۱۳۸۹ مرداد ۶, چهارشنبه

گنگ

تو خودم موندم، چطوریه که هر وقت پیش کسی به درددل کردن میفتم، فکر می‌کنه دارم حرص می‌خورم؟
یا اعصابم در حال خورد شدنه؟
نه بابا! اینطوریام نیست، چیزی که گذشته، گذشته...
به درک!
فقط مسئله اینه که با یادش، اون لحظه‌ها میاد جلوی چشمم و خوب طبیعیه دیگه!
ولی دیگه حرص نمی‌خورم، بعدش که اعصابم آروم‌تر هم می‌شه...
حالا اگه کسی نخواد بشنوه که قضیه‌ش فرق می‌کنه!!!

۱۳۸۹ مرداد ۴, دوشنبه

پیشنهاد در می‌کنم

این پست بیشتر به کار اون‌هایی میاد که کمتر یا هرگز به فیس‌بوک سر نمی‌زنن.
 صفحه‌ای هست که چند وقتی می‌شه عضوش شدم، تحت عنوان لطفا گوسفند نباشید
گاهی وقتا جمله‌های تاپی توی این صفحه نوشته می‌شه و واقعا گاهی از این صفحه می‌شه لذت برد.
 اینم بعضی از جمله‌هایی که اونجا نوشته شده بود و خودم هم لایک زدم ;)

امان از دست دوستانِ بدجنس و پلید و خبیث و منفی و منحرف و به انحطاط کشیده شده و داغون و دیوانه!
امان از دست این موجودات دوست داشتنی!

دلم می‌خواد جلوی گشت وسط ونک، تو بی‌ام‌و آلبالویی رو بازی که ندارم، با جیگری که ندارم، برای عشقی که ندارم، با صدایی که ندارم، آهنگ لباتو می‌خوام جووون رو بخونم‬...

این خیلی باحاله که من واسه اینکه عاشقم بشی هیچ کاری از دستم بر نمیاد!
ولی می‌تونم با یه جمله از خودم متنفرت بکنم!‬

پسرها هر چقدرهم عاشق یک نفر باشند، باز هم این قابلیت را دارند تا از بودن با بقیه دخترها هم لذت ببرند... یعنی خدا چی ساخته‌ها!!!!!

عشوه کشنده‌ترین سلاح سرد و لب‌های قرمز مسالمت‌آمیزترین سلاح گرم است.

‫ما همسایه‌مون مرغ نداره، ولی پسرش غازه‬!

عشق یعنی با یک نگاه خر شدن... در بهار زندگی پرپر شدن‬

ما بی‌شماریم... داف‌های تهران‬

سیاست یعنی حتی وقتی بلوز آستین حلقه‌ای می‌پوشی، بتونی خنجر را در آستینت
پنهان کنی!

عاشق لب‌هاتم
وقتی جارو برقی می‌شه‬

گشتِ سيب‌بان: خدا اگه خودت از اول تو بهشت از اين گشت‌ها مي‌ذاشتي، الان ما رو زمين نبوديم ديگه، با اين همه مصيبت...

آدم رویا به رویا، خواب به خواب، آرزو به آرزو پیر می‌شود.
نه سال به سال
نه ثانیه به ثانیه‬

اتفاق خوب، یعنی "قدرت شستت" وقتی که به اتفاقات بد بیلاخ می دهد.
اتفاق بد، یعنی وقتی که شستت طی یک سانحه ناگوار قطع شود.
آن وقت دیگر هیچ گُهی نمی‌توانی بخوری...

و سه نقطه

۱۳۸۹ مرداد ۱, جمعه

حماقت؟ بلاهت؟ یا شاید هم امنیت؟

حدود سال‌های 74-75، یه روز توی دفتر بابا ولو بودیم و هر چیزی که قابلیت ور رفتن و کنجکاوی داشت رو سراغش می‌رفتیم، از کامپیوترهای شاهکار اون زمان تا گاوصندوق بزرگ دیجیتالی و ریموت کولر گازی‌های فوجیتسو و ...
رفیق آمریکایی بابا که اهل نیویورک بود، تو دفتر بود و با همدیگه مشغول صحبت و انگلیسی بلغور کردن بودن(انگلیسی‌ش رو نمی‌خوام بگم، مختصری از حرف‌های بابا رو که بعدا بهمون گفت از چی حرف می‌زدن رو می‌گم)، وقتی که تو دفتر نشسته بودن و ما هم با همون سن بچگی‌مون توی دفتر مشغول وول زدن بودیم. مورفی، یکسره ما رو نگاه می‌کرد و با بابا حرف می‌زد، وقتی بابا ازش پرسید که "قضیه چیه و چرا یکسره با نگرانی به ما نگاه می‌کنه؟"، جواب داد که "بچه‌های تو محافظ دارن؟"، بابا که تعجب کرده بود، می‌گه "البته که نه! چرا یه همچین سوالی رو می‌پرسی؟"، دوستش جواب داد " پس تو چطور وقتی میای نیویورک یا کانادا جرات می‌کنی که همسر و بچه‌هات رو تنها بذاری و بیای؟"، بابا می‌زنه زیر خنده "چطور؟"، مورفی عصبی می‌شه "من الان که اینجام، نمی‌دونم وقتی برمی‌گردم، همسرم و دخترم سالم خواهند بود یا نه!" همون موقع بابا براش توضیح می‌ده که اینجا ایرانه و افراد مسلح تو خیابونا ولو نیستن و داشتن اسلحه جرمه و امنیت به حدی بالاست که وقتی مسافرت می‌کنه اصلا نگرانی نداره...

ولی به حال حاضر که می‌رسم... این صحنه و حرفا میاد توی ذهنم:
- هی! شما دو نفر! وایسین ببینم...
- ما رو می‌گی جناب؟
- آره، خود شما...
- کمکی از دست من ساخته‌ست جناب سروان؟
چپ‌چپ نگاه می‌کنه "شما چه نسبتی با هم دارین؟"
خنده‌م می‌گیره "خواهر برادریم!"
اخماشو تو هم می‌کنه "آره جون عمه‌ت، بیا اینور تا خواهر برادری رو بهت نشون بدم."
- کجا بیایم؟ شما هم خودتون و ملت‌و گیر آوردینا!
- خواهر(اسمش یادم نیست) بیا اینجا...
بردنمون سمت ماشین‌های ون.
- کامران، من می‌ترسم...
- نترس، هیچ‌کس هیچ غلطی نمی‌تونه بکنه!
سروانه با نیش باز میاد طرفم "خوب... گفتی که خواهر برادرین، هاه؟"
- بله، می‌خوای کارت شناسایی نشونتون بدم!؟
سر در گمی توی چهره‌ش موج می‌زنه "آره! حتما! ببینم..."
- اصولا هماهنگ بودن اسم پدر و فامیل برای اثبات خواهر برادری، اونم وسط خیابون، باید کافی باشه...
- خیلی بلبل زبونی می‌کنیا!
کارت شناسایی‌ها رو از دستم می‌قاپه... حالش گرفته می‌شه، از اجزای تو هم رفته‌ی صورتش کاملا مشهوده.
کارت‌ها رو پس می‌گیرم. "حالا اجازه هست بریم؟"
- نه! صبر کن...
- دیگه چه مشکلی وجود داره؟
- شما دو تا اگه خواهر برادرین! پس چرا دست همدیگه رو گرفته بودین؟
یه لحظه احساس بدبختی تمام وجودمو می‌گیره، به کسایی که قبلا گرفته‌ن، نگاه می‌کنم... انگار که همشون از شنیدن این سوال می‌خوان گریه کنن. پوزخند می‌زنم و هیچی نمی‌تونم بگم...
- برای چی می‌خندی؟ سوال منو جواب بده!
- برای اینکه می‌خواستیم از خیابون رد شیم، نمی‌دونستم که گرفتن دست خواهرم جرمه!
- جرم نیست، ولی آدم فکر بد می‌کنه.
پیش خودم می‌گم آدم!!!؟ من آدمی این اطراف نمی‌بینم. "باشه! از این به بعد کیف‌ش رو می‌گیرم... اسمش رو هم صدا نمی‌کنم که یه وقت به گوش نامحرم نرسه..." کل دختر پسرا می‌زنن زیر خنده! رو به خواهرم می‌کنم "قضیه‌ی خنده‌ی تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است که می‌گن درست مصداق همین لحظه و همین مکانه..." اون هم می‌خنده و سروان که حسابی حرصش گرفته و هیچی نمی‌تونه بگه، صورتش رو میاره جلوتر "خیلی خوب دیگه، برین! کاریتون نداریم... ولی دست همدیگه رو نیگیرین که بقیه برادرا اشتباه برداشت نکنن."
- چشم، حتما! من الان خیلی خوشحالم که شما هستین تا کلیه‌ی جوانب و مسائل امنیت اجتماعی جامعه برقرار بشه! خدا نگهدار شما باشه واقعا...
یارو دوباره نگام می‌کنه و هیچی نمی‌گه، حس می‌کنم اگه می‌تونست، می‌خواست همون‌جا منو دو شقه کنه...
تازه دو قدم دور شده بودیم و نگاه سروان رو روی خودم حس می‌کردم، دست خواهرم رو گرفتم...

زرِ خوش ضرب

به قول یکی "بعضی‌ها چه خوش‌ضرب، زر می‌زنند!"
تازه دوستش هم عقیده داره که تو این زمینه دکترا داره...

پ. ن: هه! خودم پروفسورش رو می‌شناسم...

۱۳۸۹ تیر ۳۰, چهارشنبه

بلـــــــــه

- من حافظه‌ی ضعیفی دارم، آلزایمر دارم!
- آهان‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن
- چقد آهانت کش‌دار بود؟
- خوب میزان فهمم کش‌دار بود
- wow! الان ممکنه کمی بیشتر توضیح بدی؟
- یعنی کاملا متوجه شدم
...
پ. ن: :دی

۱۳۸۹ تیر ۲۲, سه‌شنبه

مایکروسافت؛ دونقطه اکس

تنها یک شاسکول می‌تونه تشخیص این رو بده که مکینتاش بر ویندوز برتری داره!
حال چرا؟ چون که در ایالات متحده، او.اسِ کل مدارس ابتدایی رو جملگی بردن تحت سیستم عامل مکینتاش!
دلیل قانع کننده‌ش هم این باشه که چون مکینتاش به نسبت ویندوز که به هر گونه فعالیتی آلارم می‌ده، خیلی کمتر اِرور داره. پس برتره!!!

وقتی به این افراد می‌رسم که اتفاقا دانشجو هم هستن، با یه لبخند(شبه پوزخند) از بناگوش در رفته، قبل از هر چیز می‌پرسم "عزیزم، شما احیانا در رشته‌ی برق دانشگاه تهران تحصیل نمی‌کنی؟" که در نود و نه درصد موارد هم جواب طرف مثبت خواهد بود...
چرا که فقط گاگول‌های برق دانشگاه تهران ادعاشون به این سطح از علوم کامپیوتری می‌رسه، در حالی که به اندازه‌ی ملخی که کنار پنجره‌ی شرکت مایکروسافت هم زندگی می‌کنه از کامپیوتر سر در نمیارن...
حیف که گاهی نسبت‌های خویشاوندی باعث می‌شه از مضحکه کردن اونهایی که واقعا لیاقتش رو دارن، خودداری کنم. :دی

راستی آیا کسی شک داره که زیباترین کلیپ آی‌تی در سال 2010، همون صحنه‌ی امضا کردن بالمر روی مکِ اون جوونک بود؟ (این یادآوری فقط جهت در آوردن حرص عشاق اپل بود... :پی)

۱۳۸۹ تیر ۲۱, دوشنبه

100

همیشه به این فکر می‌کردم که صدمین پست بی‌قانون رو یک چیز خاص و خواندنی بنویسم... اما الان تنها چیزی که برای نوشتنش اینجا، ذهنم رو مشغول کرده، نقل قولی از گوریل هست که نوشته:
 تنهایی یعنی اینکه چراغ یاهویت را اینویزیبل کنی و تمام ساعات شب را به آمد و رفت آدم‌های توی ادلیست‌ خیره شوی و به صدای خاموش و روشن شدن‌ها گوش کنی...

۱۳۸۹ تیر ۱۸, جمعه

نه فقط اینجا ایرانه...

پنج‌شنبه هفته‌ی پیش برای بیرون رفتن به هر دری زدم، کسی یافت نشد. بعضی هم که یافت شدن، با دیگری زدن بیرون...
خلاصه انقدر حوصله‌م سر رفته بود که تنهایی زدم بیرون!
رفتم خونه‌ی رفیقم تا با هم بریم، اومد دم در؛ خاله‌ش و چندتای دیگه مهمون اون شب خونه‌شون بودن!
همونطور که وایساده بودیم به صحبت کردن، خاله‌ش اینا رسیدن.
دخترخاله‌ی شفیقش اومد سلام و احوالپرسی و اینا...
بعد از اینکه همه‌شون رفتن داخل، منم راه افتادم، واسه خودم رفتم.

حالا رفیقم دیروز منو تو خیابون دیده، با خنده اومده طرفم و می‌گه "کامران دهنت سرویس! کلی جلو دخترخاله‌م ضایع شدم."
با خنده می‌گم "واسه چی؟ اصلا به من چه!؟"
- چرا اون روز باهاش دست ندادی؟
چپ‌چپ نگاش می‌کنم و می‌گم "اولا که اینجا ایرانه! دوم اینکه اگه دخترخاله‌ت خیلی بهش برخورده، بگو بره 2تا کتاب آداب و رسوم معاشرت بخونه، بگو بین‌المللش رو هم بخونه! اون‌وقت می‌فهمه که اونی که باید اول دستش رو دراز کنه دختره، نه پسر! بعدش هم بگو همیشه اونی که بزرگتره دستش رو دراز می‌کنه، نه کوچیکتر..."
- اگه جرات داری جلو خودش هم قسمت آخرش رو بگو!
دوباره نیشم باز می‌شه "مگه سنش از من کمتره؟"
- نه! ولی خوب دختره دیگه...
- بلــــــــه!

۱۳۸۹ تیر ۱۶, چهارشنبه

جوش خورد

بعضی وقتا آدم ثانیه به ثانیه داغ و داغ‌تر می‌شه...
اصلا حرارت‌ش بدجور می‌زنه بالا!
نه که از گرمای تابستون باشه‌ها، نه!
اون داغیِ خاصی رو می‌گم که فقط خودِ آدم می‌فهمش، هرچند که گاهی وقتا از رفتار آدما معلوم می‌شه که چقدر درون خودشون آتیش دارن، حتی ممکنه که گاهی این حرارت از دستای طرف هم بیرون بزنه...
جالبی‌ش اینه که وقتی آدم انقدر گرم می‌شه، صحنه‌ها و لحظه‌هایی که براش بوجود میاد، از حرارت زیاد مثل مذاب می‌شن و بعد از پایین اومدن دمای درونت، سرد می‌شن و برای همیشه سفت و محکم یه گوشه از حافظه‌ت جوش می‌خورن و دیگه هیچ‌وقت نه اون سوختن یادت می‌ره و نه هیچ کدوم از اون لحظه‌ها...

۱۳۸۹ تیر ۱۴, دوشنبه

غربت تو

وقتی دلگیری و تنها، تو بیا! تا که غربتِ ابی رو بخونم برات، میون غربت تمام دنیا...
حالا که داره از دریچه‌ی قشنگِ چشم روشنت می‌باره...

۱۳۸۹ تیر ۱۱, جمعه

فجیع

وقتی امیدی به مسکن‌ها نیست...
می‌شه به این دل خوش کرد که فوتبال هیجانی داشته باشه که دلت بخواد داد بزنی!
تا شاید اون فریادها، سر درد فاجعه آمیز رو کمی آروم کنه!
گند خوردن به عصر پنج‌شنبه، هر چقدر هم که این یه هفته عالی گذشته باشه، می‌تونه کل هفته رو ببره زیر سوال که آیا نهایت مزخرف این نبود، وقتی حتی پنج‌شنبه بعدازظهر هم مثل عصر جمعه شده بود!؟

آیا واقعا اینکه گاهی متن‌هایی می‌نویسم که رنگ و بویی از عشق و محبت داره، دلیل بر این می‌شه که نویسنده یه عاشقِ آه و ناله دار است؟
دلیل بر این می‌شه که دارم تو عشق کسی می‌سوزم؟
نه عزیزان، شاید یه روزی بود!
اما طبق آخرین اخبار از اعماق وجود، خبری از این خبط‌ها نیست.
کشش داشتن به بعضی از انسان‌ها که عاشقی نیست. اینکه دلت بخواد شب رو با کسی صبح و روز رو شب کنی که حتما اسمش عشق نیست.
با این اوضاع و احوال، پس من معشوقه‌های زیادی به اسم‌های مهدی، آیدین، سیاوش، کیوان، اشکان، مهران، آرش و غیره دارم، هفته‌ای یه بار هم خونه یکی‌شون پلاسم و شب اونجا می‌خوابم. پس حتما شکی در این هم نیست که صاحب‌خونه تختش رو با من شریکه! نه؟

گرفتاری‌های دل هم اسمش عشق نیست، چون ممکنه همین شنبه تندبادی بیاد و همش رو به باد بده! فقط چون دلش اینطوری خواسته...