۱۳۸۹ شهریور ۹, سه‌شنبه

حواله‌ی مفتی

دخترک می‌گفت: ما مثل شما مردها بی احساس نیستیم، مثلا شما امروز یه اتفاق ناگوار یا تلخی که براتون میافته، حداکثر تا دو روز دپرس می‌شین و می‌رین تو لب! بعدش می‌گین به درک و همه چیز رو فراموش می‌کنین.
در جوابش گفتم: اینطوریام نیست! ما هم احساساتی هستیم! گاهی هم خیلی بیشتر از شما احساساتی و البته زودرنج در بعضی از مسائل هستیم، اون به درک هم که می‌گی به دلیل اینه که ما چیزی داریم که هر بازی مسخره‌ای که زندگی سرمون در میاره رو بهش حواله می‌دیم و با پرروییِ تمام خودمون رو گردن کلفت‌تر از زندگیِ نکبتی می‌بینیم و فقط برای اینکه کم نیاریم، به روی خودمون نمیاریم، حالا کی می‌گه ما فراموش می‌کنیم؟ فراموشی در کار نیست! همیشه فقط عادت به نبودن، رفتن، از دست دادن اون چیز یا اون کس هست... وگرنه فراموشی در کار نیست، شاید بگی شما زودتر عادت می‌کنین... آره، شاید ما اینطوری باشیم، ولی این هم از همون احساس کم نیاوردن نشات می‌گیره، بهتره بگم ما عادت نمی‌کنیم. فقط خودمون رو وفق می‌دیم.

۱۳۸۹ شهریور ۷, یکشنبه

دیگ؛ قابلمه

چند وقت پیش... البته اینکه من می‌گم "چند وقت پیش" شما نذار پای اینکه منظورم به چند ماه پیشه، منظورم همین یکی دو هفته‌ی اخیره! قابل توجه بعضیا که هی به قدیما گفتنِ من گیر می‌دن! :پی باز نیای بگی بهم برخورده‌ها! :دی
خلاصه داشتم می‌گفتم، چند وقت پیش ایمیلی متنی به دستم رسید که از خاصیت‌ها و قابلیت‌های دیگ و قابلمه‌های مسی می‌گفت و اینکه اون نون خشکی هایی که میومدن دیگ و قابلمه‌های مسی رو از ننه‌ها می‌خریدن و به جاش روحی و غیره رو غالب خلق می‌کردن... چه خیانتی در حق این ملت کردن، چرا که غذا پختن تو قابلمه‌ی مسی بسیار خاصیت دارد.
اینم لینک مطلبش، البته خیلی جاهای دیگه هم بودا! منتها من حوصله‌ی سرچ کردن بیشتر رو نداشتم.
بازم به پارس و پارسی کلی نازیدم و خوی نژادپرستی‌مون رو یه کم جلا دادیم با سیاهی کف دیگ مسی...

بعد مطلب رو همینطوری هوسی برای بعضی از افراد فرستادم، نگو بابا هم برداشته مطلب رو واسه مامان ما خونده و دو تایی کلک کلک راه افتادن رفتن چند سری قابلمه، کف‌گیر و ماهی‌تابه‌ی مسی خریدن. تازه یه نعل اسب هم گرفتن!(متن رو که بخونی، متوجه نکته‌ی نعل اسب هم می‌شی...)
البته من هم خداییش پشیمون نشدم، چرا که فهمیدم اگر هوای تهران بذاره من یه کم بیشتر زنده بمونم، این ماهیتابه‌های تفلون و قابلمه‌های نچسب نمی‌ذاره... و صد البته نکته‌ای که خیلی حائز اهمیته و من به کلیه دوستان پیشنهاد می‌دم که اقدام به خرید کنن! چرا که طعم و مزه‌ی غذا توی این تابه و قابلمه‌ها یه چیز دیگه‌ست...

پ. ن: شیکمو عمه‌ته! :دی

۱۳۸۹ شهریور ۵, جمعه

با شرف

اینکه آدم مجبور بشه همراه با خونواده به مهمونی‌های ناخواسته، همراه با رو دربایسی و این‌ها بره، سگش به مهمونی‌هایی که مامان بابات می‌گیرن و از مهمون‌ها هیچ خوشت نمیاد شرف داره...

۱۳۸۹ شهریور ۳, چهارشنبه

ینگه دنیا

رفیقی دارم که می‌گفت:
احمق‌ها دو دسته‌ان!
یکی اونایی که اونور دنیا مستن، دیگری اونایی که اینور دنیا خسته‌ن...

۱۳۸۹ مرداد ۳۰, شنبه

Fuck

هر موجودی که به روح اعتقاد داشته باشه!
حتی اگر میز و صندلی به روح اعتقاد داشته باشن!
تیر و تخته یا هر درد و مرض دیگه‌ای...

می‌دونم و مطمئنم که زندگیِ کوفتی به روح اعتقاد نداره...

۱۳۸۹ مرداد ۲۴, یکشنبه

دو سال - سی ثانیه

- هیچ دقت کردی؟ این دخترهای کور مادرزاد اگه زشت نباشن! خیلی خوشگلن! حد وسط ندارن.
- جدی؟ من تا حالا دقت نکرده بودم.
- من دخترهای نابینا زیاد ندیدم، اما یکی‌شون رو که می‌شناختم، خیلی ناز بود...
- چی؟
- کی؟
- کجا؟
- تو کی رو می‌شناختی؟
- کامران، بگو ببینم...
- اوه! چه خبرتونه؟ شلوغش کردین! حالا این تا الان داشت از خوشگلیِ دخترا می‌گفت! تا من گفتم یکی رو می‌شناختم، همه‌تون رو هول برداشته! باباجون، یه دختره بود، خونه‌شون کوچه بالایی بود! اون موقع که من ساعت کاریم هشت و نیم بود، هر روز دستشو می‌گرفتم، از خیابون ردش می‌کردم...
- دستشو می‌گرفتی؟ چرا عصا یا کیفشو نمی‌گرفتی؟
- برو بابا توام حالا گیر دادی، من چه می‌دونم! اون دوس داشت دستم رو بگیره، یه دو سالی هر روز همین بود، دیرتر هم که می‌رسیدم، منتظرِ من می‌شد! زودتر هم که می‌رسیدم، من منتظر اون می‌شدم، فقط هم به یه از خیابون رد شدن و تاکسی گرفتن براش ختم می‌شد، هر روز سی ثانیه بیشتر با هم نبودیم، هیچ حرفی هم بینمون رد و بدل نمی‌شد، حتی سلام کردن، اون چون نابینا بود، با شامه‌ش و باقیِ حواسش منو حس می‌کرد، خودش دستم رو می‌گرفت...
- واقعا؟
- آره، واقعا! فقط هر بار که می‌رفت یه لبخند تحویل من می‌داد، همین!
- حالا چی؟
- چی حالا چی؟
- الان کجاس؟
- نمی‌دونم! فقط می‌دونم یه دو سالی هست از جزیره رفتن...

پ. ن: همینطوری اینو نوشتم، حرف‌ها مال دیروز بود...

۱۳۸۹ مرداد ۲۲, جمعه

:|

جماعت، من دیگه حوصله ندارم
به خوب، امید و از بد، گله ندارم
گرچه از دیگرون فاصله ندارم
كاری با كار این قافله ندارم

۱۳۸۹ مرداد ۲۱, پنجشنبه

سی بیل

به این سن که رسیدم! آخرش نفهمیدم سیبیل درسته یا سبیل!
آخه نیست همیشه بین جمع مردان صحبت از این می‌شد که فلانی یه بیل داره، تو دو بیل داری، بهمان کس سه بیل داره، شاه عباس هشتاد بیل داشت و ... حالا کو تا سی بیل داشته باشی!
خلاصه اینکه گفتم خداوند پدر جد بیلی را بیامرزد و نشستم پای نت، رفتم تو ویکی‌پدیا زدم سیبیل رو سرچ کنه!
ویکی به من گفت بابایی! سیبیل غلطه، سبیل درسته! بعد وقتی رفتم اندر لینکش، این متن رو ارائه داد:
سبیل مویی است که بر بالای لب فوقانی می‌روید. موی چانه و گونه ریش نام دارد. در طول تاریخ سبیل نشان بارز مردانگی بوده‌ است.

پ. ن: خداوندا شر نسل زنان سبیل دار را از سر ما کوتاه بفرما! فقط قربونت، ما را نفرما! آمین...
پ. ن: ماه رمضون شده، شاید این دعای منم گرفت!!! :دی

۱۳۸۹ مرداد ۱۹, سه‌شنبه

آش

- لامصب مخم رو آوردی تو کاسه!
- چرا؟
- انقدر هورت نکش لعنتی!
- خوب چشماتو ببند، نشنوی...

۱۳۸۹ مرداد ۱۷, یکشنبه

جمعیت میلیونی

احمق‌ها بر دو دسته‌اند:
یکی اون‌هایی که نمی‌فهمن دوستشون داری.
یکی اون‌هایی که وقتی تو کس دیگه‌ای رو دوست داری، نمی‌فهمن.

لامصب اکثریت رو تشکیل دادن!

۱۳۸۹ مرداد ۱۶, شنبه

درب باغ

دخترِ بابا: باباجونم؟
- جان بابا؟
- خوبی؟
- آره عزیزم.
- اوضاع روبراهه؟
- ای، بدک نیست. چطور؟
- هیچی، همینطوری!

چند لحظه بعد...
- بابایی!!
- جان بابایی؟
- می‌شه کلید باغ رو بدی؟
- می‌خوای چی کار؟
- می‌خوایم بریم باغ.
- با کی می‌خوای بری؟
- من، خواهرام، دختر عموها و یه سری از رفقا.
- یعنی کلا مجردی؟
- بلــــه!
- چی کار می‌خواین بکنین؟
- هیچی! می‌خوایم بریم یه خورده خوش بگذرونیم دیگه، یه کم حال کنیم.
- باشه عزیزم، بیا! اینم کلید...

یک هفته قبل
پسرِ بابا: بابا کلید باغ رو بده!
- هان؟ می‌خوای چی کار؟
- خوب کلید باغ رو واسه چی می‌گیرن؟ می‌گیرن که برن توش دیگه!
- بیخود کردی! وسط هفته کجا می‌خوای بری؟
- ای بابا! یه روز شد ما این کلید رو بخوایم و بدون التماس بهمون بدی؟
- با کی می‌خوای بری؟
- خوب معلومه دیگه، با رفقا!
- رفقات کیَن؟
- رفقای من شامل داداشم، پسر عمه، پسر عمو و همون چندتا نخاله‌ی همیشگی می‌شه.
و سکوت...

چند لحظه بعد
- پس چی شد؟
- هیچی! چی شد؟
- کلید رو نمی‌دی؟
- نه!
- آخه چرا؟
- می‌خواین برین خانوم بیارین؟
- بی‌خیال! کی دنبال خرج خانوم دادنه؟ بعدشم غیر از من و علی و کیا که همه‌شون زن دارن پدر من!
- یعنی اگه اونا هم مجرد بودن، میاوردین!
- خودتم می‌دونی که از این خبرا نیست، حالا اگه میلت نیست، دیگه کاری نداریم. حالا بالاخره چی شد؟
- اصلا راه نداره...
و سه نقطه

۱۳۸۹ مرداد ۱۰, یکشنبه

جی‌جی زاده و گدا

- شیشه رو بکش بالا!
- چرا؟ گرمه!
- گوش بده... نگاه کن! حالا باید چهار ساعت با این سیریش کل کل کنیم...
- کی؟

دستش رو آورده تو "جوون یه کمکی به من می‌کنی؟"
یه خورده نیگا نیگاش می‌کنم "همچین می‌گی جوون، انگار خودت پیرمردی، داری می‌میری!"
قیافه‌ش بیشتر حالت بدبختی به خودش می‌گیره "من علیلم، ذلیلم، بیچاره‌ام..."
- بی‌خیال با، هزارتا دیگه هم که بشمری یه قرون بهت نمی‌دم.
- تو رو خدا!
- این همه ماشین، برو سراغ یکی دیگه باباجون، نداریم.
- چه فرقی داره؟
چپ‌چپ نگاش می‌کنم، یه نگاه به بابام می‌کنم، به من می‌خنده که دارم با گدائه کل‌کل می‌کنم "عجب رویی داری تو یکی! برو پی کارت بینم!"
چهره‌ش رو می‌کشه تو هم "پس چهار ساعته منو علاف کردی؟"
- چهار ساعت!!؟
- آره دیگه، انقدر که تو منو علاف کردی، اگه رفته بودم دم دو تا ماشین دیگه، دو تا 500تومنی گذاشته بودن کف دستم.
از حرص خنده‌م می‌گیره "از هر چندتا ماشین دو تا 500تومنی می‌گیری؟"
- هر 3-4 تا!
یه نگاه به بقیه که تو ماشین بودن انداختم "هر روز از جاده چالوس چندتا ماشین عبور می‌کنه؟"
- حالا نمی‌خوای هیچی بدی؟
از بس پسرک رو داره، می‌زنم زیر خنده "حالا اول بگو ببینم، سر قفلی اینجا چنده؟ مزنه‌ی بازار چطوریاس؟"
مثل شصت تیر دوید!
همونطور که رفتنشو نگاه می‌کردم "این که تا الان داشت شَل می‌زد..."