونوگراف گفت یه سنگ 4.8 میلیمتری توی کلیه چپت داری، یه چند تا بچه‌ام کرده.
نتیجه رو که پیش پزشکم بردم گفت لحظه‌ای نباید دهنت خشک باشه یا احساس تشنگی کنی، باید... گفتم می‌دونم دکتر، باید شاشم سفید باشه و فعالیت زیاد و ... حفظم، فقط یه وقتا انقدر می‌رم تو خودم که وقتی برمی‌گردم از بس گلوم خشکه حرف بزنم گلوم می‌سوزه...
مثل همیشه حال رفیق 20-30 ساله‌ش که بابا باشه رو پرسید و باز هم طبق روالی که ازم یه سری چیزا می‌خواد، خواست براش یه آیپد مینی بخرم بفرستم. گفتم چشم و خدافظی و اومده بودم بیرون، ساعت پنج و نیم بود، از رسالت تا چارراه ولیعصر تو اون ترافیک لااقل یه ساعت تو راه می‌بودم، تکست زدم به شریکم که من دیگه کلن نمیام.
وقتی رسیده بودم خونه، داداشم پرسید چی شد؟ گفتم کلن فقط توم قطعات دست دوم به کار بردن، خندید گفت امکانات نبوده، گفتم کاش مغزم دست دوم بود، برند نیو نبود، نگام کرد فقط، با خودم گفتم عوضش این یکی اندازه‌ی هزار سال خسته‌س، به دلم فکر می‌کردم..

بش می‌گفتم چرا غم داری؟ می‌گفت من، تو، اون، فلانی، هعی

447

می‌دانید؟ یک وقتا به قول الام آدمی می‌خواهد بنویسد که حرفاش خونده بشه، منتها کسایی هم که می‌شناسنش نخوننش، انگار که یک سری رهگذر بخونن، یا مثلن فقط یک سری افراد خاص. متسفانه بی قانونم اینطور نیست...

۱۳۹۲ تیر ۱۸, سه‌شنبه

446

فقط موضوع این نیست که آدمای اشتباهی سر راه هم قرار می‌گیرن، حاضرم شرط ببندم اگر آن‌هایی که معتقدند شما انسان اشتباهیِ زندگی‌شان هستید روبروی فردی مثل خودشون قرار بگیرن حتا توان تحمل همدیگه رو برای لحظات کوتاه هم ندارن.
ولی اینطور آدما حتا تو نگاه اول هم همدیگه رو جذب نمی‌کنن انگار.

۱۳۹۲ تیر ۱۰, دوشنبه

444

دیشب با صدای عمو جیمز، وقتی Until It Sleeps رو می‌خوند به خواب رفتم.
امروز رفته بودم متالیکاورلد دات کام، ببینم قصه‌ی نوشتن لیریکسش چیه.
هی تلخند زدم، رفتم پی کارم.

443

صدای قدم دخترها باید آن چنان زیبا باشد که آدمی وقتی با رفیقش میرداماد را متر می‌کند، توان ادامه‌ی حرفش را نداشته باشد و برگردد ببیند آنکه از پشت سر می‌آید کیست که این چنین با پاشنه بلندهایش آهنگین و خرامان قدم از قدم بر می‌دارد...

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ تیر ۵, چهارشنبه

440

بعد از گودر هیچ وقت هیچ مطلبی این حس رو القا نکرد که یک لایک کم است. در حالی که خب همون موقه هم برای لایک بیشتر زدن دستمون به جایی بند نبود.
وقتی هم از ذوق دوباره روی لایک می‌کوبیدی، آنلایک می‌شد و فایده‌ای نداشت.
اینستاگرام اما خاصیتش اینه که تو هر چقدر ذوق داشته باشی می‌تونی لایک بزنی، درست که از یک نفر بیشتر محسوب نمی‌شوی، ولی هر چقدر دلت بخواهد با دابل-تپ‌هات قلبه که روی عکس‌ها ظاهر می‌شه.
همین.

۱۳۹۲ تیر ۴, سه‌شنبه

439

جعبه‌ی شکلات بزرگی رو از رفیقش هدیه گرفت و سر راه به خونه‌ی دوست دیگرش رفت. همین که خواست درب جعبه رو باز کنه، رفیقش گفت چه عجله‌ای داری؟ نگه‌ش دار شاید خواستی به کس دیگه هدیه بدی، بعد از کمی مکث گفت خیله‌خب و نشسته بودن به صحبت و آخر شب بند و بساطش رو جمع کرده بود و رفته بود.
بعد از یکی دو روز جعبه رو از کمدش در آورده بود و پلمپش رو با تیغ کاتر باز کرده بود، همین که دید تمام شکلات‌ها آب شده‌اند و به یک طرف جعبه متمایل شدن و تو همون حالت خشک شدن، چهره‌ی دوستی که جعبه‌ی شکلات رو بهش هدیه داده بود اومد جلوی چشماش که می‌گفت "... می‌دونستم یکی از همین روزا میای، دیر و زود داشت، سوخت و سوز نداشت، اینه که از اول هفته اینو گذاشتم توی ماشین..."، فکر کرده بود خوب شد نذاشتم هدیه بدمش.
حال آدمی رو دارم که تمام شکلات‌های جعبه‌ی شکلات بزرگش آب شده و از ریخت افتاده.

۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه

437

گاهی فقط موسیقی متن فیلم‌ها، حتا اگر فقط دو دقیقه و دوازده ثانیه باشند، توان این رو دارن که کاری کنن زار زار بگریی.

436

کامی کی هستم.
پنج و بیست و یک دقیقهی صبح چارشنبه س.
هوا داره روشن میشه کم کم.
صدای گنجشکا هم بلند شده.
چند هفتهایه خواب ندارم.
از اون شبا بود که با این همه فعالیت فکر میکردم تا صبح مثل خرس بخوابم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

435 - تو، تهران، اتفاق ناخوشایند

اینکه من هر روزی که سر کار می‌روم باید از خیابون فلسطینی عبور کنم که آخرین روزم با او را آنجا گذراندم دیگر خیلی ستم است.
هر روزی که چشمم به عینک فروشی‌های آن اطراف میافتد به این فکر می‌کنم که بلخره آدم‌ها می‌رن و خاطره‌هاشون می‌مونه، چه خوش چه بد، بسته به طرف مقابل آدمی می‌تواند آخرهای کار خوب جلوه کند یا خاطراتش را زهرمار کند.
که البته خود خاطرات خوب گاهی زهرمارند...

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

433

می‌خواستم برم تو پروفایل یکی از دوستام تو فیسبوک، اسمش رو که نوشتم، چند نفر دیگه هم نامش رو آورد. در حالی که فامیل‌هاشون یکی بود، ترکیب اسم همه‌شون، اسم یکی از دوست دخترای سابقم بود. هر چی تو ذهنم می‌گشتم قیافه‌ش هم حتا یادم نمیومد، تو تمام پروفایل‌های هم نام رفتم. هیچ کدوم حتا برام آشنا هم نبودن، روزگار است دیگر...

432

از بی تفاوتی خود در جمعه‌ی گذشته شادانیم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه

۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه

430

این لعنتی قابلیت تکرار متعدد در گوش را داراست. دیگه حالا اینکه چرا امروز آپلودش کردم، به زعم شخص شخیص بنده توضیح لازم ندارد.

In another time we would be as one
In another place our lives would've only just begun
We walk beneath the sun we lie beneath the stars
We grow upon the Earth and this is what we are
It didn't have to be this way but this is what we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

You don't believe in space
You don't believe in light
You don't believe that anything is well beyond your might
We walk across the sky and beneath the ocean floor
We're never going anywhere we've never been before
It doesn't have to be this way
This isn't who we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
I will not live without you near me
Love cannot fit inside a theory
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

429

نیم ساعت پیش گفت ده دقه دیگه اونجام.
ده دقیقه قبل‌ترش گفته بود پنج دقه دیگه می‌زنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان می‌گیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمی‌مونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبل‌ترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی می‌رفت گفته بودم خب خره می‌گفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوساله‌ای شریکم من.

۱۳۹۲ خرداد ۱۶, پنجشنبه

428

دیشب حدودن ساعت دو از پشت میزم، در واقع از پای کامپیوتر پا شدم که برم بخوابم، خوابم که برده بود، خواب دیدم پای کامپیوتر نشستم و انقدر خسته‌م و خوابم میاد که چشمام می‌سوزه و مثل خیلی از مواقعِ مشابه که فقط از چشم چپم اشک میاد، چشمم نشتی پیدا کرده بود.
بلخره دل کندم و پا شدم برم بخوابم. وسط راه همچنان چشم چپم می‌سوخت، مثل همیشه با نور ال‌سی‌دیِ گوشی راهم رو تا تخت پیدا کردم، گوشی رو گذاشتم کنار چراغ خواب و لباسام رو درآوردم و رفتم دستشویی.
تو آینه که به خودم نگاه می‌کردم، چشم چپم سراسر خون بود، انقدر سرخ بود که مردمک قهوه‌ایِ چشمم سخت دیده می‌شد، چند بار پلکم رو بهم زدم و مطمئن شدم که واقعن دارم چشمم رو اینطوری می‌بینم.
خیلی وقت‌ها میون خواب‌هام تشخیص می‌دم که دارم خواب می‌بینم و از موقعیت سواستفاده می‌کنم و کارهایی که در توانم نیست، ولی دلم می‌خواد انجام بدم رو انجام می‌دم. لذت زیادی داره، ولی جالب اینجاست که ضمیر ناخودآگاهم که توان کنترلش رو نمی‌تونم به دست بگیرم از من قوی‌تره و با وجود تمام کارهایی که انجام می‌دم، توی خواب‌هام شکستم می‌ده، یک روز برای کسی تعریف می‌کردم و بهم می‌گفت شاید این یه خواسته‌ی درونیته که دلت می‌خواد شکست بخوری و فکر کرده بودم طرف چقدر احمق است، مگر ممکن است آدمی همینطور الکی الکی بخواهد شکست بخورد؟ آن هم از ناخودآگاهش! انگار که به دست خودش شکست خورده باشد.
اون لحظه هم فهمیده بودم که دارم خواب می‌بینم، با وجود اینکه دلم می‌خواست کارهای دیگری کنم، ولی انقدر توی خواب خسته بودم که فقط رفتم خوابیدم.
اینجانب یک خواب‌بینِ فوق العاده حرفه‌ای تشیف دارم، همونطور که گاهی توان فهمیدن خواب دیدن رو دارم، گاهی هم توی خواب‌هام زمان به طور ناگهانی می‌گذرد، مثل فیلم ها که بر فرض زیرنویس می‌کنند یک هفته بعد یا غیره. خیلی مواقع پیش میاد وقتی می‌رم بخوابم چشمام قرمز شده باشن، ولی مسلمن هیچ وقت اونطوری که این بار توی خواب دیدم سرخ نشدن، من هم یقینن صبح که از خواب بیدار می‌شم نمی‌رم جلوی آینه بایستم و وضعیت چشمم رو چک کنم.
این بار اما وقتی توی خوابم از خواب بیدار شدم، رفتم جلوی آینه و دیدم یک لایه‌ی سفید، به رنگ گچ روی قرنیه ی چشمم کشیده شده، البته نه کاملن، انگار که به مرور از اطراف به سمت مردمک اومده بود، جالب بود که اون حالتِ خیسیِ چشم - حالا اسم و این چیزهاش رو بلد نیستم خب - روی اون لایه‌ی سفید که شاید یک میلیمتر کلفتی داشت هم وجود داشت، اما چیزی که از چشم سابقم باقی بود، فقط مردمکی لای خون بود، واقعن کلماتی که به کار می‌برم توصیفِ تصویر رو نمی‌کنن، متوجه حضور کسی در اطرافم شده بودم، برگشتم دیدم مادرم نگاهم می‌کند، همان نگاه مادرانه‌ای که وقتی بخاطر کمرم روی تخت بیمارستان افتاده بودم. همان نگاهی که غصه‌م می‌گرفت که چرا باعث شدم انقدر ناراحت شود که اینطور بشکند.
با مادرم شروع کرده بودم صحبت کردن که دوباره یادم افتاد خوابم، اکثر اوقات که این حالت پیش میاد از نگاه خودم خارج می‌شم و خودم رو توی خواب می‌بینم که انگار داره نقشش رو بازی می‌کنه، حالا هر کاری یا حرفی که می‌زنه، اون لحظه هم همینطور شد، کارکتر من داشت با مامانم حرف می‌زد، گرچه انقدر ذهنم مشغول این بود که خو آخه این چه خوابیه من دارم می‌بینم، بذار بریم تو یه عالم دیگه.
انگار رفته بودم تو یه خواب دیگه، نشسته بودم روی صندلی، پشتیِ صندلی به یه پارتیشن چوبی گذاشته شده بود، من نسبت به میز بغل دستم کج نشسته بودم و فقط آرنج دست راستم روی میز بود، سرم رو به پارتیشن تکیه داده بودم و داشتم دوستانم رو که همه پشت میز نشسته بودن رو نگاه می‌کردم، محیط رو یه کم برانداز کردم و دیدم توی یه باغ نشستم، مجلس عروسیِ یکی از دوستامه که همچین زیادم ازش خوشم نمیاد، ولی خو بهرحال اومدم عروسیش، تازه داشتم صدای خودم رو می‌شنیدم که دارم با شوهر یکی از دوستام خوش و بش می‌کنم و بقیه‌ی جمع هم به حرف‌های من می‌خندن، تمام صحبتم راجب داماد بود و داشتم دستش می‌نداختم، نگاهم با نگاه کاراکترم یکی شده بود، از اینکه خواب به این خوبی داشتم می‌دیدم لذت می‌بردم. ولی خب کرم ناخودآگاهم یکی از دوست‌دخترهای سابقم رو آورد توی جشن عروسی، من پشت پارتیشن چوبی بودم و منو ندیده بود، بنابراین چون دوستای مشترک رو دیده بود، اومد و نشست سر میز ما، بعد از چند دقیقه که گذشت و کلی حرف به خیال خودش پشت سر من زد و بقیه ریز می‌خندیدن، همین که بحث عوض شد، گفتم من می‌رم مستراح.
بدون اینکه منتظر واکنشش باشم، از جام بلند شدم و رفتم، کارم رو انجام دادم، داشتم دستامو می‌شستم که بیام بیرون، سرمو بالا کردم تا توی آینه خودمو ببینم، ولی دیگه توی دستشوییِ باغ نبودم، خودم رو تو آینه ی دراور اتاق مادرم نگاه می‌کردم، چشم چپم تمامن سفید شده بود و فقط یک نقطه‌ی کوچک سرخ جای مردمک چشمم بود، دیدم کامل بود، ولی فکر می‌کردم کور شدم، دستم رو گذاشتم روی چشم راستم، فقط سیاهی بود، دست گذاشتم روی چشم چپم، فقط از چشم راستم می‌دیدم، انگار که یکی وابسته به دیگری باشه و اگر جلوی چشم راستم رو بگیرم با اون یکی هم نمی‌تونم نگاه کنم.
با خودم می‌گفتم خواب‌های مسخره‌تر و ترسناک‌تر هم دیدم، اینکه چیزی نیست، بذار ببینیم چی می‌خواد بشه.
روی پا چرخیده بودم و پشت به آینه شده بودم، ولی همزمانی که جلو رو می‌دیدم، پشت سرم رو هم از توی آینه می‌دیدم، انگار هر دو تصویری که می‌دیدم رو می‌تونستم کنترل کنم. نه اینکه انگار دو مونیتور باشه که گاهی بخوام اینو نگاه کنم و گاهی اون رو، به طور کاملن همزمان. سر جام میخکوب شده بودم و فکر می‌کردم پس چرا وقتی توی آینه نگاه می‌کردم فقط یک نگاه داشتم؟ برگشتم طرف آینه و باز همون فقط یک نگاه بود، ولی چیزی که مایه‌ی وحشت بود این بود که سرم چرخیده بود، ولی تنم نچرخیده بود، ترس کرده بودم و می‌خواستم از اتاق بیام بیرون که پاهام از سر لگن هام چرخیدن و شرو کردم راه رفتن، ینی سر و پاهام به یک سمت بودن، ولی تن و دستام به یه سمت دیگه، به سالن رسیده بودم و وایساده بودم که خواهرم از اتاقش اومد بیرون و خیلی عادی سلام کرد و رفت.
انقدر ترسیدم که از خواب پریدم...

بی ویرایش

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

427

امروزم که بگذره از دوباره سیگارو کنار گذاشتنم شیش روز می‌گذره، این بار رسمن شده بودم "کنار گذاشتن و از کنار ورداشتن"، هر روزی که نهار می‌خورم فشار می‌آورد، با خودم می‌گم اگه تا یه ساعت بعد از نهار هم دووم آوردم، پس امروز هم تموم شده.
الان ولی فقط ده دقیقه گذشته.

426

می‌گفت "همه‌ی آدما داستان دارنا"، انگار که ینی مثلن تا الان که نشنیده بودم به نظر نمیومد تو هم این همه داستان داشته باشی و شاید خیلی‌های دیگه هم باشه و هنوز نگفته باشی.
گفته بودم "داستانامون بین خودمون دو تا می‌مونه دیگه؟"، قول داده بود و بقیه‌ی حرف‌هامون رو زده بودیم و فکر کرده بودم بعضی کل قصه‌ی زندگی‌شون رو که بگی مثالِ یه رمان جیبی می‌مونه، بعضی هم داستان روزمرگیِ هر روزه‌شون مثالِ رمانی چند جلدی می‌مونه.
هوم، دیشب همه‌ش این حرف‌ها تو ذهنم بود که بارها توی جمع‌های مختلف گفتم. 

425

قبل‌ترها روزی نازنینی که الان کاملن ازش بی‌خبرم می‌گفت برای چیزی که می‌خوای تلاش نمی‌کنی، می‌گفت اولین نه رو که شنیدی پس می‌کشی.
بعدترها روزی که خودش را خواسته بودم و گفته بود نه، گفته بودم وقتی می‌گی نه یعنی نه دیگه، حالا موضوع چقدر خواستن من نیست.
داستان این روزها و جریانات هفته‌ی گذشته که مشابهش پارسال هم پیش اومد هم از دیدگاه من همینه، وقتی می‌گی نه، یعنی نه!
امتحان کردن آدما در راستای اینکه بدانی چقدر تو رو می‌خوان، با این روش که بگویی نه و ببینی چقدر اصرار می ورزد، حماقت محض است، یا که حالا شاید باید گفت در مقابل من.
اگر خیلی چیزها از نظر دوستان تعریف دارد، از زعم اینجانب می‌توان گفت ناز کردن هم آداب دارد.
گاهی حتا این "نه" گفتن‌های این چنینی رو می‌شه پای مقدار نخواستنِ طرف مقابل گذاشت که با "نه" گفتن تو را آزمایش می‌کند و ...
می‌دانید؟ همیشه به تمام اطرافیانم می‌گم از من نپرسید اگر جای فلانی بودی چه می‌کردی؟ ولی گاهی آدمی باید خودش رو پیش ضمیر ناخودآگاهش بذاره جای طرف مقابل و فکر کنه اگر او با من این چنین می‌کرد من چه می‌کردم؟
که بعدن بیایی همه چیز را بر هم زنی و مقصر هم طرف مقابل رو بدونی و داستان را برای خودت جور دیگر جلوه دهی که چی؟ که مثلن عذاب وژدان یا چی؟
عزیزم اگر یک سال پیش می‌گفتی "من اشتباه کردم، ولی تو دیگه گند زدی" و خودت هم می‌دونستی کی گند زده، نیا و بگو احساست فلان بود و بهمان، آدمی اگر دنبال تبرئه‌ی خودش هم باشد اینطور حرف نمی‌زند.

۱۳۹۲ خرداد ۹, پنجشنبه

423

آدمیست دیگر، از یک سوراخ دو بار یا بیشتر گزیده شدن انگار از طبیعتش است.
فقط گاهی بار دوم داخل خود لانه‌ی مار نیز می‌رود.

۱۳۹۲ خرداد ۱, چهارشنبه

420

رفتن یا نرفتن.
یکی باید به فکر راه و چاه پروسهش باشی.
یکی باید به فکر راه و چاه تحمل کردنش.
یکی شاید سختیش چند سال اولش باشه.
یکی فقط صد سال اولش سخته.
یکی...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳۱, سه‌شنبه

419

Don't you forget about me
We were soft and young
In a world of innocence
Don't you forget about me
Don't you forget all our dreams
Now you've gone away
Only emptiness remains

Era - Don't You Forget About Me

418

امروز یکی از رفقا از فاصله‌ی زمانیِ زیاد خونه‌ی خودش و دوست دخترش می‌نالید، پرسیده بودم کجاست؟ آدرس داد، گفته بودم همون جا که فلان کافه‌هه هست؟ گفته بود آره.

417

بنفش می‌خواهمت.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۸, شنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۷, جمعه

415

نمی‌دونم که! ولی خب شاید اگر خیلی جاهای دیگه‌ی دنیا می‌بودیم، وقتی می‌خواستیم بگیم هی فلانی، اگه جای من بودی چه می‌کردی؟ نیازی نبود طرف مقابل دختر/پسری رو هم در نظر بگیره!

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

413

سر ظهر بود زنگ زده بود، خنده های مستانه می کرد، فش می داد که نیستی، فش می دادم که نیست.
گفته بودم کجایی؟ گفته بود خونه، گفته بودم مگه تو کار و زندگی نداری؟ گفته بود تو چقدر تو ماه در میاری؟ خودش یه رقمی گفت و ادامه داد منم سر کار نمی رم ولی همون قدر در میارم.
دوباره می خندید و حرف می زدیم، تا دوزاریم بعد از هفت هشت دقیقه حرف زدن افتاد؟ گفتم می دونی ساعت چنده؟ گفت نمی دونم و خندید، گفتم خجالت نمی کشی؟ خندید و گفت نه، گفتم افتادی رو تلفن، آره؟ زد زید خنده و گفت آره! گفتم مرتیکه الان وقت مست کردنه؟ زد زیر خنده و گفت فایده نداره دیگه، تو فهمیدی، کاری نداری؟ گفتم از وقتی رو تلفنی با چند تا دختر بهم زدی یا آشتی کردی؟ خندید و گفت نمی دونم، دلم تنگه با تو مست کردنه، گفتم خیله خب حالا...
خدافظی کرده بود تا به نفر بعدی زنگ بزنه.

412

یک روز هم که بعد از این همه، برنامه هامو ردیف می کنم، به صد بهونه کار رو تعطیل می کنم و هزار حرف از شریکم می شنوم.
برای خودش هزار و یک برنامه می چینه.
بعد این ها رو الان به خودش بگم که چی؟ که روز اونم مثل خودم خراب کنم؟
با رفقایش خوش باشد خب.
بعد از تلفنش سردرد گرفتم، ول هم نمی کنه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۸, یکشنبه

411

می‌دانید؟ تا همین چند سال پیش با خودم می‌گفتم هیچ وقت دوست ندارم پیر بشم، ترجیح می‌دم تو جوونی بمیرم، یا که لااقل انقدری پا به سن نذارم که به هن و هون بیافتم برای چند قدم راه رفتن و غیره.
ولی خب مدتیه به این فکر می‌کنم که بعده‌ها راجب این روزها چطور حرف خواهم زد، اگر به پیری برسم، احتمالن روزهایی رو خواهم داشت که به گوشه‌ای خیره شم و این روزها رو خیلی بهتر از نهاری که همون روز خوردم به یاد بیارم. شاید خیلی راحت‌تر امروز رو به یاد بیارم که از فرط گشنگی رو به غش بودم، ولی خب به جای غذا خوردن رفتم نشستم تو کافه دارک چاکلت با کیک شکلاتی خوردم. می‌دانید؟ همون موقع داشتم به خاطره‌بازی‌های بعدن فکر می‌کردم، نه اینکه حالا که نشستم به نوشتن...
همون موقع تصویری اومده بود توی ذهنم که روی نیمکت نشستم، به جلو خم شدم، دستام رو گذاشتم روی عصا و چونه‌م رو بهش تکیه دادم و به زمینِ چند متر جلوتر خیره شدم، در حالی که اصلن نگاهم اونجا نیست.
نگاهم به روزها و جوونی کردن‌های روی همون نیمکته...
همون موقع، همون جا، همین امروز داشتم فکر می‌کردم اگر همچین روزی بیاد، هنوزم این جوی آب که مثل آبشار کوچیک می‌مونه هم اون موقع هست؟
همین.

بی ویرایش

۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه

410

مرضی هست به نام آرشیوخوانی، مثلن بری کانورسیشن‌های آگوست پارسال را بخوونی، اشکت رو در بیاره حتا، تا این حد...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳, سه‌شنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه

407

بعضیا هم پرایویسیِ فیسبوکشون رو طوری تنظیم می‌کنن که به هیچ‌وجه نتونی پیداشون کنی، ولی خو خودشون میان به پروفایلت سر می‌زنن، نگاه می‌کنن چه چیزی از تو برای همه قابل رویته تا نگاش کنن، شاید عکسی بود که می‌شد روش کلیک کرد و تو اندازه‌های بزرگتر نگات کرد و ...
اینا با اون دسته از هم جنساشون که تو فرندات هستن و هی میان نگات می‌کنن و شده که ازشون پرسیدن "این همون فلانیه؟" و حتا لایک هم نمی‌زنن که نکنه یه وقت فیلان، خیلی تفاوت دارن.
بیشتر از این ادامه دادن نداشت، فقط اینکه می‌تونین به خودتون بگیرین، می‌تونین نگیرین، شاید حتا واس خودم نوشته باشم.
اونایی که باهاس بگیرن، می‌گیرن بهرحال، مهم اینه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

405

اونجاش هست که ابی می‌خونه، نمی‌خونه که البته، یه کار دیگه می‌کنه که تو واژه نمی‌گنجه، آره، همونجا که می‌گه
تو رو می‌شناسم ای شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی
تو رو می‌شناسم ای سر در گریبون
غریبگی نکن با هق هق من
تن شکسته تو بسپار به دست نوازش‌های دست عاشق من
همین جاش، داشتم اینجا رو تو خواب می‌خوندم، بیدار که شده بودم هی با خودم می‌خوندم و یادم نمیومد کدوم سانگه، هیچ جای دیگه‌ی شعرش رو هم یادم نمیومد...
چه خوب بود.

404

یکی از دوستان عکسی از آشپزخونه‌ی خونه‌ش گذاشته بود و نوشته بود
The way I work in my kitchen
بغل دست منی که دراز بودم، نشسته بود، چشمش طرف تبلت‌ش بود، نگاهش تو گوشیِ من، گفتم د وی شی ورکس این هر کیچن، خنده‌ش گرفت که می‌دونم داره گوشی‌مو نگاه می‌کنه، روش رو برگردوند.

۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه

403

یادتان هست قبلن گفته بودم (+) بدم می‌آید از اینکه آدم‌ها برای سبک‌تر جلوه دادن گندکاری‌هایشان دیگری رو هم با خودشون غرق کنن؟
حالا این غرق کثافت کردن، می‌تونه شریک کردن کسی در یک یا چند چیز باشه.
می‌تونه اینطوری باشه که وقتی گندی بالا میاری بگی فلانی هم با من بود، نه برای اینکه طرف رو لو داده باشی‌ها یا اصطلاحن شریک جرم خودت کرده باشیش، نه! فقط برای شستن گناه خودت، برای توجیه اینکه بر فرض اگر من غیرمعمولم، پس چرا فلانی هم با من اومد؟ یا مثلن فقط من نیستم که فلان کارو می‌کنم که...
البته الان حرفم فقط درباره‌ی اشخاص مفرده، ولی در کل از اینکه بعضی‌ها می‌گن همه این کارو می‌کنن پس منم بکنم هم بدم میاد، یا حالا برعکس، اینکه طرف بگه کی فلان کارو می‌کنه که من بکنم؟ یا حتا وقتی می‌خوان ترقیبت کنن به کاری به همین  سبک صحبت کنن.
در کل قضیه‌ی نوشتن این پست از اونجایی شروع شد که این بار کسی پشت سرم حرف نمی‌زد، جلوی روی خودم بخاطر انتقادی که از طریق دیگری بهش شده بود، می‌گفت کامی هم مثل منه، از حرصش می‌گفت هر دومون یه گهیم.
از روی بداهه گفتم جریان من و تو مثال دو تا باغبونه که هر دو یه کار رو انجام می‌دن، هر دو حاصل کارشون یه چیزه، منتها از یکیشون همیشه بوی گند تاپاله به مشام می‌رسه، از یکی‌شون هم عطر گل‌هایی که کاشته.


۱۳۹۲ فروردین ۱۲, دوشنبه

402

بنشیند در آغوشت و لپ تاپ بر روی پاهایش بگذارد و بلاگ خودت را زیر و رو کند و به :xهای چند سال پیش در کامنت‌ها حسودی کند. بعد تو گویی که چشمانش یادت رود؟ زهی خیال باطل!

۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

401

می‌گفت امروز یک ماه شده، چه زود گذشت.
فکر کرده بودم کلش دو ماه شد؟ نشد.

400

قبل‌ترش گفته بودم من سه روزه ریشم رو نزدم، گفته بود بهتره بزنی.
می‌گفت واس خاطر همین سه دقه سه تیغ کردی؟
نیشم تا پس گردنم باز شده بود، مونده بودم چی بگم؟ یعنی بگم که دیگه چی کارا کردم واس همین سه دقه؟
ولی خب نه فقط وقت نمی‌شد که بگم چی کارا کردم، همون سه دقه هم رو به اتمام بود و باید می‌رفت.
گذاشته بودم حرفاشو بزنه، بره سوار ماشینش بشه و بره، بعدن بهم گفته بود تو انقدر بی معرفتی که حتا صبر نکردی نگام کنی وقتی سوار ماشین شدم، سریع سرتو انداختی پایین، از کوچه‌تون رفتی پایین... وقتی اینارو می‌گفت، فکر کرده بودم که خب نمی‌خواستم رفتنتو نگاه کنم.
کوچه رو که اومده بودم پایین، فک کرده بودم اصلن حس خونه رفتن نیست، رفته بودم یوسف آباد، به بستنی رضا که رسیدم، خواستم بستنی بخرم، با خودم گفتم اگه دخترا بستنی می‌خورن که راه چاره‌ی افسردگی‌شون باشه، من یکی اگه اینطوری تنهایی بستنی بخورم دق می‌کنم، بجاش رفته بودم تو شیرینی فروشیِ رضا، دو کیلو شیرینی شکلاتی خریده بودم و رفته بودم خونه.

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

زیبایی

نسبی است که نسبی است، به درک که نسبی است، من خوشم آمده.
می‌دانید که در جواب تعریف از زیباییتان نباید با مرسی و دستت درد نکنه و امثالهم تشکر کنید؟
چرا؟ خو آخه مسخره‌ست!
کمی فکر کنید خب.
اینکه تو زیبایی یا دارای اندام یا وسیله‌ی زیبایی هستی و من به تعریف‌ش می‌نشینم چه ربطی به دستام داره که درد نکنن؟ یا که مثلن چه کردم که تو بگی مرسی؟ باید از طرف دیگه‌ی قضیه جلو بیایی اصلن، اینطوری فکر کنی که تو آنقدر زیبا بوده‌ای و آنقدر چشمای منو نوازش دادی که به اعتراف بنشینم، تشکر کردن نداره که!
اصلن دلیل اینکه به تعداد معدودی هم که از ظاهر من تعریف می‌شه به شوخی می‌گم "قابل ندارم" همینه.
می‌دانید؟ گاهی آدما به وقت تعریف شنیدن از زیبایی‌هاشون خجالت می‌کشن، سرخ و سفید یا که حتا بنفش می‌شن، اما همه‌ی این‌ها کجایش شرمندگی به همراه دارد که مثلن طرف بگوید شرمنده‌م کردی؟ اصولن زیبایی افتخار ندارد، ولی به خود بالیدن که دارد، به خود کیف کردن که دارد.
حالا ممکنه یک وقتی یکی فکر کنه حرف من یعنی طرف خودشو چس کنه یا که دچار خودعنِ‌خاص‌پنداری بشه، نع! منظور اینه که همونطور که آدما می‌تونن از داشتن یک نفر، کسی که دوستش دارن، کیف کنن، مثلن بنشینن کارهای طرف رو وقتی که اصلن حواسش به آدم نیست نگاه کنن و با خودشون عشق کنن که یار مال اون‌هاست، یک لذتی شبیه این.
می‌دانید؟ اینکه همیشه به تمام نقطه نقطه‌ی صورت و گردن و حالا هر جایی که در موقعیت از یار قابل رویت باشد چشم می‌دوزم تا که حفظ بشم هم از همین لذتی که گفتم سرچشمه می‌گیره!
اصولن شاید به زعم خیلی‌ها یاوه گفته باشم و شاید نظر دیگه‌ای داشته باشن! یاوه گویی که در تخصص ماست، هیچ، بهرحال نظر شوما هم برای خودتون محترمه البته، اما اینکه این قضیه رو درک کنید که چه می‌گویم، برمی‌گرده به همون جریان درک کردن ببخشید نگفتنه.

۱۳۹۲ فروردین ۹, جمعه

۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

397

بخاطر مسایلی که به من ربط داره، دیگرانم که همان عزیزانم باشن رو از سر من شماتت نکنید.
از من گفتن.
خر هستم، نگذارید گوسفند شوم.

396

+ اوهوم، زنگ زد بهم، گفت رزرو کنم واس شیش نفر!
- کوجا رزرو کردی؟
+ فلورانس
- نمدونم کوجا هس اصن :دی
+ می‌ریم با هم یه سری. خیلی جای شیکیه! :پی
- هاع، باوشه! خداوند $$رحم$$ فرماید :دی
+ :))) آره خب! ولی رستوران خوب رفتن جز اصول زندگیه! :دی
- بلی، از اصول زندگانی (زنده گایی) می‌باشد. :دی
+ =))) احمق

۱۳۹۲ فروردین ۳, شنبه

395

سال‌ها بود منتظر تحویل سال ننشسته بودم، اینکه بشینم روبروی تلویزیون تا ببینم کی نوای تحویل سال به صدا در میاد یا که مثلن منتظر صدای شلیک توپ شروع سال باشم.
خیلی سال بود یا تحویل سال خواب بودم یا کنار هووی یار* بوده‌ام.
می‌دانید؟ آخرین باری که کنار سفره هفت سین نشستم سال هشتاد و پنج بود، قبل از اون رو یادم نمیاد کی بود. این هم که یادمه، بخاطر اینه که همون سالی بود که کل خانواده خارج از کشور بودن و اصلن پای هفت سین دیگران بودم.
ولی خب امسال قضیه‌ش کاملن فرق می‌کرد. خیلی عالی بود، من همیشه می‌گم جا برای بدتر\بهتر شدن هست، ولی اینقدری خوب بود که بتونم بگم پرفکت بود.
همین دیگر.
راستش موندم با هدیه‌های مونده در چمدانم چه کنم؟ حیف شد. حیف شدم، حیف اینکه اصلن دیشب رفتم آرژانتین، کاش مونده بودم همون جایی که بودم اصلن.
* کامپیوترم

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

394

وقتی می‌گم :*p از کیس و لیس حرف می‌زنم.
همین، فقط خواستم بگم بدانید و آگاه باشید.

393

اتاقم پرده نداره.
دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پرده‌هاشو کندن.
از راه که رسیدم برگشتم سر پله‌ها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانی‌تر شدم، رفتم سر پله‌ها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی می‌گفتن چی می‌گه این؟ داداشم تکرار می‌کرد.
زن احمق پرده‌ای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حوله‌ی منم انداخته بود روی پرده‌هه، بعد می‌گن خودتو کنترل کن.
خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره می‌زنن.
در حالی که ممولن اول می‌زنن، بعدن می‌رن می‌ذارن.
هاع، تازه وقتی هم داره، می‌شه کنارش زد، می‌ره کنار، انگار که نداره.
هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشن‌تره.
چه خوبه سایه‌بازی‌ها.
یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایه‌ها و بازی‌هاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که می‌دونم اینجا رو نمی‌خونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم.
امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا می‌کرد، بالای پله‌ها واستاده بودم و گوش می‌دادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمی‌رفتم، چون حوصله‌ی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون.
تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر می‌کردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق می‌کرد، از هر چیزی بهتر بود.
طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونه‌ی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط می‌کنه از این گه‌خوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه می‌زنم.
شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی می‌گم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمی‌ره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. می‌گفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در می‌رین غوغا می‌کنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انی‌وی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا.

۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه

392

آدما باید یاد بگیرن که حالا به هر دلیلی که موقعیت برای پاسخگویی به تلفن مهیا نیست ریجکت کنن، این عمل خیلی بیشتر قابل درکه تا اینکه تلفن رو ورنداری، وقتی ورنمی‌داری انگار که نمی‌خوای کلن جواب بدی، حکم ایگنور کردن داره.
قطع کردن تلفن خودش ینی به من زنگ نزن، کار دارم، ننه دارم، بابا دارم، رییس دارم، مافوق دارم، همکار دارم، فامیل رودرواسی‌دار دارم، جلسه دارم، مهمونی دارم، نهار دارم، کوفت دارم، زهرمار دارم و الخ.
حالا اگه با مسیج باشه که دیگه طرف تمام و کمال توجیه می‌شه.
خرا، همنوع رو پشت خط منتظر نذارین و هی به اسمش نگاه نکنین تا ببینین کِی قطع می‌کنه.
حالا یه سریا که از مدت زمانی که پشت خطشون منتظر می‌مونی قضاوتت هم می‌کنند فلسفه‌ی دیگه‌ای داره که چون نمی‌خوام توی این پست لفظ کش‌دار بیام، حرفی راجبشون نمی‌زنم.
من خودم فقط وقتی ریجکت نمی‌کنم که به هر دلیلی گوشی دم دستم نباشه یا روی سایلنت - بدون ویبره حتا - باشه.

پ. ن: چن تا مخاطب خاص داره.

۱۳۹۱ اسفند ۲۳, چهارشنبه

391

عمریه - وقتی فقط بیست و چار پنج سالت باشه - فقط؟ نمی‌دونم - دیگه لااقل این "عمریه" نصفش رو که شامل می‌شه - هر وقت خواستم بگم من آخرشم، گفتم آیم فاینالی.
کم هم نمی‌گم.

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

390

هر بار دختری رو می‌بینم که لباسشو با رنگ خاصی ست کرده، زیر لب می‌گم لیــــدی ایــــن د رد یا بلو یا حالا هر چی.
حتا شده یه وقتا به کسی گفتم خانوم این لیدی این د رد که می‌گن شومایی؟ لبخند شیرین تحویل گرفتم و رد شدم.
یه وقتام اینایی رو که با پوشیه هستن رو می‌بینم، با خودم می‌گم هوز این بلک!!؟ نوبادی نوز.

389

وقتی تو خیابون راه می‌رفتیم و گه گدار دخترکان نگاهم می‌کردن.
می‌خواست گلویشان را بجود، بش می‌گفتم موضوع من نیستم. خوشگلیِ تو باعث می‌شه جماعت من رو نگاه کنن و با خودشون فکر کنن من چی دارم که تو با منی.
فشم می داد، ولی خب بهرحال سر ذوق میومد.

388

چند ماهیه تابلویی نصب کردن که لطفن در این مکان سیگار نکشید، منظورم به پاساژمونه، اینه که همیشه کنار درب این وری که به ساختمون بغلی راه داره و کنار مغازه‍ی ماست وایمیسم و نخی دود می‌کنم.
چند روز پیش طرفای ظهر بود، یکی از اسمبل‌کارها دست گذاشت روی شونه‌م و گفت انقدر نکش، خندید رفت دکمه‌ی آسانسور رو زد بیاد پایین. گفتم من که الان روزی حداکثر سه چار نخ می‌کشم، باز خندید و گفت نکش، گفتم داود یه نفر هست صب به صب که من دارم از بالا میام این وری، از فاطمی میاد توی جویبار، حتا واینمیسه سر خیابون که ماشینا واستادن مسافر می‌زنن، خیلی رله و عشقی میاد سر اون کوچه‌هه که خطیای بازار و توپخونه وایمیسن، سیگارشو که کشید، هر کدوم ماشینا که تو قید پر کردن مسافر تا خرتناق نبودن و فقط خواسته بودن که برن رو براشون دست تکون می‌ده و سوار می‌شه میاد پایین. داود جون، تو که اونطوری عشقی سیگار می‌کشی به من نگو نکش.
نیشش تا بناگوش باز شده بود، گفت رفیق بهتر ازین پیدا نمی‌کنه آدم، - سیگارو می‌گفت - تایید نکردم. گفت تو منو از کجا دیدی؟ گفتم من هر روز مسیرمه، چند بار برات دست تکون دادم، منتها انقدر تو حال و هوای خودتی که انگار نه انگار، گفت آره، من صبا همیشه تو عالم خودمم، گفتم به قول یکی از دوستان - منظورم به یکی از بلاگ‌نویس‌ها بود - می‌گفت از سیگاریا عشقی‌تر ندیدم، توی سرمایی که سگ بیرون نمیاد و از پنجره داری بیرون رو نگاه می‌کنی که برف میاد و همه جا نشسته، یکی رو می‌بینی اون پایین به دیوار تکیه داده داره سیگار می‌کشه، دود سیگار و بخار غلیظ دهنش که با هم قاطی می‌شه و می ره هوا رو با چشم دنبال می‌کنه و ... دیگه ادامه نداده بودم. فکر کرده بودم واقعن چقدر شبیه حرفای اون بلاگ‌نویسه بود، انگار فقط پارت عشقی بودنش شبیه بود.
گفت یه روز تو جاده کلاردشت، با چندتا از دوستام رفته بودیم شب چادر بزنیم، صب ساعت چهار اینا بود پا شدم برم بشاشم، دیدم یه شعله‌ی سیگار تو اون تاریکی مطلق انگار از فاصله‌ی چند کیلومتری پیداست، آخه می‌دونی که سیگار شعله ش یه طوریه.. اشاره کردم می‌دونم، ادامه داد آره، با خودم گفتم این دیگه تو چه حالی بوده که اون وقت صب اونم اونجا اومده بوده بیرون سیگار بکشه.
صدای باز شدن قفل درب کابین آسانسور اومد، خدافظی کردیم، اومدم این ور.

می‌گفت عاشق صدای سوختن سیگار تو سکوت شبه؛ کی نیست؟

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

387

پن‌شنبه‌ی هیوده اسفند، عه دی تو ریممبر، خیلی شود بی ریممبر
هاع، همین.

386

صورتی عن است، نارنجی نیز هم، چن روز پیش دختری رو دیدم موهاش سبز بود، مثال کرک قالی، اوواخ، گند بزنن بش.
داشتم برای خواهرم تز می‌دادم که اگه بخواد همه‌ی مواش رو شرابی کنه اصلن جالب در نمیاد، شرابی باید تیکه‌ای باشه - کلهم اجمعین می‌خندیدن که می‌گم "تیکه‌ای" - در ضمن تا مدتی بعدش کلن رنگ گذاشتن سخته و البته اینکه قرمز هم که پوست سفید می‌طلبه و در ادامه‌ش قضیه‌ی خیابون انقلاب و دختر مو سبز رو گفته بودم.
من، این طرف پشت میز نهار نشسته بودم، هنوز از بعد از نهار از جامون تکون نخورده بودیم، سعید گوشیِ من رو گرفته بود و رفته بود همون گوشه‌ی همیشگیِ من، پشت تلویزیون، ولو شده بود و بازی می‌کرد، غش کرده بود از خنده، برگشتم نگاش کردم، دیدم ولو شده رو کاناپه، برگشتم به خواهرم آروم گفتم به چی می‌خنده؟ گفت به تعریف کردن تو. همونطور پچ‌پچ‌کنان گفتم خوبه مثلن داره بازی می‌کنه، گفت حواسش شیش دنگ به حرفای تو هست همیشه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

385

"می‌دونی؟ وقتی با هم بودیم به این فکر می‌کردم که این دو هفته، طولانی‌ترین مدتی بوده که تو به زبون نیاوردی که چقدر از من بدت میاد.
راستش یاد یه فیلمی افتادم که وقتی پسره راجع به بدشانسیاش به دختره می‌گفت و در ادامه‌ش اضافه می‌کرد که از سر همین بدشانسیاش عشقی که دختره بهش داره کم می‌شه و در آخر ازش بدش میاد، دختره بش می‌گفت من هر روز بیشتر از دیروز ممکنه از تو بدم بیاد، - ینی اصن الردی از پسره بدش میومد - ولی هیچ وقت عشقم به تو کم نمی‌شه!
خواستم همون موقه این حرفا رو بت بزنم، ولی خب نمی‌دونم چی شد که نگفتم، احتمالن همون موقعی که بغل دستم با فاصله از من نشسته بودی، به روبرو خیره شده بودی و می‌خواستی که حرف بزنم به ذهنم خطور کرده بود، یکی از همون صد دفه‌ای که دهنم رو باز کردم تا حرف بزنم و هیچی نگفته بودم، دهنمو بسته بودم و نفسی که برای حرف زدن حبس کرده بودم رو از بینی بیرون داده بودم، شاید هم تبدیل شده بود به یکی از وقت‌هایی که حرف دیگه‌ای تو دهنم گذاشته بودم، نمی‌دونم، درسته که حافظه‌ی من در بعضی موارد خیلی قویه و ممولن ثانیه به ثانیه‌ی دیت‌ها رو از بر می‌کنم، ولی خب الان یادم نیست.
هوم، یادته همون روز گفته بودم آدم باید بعضی چیزها رو بنویسه که برای همیشه یادش بمونه؟ گفته بودی مگه می‌شه آدم این چیزا رو یادش بره؟ گفته بودم موضوع این نیست که اصل مطلب رو یادش بره که خو معمولن وقتی احساس قوی باشه آدمی یادش نمی‌رود، ولی خب برای این باید بنویسه که بدونه در لحظه چه حال و هوایی داشته..."

هوم، اینجا رو که نمی‌خونه، ولی خب همونطور که گفته بودم، آدم باید بعضی حرفا رو بنویسه که نوشته باشه.
همین دیگه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۱, جمعه

384

آدمی باید بلد باشد ساز بزند، دلش که می‌گیرد طوری ساز بزند تا تورگی‌هایش وقتی صدای سازش رو می‌شنون، بش برسن و از سر دل گرفتگی‌ش بگن شت...
بمیرم برای خودم خب آخه

۱۳۹۱ اسفند ۶, یکشنبه

383

طرفای ده صبح بود، هنوز هم فلسطین و انقلاب بخاطر مراسم تشییع یکی از همین آخوندهای سقط شده ترافیک بود، از پنجره‌ی تاکسی بیرون رو نگاه می‌کردم که دیدم یه موتورسوار بچه‌ی دو-سه ساله‌ش رو دمر خوابونده روی باک موتور و بچه هم دو دستی این اطراف باک رو چسبیده، هم تو ذهنم این اومد که ملت بی فکر، هم تو ذهنم این اومد که مرد امن‌ترین راه رو این دیده، ولی خب نه اینکه حق بهش بدم، کافی بود یه ترمز سنگین کنه و سر بچه کوبیده بشه به فرمون و بعدش هم بیفته.. داشتم ناخودآگاه سرم رو به تاسف تکون می‌دادم که یکی از این دخترکای سانتی‌مانتال - خو چی بگم؟ حوصله‌ی شرح‌شو ندارم، ترجیه می‌دم همون بگم سانتی‌مانتال - داشت به مرد موتورسوار زیرلب دری‌وری می‌گفت و منم با اشاره‌ی دست و تکون سر زیرلب حرف زدن دختره رو تایید کردم، نیش‌ش تا پس گردنش باز شد و به رفیق‌ش هم یه چیزی گفت که اون هم من رو نگاه کردن و شروع کردن لبخندهای شیرین زدن، با خودم گفتم دیر به صرافت افتادین خانوما، همون لحظه راه باز شد و تاکسی راه افتاد.
ساعت حدودن دو بعدازظهر گذشته بود که بلخره موفق شدم شماره کارت رویال سفر رو بگیرم تا براشون کارت به کارت کنم.
از 5022 اولش مشخص بود که حساب پاسارگاده، ینی مجبور بودم بهرحال خودم رو به یکی از شعبه‌های پاسارگاد برسونم، چون کارت منم - لااقل اونی که این روزا خالی از سکنه نیست - اولش 5022 داره.
شنیده بودم پاسارگاد شعبه‌ای هم زیر پل کالج داره، از شعبه‌ی بالای میدون ولیعصر خبر داشتم، ولی خب دوست ندارم ولیعصر رو رو به بالا پیاده برم، شاید هم بشه گذاشت پای گشادی، یا حالا هر چی، اینش مهم نیست.
طرفای پنج بود که تا اون طرف پل کالج هم رفتم، ولی از شعبه‌ی بانک پاسارگاد خبری نبود، از اطلاعات ساختمون مترو پرسیدم پاسارگاد کجا شعبه داره؟ گفتن سر میدون فردوسی، بهشون - به خودم - گفتم مـــــِه، تا اونجا حسش نیست، خندیدن، شرو کردم برگشتن سمت چارراه ولیعصر.
دوباره که زیر پل کالج رسیده بودم، از حافظ که رد می‌شدم، یه دختر پسره ازم پرسیدن تا چارراه ولیعصر خیلی راهه؟ گفتم من خودم دارم پیاده می‌رم، تنهایی هم راهی نیست، چه برسه به دو نفره.
جفتی زدن زیر خنده، دختره سرش از خنده رفته بود عقب، به پسره گفتم حالا خودتونو به کشتن ندین، یهو برین زیر ماشین، خون‌تون بیفته گردنم، دست دختره رو گرفت کشید.
با خودم می‌گفتم حرف من اونقدرا هم مضحک یا که خنده‌دار نبود، یحتمل یادآور خاطره‌ای چیزی بوده براش.
از من که جلوتر افتادن، باز برمی‌گشتن نگاهم می‌کردن، می‌خندیدن، دست تکون می دادن... هر بار به صورتشون شیرین‌ترین لبخند تصنعی‌ای که بلد بودم رو تحویل می‌دادم یا که دستمو میاوردم بالا.
رو موزاییک های زرد و خاردار انقلاب راه می‌رفتم و یاد قبل‌ترها می‌کردم و به خودم می‌گفتم اون‌وقت می‌گه اونم یاد من میافته؟
ساعت هفت و نیم هشت که میدون ولیعصر پیاده شدم و رفتم سراغ ای‌تی‌امِ پاسارگاد، دستگاه رسید نمی‌داد، منم انجام ندادم. با خودم گفتم اینترنت علیه‌السلام است.
نشسته بودم پای کامپیوتر که زنگ زدم رویال‌سفر، اپراتوری که بهش وصل شده بودم از اون سرتق‌های شرور بود، یک ربع فقط با من فک زد، بعد از پنج دقه من رو تو خطاب می‌کرد و منم بهش می‌گفتم تو، دو تایی به این نتیجه رسیده بودیم که همکارهاش شاهکارن و غش‌غش می‌خندید، همزمان خواهرزاده‌م بغل دستم نشسته بود و به من می‌گفت کس‌کش، به من ربطی نداشت، اپراتور شرکت‌های خدماتی همه‌شون لاس می‌زنن، من حتا یک بار هم نخندیدم، خنده‌ای نداشت، حالا من دری‌وری می‌گم اون خنده‌ش می‌گیره، سبک صحبت کردنم اینطوریه، تقصیر من نیست که! بعد از کلی چونه زدن، بهش گفتم راستی همون پونزده و پونصد تومنه دیگه؟ گفته بود چــــی؟ اون مال الانه، عید هیژده و پونصده گلم! پرداخت کرده بودم و خوشحال و خندان که بلیط رو که رزرو کردیم، جامونم که رفیق شفیق‌مان رزور کرده، البته اگر بتواند، چمن کنار زاینده رود زیاده بهرحال، گرچه موقع عید فک کنم باید واس همونم زنبیل گذاشت، البته نه برای چریدن که برای خوابیدن.
بهرحال اگر تا آخر این هفته معلوم شه که قرار نیس سرم کلاه بره و بابت بدهکاری سر از زندان در نیارم، سوم فروردین اصفهان خواهم بود.

پ. ن: معمولن، عادت ندارم روزمرگیِ اینطوری بنویسم که مثلن اتفاقات یک روز رو تعریف کنم، امتحانی بود. گرچه خیلی بیشتر می‌تونستم بنویسم، ولی خو...

۱۳۹۱ اسفند ۱, سه‌شنبه

382 - 2

می‌دانی؟
خیلی از افرادی که با من سر و کار دارن، صحبت‌های روزمره با من زیاد می‌کنن، می‌دونن که می‌گم کلن نمی‌خوام ازدواج کنم.
هیچ‌وقت.
یا که لااقل الان اینو می‌گم، همیشه این "یا که لااقل الان اینو می‌گم" رو می‌گم که فردا روز اگه تصمیمم عوض شد، نریزن سرم، دهنمو سرویس کنن که تو که فلان می‌گفتی.
تو کل عمرم با دو نفر به این قطعیت رسیدم که حاضرم باهاشون ازدواج کنم که از قضیه‌ی دومی دو سال می‌گذره، اگه نگم بزرگترین، باید بگم یکی از بزرگترین اشتباهات زندگیم بود، نه تصمیمم برای ازدواج، بلکه کلن رفتن و موندن توی اون رابطه. گرچه که از یک سری بی اطلاعی‌ها شکل گرفته بود، ولی خو...
اولیش هم که عالم و آدم می‌دونن کی بود، گفتن نداره، بیشتر از چهار سال می‌گذره.
اما از هر دوی این‌ها که بگذریم، من فقط یک بار خواستگاری کردم، فکر کنم این رو یک بار دیگر هم گفته بودم.
اون آدم گرچه که دیگه توی زندگیم نیست، ولی خب بهتره اسم و یادش قاطی مسایل دیگه نشه، متاسفم اگر که گاهی ضد حال می‌زنم و حتا صبر نمی‌کنم برای مدت کوتاهی، شاید چند ثانیه‌ای دل خوش کنک بماند، من همینم.
خیلی وقتا که بهم می‌گن تو فلانطور هستی، می‌گم تو از همون اول هم می‌دونستی من اینطوری‌ام که باهام دوست شدی، یا حالا دوست نه، چیزهای دیگر. این ضد حال زدن‌های اینطوری، راست گفتن‌های این چنینی، الکی دل خوش نکردن‌ها توی ذاتم است.
اگر می‌گم متاسفم، فقط از بابت خود ضدحال زدنه بود، نه از بابت اینی که هستم.
خودم رو قبول دارم، گرچه همین روزها بود برای دوستی چند ساله از این می‌گفتم که او مرا کم ارزش می‌دونه. ولی خب خودم هیچ‌وقت واقعن به این موضوع اعتقاد نداشتم. یا که لااقل توی سال‌های اخیر.
اینکه می‌گم توی سال‌های اخیر، شاید حتا بشه گفت، همین یکی دو سال. آخه می‌دونی؟ دیشب پریشب بود یکی از پست‌های قدیمیِ همین بی قانون رو دیدم و از خودم بدم اومد، چطور که من یک همچین چیزی نوشتم، در حالی که الان کاملن برعکسش فکر می‌کنم؟ زدم پست رو پاک کنم، تایید هم زدم، اما وقتی پیج در حال لود شدن بود، پشیمون شدم، استاپ زدم.
به ذهنم این موضوع خطور کرده بود که بگذار بدونم چی بودم چطور شدم، لااقل یک جایی، یک حرف‌هایی ثبت باشد.
ولی دیر شده بود، اون شب نفهمیدم، امشب وقتی دیدم تعداد پست‌ها شده سیصد و هشتاد و یکی، در حالی که آخرین پستم شماره‌ش 382 بود فهمیدم. حرص نخوردم. ولی خب ناراحت شدم، در حالی که من معمولن برعکسم، در اغلب مواقع بیشتر حرص می‌خورم، حرصم می‌گیرد تا اینکه ناراحت شوم.
چند روزیه ننوشتم، اگه بخوام بنویسم، می‌تونم تا ده صفحه‌ی دیگه هم بنویسم، ولی حیف که ساعت و همچنین فشار باد معده اجازه‌ی این کار رو بهم نمی‌ده که بیشتر از این سر جام بشینم.

۱۳۹۱ بهمن ۲۴, سه‌شنبه

بهتر که شوم رسوا

خسته‌ام از همه، خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه‌ام با سیمای تو
دیوانه‌ی دنیای تو

در هم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا

۱۳۹۱ بهمن ۲۳, دوشنبه

این منم نه هیچ کس دیگه

می‌بینم صورتمو تو آینه
با لبی خسته می‌پرسم از خودم
این غریبه کیه از من چی می‌خواد
اون به من یا من به اون خیره شدم
باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم
چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم
به خودم می‌گم که این صورتکه
می‌تونم از صورتم ورش دارم
می‌کشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم می‌گه
منو توی آینه نشون می‌ده
می‌گه این تویی نه هیچ‌کس دیگه
جای پاهای تموم قصه‌ها
رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه می‌گه تو همونی که یه روز
می‌خواسی خورشیدو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده
داری بی صدا تو قلبت می‌میری
می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه هزار تیکه می‌شه
اما باز تو هر تیکه‌ش عکس منه
عکسا با دهن کجی بهم می‌گن
چشم امیدو ببر از آسمون
روزا با همدیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی می‌دن تمومشون


۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه

379

یه گوشه‌ای هست که من یه روزی از همین روزا نوشته بودم "اینکه تهران چقدر خوب است؛ از ولیعصر گردی‌ها"، اینا رو نوشته بودم که از این بنویسم که تهران چقدر خوب است و از ولیعصر گردی‌ها بنویسم.
ولی خب الان از خوبی‌های تهران فقط این توی ذهنمه که وقتایی که هواش تمیزه و کوه‌هاش معلوم می‌شن، می‌خوای بغل‌ش کنی. اصلن تهران با هوای غیرِ آلوده بر همه جا ارجحیت دارد.
از ولیعصر گردی‌ها هم می‌خواستم بگم آدمی وقتی یه شب با رفیق‌ش راه میافته بره ولیعصر گردی، ولی از سر اینکه شاش‌ش می‌گیره باهاس بی خیال شه و بره خونه، فرداش باید از در خونه بندازه پیاده بره سر کار، تو گوگل مپ که نگاه کردم 6.03 کیلومتر پیاده راه رفته بودم. مزه داده بود، انقدر مکث داشتم و این ور اون ور کار انجام داده بودم، زمان دقیق‌ش دستم نیومد. ولی خیلی خوب بود.
همین دیگه، پایان پیام/.

۱۳۹۱ بهمن ۱۲, پنجشنبه

378

گفته بود تو خوبی به روم نمیاری...
گفته بودم آی بدم میاد از خوب بودن.
گفته بود دیوونه! و خندیده بود.

۱۳۹۱ بهمن ۱۱, چهارشنبه

377

خب، این رو بنویسم، پابلیشش کنم. بعدن میام ادیت می‌کنم، نیم‌فاصله دارش می‌کنم که حرص نخورم.

خواستم از این بنویسم که صبح این مثلن زمستونی که در حال طی کردنش هستیم که بعد از این همه التماس و لابه‌ای که به درگاه‌ش کردیم، دیروز کمی باریدن گرفت، رفته بودم دم پنجره که طبق عادت همیشگی‌ام که شوما بی قانون خوان‌های ثابت ازش خبر دارین، آب و هوا رو چک کنم که آیا عینک آفتابی لازم است؟ که آیا بوت بپوشم؟ که آیا فیلان؟
از تخت که بیرون اومده بودم هنوز هیچی تنم نکرده بودم، فقط شورتم به پام بود، پنجره رو باز کردم، سرما میومد تو، از طرفی آفتاب کج - توصیفو عشق کن ینی - زمستونی افتاده بود روم، یه حس باحالی بهم دست داده بود، مثل وقتی وسط تابستون کولر ماشین رو روشن کردی، تو یه خیابون خلوت منتظر یاری که بیاد سوار شه که بندازین برین و از طرفی آفتاب افتاده روی تنت، البته اونجا لخت نباشی، خوب نیست. ولی خیلی شبیه بود.
لذت وافر یا شاید حتا بگم لذت داغانی داشت، چن دقیقه‌ای همینطوری با چشمای بسته دستم روی دستگیره‌ی پنجره مونده بود و یاد دوران خوش سال‌های هشتاد و پنج و هشتاد و شیش افتاده بودم.
می‌گن آدما از رنجی که می‌کشن توی این دنیا، اون طرف از بار گناه یا که عذابشون کم می‌شه.
سوالی که مطرحه اینه که با خاطره‌بازها چه می‌کنند؟

بعدن‌نوشت: الان نیم‌فاصله دارش کردم. 23:36 به وقت تهرون.