۱۳۸۹ اردیبهشت ۸, چهارشنبه

اگه می‌شد رفت عقب...
از پایه و بنیان ویرانش می‌کردم و یه مدل دیگه می‌ساختم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۴, شنبه

از دیدارتون خوش‌وقتم

 وقتی یکی مثل من وسط یه محفلی گیر بیفته که همشون به طور میانگین در ماه لااقل بالای 5-6 تا کتاب مطالعه می‌کنن، واقعا لال‌مونی می‌گیره!
بنده در سال خودم رو بکشم، شاید 10-12تا کتاب دست بگیرم، البته مطالعات اینترنتی و این‌ها رو کار ندارم، ولی خوب...
خلاصه فقط وقتی می‌تونستم اظهار نظر کنم که صحبت از کتاب‌هایی می‌شد که خوندم و گاهی وقتا هم زدن تو سر ذبیح‌الله منصوری و لرزوندن تنش تو قبر که با سبک ترجمه‌ش چه خیانتی به نویسنده‌هایی امثال دوما کرده...
همین میون بود که یکی از بانوان، تصمیم گرفت یه تیکه از مکالمه‌ای که در یکی از کتاب‌ها شده بود رو برای دوستانِ دیگه بخونه!
یکی از اون‌هایی که می‌شه گفت +50% از کتاب‌هایی که تا حالا خوندم رو ازش قرض گرفتم...
حین روخوانی، وقتی به جایی رسید که پسر و دختر می‌خواستن خداحافظی کنن، پسر گفت "خانوم ...(اسمش یادم نیست) واقعا خوشوقت(بخونید khoshoghat) شدم، خداحافظ."، "منم همینطور، خداحافظ شما!"
به خاطر واژه‌ای که در متن کتاب به کار رفته بود اصلا متوجه مفهومش نشدم، حسابی گیج و گنگ بودم،همچنان داشتم فکر می‌کردم و مطمئن بودم ابروهام هفت شده و سه تا علامت سوال بالای سرم دارن قر می‌دن، از طرفی هم جرات نمی‌کردم وقتی بین این جماعت اهل فضل نشستم، معنی این کلمه‌ی خاص رو بپرسم که حالا اینی که گفتی یعنی چه!
بعد از چند لحظه که گذشت یه نگاهی به بقیه انداختم، با خودم گفتم مطمئنم بقیه هم تو کف همونی هستن که من هستم.
به خودم جرات دادم و گفتم "م... جان، می‌شه دوباره این دو خط آخر رو بخونی؟"، "آخرش که فقط خدافظی بود"، "نه آخه شما نمی‌دونی! یه نکته‌ای بود که من اصلا متوجه‌ش نشدم."، همین که من اینطور گفتم، بقیه هم شروع به تایید کردن و بانوی اهل فضل و مالک کتابخونه‌ی چند هزار جلد کتابی دوباره شروع به خوندن کرد و باز هم متن کتاب رو همونطور خوند و مطمئن شدم مشکلی در دید نبوده.
وقتی نگاه‌های منظوردار اطرافیان رو دیدم که بینشون در حال رد و بدل شدنه، رفتم کتاب رو از دستش گرفتم و دیدم کلمه‌ی خوش‌وقت رو خانوم داره khoshoghat می‌خونه! نمی‌دونستم بزنم زیر خنده یا به حالش گریه کنم!
فقط کتاب رو دادم دست بقیه تا خودشون ببینن...

یعنی بعضی وقتا... هیچی اصلاولش کن، دیگه چیزی نگم سنگین‌تره!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

I don't love you

I am attracted to you
I want you
I desire you
I need you
I would do anything for you
I really like you
I am crazy over you
I just love you
هان؟
آهان!

۱۳۸۹ فروردین ۲۹, یکشنبه

جون! وویی!!!

بهار به این مزخرفی!
شبِ به این باحالی!
باعثِ بسی حیرت در وجودِ بی وجودمان گشته!
واقعا از این باد دارم لذت می‌برم!
پنجره بازه و نم بارون رو باد می‌ریزه رو من!
یه حال می‌ده که نگو...

۱۳۸۹ فروردین ۲۷, جمعه

4:46

کاش من یکی رو داشتم که بهم می‌گفت، نه! یعنی بهم حالی می‌کرد. آخه خودم که این چیزها رو نمی‌فهمم...
کاش یکی بود حالیم می‌کرد که وقتی ساعت یک و نیم می‌ری بخوابی، اگه 2 بار غلت زدی و خوابت نبرد، خوب حتما یه مرگیت هست دیگه. باید پاشی بشینی اینجا که یه خورده دیگه کالری از چشمات بسوزونی، بعد بری بخوابی.. اما چون کسی نیست، من تا 4:19 توی تختم غلت می‌زنم و به کلیه‌ی بدبختی‌هام فکر می‌کنم. غیر از اینکه بزرگترین بدبختیِ حال حاضرم اینه که هنوز خوابم نبرده.
اینه که الان میام و می‌شینم اینها رو می‌نویسم روی دیوار بلاگم.
حتی یکی نیست الان، یعنی دقیقا تو همین ساعت، نه تو همین لحظه به من بگه اینجا که فیس‌بوک نیست، می‌گی دیوار... اما این یکی مهم نیست...

۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه

ابراز

وقتی مدیا پلیر شافل باشه، از اسیر شبِ فرهاد می‌زنه تو خط نابخشود‌ه‌ی متالیکا و خوب عمرا این یه آهنگ رو نمی‌شه زد تا بره ترک بعدی! نه؟
همون موقع داشتم نوشته‌ی گوریل توی بلاگ پاستیل نوشابه‌ایش رو می‌خوندم که نوشته "ساسی مانکن هم نشدیم."
خوب، خدا رو شکر که نشدیم. من که لااقل از این یک موضوع راضیم.
اصلا وقتی یه همچین موسیقی‌هایی هست، بلاهت محضه که آدم گوشش رو به دک و دهن یاوه‌سراهایی همچون ساسی مانکن و امثالهم بسپاره.

پ. ن: حالا گوریل هر منظوری هم که داشته، به من ربطی نداره. من به این یه موضوعش کار دارم.

۱۳۸۹ فروردین ۲۰, جمعه

الحق که دود از کنده بلند می‏شه

نزدیک چهار بعدازظهر

- آخه پدر من، دیگه گذشت اون زمون که به بانک اطلاعات هر برنامه‏ای نفوذ می‏کردی، اینجا که محیط داس نیست.
- حالا نگاه کن پسر من!
- ببین جی‏جی(نیک‏نِیم بابا)، این برنامه با وی‏بی نوشته شده، بانک اطلاعاتی‏ش هم با اکسز. برای همشون هم پسوورد گذاشتن، تو اگه بتونی پسوورد اکسز رو بشکونی، تازه بعدش شاید بتونی بهش نفوذ کنی.
- برو بچه‏جون، احتیاج به این کارها نیست. من خودم می‏دونم باید چی کار کنم!
- داداش، تو یه چیزی بهش بگو، الان می‏شینه کل برنامه رو می‏ترکونه، بعد باید بریم واسه مهندس کُر دستمال دست بگیریم که یه جوری این لعنتی رو ریکاوری کنه.
- به من چه!؟ خودش می‏دونه!
- بابا اگه خرابش کردی! من نمی‏شینم برات کاری کنما! از الان گفته باشم.
- تو غلط کردی، هر چی بهت گفتم، باید بگی چشم. این اولندش، دوما شرط می‏بندی سر این که درست می‏شه؟
- آره، سر چی؟
- سر شام امشب.
- قبوله. حالا که شاهکارت رو زدی، برنامه رو ران کن.
- دیدی الدنگ جان؟ درست عمل کرد یا نه؟ فوتِینا!
- ببین، من اصلا قبول ندارم...
- لااقل صبر کن دو دقیقه بگذره، بعد بزن زیرش.
- تقصیر علیه، اون هی اشاره کرد، من تحریک شدم. اون فتنه‏گر باید شام بده.

نزدیک یازده شب

- حالا این شام سر چی بود؟
- از بی‏انصافی بابا!
- برای چی من بی‏انصافم؟ خودت شرط رو بستی، هر کی خربزه می‏خوره، پای لرزش هم می‏شینه...
- آره! اینش قبول، منتها اگه قبل از اینکه شرط ببندیم، به من می‏گفتی که تا حالا 100دفعه این بلا رو سر اون برنامه‏ی بدبختِ فلک‏زده‏ای که برنامه‏نویسش رو با این کارها به خاک سیاه نشوندی، آوردی که باهات شرط نمی‏بستم، حالا فهمیدی چرا بی‏انصافی؟ اصلا تقسیر خودمه که ادب نمی‏شم. کلا با هم سن سال شماها نباید شرط بست.
- چرا؟
- خوب دیگه! هر کدومتون فقط وقتی شرط می‏بندین که کاملا به خودتون مطمئن باشین. یادت رفته با علی بدبخت شرط بستی از نظام‏آباد تا نیاوران در عرض نیم ساعت رانندگی کنی؟ اونم ساعت چند؟ از شیش و نیم تا هفت شب! علی یادته؟ آقا ما رو ساعت پنج دقه به هفت رسوند در خونه‏ی مامان بزرگ تو جمشیدیه. اصلا آقاجون بیخود نیست که می‏گن دود از کنده بلند می‏شه، سر کامپیوتر هم نباید با تو شرط بست، حالا سر هر موضوعی که می‏خواد باشه، باشه.

۱۳۸۹ فروردین ۱۲, پنجشنبه

بچه که بودم، خوابشو دیده بودم

یه چند وقتی بود که فاصله زمانی بین پست‏هام کم شده بود.
یه چند وقتی بود شدید رو فاز غم بودم.
دیگه حال خودم هم از خودم به هم می‏خورد.
چه برسه به خواننده‏ی بی‏قانون...
خلاصه این شد که تصمیم گرفتم یه مدت ننویسم.
اما دیدم انگار این یه مدت زیاد هم طول نکشیدها...
حالم تقریبا اومده سر جاش، یعنی نه اینکه مشکلات کم شده باشه.
زیادتر هم شده.
اما خوب، دیگه رگ بی‏خیالی کلفت‏تر شده و کلا بی‏خیالی رو تی کشیدن، خیلی بهتر و ساده‏تر از اونای دیگه‏س.
بالاخره فردی به سن و سال من، هر چقدر هم حوصله‏ی هیچی رو نداشته باشه، یه سری آرزو داره که همه می‏گن " فلانی جوونه! هنوز کلی آرزو داره!"
اما خوب وقتی که از رسیدن به همه‏ی آرزوهات نا امید بشی، میری رو فاز غم و فقط چرندیات به خورد خودت و رفقات می‏دی دیگه، غیر اینه؟
درست زمانی که دیگه حس می‏کنی داری رو پا می‏شی و می‏تونی دوباره مثل سابق بری سراغ کارایی که می‏کردی و حال و کیف و اینا.
یه سر درد قدیمی شروع می‏شه.
ولی این بار که می‏ری پیش پزشک، بهت نمی‏گه چیزی نیست.
نمی‏گه به خاطر عصبی بودنته.
نسخه‏ی پر از مسکن بهت نمی‏ده و خیلی چیزهای دیگه رو نمی‏گه و نمی‏ده و ازت نمی‏خواد.

پزشک سرش رو می‏ندازه پایین، یه تکونی بهش می‏ده و اینور اونورش می‏کنه، دوباره میاره بالا و خیره به چشمات نگاه می‏کنه، عینکش رو برمی‏داره و یه فشاری با انگشتاش به چشماش می‏ده، انگشتاش خیس می‏شه، انگار که می‏خواد جلوی اشکاشو بگیره، دستمالش رو برمی‏داره و شیشه عینکش رو تمیز می‏کنه، محتویات دماغش رو می‏کشه بالا.. همینطوری که منتظر داری به لب‏هاش نگاه می‏کنی که یه حرفی بزنه، از حرکتش خنده‏ت می‏گیره و بازم به سکوتت ادامه می‏دی.. پزشک دوباره عینکش رو می‏ذاره سر جاش، یه نگاه به تمام وجودت می‏ندازه، انگار که می‏خواد از تک تک رازهای درونت سر در بیاره.. با خودت می‏گی "دُکی چرا عوض فک زدن، داری به قد و بالای رشیدم نگاه می‏کنی؟" بازم نیشت از فکری که کردی باز می‏شه.. می‏گه "پسرم چند سالته؟" می‏گم "21 و اندی، چطور؟" می‏گه "همینطوری" می‏گم "آخه؟" فقط یه آه می‏کشه. از پشت میزش بلند می‏شه و می‏ره کنار پنجره و به خیابون نگاه می‏کنه.. می‏گه "12،13سال پیش که بابات این کلینیک و اون بیمارستان رو می‏ساخت.....(ادامه‏ی خاطرات) تو یه برادر هم داری! درسته؟" می‏گم "آره دکتر! من کلی کار دارما، کلی قرار مدار دارما، کلی آقا و بانو هست که باید ببینم، انقدر علافم نکن! دیگه منو که از قبل تولد می‏شناسی! بگو! من تحملش رو دارم!" تمام حرف‏ها رو با مسخرگی می‏زنی و بلند بلند شروع می‏کنی به خندیدن، اما قیافه‏ی جدی و خشکش، صدات رو خفه می‏کنه و فقط می‏تونی آروم بگی "چیزیم شده دکتر؟" هیچی نمی‏گه و فقط نگام می‏کنه! می‏گم "این سر دردا نشون دهنده‏ی مریضی‏ای چیزیه؟" سرش رو می‏ندازه پایین و دوباره کرکره‏ی پنجره رو می‏زنه کنار و به خیابون خیره می‏شه.. می‏گم "چقدر وقت دارم؟ معلومه؟" تو همون حالت می‏گه "معلوم نیست." می‏گم "حداکثر، حداقل هم نداره؟" گفت "حداکثر سه الی چهار ماه" یه خنده‏ی عصبی می‏کنم، می‏گم "پس دیگه نه اینجا، نه هیچ کلینیک و بیمارستان دیگه‏ای رو تا آخر عمر باقی‏مونده‏م که سه، چهار ماه باشه رو نمی‏بینم... هه! بچه که بودم، یه دفعه خواب دیده بودم که تو 21سالگی، می‏میرم. واسه مامانم که تعریف کردم، چقدر فحشم داد! هه! به بابا می‏گم خودش بیاد ویزیتتون پرداخت کنه! بازم مرسی! کاری ندارین؟" می‏گه "خودم با بابات حرف می‏زنم. باشه؟" می‏گم "باشه" و میام بیرون.
از رسالت، یه خورده قبل از سیدخندان، پیاده میام تا A.S.P... فکرای جورواجور، همه کسایی که می‏شناختم، می‏شناسم، تازه شناختم... کسایی که دوستشون داشتم، دارم یا تازه دوست‏دارشون شدم... همه چیز و همه کس اومد جلوی چشمام... با خودم می‏گم "هی پسر! بریم اونور، دهنمون به گ..اس، یه بلایی سرم بیارن که فقط خودش بدونه...!"
همیشه با این قضیه مشکل داشتم که چرا اونوریا می‏گن دروغ 1آوریل و ما می‏گیم دروغ 13، آخه یک آوریل، یه روز قبل از 13 به دره.
منم چون تاریخ بلاگم میلادیه، تصمیم گرفتم به جای 13، توی 1 آوریل برگزار کنم. :دی
تو رو خدا فقط نزنید. :))
13 به در به همگی خوش بگذره.

بعدا نوشت: اینجا دو بار گفتم اونور، یکی اونجا که گفتم دهنمون، آره! اونجا منظور از آخرته بابا! اون یکی هم که معلومه. :دی
البته من به شعور خواننده بی‏احترامی نمی‏کنم، ولی خوب احتمالات هم باید سنجیده بشه دیگه.