۱۳۹۰ اسفند ۱۰, چهارشنبه

301

حوصله‌ی باز کردن بلاگر رو ندارم و از طرفی هم به محض باز کردن بلاگر کلی از تنظیمات گوگل‌ریدرم بهم می‌ریزه، رو همین حساب ترجیح می‌دم از طریق همین ایمیل پست بزنم و خب این رو فقط در ادامه‌ی پست قبلی دلم می‌خواد بنویسم:
حتا یادمه کی و کجا اون حس به وجود اومد، تو خیابون شریعتی بودم، تابستون پارسال بود، فکر کنم اواخر تیر یا اوایل مرداد بود، پایین‌تر از سید خندان، یه پارکی هست، فک کنم اسمش اندیشه‌ست، از اونجا اومده بودم توی شریعتی منتظر تاکسی بودم، می‌خواستم تا خود میدون قدس برم که برم خونه‌ی مامان‌بزرگم، یادمه حتا از همین شلوار جین‌های آبی که چن‌تا عین همدیگه‌ش رو دارم رو پوشیده بودم و یه پیرهن چارخونه هم تنم بود، گرمای اون روز رو هم یادمه، یادمه واس این داشتم می‌رفتم خونه‌ی مامان‌بزرگ چون دایی‌م از کانادا اومده بود و من هنوز ندیده بودمش. از یه گالری نقاشی برمی‌گشتم... بس است.

300

آدم باید طوری بنویسه که خودش هم حال کنه با نوشته‌ش، ینی مثل منی که هیچ از نوشتن نمی‌دونم جوری بنویسم که با خودم بگم هی پسر، نسبت به خودت بد ننوشتی، ترشی نخوری یه چیزی می‌شی. ولی خب از این حس و حال‌ها مدت‌هاست که ذره‌ای نداشته‌ام.
شاید درمان داشته باشد، شاید هم نع.
می‌دانید؟ من از این "شاید" زمانی متنفر بودم، یعنی شدم. از سر رابطه‌ای که هیچوقت نفهمیدم کجایش قرار دارم. از بس که نمی‌دونم و شاید و اما و اگر شنیدم. راستش اما و اگر یادم نمیاد، فقط محض پیازداغش گفتم. اینکه سردرگمی و یه لنگه پا در هوا ماندن چقدر بد است رو انقدر همه ازش گفتن که دیگه لازم نیست من باز هم بگم، اصلن بلد هم نیستم اونقدر خوب که خیلی‌ها بلدند و می‌گن، بگم. فقط می‌دونم از نوع خیلی ناجوریش سردرگمم.
داشتم از "شاید" می‌گفتم، یادمه با شنیدنش توی هر جمله‌ای عصبی می‌شدم، در بی مغز بودن من که شکی نیست البته، ولی خو... حالا چقدر الکی کشش می‌دم؟ نمی‌دونم. همه‌ی حرفم رو به همین هم می‌تونستم خلاصه کنم که زمانی از "شاید"ها نفرت داشتم، الان دلیل‌ش رو فقط یادمه، اینکه کی و کجا اون حس از بین رفت دیگه یادم نیست. هنوز ولی بی برو برگرد با نوشتنش، یادم میاد.

و خب تو گویی که خب که چی؟ خودم هم نمی‌دونم.

۱۳۹۰ اسفند ۷, یکشنبه

محض را شر و ور معنا کردیم و گفتیم زکی

اولی رسید و گفت آقا؟
دومی گفت جان آقا؟
اولی گفت آقا؟ شما بگا؟
دومی گفت هاع، ما بگا، شمام بگا؟
اولی گفت آره بِرار، مام بگا
دومی گفت نمون اینجا
اولی گفت چرا آقا؟
دومی گفت اینجا بگا
اولی مسیر اومده رو نشون داد گفت اونجام بگا
دومی زهرخند زد، گفت همه جا بگا؟
اولی تف کرد، صدای هه از دهنش در اومد که ینی آره بِرار، نشس
دومی گفت اونجارو
اولی گفت کجارو؟
دومی گفت ساعت دو
اولی سرشو چرخوند
دومی گفت دختره رو
اولی گفت اینم بگاس؟
دومی گفت حتمن بگاس
اولی رفت، گفت خانوم؟
گفت جان؟
اولی گفت خانوم؟ شومام بگا؟
سرشو انداخت پایین، گفت دخترک بگاس