۱۳۹۲ دی ۵, پنجشنبه
485
۱۳۹۲ آذر ۱۰, یکشنبه
484
۱۳۹۲ آذر ۸, جمعه
483 - Love this scene, love this kind of proof
![]() |
| A Beautiful Mind (2001) |
Alicia Nash (Jennifer Connelly): [Laughs] I'm sorry, just give me a moment... to redefine my girlish notions of romance. Ummm, A proof? Verifiable data. Um... okay. Well, how big is the universe?
+ Infinite.
- How do you know?
+ I know because all the data indicate it.
- But it hadn't been proven yet?
+ No.
- You haven't seen it.
+ No.
- How do you know for sure?
+ I don't, I just believe it.
- Mmm, It's the same with love, I guess.
۱۳۹۲ آذر ۴, دوشنبه
482
۱۳۹۲ آذر ۲, شنبه
481
شاکی طور، با خنده گفت قبول نیست من بخورم، پیازچههاشو پیدا کنم، تو بخوریا!
مامان اومد گفت چی شده؟
گفتم میگه قبول نیست من در بیارم تو بخوری.
بابا زد زیر خنده، انقد خندید که از خندهش خندهم گرفت، گفت شیویدها رو بخور که چربی سوزه.
مامان گفت چربی خون نداری که راستی، داری؟ دفعه پیش کی دادی؟ آزمایش؟
با تعجب گفتم دفه پیش کی دادم!؟
بابا دوباره زد زیر خنده.
مامان با لبخند رو لبش گفت زهرمار، بی ادبِ بی تربیت.
بابا با خنده گفت خب درست حرف بزن خانوم، میدونی که چطوریه این.
۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه
480
۱۳۹۲ آبان ۲۱, سهشنبه
479
۱۳۹۲ آبان ۱۳, دوشنبه
۱۳۹۲ آبان ۸, چهارشنبه
477
وی هرگز نفهمید.
مهم هم نیست پس از این همه، فقط در راستای کنایههای گه گدارش میگویم.
۱۳۹۲ آبان ۶, دوشنبه
۱۳۹۲ آبان ۴, شنبه
۱۳۹۲ مهر ۲۹, دوشنبه
474
۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه
472
471
۱۳۹۲ مهر ۲۰, شنبه
۱۳۹۲ مهر ۹, سهشنبه
469
۱۳۹۲ مهر ۸, دوشنبه
468
۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه
467
احمقانهست زندگی.
۱۳۹۲ مهر ۲, سهشنبه
466 - :)
465
۱۳۹۲ شهریور ۳۱, یکشنبه
464
۱۳۹۲ شهریور ۲۱, پنجشنبه
463
۱۳۹۲ شهریور ۱۸, دوشنبه
462
۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه
461 - :) با ربع قرن تجربه
۱۳۹۲ شهریور ۱۱, دوشنبه
460
۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه
459
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش میدادم به سیپییوی دوال کورِ گوشیم که چه جونی میکنه.
از طرفی هم به گوشیم حق میدادم که براش سخت باشه، فقط وقتی میخوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول میکشه...
میون فحش دادنها، ذهنم میون تکستهای رد و بدل شدهی این هشت نه ماه میگشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردنها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی میگفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...
۱۳۹۲ شهریور ۹, شنبه
458
+ شب بخیر
- شب بخیر عشق قدیمی
+ خر
- عه، چرا؟
+ دلم خواست، این از امتیازهای عشق قدیم بودنه
- تابلو بود در مورد اونه
+ عه، فمیدی؟
- عشق هرگز نمیمیرد، بلکه از شکلی به شکل دیگر تغییر پیدا میکند، آره، فهمیدم
+ یا از کسی به کس دیگر انتقال مییابد؟
- نه، منظورم عشق به یک نفره، حتا تنفر هم وقتی به وجود میاد که عشقی در کار بوده باشه
+ الان عشقت به من شکلش عوض شده؟
- آره
+ الان چه شکلیه؟
- قبلنا شکل قلب بود، الان دایرهس
+ گاب
- [گل میفرستد]
+ متشکر
- فداتون بشم، تازه دایرهش یه وقتا سولاخ می شه
+ چطوری ینی؟
۱۳۹۲ شهریور ۳, یکشنبه
457
عجیب فاز خوندن گرفتم.
۱۳۹۲ شهریور ۲, شنبه
455
یه وقتام، وقتی میخوای طرف رو خورد کنی که بگی من به رذلی و کم ارزشیِ تو نیستم، انقدر پست باشم که فلان کنم و اینا؟ بعیده!
همین.
۱۳۹۲ مرداد ۲۱, دوشنبه
454
بهرحال وقتی میگیم حرفای هم رو نمیفهمیم، فقط طرف مقابل نیست که برای ما خودش رو نفهم جلوه داده که ما نیز هم برای اون همینطور جلوه کردیم.
این موقعها باید به اصل حواله دادن انسانها و افکارشون رجوع کرد.
اینکه چه اهمیتی دارد فلانی چه فکری راجب من و رفتارم میکند، در واقع برایمان خیلی هم مهم است، فقط اینکه نادیده میگیریمشان، البته خود این نادیده گرفتن نوعی از اهمیت ندادن به افکار افراده. ولی خب حالا من نه فلسفه میدونم، نه اونقدر هنر سفسطه دارم که بتونم این پارادوکس رو ثابت کنم که همزمانی که افکار یکسان انسانها برای آدمی مهمه، میتونه دارای هیچ اهمیتی نباشه.
هوم، مثلن خیلی وقتا آدما کار خودشون رو میکنن، به اصطلاح گندشون رو میزنن - اینجا از فعلهای درآوردن و بالا آوردن هم میشد استفاده کرد - میان ماله میکشن. حالا این ماله کشیدن قرار نیست تغییری در حاصل کار ایجاد کنه، فقط ممکنه دید طرف مقابل رو به جریان عوض کنه، شاید باهاش کمی نرمتر برخورد کنه مثلن.
بر فرض مثال به همسرم خیانتی میکنم و اون از جریان بو میبره - که زنها همیشه بو میبرن - اینجا ماله کشیدنه قرار نیست کاری که انجام شده رو عوض کنه، فقط قراره توجیحاتی بیارم که چرا مرتکب به یه همچین کثافت کاریای شدم.
گاهی این توجیحات حتا میتونه مقصر رو طرف مقابل بدونه.
مثلن وقتی حقایقی رو به دوست دخترم میگم که میدونم مثالِ خاری در چشمه، لااقل انتظار دارم بگه نه اینطور نیست، ولی اون جریان رو از ریشه قطع میکنه و میره سراغ اون بخش اول حرفام و میگه تو نفهمی و نمیفهمی و اینها! من منتظرم چرای موضوعات مطرح شده توسط خودم رو بدونم، اون میزنه توی جاده خاکی که من آدمیام که با تو خوابیدم و ...
حالا موضوع اینه که آیا آدمی که با من خوابیده، معصوم میشود؟ مبرا از هر گونه گناه میشود؟ قابلیت خوابیدن با دیگران را از دست میدهد؟ آیا حرف من معنیِ این را میدهد که میگم او با کس دیگری خوابیده؟ پاسخ همهی سوالها نه است.
چن وقت پیش یه دوستی تعریف میکرد کسی رو میشناسه - البته اون دقیقن به من گفت کی - زندگیش رو دوست داره، شوهرش رو دوست داره، عاشق بچهشه، ولی بازم گاهی شیطنت میکنه، در ضمن الان بچهی دومش رو بارداره.
باز هم میگم موضوع این نیست که افراد رو با هم مقایسه کنیم! که البته این هم خوراک ماهاست که وقتی یک نفر حرفش رو با مثال مطرح میکنه سریع بهش بتوپیم که تو منو با فلانی مقایسه میکنی؟
۱۳۹۲ مرداد ۱۹, شنبه
۱۳۹۲ مرداد ۱۶, چهارشنبه
452
نه که بخوام باز جریان غریبهای-در-اتوبوس رو پیش بکشما، نه! ولی خب مثلن من با برادرم از خصوصیترین مسایل حرف میزنم، اما فقط از خود مساله حرف میزنم، یاد ندارم از احساسی که به اون موضوع داشتم حرف زده باشم.
اینطوریه که میشه گفت طرف از زندگیت با خبره.
در حالی که هر چیزی رو هم راجب تو نمیفهمه، شاید سال تا سال نفهمه فلان روز چرا ناراحت بودی یا بهمان روز چرا خوشحال.
اما بعضیا برات اینطوری نیستن، نه اینکه از اولش اینطوری بوده باشن، تنها کسانی که از اول اینطوریان همون غریبههان، که البته اونا هم فقط جریان خبری مسایل رو میگیرن، احساس رو اگه دلتم بخواد نمیتونی باهاشون به اشتراک بذاری یا انتقال بدی. چرا که باید بشناسنت، باید ادراک داشته باشن روت، میدونی؟ باید وقتی یه سری چیزا رو از اون تهمههای دلت براشون میگی، لبخند پر از آرامشی به صورتت بزنن که انگار دنیا مال توست. اینا همون آدمایی هستن که بعد از گفتن یه سری حرفا خودتم باورت نمیاد براشون گفتی. بعد ناخودآگاه میگی "تا حالا برای کسی نگفته بودم."، وقتی چند بار تکرار شد قضیه، حس میکنی اگر بازم این جملهی "تا حالا برای کسی نگفته بودم." رو بگی حالت لوثی پیدا میکنه، ولی قبل از اینکه فک کنی که آیا بگی آیا نگی، ناخودآگاهت این حرفو زده...
همین دیگه.
۱۳۹۲ مرداد ۱۱, جمعه
۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه
450
مدتها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشنهای فیسبوکم، کم اهمیتترها رو پاک میکردم و بعضیها رو آرشیو میکردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایلش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخهای بینیم بیرون دادم.
ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد میگیره و به اصطلاح میخوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله میشه، کلی مو هست که کنده میشه و دهنمون رو سرویس میکنه.
۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه
449
آدما چه راحت آرزویت می کنند، که ای کاش هرگز پاتو تو زندگی شون نذاشته بودی.
یاد سه سال پیش و روز اولی که دیدنت می کنن و ... تو هم می نشینی یاد لحظه ای میافتی که تو سرمای دی ماه تمام صف ترمینال ونک رو باهاش واستادی تا سوار بشه بعد خودت بری.
یاد نگاه رو به بالاش که بتونه صورتت رو ببینه، لبخندهایی که پر از حرف بود، چشمایی که... من تمام تو، تمام توی آن روز رو هم از بحرم هنوز، می دانی؟
448
اصلن بیخود نیست همیشه آخر اسمم مینوشتم سایلنت که...
یه جملهای هست خیلی جاها از قول هاوکینگ مینویسن که افراد ساکت درونشون پر سر و صداست، قصهی منه.
دیروز برای چکآپ کلیهم رفتم پیش پزشکم، برام سونوگرافی نوشت.
مثل همیشه حال رفیق 20-30 سالهش که بابا باشه رو پرسید و باز هم طبق روالی که ازم یه سری چیزا میخواد، خواست براش یه آیپد مینی بخرم بفرستم. گفتم چشم و خدافظی و اومده بودم بیرون، ساعت پنج و نیم بود، از رسالت تا چارراه ولیعصر تو اون ترافیک لااقل یه ساعت تو راه میبودم، تکست زدم به شریکم که من دیگه کلن نمیام.
وقتی رسیده بودم خونه، داداشم پرسید چی شد؟ گفتم کلن فقط توم قطعات دست دوم به کار بردن، خندید گفت امکانات نبوده، گفتم کاش مغزم دست دوم بود، برند نیو نبود، نگام کرد فقط، با خودم گفتم عوضش این یکی اندازهی هزار سال خستهس، به دلم فکر میکردم..
447
۱۳۹۲ تیر ۱۸, سهشنبه
446
۱۳۹۲ تیر ۱۳, پنجشنبه
۱۳۹۲ تیر ۱۰, دوشنبه
444
امروز رفته بودم متالیکاورلد دات کام، ببینم قصهی نوشتن لیریکسش چیه.
هی تلخند زدم، رفتم پی کارم.
443
۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه
442
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه
441
۱۳۹۲ تیر ۵, چهارشنبه
440
وقتی هم از ذوق دوباره روی لایک میکوبیدی، آنلایک میشد و فایدهای نداشت.
اینستاگرام اما خاصیتش اینه که تو هر چقدر ذوق داشته باشی میتونی لایک بزنی، درست که از یک نفر بیشتر محسوب نمیشوی، ولی هر چقدر دلت بخواهد با دابل-تپهات قلبه که روی عکسها ظاهر میشه.
همین.
۱۳۹۲ تیر ۴, سهشنبه
439
بعد از یکی دو روز جعبه رو از کمدش در آورده بود و پلمپش رو با تیغ کاتر باز کرده بود، همین که دید تمام شکلاتها آب شدهاند و به یک طرف جعبه متمایل شدن و تو همون حالت خشک شدن، چهرهی دوستی که جعبهی شکلات رو بهش هدیه داده بود اومد جلوی چشماش که میگفت "... میدونستم یکی از همین روزا میای، دیر و زود داشت، سوخت و سوز نداشت، اینه که از اول هفته اینو گذاشتم توی ماشین..."، فکر کرده بود خوب شد نذاشتم هدیه بدمش.
۱۳۹۲ تیر ۲, یکشنبه
۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه
437
436
پنج و بیست و یک دقیقهی صبح چارشنبه س.
هوا داره روشن میشه کم کم.
صدای گنجشکا هم بلند شده.
چند هفتهایه خواب ندارم.
از اون شبا بود که با این همه فعالیت فکر میکردم تا صبح مثل خرس بخوابم.
۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه
435 - تو، تهران، اتفاق ناخوشایند
هر روزی که چشمم به عینک فروشیهای آن اطراف میافتد به این فکر میکنم که بلخره آدمها میرن و خاطرههاشون میمونه، چه خوش چه بد، بسته به طرف مقابل آدمی میتواند آخرهای کار خوب جلوه کند یا خاطراتش را زهرمار کند.
که البته خود خاطرات خوب گاهی زهرمارند...
434
فقط میدونم از شنبهی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب میرم، بعد از یکی دو ساعت که میخوابم، بیدار میشم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمههای شب بیدار میشم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که میبندم هزار کابوس میبینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پلههای مرمرِ خوابهای کودکیام سقوط میکنم.
انقدر بیدار میمانم و چشمام رو باز نگه میدارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار میموندم، به مسایل مختلف فکر میکردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شبها نه فقط نمیتونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونهی راستم شروع به حرکتهای ناخودآگاهی میکنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...
433
۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه
431 - آیم این لاو ویث اِلِنور :(
هعی... دلم میخوادش.
۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه
430
۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه
429
ده دقیقه قبلترش گفته بود پنج دقه دیگه میزنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان میگیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمیمونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبلترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی میرفت گفته بودم خب خره میگفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوسالهای شریکم من.
۱۳۹۲ خرداد ۱۶, پنجشنبه
428
بلخره دل کندم و پا شدم برم بخوابم. وسط راه همچنان چشم چپم میسوخت، مثل همیشه با نور السیدیِ گوشی راهم رو تا تخت پیدا کردم، گوشی رو گذاشتم کنار چراغ خواب و لباسام رو درآوردم و رفتم دستشویی.
تو آینه که به خودم نگاه میکردم، چشم چپم سراسر خون بود، انقدر سرخ بود که مردمک قهوهایِ چشمم سخت دیده میشد، چند بار پلکم رو بهم زدم و مطمئن شدم که واقعن دارم چشمم رو اینطوری میبینم.
خیلی وقتها میون خوابهام تشخیص میدم که دارم خواب میبینم و از موقعیت سواستفاده میکنم و کارهایی که در توانم نیست، ولی دلم میخواد انجام بدم رو انجام میدم. لذت زیادی داره، ولی جالب اینجاست که ضمیر ناخودآگاهم که توان کنترلش رو نمیتونم به دست بگیرم از من قویتره و با وجود تمام کارهایی که انجام میدم، توی خوابهام شکستم میده، یک روز برای کسی تعریف میکردم و بهم میگفت شاید این یه خواستهی درونیته که دلت میخواد شکست بخوری و فکر کرده بودم طرف چقدر احمق است، مگر ممکن است آدمی همینطور الکی الکی بخواهد شکست بخورد؟ آن هم از ناخودآگاهش! انگار که به دست خودش شکست خورده باشد.
اون لحظه هم فهمیده بودم که دارم خواب میبینم، با وجود اینکه دلم میخواست کارهای دیگری کنم، ولی انقدر توی خواب خسته بودم که فقط رفتم خوابیدم.
اینجانب یک خواببینِ فوق العاده حرفهای تشیف دارم، همونطور که گاهی توان فهمیدن خواب دیدن رو دارم، گاهی هم توی خوابهام زمان به طور ناگهانی میگذرد، مثل فیلم ها که بر فرض زیرنویس میکنند یک هفته بعد یا غیره. خیلی مواقع پیش میاد وقتی میرم بخوابم چشمام قرمز شده باشن، ولی مسلمن هیچ وقت اونطوری که این بار توی خواب دیدم سرخ نشدن، من هم یقینن صبح که از خواب بیدار میشم نمیرم جلوی آینه بایستم و وضعیت چشمم رو چک کنم.
این بار اما وقتی توی خوابم از خواب بیدار شدم، رفتم جلوی آینه و دیدم یک لایهی سفید، به رنگ گچ روی قرنیه ی چشمم کشیده شده، البته نه کاملن، انگار که به مرور از اطراف به سمت مردمک اومده بود، جالب بود که اون حالتِ خیسیِ چشم - حالا اسم و این چیزهاش رو بلد نیستم خب - روی اون لایهی سفید که شاید یک میلیمتر کلفتی داشت هم وجود داشت، اما چیزی که از چشم سابقم باقی بود، فقط مردمکی لای خون بود، واقعن کلماتی که به کار میبرم توصیفِ تصویر رو نمیکنن، متوجه حضور کسی در اطرافم شده بودم، برگشتم دیدم مادرم نگاهم میکند، همان نگاه مادرانهای که وقتی بخاطر کمرم روی تخت بیمارستان افتاده بودم. همان نگاهی که غصهم میگرفت که چرا باعث شدم انقدر ناراحت شود که اینطور بشکند.
با مادرم شروع کرده بودم صحبت کردن که دوباره یادم افتاد خوابم، اکثر اوقات که این حالت پیش میاد از نگاه خودم خارج میشم و خودم رو توی خواب میبینم که انگار داره نقشش رو بازی میکنه، حالا هر کاری یا حرفی که میزنه، اون لحظه هم همینطور شد، کارکتر من داشت با مامانم حرف میزد، گرچه انقدر ذهنم مشغول این بود که خو آخه این چه خوابیه من دارم میبینم، بذار بریم تو یه عالم دیگه.
انگار رفته بودم تو یه خواب دیگه، نشسته بودم روی صندلی، پشتیِ صندلی به یه پارتیشن چوبی گذاشته شده بود، من نسبت به میز بغل دستم کج نشسته بودم و فقط آرنج دست راستم روی میز بود، سرم رو به پارتیشن تکیه داده بودم و داشتم دوستانم رو که همه پشت میز نشسته بودن رو نگاه میکردم، محیط رو یه کم برانداز کردم و دیدم توی یه باغ نشستم، مجلس عروسیِ یکی از دوستامه که همچین زیادم ازش خوشم نمیاد، ولی خو بهرحال اومدم عروسیش، تازه داشتم صدای خودم رو میشنیدم که دارم با شوهر یکی از دوستام خوش و بش میکنم و بقیهی جمع هم به حرفهای من میخندن، تمام صحبتم راجب داماد بود و داشتم دستش مینداختم، نگاهم با نگاه کاراکترم یکی شده بود، از اینکه خواب به این خوبی داشتم میدیدم لذت میبردم. ولی خب کرم ناخودآگاهم یکی از دوستدخترهای سابقم رو آورد توی جشن عروسی، من پشت پارتیشن چوبی بودم و منو ندیده بود، بنابراین چون دوستای مشترک رو دیده بود، اومد و نشست سر میز ما، بعد از چند دقیقه که گذشت و کلی حرف به خیال خودش پشت سر من زد و بقیه ریز میخندیدن، همین که بحث عوض شد، گفتم من میرم مستراح.
بدون اینکه منتظر واکنشش باشم، از جام بلند شدم و رفتم، کارم رو انجام دادم، داشتم دستامو میشستم که بیام بیرون، سرمو بالا کردم تا توی آینه خودمو ببینم، ولی دیگه توی دستشوییِ باغ نبودم، خودم رو تو آینه ی دراور اتاق مادرم نگاه میکردم، چشم چپم تمامن سفید شده بود و فقط یک نقطهی کوچک سرخ جای مردمک چشمم بود، دیدم کامل بود، ولی فکر میکردم کور شدم، دستم رو گذاشتم روی چشم راستم، فقط سیاهی بود، دست گذاشتم روی چشم چپم، فقط از چشم راستم میدیدم، انگار که یکی وابسته به دیگری باشه و اگر جلوی چشم راستم رو بگیرم با اون یکی هم نمیتونم نگاه کنم.
با خودم میگفتم خوابهای مسخرهتر و ترسناکتر هم دیدم، اینکه چیزی نیست، بذار ببینیم چی میخواد بشه.
روی پا چرخیده بودم و پشت به آینه شده بودم، ولی همزمانی که جلو رو میدیدم، پشت سرم رو هم از توی آینه میدیدم، انگار هر دو تصویری که میدیدم رو میتونستم کنترل کنم. نه اینکه انگار دو مونیتور باشه که گاهی بخوام اینو نگاه کنم و گاهی اون رو، به طور کاملن همزمان. سر جام میخکوب شده بودم و فکر میکردم پس چرا وقتی توی آینه نگاه میکردم فقط یک نگاه داشتم؟ برگشتم طرف آینه و باز همون فقط یک نگاه بود، ولی چیزی که مایهی وحشت بود این بود که سرم چرخیده بود، ولی تنم نچرخیده بود، ترس کرده بودم و میخواستم از اتاق بیام بیرون که پاهام از سر لگن هام چرخیدن و شرو کردم راه رفتن، ینی سر و پاهام به یک سمت بودن، ولی تن و دستام به یه سمت دیگه، به سالن رسیده بودم و وایساده بودم که خواهرم از اتاقش اومد بیرون و خیلی عادی سلام کرد و رفت.
انقدر ترسیدم که از خواب پریدم...
۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه
427
الان ولی فقط ده دقیقه گذشته.
426
گفته بودم "داستانامون بین خودمون دو تا میمونه دیگه؟"، قول داده بود و بقیهی حرفهامون رو زده بودیم و فکر کرده بودم بعضی کل قصهی زندگیشون رو که بگی مثالِ یه رمان جیبی میمونه، بعضی هم داستان روزمرگیِ هر روزهشون مثالِ رمانی چند جلدی میمونه.
هوم، دیشب همهش این حرفها تو ذهنم بود که بارها توی جمعهای مختلف گفتم.
425
بعدترها روزی که خودش را خواسته بودم و گفته بود نه، گفته بودم وقتی میگی نه یعنی نه دیگه، حالا موضوع چقدر خواستن من نیست.
داستان این روزها و جریانات هفتهی گذشته که مشابهش پارسال هم پیش اومد هم از دیدگاه من همینه، وقتی میگی نه، یعنی نه!
امتحان کردن آدما در راستای اینکه بدانی چقدر تو رو میخوان، با این روش که بگویی نه و ببینی چقدر اصرار می ورزد، حماقت محض است، یا که حالا شاید باید گفت در مقابل من.
اگر خیلی چیزها از نظر دوستان تعریف دارد، از زعم اینجانب میتوان گفت ناز کردن هم آداب دارد.
گاهی حتا این "نه" گفتنهای این چنینی رو میشه پای مقدار نخواستنِ طرف مقابل گذاشت که با "نه" گفتن تو را آزمایش میکند و ...
میدانید؟ همیشه به تمام اطرافیانم میگم از من نپرسید اگر جای فلانی بودی چه میکردی؟ ولی گاهی آدمی باید خودش رو پیش ضمیر ناخودآگاهش بذاره جای طرف مقابل و فکر کنه اگر او با من این چنین میکرد من چه میکردم؟
که بعدن بیایی همه چیز را بر هم زنی و مقصر هم طرف مقابل رو بدونی و داستان را برای خودت جور دیگر جلوه دهی که چی؟ که مثلن عذاب وژدان یا چی؟
عزیزم اگر یک سال پیش میگفتی "من اشتباه کردم، ولی تو دیگه گند زدی" و خودت هم میدونستی کی گند زده، نیا و بگو احساست فلان بود و بهمان، آدمی اگر دنبال تبرئهی خودش هم باشد اینطور حرف نمیزند.
۱۳۹۲ خرداد ۱۱, شنبه
۱۳۹۲ خرداد ۹, پنجشنبه
423
فقط گاهی بار دوم داخل خود لانهی مار نیز میرود.
۱۳۹۲ خرداد ۴, شنبه
421
۱۳۹۲ خرداد ۱, چهارشنبه
420
یکی باید به فکر راه و چاه پروسهش باشی.
یکی باید به فکر راه و چاه تحمل کردنش.
یکی شاید سختیش چند سال اولش باشه.
یکی فقط صد سال اولش سخته.
یکی...
۱۳۹۲ اردیبهشت ۳۱, سهشنبه
419
418
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۸, شنبه
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۷, جمعه
415
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۱, شنبه
۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه
413
سر ظهر بود زنگ زده بود، خنده های مستانه می کرد، فش می داد که نیستی، فش می دادم که نیست. |
412
یک روز هم که بعد از این همه، برنامه هامو ردیف می کنم، به صد بهونه کار رو تعطیل می کنم و هزار حرف از شریکم می شنوم. |
۱۳۹۲ اردیبهشت ۸, یکشنبه
411
۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه
410
| مرضی هست به نام آرشیوخوانی، مثلن بری کانورسیشنهای آگوست پارسال را بخوونی، اشکت رو در بیاره حتا، تا این حد... |
۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه
۱۳۹۲ اردیبهشت ۳, سهشنبه
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه
407
| بعضیا هم پرایویسیِ فیسبوکشون رو طوری تنظیم میکنن که به هیچوجه نتونی پیداشون کنی، ولی خو خودشون میان به پروفایلت سر میزنن، نگاه میکنن چه چیزی از تو برای همه قابل رویته تا نگاش کنن، شاید عکسی بود که میشد روش کلیک کرد و تو اندازههای بزرگتر نگات کرد و ... اینا با اون دسته از هم جنساشون که تو فرندات هستن و هی میان نگات میکنن و شده که ازشون پرسیدن "این همون فلانیه؟" و حتا لایک هم نمیزنن که نکنه یه وقت فیلان، خیلی تفاوت دارن. بیشتر از این ادامه دادن نداشت، فقط اینکه میتونین به خودتون بگیرین، میتونین نگیرین، شاید حتا واس خودم نوشته باشم. اونایی که باهاس بگیرن، میگیرن بهرحال، مهم اینه. |
۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه
406
| چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصهای تریف میکرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف میکنم برادون. میگفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمیشه، حتا شکمتم سیر نمیکنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت میدم. صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم میگم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن. نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کسخول، اگه منو میکشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه سادهلوح بوده و زیر لب میگفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه. گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو میخوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمیتونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمیشه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت. گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی میگن که صوبت از طمع باشه و اینا. یاد قضیهای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود. یه شب، وقتی برمیگشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصلهی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین میکشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونهی سر کوچهمون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشهی پلهها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصلهی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمیرفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود. فرداش وقتی برای چن تا از بچهها تریف کردم، میگفتن کس خولی، اول میگفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب میکردن چقدر مواد جا میشده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم میگفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده.... میدانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضیها، به همین تعریف کردنش بسنده میکنم، دیگه تحلیل ور نمیداره. |
405
| اونجاش هست که ابی میخونه، نمیخونه که البته، یه کار دیگه میکنه که تو واژه نمیگنجه، آره، همونجا که میگه تو رو میشناسم ای شبگرد عاشق تو با اسم شب من آشنایی از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی تو رو میشناسم ای سر در گریبون غریبگی نکن با هق هق من تن شکسته تو بسپار به دست نوازشهای دست عاشق من همین جاش، داشتم اینجا رو تو خواب میخوندم، بیدار که شده بودم هی با خودم میخوندم و یادم نمیومد کدوم سانگه، هیچ جای دیگهی شعرش رو هم یادم نمیومد... چه خوب بود. |
404
| یکی از دوستان عکسی از آشپزخونهی خونهش گذاشته بود و نوشته بود The way I work in my kitchen بغل دست منی که دراز بودم، نشسته بود، چشمش طرف تبلتش بود، نگاهش تو گوشیِ من، گفتم د وی شی ورکس این هر کیچن، خندهش گرفت که میدونم داره گوشیمو نگاه میکنه، روش رو برگردوند. |
۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه
403
۱۳۹۲ فروردین ۱۲, دوشنبه
402
۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه
400
۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه
زیبایی
۱۳۹۲ فروردین ۹, جمعه
۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه
397
396
- کوجا رزرو کردی؟
+ فلورانس
- نمدونم کوجا هس اصن :دی
+ میریم با هم یه سری. خیلی جای شیکیه! :پی
- هاع، باوشه! خداوند $$رحم$$ فرماید :دی
+ :))) آره خب! ولی رستوران خوب رفتن جز اصول زندگیه! :دی
- بلی، از اصول زندگانی (زنده گایی) میباشد. :دی
+ =))) احمق
۱۳۹۲ فروردین ۳, شنبه
395
خیلی سال بود یا تحویل سال خواب بودم یا کنار هووی یار* بودهام.
میدانید؟ آخرین باری که کنار سفره هفت سین نشستم سال هشتاد و پنج بود، قبل از اون رو یادم نمیاد کی بود. این هم که یادمه، بخاطر اینه که همون سالی بود که کل خانواده خارج از کشور بودن و اصلن پای هفت سین دیگران بودم.
ولی خب امسال قضیهش کاملن فرق میکرد. خیلی عالی بود، من همیشه میگم جا برای بدتر\بهتر شدن هست، ولی اینقدری خوب بود که بتونم بگم پرفکت بود.
همین دیگر.
راستش موندم با هدیههای مونده در چمدانم چه کنم؟ حیف شد. حیف شدم، حیف اینکه اصلن دیشب رفتم آرژانتین، کاش مونده بودم همون جایی که بودم اصلن.
۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه
393
| اتاقم پرده نداره. دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پردههاشو کندن. از راه که رسیدم برگشتم سر پلهها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانیتر شدم، رفتم سر پلهها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی میگفتن چی میگه این؟ داداشم تکرار میکرد. زن احمق پردهای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حولهی منم انداخته بود روی پردههه، بعد میگن خودتو کنترل کن. خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره میزنن. در حالی که ممولن اول میزنن، بعدن میرن میذارن. هاع، تازه وقتی هم داره، میشه کنارش زد، میره کنار، انگار که نداره. هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشنتره. چه خوبه سایهبازیها. یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایهها و بازیهاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که میدونم اینجا رو نمیخونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم. امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا میکرد، بالای پلهها واستاده بودم و گوش میدادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمیرفتم، چون حوصلهی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون. تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر میکردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق میکرد، از هر چیزی بهتر بود. طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونهی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط میکنه از این گهخوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه میزنم. شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی میگم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمیره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. میگفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در میرین غوغا میکنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انیوی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا. |
۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه
392
| آدما باید یاد بگیرن که حالا به هر دلیلی که موقعیت برای پاسخگویی به تلفن مهیا نیست ریجکت کنن، این عمل خیلی بیشتر قابل درکه تا اینکه تلفن رو ورنداری، وقتی ورنمیداری انگار که نمیخوای کلن جواب بدی، حکم ایگنور کردن داره. قطع کردن تلفن خودش ینی به من زنگ نزن، کار دارم، ننه دارم، بابا دارم، رییس دارم، مافوق دارم، همکار دارم، فامیل رودرواسیدار دارم، جلسه دارم، مهمونی دارم، نهار دارم، کوفت دارم، زهرمار دارم و الخ. حالا اگه با مسیج باشه که دیگه طرف تمام و کمال توجیه میشه. خرا، همنوع رو پشت خط منتظر نذارین و هی به اسمش نگاه نکنین تا ببینین کِی قطع میکنه. حالا یه سریا که از مدت زمانی که پشت خطشون منتظر میمونی قضاوتت هم میکنند فلسفهی دیگهای داره که چون نمیخوام توی این پست لفظ کشدار بیام، حرفی راجبشون نمیزنم. من خودم فقط وقتی ریجکت نمیکنم که به هر دلیلی گوشی دم دستم نباشه یا روی سایلنت - بدون ویبره حتا - باشه. پ. ن: چن تا مخاطب خاص داره. |
۱۳۹۱ اسفند ۲۳, چهارشنبه
391
۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه
390
| هر بار دختری رو میبینم که لباسشو با رنگ خاصی ست کرده، زیر لب میگم لیــــدی ایــــن د رد یا بلو یا حالا هر چی. حتا شده یه وقتا به کسی گفتم خانوم این لیدی این د رد که میگن شومایی؟ لبخند شیرین تحویل گرفتم و رد شدم. یه وقتام اینایی رو که با پوشیه هستن رو میبینم، با خودم میگم هوز این بلک!!؟ نوبادی نوز. |
389
| وقتی تو خیابون راه میرفتیم و گه گدار دخترکان نگاهم میکردن. میخواست گلویشان را بجود، بش میگفتم موضوع من نیستم. خوشگلیِ تو باعث میشه جماعت من رو نگاه کنن و با خودشون فکر کنن من چی دارم که تو با منی. فشم می داد، ولی خب بهرحال سر ذوق میومد. |
388
۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه
386
۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه
385
راستش یاد یه فیلمی افتادم که وقتی پسره راجع به بدشانسیاش به دختره میگفت و در ادامهش اضافه میکرد که از سر همین بدشانسیاش عشقی که دختره بهش داره کم میشه و در آخر ازش بدش میاد، دختره بش میگفت من هر روز بیشتر از دیروز ممکنه از تو بدم بیاد، - ینی اصن الردی از پسره بدش میومد - ولی هیچ وقت عشقم به تو کم نمیشه!
خواستم همون موقه این حرفا رو بت بزنم، ولی خب نمیدونم چی شد که نگفتم، احتمالن همون موقعی که بغل دستم با فاصله از من نشسته بودی، به روبرو خیره شده بودی و میخواستی که حرف بزنم به ذهنم خطور کرده بود، یکی از همون صد دفهای که دهنم رو باز کردم تا حرف بزنم و هیچی نگفته بودم، دهنمو بسته بودم و نفسی که برای حرف زدن حبس کرده بودم رو از بینی بیرون داده بودم، شاید هم تبدیل شده بود به یکی از وقتهایی که حرف دیگهای تو دهنم گذاشته بودم، نمیدونم، درسته که حافظهی من در بعضی موارد خیلی قویه و ممولن ثانیه به ثانیهی دیتها رو از بر میکنم، ولی خب الان یادم نیست.
هوم، یادته همون روز گفته بودم آدم باید بعضی چیزها رو بنویسه که برای همیشه یادش بمونه؟ گفته بودی مگه میشه آدم این چیزا رو یادش بره؟ گفته بودم موضوع این نیست که اصل مطلب رو یادش بره که خو معمولن وقتی احساس قوی باشه آدمی یادش نمیرود، ولی خب برای این باید بنویسه که بدونه در لحظه چه حال و هوایی داشته..."
هوم، اینجا رو که نمیخونه، ولی خب همونطور که گفته بودم، آدم باید بعضی حرفا رو بنویسه که نوشته باشه.
همین دیگه.
۱۳۹۱ اسفند ۱۱, جمعه
384
۱۳۹۱ اسفند ۶, یکشنبه
383
۱۳۹۱ اسفند ۱, سهشنبه
382 - 2
۱۳۹۱ بهمن ۲۴, سهشنبه
بهتر که شوم رسوا
۱۳۹۱ بهمن ۲۳, دوشنبه
این منم نه هیچ کس دیگه
۱۳۹۱ بهمن ۲۱, شنبه
۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه
379
۱۳۹۱ بهمن ۱۲, پنجشنبه
378
۱۳۹۱ بهمن ۱۱, چهارشنبه
377
از تخت که بیرون اومده بودم هنوز هیچی تنم نکرده بودم، فقط شورتم به پام بود، پنجره رو باز کردم، سرما میومد تو، از طرفی آفتاب کج - توصیفو عشق کن ینی - زمستونی افتاده بود روم، یه حس باحالی بهم دست داده بود، مثل وقتی وسط تابستون کولر ماشین رو روشن کردی، تو یه خیابون خلوت منتظر یاری که بیاد سوار شه که بندازین برین و از طرفی آفتاب افتاده روی تنت، البته اونجا لخت نباشی، خوب نیست. ولی خیلی شبیه بود.
لذت وافر یا شاید حتا بگم لذت داغانی داشت، چن دقیقهای همینطوری با چشمای بسته دستم روی دستگیرهی پنجره مونده بود و یاد دوران خوش سالهای هشتاد و پنج و هشتاد و شیش افتاده بودم.
سوالی که مطرحه اینه که با خاطرهبازها چه میکنند؟
