۱۳۹۰ شهریور ۲۹, سه‌شنبه

381

خب یه نکته‌ی .. اممم، نمی‌دونم، نکته‌ی چی می‌شه! حائز اهمیت که نمی‌شه گفت، بیشتر می‌شه گفت تخمی! آره.
نکته‌ی تخمی‌ش اینجاس که من می‌شینم با یکی صوبت کردن، حالا یه وقتا با خنده که "آره، کس خول دوستم داشتا، هر هر هر. این که چیزی نیس، منِ کس خولم دوستش داشتم هار هار هار، تنها کسی بود که فیلان، ولی خو بهمان"، یه وقتام به حالت چس ناله که اونش مهم نیست. هر دفه عد زده از فرداش که حتا شاید دو ماه از آخرین تماس‌ش گذشته بوده، با من ارتباط برقرار کرده. تکستای آنچنانی، ایمیل‌های اینچنانی. البته این دفه اینطور نبودش که دو ماه گذشته باشه، ولی خو از شبی که من با یه نفر - سلام مهران - راجبش حرف زدم، از فرداش شرو شد دوباره.
الان که فکر کردم می‌بینم شاید نکته هم نبود این!
بهرحال شاید بهتر باشه اصن فکر نکنم.

۱۳۹۰ شهریور ۲۵, جمعه

آخ خدا، شاد شدم اصن

خونواده دامادمون، ینی کلن فامیل‌شون از اون پرسپولیسی‌های دو آتیشه‌ن.
منتها ما فقط اسم‌مون استقلالیه، بگی یه بازیکن از تیم اسم ببر نمی‌تونم بگم، ولی سر کل‌کل‌هاش نمی‌شه کم آورد، خنده‌س.
البته دامادمونم کشیده طرف ما، به قول داداشم اونم فقط سر کل‌کل و مسخره بازی با خونواده‌ش اینطوری کرده.
بعدِ بازی به داداش دومادمون تکست زدم که تسلیت می‌گم آقا
- شما؟
حالا شماره رو داره‌ها، گفتم فلانی‌ام
- خوبی؟
+ فدات، احوال خودت چطوره؟
- خوب
+ از بازی لذت بردی؟
- آره
+ بگردم دورت که نطق‌ت کور شده :ی
- ای بترکی کثافت، دستم بهت برسه، باغ که میای بلخره
+ :)))) :*

۱۳۹۰ شهریور ۲۴, پنجشنبه

279

z1ron53bo1m87t08so7.jpg (411×108)
گرچه لایک بعضی‌ها لایک حضوره، ولی خو آدمی به حضور و بودن بعضیا جدن عادت می‌کنه!
مثلن تنها کسی که برای بلاگ من لایک حضور می‌زنه شاماقایه، وقتی یه چیزی می‌نویسم لایک نمی‌زنه، می‌رم آیتماشو تو گودر - اگه ازش نخونده داشته باشم - بالا پایین می‌کنم ببینم چرا نیست خب؟
این چند روزم مهر نبود، همین بود وضیت، گرچه اینطوری لایک نمی‌زنه.

پایتخت خاکستری

وقتی یه جایی می‌رم مث اصفهون، مشد، شهرای شمال، کلن هر طرف
بعدن که میام تو نت و می‌گم کجا بودم، رفقای تو نت میان می‌گن خو چرا نیومدی ببینیم همو؟ یه وقتا بعضیاشون از دستم شاکی که می‌شن هیچ، به قهر هم می‌کشه.
ولی تهرون اومدن این خاصیت رو نداره، آدم نمی‌تونه به اونایی که میان بگه چرا نیومدی همدیگه رو ببینیم؟
چون همه وقتی میان که کار دارن، یا حالا یه دلیلی که نمی‌شه وقتشونو گرفت.
حیف

۱۳۹۰ شهریور ۲۳, چهارشنبه

277

دخترها یا پسرهای زیادی پیش اومده که بابت این علاقه‌ی دو طرفه بپرن بغل یا پشت سر من
چرا؟
خب معلومه دیگه، از ترس سگی که به این سمت در حال دویدنه
و خب نکته‌ای که وجود داره اینه که هیچ‌وقت نمی‌فمن سگه کاری به اونا نداره
داره میاد بغل من
و نمی‌فهمن منم عاشق آروم بسته شدن چشم سگ‌ها از سر لذتم، وقتی که پشت گوششون رو می‌خارونم

هه

دو طرفه‌ترین رابطه‌ای که تو زندگیم داشتم، صادقانه‌ترین و بی غل و غش‌تریناش
ارتباط با سگ‌ها بوده، هم من اونا رو دوست دارم، هم اونا منو

۱۳۹۰ شهریور ۱۹, شنبه

آمیزش دو بالدار

داشتم واسشون تریف می‌کردم که دیشب طرفای دو و سه که رفتم دارالخلا، - از وقتی صدای شاملو رو شنیدم اینطور می‌گم - در حین پروسه‌ی ریدن دیدم دو تا سوسک که هر کدوم اندازه‌ی انگشت فاکم بودن، از پشت چسبیده بودن به همدیگه و داشتن حالشو می‌بردن و یحتمل در آینده‌ای نزدیک تخم ریزی می‌کنن و با جمع کثیری از توله سوسک‌ها روبروییم.
خواهرم با یه ابرو بالا پرسید توله سوسک!؟
بابام پرسید کشتیشون؟
گفتم نع! همزیستی مسالمت آمیز و اینا
یه نگاه متسفی به مامانم کرد، مامانه هم گفت خاک بر سرت نکنن
رو به بابام گفتم نه! خدایی می‌خوام بدونم خودت خوشت میاد این جور مواقه یکی با دمپایی بزنه له‌ت کنه؟
زدن زیر خنده، خواهرم گفت خیلی بی شعوری.
من یه هیه ازم در اومد که ینی فک کن ندونم و گورم رو از محفل شاد خونواده گم کردم، چرا که جوک‌های خودم برای خودم خنده‌دار نبود اصلن.

۱۳۹۰ شهریور ۱۸, جمعه

274

بابام همچین داره تو کوچه می‌خنده که صداش تا اینجا میاد!
پوف
البته می‌دونین که دفتر تو پارکینگه و کامپیوتر منم دسکتاپ، سو در یک خط افق هستیم.
ولی خو 20-30 متر فاصله‌س همینطوریشم

آن کس‌خولیت است که شاخ و دم ندارد، باقی موارد همه‌شون دارن*

می‌گن که جاش خالی نباشه یا احساس تنهایی می‌کنی حالا؟ یا مثلن دور و برت خلوت شدا و ...
و خب تا الان که دهن همه رو بستم با این حرف که یه کم بگذره عادت می‌کنیم.
جملگی ریده‌اند به خودشان انگار و دو نقطه خط صاف شده‌اند بس که انتظار داشتند صدای هی با یک نفس عمیق از اعماقم در بیارم و ابراز دلتنگی کنم.
من فقط یه کم حوصله‌ام سر می‌رود از اینکه نمی‌دونم این روزها چه کسی رو صدا کنم که آخر اسمش یه بابا هم بذارم و اون هم هر بار برگرده طرفم که ینی سراپا گوشم و من تند و پشت سر هم بهش بگم بی برو تو کونم و هرهر بیخود کنم.

* نتیجه اینکه جملگی یه خورده کس‌خولیت رو دارا می‌باشیم. هرهرهر
- کیر

۱۳۹۰ شهریور ۱۶, چهارشنبه

سگ در گم

همين كه هر بار خدا خدا كنم تعداد تكست هامون فرد نشه واسه خودش... نمدونم واس خودش چى!
واسه من خيلى... نمدونم چيه! خيلى يه چيزيه!
* مسلمن دارد
پ. ن: آخر بگا مى رم سر اين با گوشى، با 10 دكمه تايپ كردنا!

۱۳۹۰ شهریور ۱۴, دوشنبه

271

یه اصلی هست که می‌گه آدم باید همیشه شورت نو یا خوب یا لااقل آبرودار بپوشه! چون ممکنه علا رغم انتظار بزنه و مجبور شه درش بیاره.
این مجبورش خیلی مهمه‌ها! باید زیرش خط می‌کشیدم اصن، ولی چون از آندرلاین خوشم نمیاد، نذاشتم.
ذهنیت خرابتونو جم کنین خو. یه وقت پیش میاد تصادف می‌کنین بعد لنگ‌تون می‌چسبه کنار شونه‌تون، باید شورتو بکنین، اون‌وقت کل سیر تکاملی گایش رو رد می‌کنین. این یکی رو دیدم که می‌گم، البته تجربه نکردم! ولی اصل‌ش از اونجا پدید اومد.
بعد یه اصلی هست قبل‌تر از این که می‌گه درست تو اون موقعیتی که اصلن فکرشو نمی‌کنی، پیش میاد که کفش‌تو باید بکنی. جوراب سوراخ نپوش. درست وقتی به داخل دعوت می‌شی که اصلن خوابشم نمی‌دیدی.

البته ما کلن کار به کثیف‌ها و اوناییش که بو می‌ده نداریم.
اصن اینا رو نوشتم که بعدش بگم اینایی که حموم نمی‌رن، بو می‌دن بعد از خونه می‌زنن بیرون، از مخ نریدن احیانن؟