‏نمایش پست‌ها با برچسب شصت و شیشی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شصت و شیشی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

572

گفت: دیگه تموم کنیم، تو درست بشو نیستی.
گفتم: درست میشم! دیگه اذیتت نمیکنم!
- بیخیال این وسط همه چی غلطه، تموم شده دیگه، بس کن این بحث بیفایده رو.
+ ولی من دوست دارم!
- مرسی.
مرسی؟ جوابی که فکر نمیکردم هیچوقت ازش بشنوم.
قول داده بود نزاره دوستیمون به این راحتیا تموم شه.
ولی فقط حرف بود. حرف حرف حرف...
سرم داغ شده... تموم شد!
هی مسیجارو میخوندم، باورم نمیشد.
اینقدر غیر قابل تحمل بودم که رفت؟
پای منطق و کشید وسط.
به گند کشید همه چیو با این منطق مسخرهش.
تموم شد.. تموم شد...

چند وقته که تموم شده، تقریبا دو هفته گذشته.
قبلنا که تموم میکرد، میدونستم باز برمیگرده.
آروم منتظرش میموندم.
ولی این بار... خیلی حرفا زد که نباید میزد.
گفت ازم ناامید شده.
گفت دیگه همه چی، همه چی تموم شده.
پنجره رو باز میکنم و نفس عمیق میکشم...
بزار پلان شبونه رو اجرا کنم... آروم شم شاید.
میشینم لب پنجره، یه سیگار روشن میکنم.
موزیک میزارم و چشمامو میبندم...
"میدونم زمین صافه..."
چقدرخاطره هجوم میارن تو مغزم...
عید، واسه اولین بار، بعد از یه مدت طولانی دستمو گرفت...
چه ذوقی داشتم وقتی توی چشمام زل زد و گفت دوستم داره...
آخرین چهارشنبهی سال... وقتی که منو بوسید...
بالا پشت بوم... عشق بازیمون...
مسیجهای آخر شب، که نترسم، راحت بخوابم.
اون همه عکس که میفرستادیم به هم.
سیصد تا screenshot از مسیجهای قشنگش، از روز اول تا حالا.
اون voice موزیکایی که برام میفرستاد.
چند بار شروع کردیم و نشد؟
چند بارخواستیم و نشد؟
چرا هر چی بیشتر سمتت میام، محکمتر به عقب پرت میشم؟
چرا هر چی میگذره، حسم بهت کم نمیشه؟
هر روز دارم دیوونهتر میشم...
هر چی بیشتر منو شکستی، بیشتر بخشیدمت.
هر چی سردتر شدی، بیشتر دوستت داشتم.
تو نمیفهمی...
وقتایی که زل میزدی توی چشمام...
چه آشوبی توی دلم بود!
نمیفهمی روزی که گفتی واسه همیشه تمومش کنیم.
چه بلایی سر دلم اومد.
پرپر میشدم وقتی خسته بودی و چشمات غمگین.
دیوونه میشدم وقتی عکساتو با یکی دیگه میدیدم.
ولی بازم راضی بودم، چون خوشحال بودم که تو خوشحالی.
گفته بودی ازم متنفری...
باش. متنفر باش...
میخواستم امشب باهات حرف بزنم.
ولی اینقدر سردی که...
بی خیال. باز یه آهنگ منو تا کجاها که نبرد.
تو آروم بخواب و شاد زندگی کن...
همین که خوشی، همین که از دور میبینمت و نمیفهمی.
همین که "آرامش داری"
حتی بدون من... برام کافیه.
اشکامو پاک میکنم و میرم که بخوابم.
گوشیو نگاه میکنم، 02:02!
اه! لعنتى باز ساعتا جفت شدن...

پ. ن: من ننوشتم، فقط از نویسندهش اجازهی کپی گرفتم.

۱۳۹۴ تیر ۳۰, سه‌شنبه

570

نمى دونم كدوم پست بود، الان دنبالش گشتم لاى نوشته هام، پيداش نكردم منتها.
خطاب به نازنينى نوشته بودم نازنين.

چند وقت بعدش ازم پرسيدن اين پست راجب منه؟ گفته بودم نه، راجع به فلانيه.

چند ماه پيش، چند ماه گذشته بود از اون روز، سر يه صحبتى گفت تو گفته بودى فقط به من مى گى نازنين، ولى تو اون پستت به فلانى گفته بودى.
جواب در خورى نداشتم بهش بدم، فكر كنم فقط گفته بودم آدما تغيير مى كنن.
شايد فقط بشه اينطور توجيهش كرد كه در هر زمانى فقط يك نازنين وجود داره. :)
چند روزيه به يك نفر مى خوام بگم، ولى زبونم نمى چرخه انگار اصلن.
لعنت بهت، لعنت به جفتتون.

۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

531

سر صبحى با دنده ى چپى بس تخمى بيدار شدم.
دنده ى چپ به خودى خود تخمى هست، حال فك كن كه دنده ى چپت، تخمى هم باشه.
باز دوباره سرم درد مى كرد.
فكر كنم ساعت هفت و پنج دقيقه بود، نشستم لل تخت، به تخت خالى داداشم نگاه كردم، شست و اشاره م رو روى چشمام فشار دادم، بعد يه كم شقيقه هام رو دو دستى مالش دادم و چشمامو دوباره باز كردم، تمام حواسى كه تو اون لحظه مى تونستم جمع كنم رو براى تمركز روى تعادلم و اينكه چشمام سياهى - يا به قول بعضيا سيايى - نره جمع كردم و بلند شدم.
انقدر بد خوابيده بودم كه وقتى رفتم رو فرنگى نشستم و سرمو به ديوار تكيه دادم، براى چن دقيقه اى خوابم برد.
صداى آلارم گوشى كه روى تختم بود، بيدارم كرد.
حتا يادم نمياد خودم رو تو آينه نگاه كرده باشم، صورتم رو فقط با تماس آبى كه به صورتم مى خورد شستم. باز هم فين كردم و طى چند روز متوالى خونى بود. فكر كردم به سلومتى كه دارم مى ميرم، تلخند زدم و مسواكمو برداشتم، با چشماى بسته مسواكمو زدم، هنوز آلارمم روشن بود. خاموشش كردم. به انتظار تكست صب بخير گوشى رو باز كردم، سر جاش بود، لبخند زدم، درد سرم افزون شد. جوابش رو دادم و بلند شدم حاضر شم.
پشت ميز صبونه كه بودم مادرم نشست بغل دستم، انقدر نزديكم نشست كه بوى خوبش ميومد زير دماغم، گفت چرا ريشتو نمى زنى؟ گفتم هفته اى يه بار بسه ديگه، با تعجب هفته اى يه بار؟ از كى تا حالا؟ گفتم براى چى؟ براى كى بزنم؟ همينطورى خوبه.
بغلم كرد، گفت نمى خواى برى دنبال مداركت؟ گفتم نه، گفت چرا؟ گفتم هر وقت خواستم ادامه ش بدم مى رم مى گيرم، بهتره الان دانشگاه باشه، با يه صدايى كه معلوم بود مى خواد ذوقش رو مخفى كنه چون از شلوغ بازى خوشم نمياد گفت مگه مى خواى ادامه بدى؟ گفتم الان نه، سال ديگه، امسال رو بگذرونم. هيچى نگفت، با خودم مى گفتم طفلك. دلم مى خواست انقدر به پاى ماها نمى سوخت. يه لحظه چشام خيس شد و همون لحظه دوباره خشك شد، انگار چشمام اشكاشو هورت كشيده باشن. نمى دونم چه جورى.
بش گفتم قرار بود برام وقت آزمايش خون بگيرى گرفتى؟ گفت از دكترت بايد وقت بگيرم، نه از آزمايشگاه كه! گفتم باشه.
زدم بيرون، تو كوچه مثل هر روز چشمم دنبال ديدن همسايه ى پير و خوش مشربمون بود كه هم مسيريم، نبود، رفتم، ايستادن جايز نبود.
دفتر كه بودم از سردرد سرمو با دستام فشار مى دادم، فك كردم آيا هنوزم ادويل هاى ٤٠٠ گرمى بى رنگ گير مياد تو داروخونه ها؟ خدارو شكر كه انقدر كار داشتم، نه فقط وقت براى سر خاروندن كه وقت براى فكر كردن هم نداشتم.
چك هايى كه از مشترى ها جمع شده بود رو بردم بانك، از حواسپرتى سندهاى حسابدارى رو چن بار چك كرده بودم، اعداد مو نمى زد، همه ى كارهام دقيق انجام شده بود، اما يادم رفته بود مهر وصول به حسابم رو پشت چك ها بزنم.
تموم كه شد، ديگه يادم نبود براى خفظ تعادلم تمركز كنم.
از پله ها كه ميومدم، سرم گيج رفت، چند پله اى رو پرت شدم پايين، فقط پاى پيچ خورده ام درد مى كند، احتمالن درد كمرم فردا نمود پيدا كند كه بدنم خنك شد.
منى كه يازده شب رسيدم خونه، بعدش هم دوش آبگرم گرفتم براى تسكين دردهام، هنوز حرارت تنم معمولى نشده، چقدر گرممه، شايد هنوز حاليم نيست.
چقدر اين وسط تا حالا چرتم برده، اينو پابليش كنم و كپه ى مرگم رو بگذارم. :)

بى ويرايش

۱۳۹۲ دی ۱۸, چهارشنبه

486


می‌دانید؟ گاهی انقدر فکرات غرق یه موضوع به خصوص و مسایل پیرامونش می‌شه.
هر چقدر این غریق بودن دوست داشتنی باشه، باید گه گدار هم که شده دست خودت رو بگیری، بکشی بیرون.
یه وقتا انقدر عمیق می‌شم که تو فاصله‌ی دو متری که روبروم نشستن و اسمم رو صدا می‌زنن متوجه نمی‌شم، حرف می‌زنن، من توی باغ نیستم، تا اینکه فحش و دری وری نثار روح پر فتوحم می‌کنن. جالب اینجاست که یه وقتا صدام می‌کنن، جواب می‌دم، ولی حرفاشونو نمی‌شنوم.
می‌دانید؟ بدترینش اینجاست که این روزا چایم یخ می‌کند.
البته شاید بشه گفت این یکی تازگی نداشته باشد، لااقل به اندازه‌ی موردهای قبلی، تقریبن یک ماهی شده که اینطوری شده‌ام.
انقدر توی دنیای خودم غرق می‌شم که حتا متوجه سرد شدن چای روی میزم نیستم. حال اینکه کارها چقدر عقب میافتد بماند.
می‌دانید؟ گاهی برای نجات پیدا کردن از این اسیر بودن‌ها، همین غرق شدن‌های دسته‌بندی شده در "من از آن روز که در بند توام آزادم"ها، به هنگامه‌ای که بدون اختیار دو ساعت متوالی راه رفتم و تنها چیزی که باعث شده از فکر بیام بیرون آدرس پرسیدن آدم‌ها بوده، برای اینکه دوباره غرق نشم، سعی کردم با چشم بفهمم موزاییک‌های زیر پام چند سانتی‌ان.
داشتم فکر می‌کردم با احتساب سرعت بیش از اندازه آهسته‌ی من، احتمالن چهل سانتی‌متر در ثانیه سرعت دارم، نتونستم انقدر خودم رو از فکرای دیگه بکشم بیرون که سرعتم رو به کیلومتر حساب کنم، گذاشتم وقتی نشستم به نوشتن، گوگل این کارو بکنه.

بی ویرایش

۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

467

خواهرش زر می‌زنه.
آدما خیلی خوبه که یه کاری نکنن - کنن - که حداقل ازشون متنفر نشی.
هی! بلخره نفهمیدم تجربه‌های خوبی می‌تونه داشته باشه یا تجربه‌های خوبی باید داشته باشه!؟
اومدم این پست رو نقطه‌دار - شماره‌دار - بنویسم، سبکی که هیچ وقت توش خوب نبود.
می‌خواستم این کارو کنم، چون موضوع‌های زیادی تو ذهنم بود که حرف زیادی راجبشون نداشتم.
ولی وقتی شروع می‌کنی پست نقطه‌دار نوشتن که مثلن هیچ‌کدوم ربطی به هم نداشته باشن و بتونی صد تا حرف بزنی، انگار هی کم میان حرفات و بازم کم میان حرفات، غیر از این مدام وسط‌ش چیزای دیگه یادت میاد که شاید ربط به حرفای قبلت داشته باشه.
می‌دانید؟ قرار نیست حتمن همه‌ی عالم و آدم بفهمن من چی می‌گم. همونطور که هر کسی قرار نیست آدمی رو بفهمه.
همونطور که هر کسی از من خوشش نمیاد، قرار هم نیست از خوندنم خوشش بیاد.
قبل از نوشتن این پست انقدر عصبی شده بودم، رفتم تو مستراحِ پارکینگ سیگار کشیدم، کاری که قبلن حتا یک بار هم انجام نداده بودم.
احمقانه‌ست زندگی.
خیلی دلم می‌خواست می‌نشستم سفسطه‌گری می‌کردم که کجاش هست و کجاش نیست، احمقانه بودن زندگی رو می‌گم، ولی خب اصلن حوصله ندارم.
ولش کن، ادامه هم ندم.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

435 - تو، تهران، اتفاق ناخوشایند

اینکه من هر روزی که سر کار می‌روم باید از خیابون فلسطینی عبور کنم که آخرین روزم با او را آنجا گذراندم دیگر خیلی ستم است.
هر روزی که چشمم به عینک فروشی‌های آن اطراف میافتد به این فکر می‌کنم که بلخره آدم‌ها می‌رن و خاطره‌هاشون می‌مونه، چه خوش چه بد، بسته به طرف مقابل آدمی می‌تواند آخرهای کار خوب جلوه کند یا خاطراتش را زهرمار کند.
که البته خود خاطرات خوب گاهی زهرمارند...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳۱, سه‌شنبه

418

امروز یکی از رفقا از فاصله‌ی زمانیِ زیاد خونه‌ی خودش و دوست دخترش می‌نالید، پرسیده بودم کجاست؟ آدرس داد، گفته بودم همون جا که فلان کافه‌هه هست؟ گفته بود آره.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

397

بخاطر مسایلی که به من ربط داره، دیگرانم که همان عزیزانم باشن رو از سر من شماتت نکنید.
از من گفتن.
خر هستم، نگذارید گوسفند شوم.

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

386

صورتی عن است، نارنجی نیز هم، چن روز پیش دختری رو دیدم موهاش سبز بود، مثال کرک قالی، اوواخ، گند بزنن بش.
داشتم برای خواهرم تز می‌دادم که اگه بخواد همه‌ی مواش رو شرابی کنه اصلن جالب در نمیاد، شرابی باید تیکه‌ای باشه - کلهم اجمعین می‌خندیدن که می‌گم "تیکه‌ای" - در ضمن تا مدتی بعدش کلن رنگ گذاشتن سخته و البته اینکه قرمز هم که پوست سفید می‌طلبه و در ادامه‌ش قضیه‌ی خیابون انقلاب و دختر مو سبز رو گفته بودم.
من، این طرف پشت میز نهار نشسته بودم، هنوز از بعد از نهار از جامون تکون نخورده بودیم، سعید گوشیِ من رو گرفته بود و رفته بود همون گوشه‌ی همیشگیِ من، پشت تلویزیون، ولو شده بود و بازی می‌کرد، غش کرده بود از خنده، برگشتم نگاش کردم، دیدم ولو شده رو کاناپه، برگشتم به خواهرم آروم گفتم به چی می‌خنده؟ گفت به تعریف کردن تو. همونطور پچ‌پچ‌کنان گفتم خوبه مثلن داره بازی می‌کنه، گفت حواسش شیش دنگ به حرفای تو هست همیشه.

۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه

379

یه گوشه‌ای هست که من یه روزی از همین روزا نوشته بودم "اینکه تهران چقدر خوب است؛ از ولیعصر گردی‌ها"، اینا رو نوشته بودم که از این بنویسم که تهران چقدر خوب است و از ولیعصر گردی‌ها بنویسم.
ولی خب الان از خوبی‌های تهران فقط این توی ذهنمه که وقتایی که هواش تمیزه و کوه‌هاش معلوم می‌شن، می‌خوای بغل‌ش کنی. اصلن تهران با هوای غیرِ آلوده بر همه جا ارجحیت دارد.
از ولیعصر گردی‌ها هم می‌خواستم بگم آدمی وقتی یه شب با رفیق‌ش راه میافته بره ولیعصر گردی، ولی از سر اینکه شاش‌ش می‌گیره باهاس بی خیال شه و بره خونه، فرداش باید از در خونه بندازه پیاده بره سر کار، تو گوگل مپ که نگاه کردم 6.03 کیلومتر پیاده راه رفته بودم. مزه داده بود، انقدر مکث داشتم و این ور اون ور کار انجام داده بودم، زمان دقیق‌ش دستم نیومد. ولی خیلی خوب بود.
همین دیگه، پایان پیام/.

۱۳۹۱ دی ۲۷, چهارشنبه

373

گاهی قبل از اینکه برم سر کار، می‌رم خلوت‌ترین و گوشه‌ترین گوشه‌ای که توی خونه می‌شه پیدا کرد، نزدیک یک ساعت کنار پنجره می‌شینم و با گوشی توی اینترنت چرخ می‌زنم.
امروز نوری که از پنجره به داخل میومد، خبر ازین می‌داد که هوا ابریه و خب شاید احتیاجی به برداشتن عینک آفتابی نباشه.
همین که سرم رو بالا آوردم و از پنجره به بیرون، سمت بالا نگا کردم، خورشید از پشت ابر اومد بیرون، چشم‌م رو زد، سرم رو پایین انداختم و چشمام رو بهم زدم که از تاری در بیاد، دیدم که واضح شد، نور دوباره داشت کمرنگ می‌شد، انگار خورشید دوباره می‌رفت پشت ابر.
به خودم خندیدم، فکر کردم ینی چی آخه؟ عن، فقط می‌خواست چشِ منو بترکونه؟ فک کردم شاید خیلی آدما نشونه‌ای بگیرن ازین مسایل، ولی خب من... نمی‌دونم.
یه شب ساعت نه و نیم-ده بود، سر میز نشسته بودیم و اصطلاحن ته‌بندی می‌کردیم که بعد از نیمه‌شب گشنگی سراغ‌مون نیاد، به داداش‌م می‌گفتم باید سعی کنم یواش یواش خوابمو تنظیم کنم که زودتر بخوابم، بابا از اون طرف میز، تقریبن شیش تا صندلی اون طرف‌تر گفت اصلن آدم باید ده-ده و نیم خواب باشه دیگه.
داشتم لقمه رو پایین می‌دادم که بعدش جواب حرفش رو بدم، داداشم گفت نگفت می‌خوام مرغ بشم که! گفتم منظورم از زود خوابیدن ساعت دوازده بود دیگه حداکثر، نه اینکه دیگه یه طوری بخوابم که پنج و شیش صب بیدار شم و مجبور باشم تو تختم به سقف زل بزنم.
الان که این‌ها رو می‌نویسم دقیقن شبی رو گذروندم که ازش حرف زدم، ساعت ده شب نشستم پای کامپیوتر، تصمیم داشتم مثلن حداکثر ساعت دوازده و نیم شات داون رو کلیک کرده باشم.
ولی خب طبق روال همیشگیِ زندگانی‌ام، یک نفر که رویش را نمی‌شود زمین زد، خواست که با من حرف بزند، نه اینکه حالا رودربایستی در کار باشه‌ها، دلم نمی‌خواست حالا که خواسته بعد از این همه حرف بزنیم، خودم رو چس کنم که من امشب برنامه دارم دوازده و نیم خواب باشم، - الان خنده‌م گرفته - از یک که گذشت، گفتم یک و نیم می‌گم می‌رم، یک ربع یک ربع به همین منوال برام گذشت، تا بلخره یک ربع به سه بلند شدیم بریم.
این‌ها رو صبح، قبل از اینکه برم سر کار، وقتی نشسته بودم گوشه‌ترین گوشه‌ی خونه، با گوشی نوشتم، فقط از سر اینکه نمی‌شه با برنامه‌ی بلاگر نمی‌شه لیبل زد و البته اگر هم بشود، بلد نیستم با اندروید نیم‌فاصله بزنم، الان می‌خوام پابلیش کنم.
ولی خب الان که نشستم پای کامپیوتر و تقریبن دارم غش می‌کنم راستش دلم می‌خواد بازم از همین روزمرگی‌های همیشگی بنویسم‌ها، ولی خب هیچ چیز توی ذهنم نیست فعلن.

۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

افتر میدنایت

گفته بودم دلم تنگه، ولی نمی‌دونم واس چی یا واس کی؟
همون لحظه فکر کرده بودم حتا نمی‌دونم دل تنگیه یا مرگِ دیگه‌ای، ولی خب ادامه نداده بودم و نازنین رفیقم هم گفته بود بخون، یا به یه آهنگی گیر بده یا که بشین بنویس.
و من فکر کرده بودم نه و نیم که از در پاساژ زدم بیرون، همین که نشستم تو ماشین تا برسم خونه، نیم ساعتی رو با جی‌پی‌آراسِ دیزلی، تو گودر چرخ زدم و خوندم، حوصله‌ی کتاب دست گرفتن هم که ندارم فلن.
موسیقی هم که... امروز وقتی می‌رفتم پاساژ، رادیو پیام یه قطعه پخش می‌کرد که ساز اصلی ساکسیفون بود، محشر بود، همون موقع با ترک‌آی‌دی اسمش رو در آوردم، ولی واسه دانلودش بیشتر از صد تا سانگ هم نام پیدا کردم که حس تک به تک گوش دادنشون نیست.
اینه که الان هی جودِ بیتلز رو گذاشتم روی ریپیت و همزمانی که تایپ می‌کنم، گه گدار چشم‌هام رو روی هم می‌ذارم و فقط دست‌هام می‌نویسن و زیر لب لیریک‌ش رو از حفظ باهاش می‌خونم. گاهی با لب زدنم خودم کیف می‌کنم که چقدر هماهنگم، حتا حیرت کسان دیگر رو هم در این زمینه دیدم.
از اینکه با آن همه زحمت سیگار رو کنار گذاشتن، دوباره دارم می‌کشم و فقط نخی شدم، حرصم می‌گیرد، اما دلخوشی‌ها چه بسیار محدودند.
آخر دلخوشی‌هایم برمی‌گردد به اینکه مثلن خواهرم مرا آنقدر می‌شناسد که وقتی مادرم نظرم رو راجب سوپی که پخته می‌پرسه و بهش می‌گم من خوشم نمیاد و مادرم می‌گه همه که خوششون اومده از مزه‌ش، خوشمزه‌س و خواهرم میاد وسط که کامی کلن نسبت به طعم غذا حساس نیست، با حالت غذا مشکل داره و من به این فک می‌کردم که شاید از حرف‌های سابقم باشه که گفته‌ام لوبیاپلو رو نمی‌تونم بخورم چون لیزی و نرمی‌ش رو نمی‌تونم تو دهن‌م تحمل کنم، همونطور که بابا انقدر از خوردن گوشت‌های چرب لذت می‌بره و من حتا نمی‌تونم لب بزنم. اینکه تازگی‌ها کششم به کله‌پاچه رو هم از دست دادم از همین جاست.
دیشب ساعت دو و نیم بود از پای کامپیوتر بلند شدم و رفتم بالا، خواهرزاده‌م روی تختش نشسته بود و اطراف رو نگاه می‌کرد، ازش پرسیدم چرا نشستی؟ نمی‌خوابی؟ گفت باید برم مدرسه، گفتم فرزند، توهم‌ت را، ساعت دو و نیمه، بگیر بخواب. ول شد رو تخت، هنوز روم رو برنگردونده بودم که صدای نفسش منظم شد. داداشم از دستشویی اومد، گفت فهمیدی پایین دزد اومده؟ حوصله‌ش رو نداشتم، فقط نگاه‌ش کردم که ینی خب؟ بابا رفته بود پایین، تو حیاط بود، صدای حرف زدنشون با مامور مثل پچ‌پچی نا مفهوم به بالا می‌رسید، دراز کشیده بودم، داداشم هم دراز بود، چراغ خواب رو خاموش کرده بود، ولی هنوز حرف می‌زد، خسته شده بودم، نمی‌خواستم حالشو بگیرم، به خودم می‌گفتم فرق من با تو همینه، کس مغزی نیستم که الکی بخوام حال بگیرم.
چند روزیه نمی‌دونم چه بلایی سر انگشت شست دست راستم اومده که گه گدار تکون می‌خوره و اصلن نمی‌فهمم چشه. فکر نمی‌کنم چیزیش باشه، هر چیزیش هم باشه، حوصله‌ی دیدن ریخت هیچ وایت‌کتی رو ندارم.
یه مونیتورِ بیست و شیش اینچیِ دست دوم رو که پونصد و هشتاد تومن خریده بودیم رو می‌دونستم به کار بابا میاد، به شریکم گفتم زنگ بزن موبایل حاجی، ببین مانیتوره رو می‌خواد؟ زنگ زده بود و بهش گفته بود ششصد تومن، اون هم گفته بود تو که تو پاچه‌ی عالم و آدم می‌کنی، اون کامرانِ کلاه‌بردار هم خورده به پستت، هیچی دیگه، کلاه‌مون پس معرکه‌س. به خنده بحث تموم شده بود، مونیتور رو پریروز نهصد و پنجاه فروختم، امشب از در که اومدم تو، بابا سراغ‌شو می‌گرفت، گفتم تو اینطوری گفتی، ما اونطوری، خودت نخواستی، یه خورده بهع و وَه وَه گفت و بی خیال ماجرا شد.
مدت‌هاست حوصله‎ی اثبات خودم رو ندارم، طرف یا قبول داره یا نداره، چه جدلیه که کنم؟ 
وَه وَه گفتنای بابا که الان چند سالیه به من هم سرایت کرده و گاهی ناخودآگاه به کار می‌برم، هم به وقت اوج لذت به کار می‌ره، انگار که بخوای بگی چطور که تا الان من از این لذت برخوردار نشده بودم، حالا این لذت می‌تونه به نوشیدنِ یک لیوانِ آب خنک تگری تو ظهر که پشت شیشه‌ش بخار کرده باشه و هم به وقت ابزار تاسف که انگار بگه ریدید با این کار کردن‌تون، مثل همین قضیه‌ی مونیتور.
یکی از مسائلی که این روزها شدیدن ذهنم رو درگیر کرده که آیا کنسرت آگوستِ دو هزار و سیزده پینک فلوید تو استانبول بروم یا نروم؟ البته اگر این وسط که من بین رفتن و نرفتن مرددم، سولد اوت نشده باشه، وقتی پینک فلوید بخواد بیاد بغل گوشمون کنسرت وال رو اجرا کنه مگه راک‌بازها می‌شینن ببینن مرددی مثل من چه می‌کنه؟
والا!
پوف، فک کن راجر واترز بالای سن واستاده باشه، تو اون پایین... همون سانگ اول رو که اجرا کنه انقدر عربده زدی که دیگه صدا از حنجره‌ت در نمیاد. بمیرم بمیرم. پارسال که از دیدن عمو جیمز تو ابوظبی جا موندم، سال دیگه هم از راجر واترز. :(
یادم باشه حتمن فردا آمارشو بگیرم اگه سولد اوت نشده بخرم بلیط‌ش رو.
هوم، نوشتن این پست کمی‌کم‌کمکی شبیه این پست‌های شماره‌دار بود، فقط با این تفاوت که من خوشم نمی‌آید شماره بگذارم و همینطوری بی ربط بی ربط در پیِ همدیگه نوشتم و اومدم پایین.
یک حرفی رو هم چند وقت پیش پستی برایش نوشتم و هیچ‌وقت پابلیش نکردم، بعدن هم حتا از میونِ درفت‌ها پاکش کردم، آن هم راجب اینکه گاهی زیر پست‌هایم با رنگ خاکستری می‌نویسم "بی ویرایش"، قبل‌ترها حتمن لااقل یک بار از روی متنی که نوشتم می‌خواندم و ولی الان بیشتر از یک ساله که دیگر این کار رو نمی‌کنم، نه اینکه حوصله‌اش نباشد، چرا که خیلی وقت‌ها پست‌هایم رو حالا به دلایل مختلف می‌خونم، ولی اینطوری حال می‌کنم که بهش دست نزنم و همونطوری که از اول نوشتم بماند. اما اینکه بعضی‌ها رو می‌نویسم بی ویرایش و بعضی‌ها رو نه، فقط به بستگی به این داره که دلم خواسته آن پست رو زیرش بنویسم بی ویرایش و شاید یک حالت وسواس‌طور یا که تاکیدطوری بگویم که هی فلانی این پست بی ویرایش بوده، ویرایش که حالا می‌گم، منظور همون دوباره خوانیه و اصلاح است، نه اینکه غلط خاصی بخواهم بکنم.
همین، دیگه حوصله ندارم بنویسم، از یه ساعت پیش تا الان داشتم هی جود گوش می‌دادم، الان دفعه‌ی سومه که اویک و الایوِ اسکیلت داره پخش می‌شه. خیلی هم خوبس.
پایان پیام/.

۱۳۹۱ آبان ۲۴, چهارشنبه

361

برم یه کاغذ وردارم، زیرش امضا کنم.
توی بدنه ش بنویسم:
      روی سنگ قبرم بنویسید:
             "وی اهل دل بود، ولی خو..."

۱۳۹۱ مهر ۱۷, دوشنبه

349

آدما وقتی باهات تو کافه نشستن و به دروغ می‌خوان تریپ اینو وردارن که من کی‌ام؟ اِوا اینجا کجاست؟ مطمئنن اگه تو چشمات زل بزنن و حرفشونو بزنن خیلی زودتر باور می‌کنی تا اینکه چشماشونو هی تو حدقه بچرخونن و نظاره گر اطراف شن و محیط کافه رو برانداز کنن که چی؟ که مثلن دارن تو ذهنشون جستجو می‌کنن تا که یادشون بیاد که کی‌ان و اونجا کجاست.

۱۳۹۱ شهریور ۳۰, پنجشنبه

گندش بزنند دلِ تنگ را و سه نقطه

آسمان بهار یا که تابستان، خودشان را هم که بکشند، "اولین باران" برای پاییز است، پاییز که باران بیاید بویش فرق می کند، حتا اگر برگ درختان رو به زردی رفته باشند، حتا اگر آنقدر سرد شده باشد که بقچه ی - یا برای بعضی ها چمدان و غیره - لباس گرم ها را باز کرده باشی، حتا اگر گرمایش خانه ات را به راه انداخته باشی، حتا اگر باران دیر کند و نیاید، باز هم اولین باران همان باران است، وقتی بارید تازه درختان به خواب می روند و برگ هایشان می میرند و با خودت باید بوسه ی بادِ قمیشی را بخوانی، وقتی بارید تازه سرمای پاییز بوی ننه سرمای زمستان را به خود می گیرد...
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از  گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.