۱۳۹۰ خرداد ۵, پنجشنبه

مرگ و میر بهاره

یکی دو سال پیش وقتی به یکی از رفقا گفتم انقدر از هندونه بدم میاد که عمرن لب نمی‌زنم چون زیادی شیرینه و به مزاج من اصلن خوش نمیاد، تا حدی دچار حیرت شده بود که چند بار ازم پرسید که جدی می‌گم؟ که خوب من کاملن جدی می‌گفتم و اون گفت تا حالا کسی رو ندیده که هندونه دوست نداشته باشه!
حالا این عکسا و عشقی که تو گودر به هندونه نثار می‌کنن، کشته و زخمی‌هایی که هر روز از پای گودر بابت این بلای خانمان سوز که اسمش همانا هندوانه‌ست جمع می‌کنن همون قدر منو متعجب می‌کنه!
بیشتر وقتا فکر می‌کنم این فقط یه تبه که گرفتار جمع کثیری از گودریونه و بیشتریا فقط برای اینکه از قافله عقب نیافتن اینطور جلوه می‌دن و قضیه بیشتر همرنگ جماعت شدن و از این صوبتاست.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۵, یکشنبه

دقیقن با همین هوای امروز

+ شما هم به کثافت بودن هوا دقت کردین؟ از صبح خیلی نازه لعنتی.
- بله! هوای انفرادیه!

245

ما، یعنی من، نه! اصن یعنی همون ما آدم با شعوری نیستیم، نه اینکه بی شعور باشیما، نه! ولی با شعور هم نیستیم. حالا چرا اینو می‌گم؟
نمی‌دونم، ولی در کل خواستم بگم این عکسی که شما واسه آواتار مسنجرتون می‌ذاری و همچین کوچولوئه و هیچ چیزیش معلوم نیست، با نرم‌افزار مربوطه به کیفیت وال‌پیپر می‌رسونیمش، عا عاه، برابر اصل! به قول یه دوستی می‌شه تعداد موهای ابرو رو هم شمرد، اصن یه وضی.
همین دیگه، خواستم بگم تا این حد کرم کیون داریم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

244

تو Social Network همون اولای فیلم یه جاش می‌گه افراد بیشتر دوست دارن عکس کسایی رو که می‌شناسن ببینن، نه پورنو گرافیِ کسایی رو که تا حالا ندیدن و نمی‌شناسن.

یه نکته‌ای که وجود داره اینه که خیلی وقتا کسایی که با هم عکس ندارن ولی یه زمانی دلشون می‌خواسته(حتی می‌خواد) داشته باشن، به عکس آدمای غریبه با اون فرد مورد نظرشون چندان کاری ندارن، ولی نسبت به عکس اون کسی که می‌شناسن و با طرفشون عکس داره حساسیت زیادی نشون می‌دن.

رونوشت به کلیه دوستان و فالوئرهای اصفهونی

چند سال پیش با رفیقام رفته بودیم اصفهان
یه واحد آپارتمان کرایه کرده بودیم واسه پنج روز
صبح روز اول، طرفای 9 با یکی از دوستام اومدیم سر کوچه و از یکی پرسیدیم نونوایی کجاس؟
گفت "ته همین خیابون" و به سمت راستمون اشاره کرد، البته کلن خیابونش که ته نداشت.
هر چی جلوتر رفتیم به نونوایی نرسیدیم و تو راه از هر کی می‌پرسیدیم اول ازمون می‌پرسید "بهتون کجا آدرس دادن؟" می‌گفتیم "گفتن ته خیابون"، می‌گفتن "آره، ته همین خیابونِس"، خوب ما هم می‌رفتیم.
گفتیم "حین صحبت حتمن رد شدیم و نفهمیدیم"، رفتیم اون سمت خیابون و مسیر رو برگشتیم، هر چی می‌رفتیم و از هر کس می‌پرسیدیم، باز همون مکالمه تکرار می‌شد، منتها این دفه اون سمت رو می‌گفتن انتهای خیابون!! حدودن رفت و برگشتمون دو ساعتی طول کشید تا رسیدیم روبروی کوچه‌ی خودمون و دیدم نونوایی تافتونی درست تو کوچه روبرویی نبش حالا نه، ولی در دوم بودش!
از حرص می‌خواستم سرمو بکوبم تو دیوار، دیوونه شده بودم!
تا قبل از این قضیه یکی دو سال یه بار می‌رفتم اصفهان، الان شیش ساله پامو نذاشتم.

من و بحث تموم کردن بابام

+ اینطوری که نمی‌شه من هر چی می‌گم، شما بگی نه!
- برو درتو بذار[مامانو می‌بینه]ررر دم بکشه.
+ :|

من و روی خوش بابام

+ سلام بابا
- سلام باباجان
+ چطور مطوری؟
- مرسی! تو چطوری الدنگ جان؟
+ :|
- هَه هَه هَه

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۲, پنجشنبه

240

آه، باد کرکره‌ها را به رقص درآورده
اشک به چشمانم آمده
بغض گلویم را گرفته
کسی نیست به من ذره‌ای امید دهد
لااقل به من بگوید خر داغ کرده‌اند
ولی من می‌دانم
بوی شیشلیک را از هفت فرسخی می‌شناسم

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۹, دوشنبه

راه راه خال خال پشمی

این عکسه هست مادره بچه‌شو زیر آوار بغل زده و بچه زنده مونده، رو گوشیش واسش پیغام گذاشته و می‌گن واسه‌ی سونامی ژاپنه، یه سریا می‌گن واسه چینه و راستش من سر هایتی هم شنیده بودم، اصلن کار ندارم قضیه واس کجاس.
خواستم بگم سال هشتاد و دو که تهران زلزله اومد از نزدیک شاهد یه همچین اتفاقی بودم.
با بابام تو سالن جلویی خونه تو خواب بعدازظهر قوطه‌ور بودیم که به وقت لرزش یهو بلند شدیم، گفتم زلزله‌س، اون موقع واحد هم‌کف بودیم، سریع رفتیم تو کوچه.
بابا از پای پنجره اسم خواهر، برادر، و مامانم رو صدا می‌زد که بیان بیرون - احتمال پس لرزه بود به هر حال - آخرشم داد زد یکی بیژامه‌ی منو بیاره.
حالا یارو با زنش یکی یه ملافه پیچیده بودن دور خودشون اومده بودن تو کوچه، ملت به ریش بابای ما می‌خندیدن و ولو شده بودن کف آسفالت.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۱, یکشنبه

هفته معلم مبارک

سوم هنرستان بودیم.
خب اصولن هنرجوی کامپیوتر که بی کار نیست بشینه ادبیات بخونه!
یادمه دبیر ادبیات که استاد یا استاد جلالی صداش می‌کردیم، اون آخرا دیگه به اسم کوچیک صدام می‌کرد.
هر وقت سرم رو بلند می‌کردم، می‌گفت "کامران جان بخواب عزیزم، چیز مهمی نگفتیم."
خسته بودم خو، چه کاری بود شبِ قبلش زود بخوابیم وقتی ساعت اول رو ادبیات داشتیم؟ همیشه روی یک ساعت خواب ادبیات حساب می‌کردم که تا 2 و 3 می‌نشستم پای کامپیوتر! یعنی نه فقط من، من قطره‌ای بودم از دریا...
با این منوال کل پایه سوم ادبیات رو میافتادیم.
همین موقع‌ها از سال بود، یعنی هفته معلم و اینا، یادمه جلالی همیشه از وضع مالی خراب اوایل انقلابش تعریف می‌کرد که به خاطرش مجبور شده بود فرهنگ کامل دهخداش که نمی‌دونم چند جلد بوده رو بفروشه و خرج زندگیش کنه.
کل پایه سوم پول گذاشتیم رو هم براش خریدیم. پیرمرد از ذوق زبونش بند اومده بود، نصف دبیرها که ذوق جلالی رو می‌دیدن اشکشون جاری بود.
بعد از اهدای هدیه که رفتیم سر کلاس یه نگاه بهم انداخت، گفت "کامران جان بخواب"، کلاس منفجر شد. ادامه داد "فکر نکنین با این کارا نمره می‌گیرین، اینطوری هم منو نگا نکنید."
سر امتحان بینش تو شهریور، معاون بهم گفت "تو تاریخ هنرستان بی سابقه بوده که هیچ‌کس ادبیات رو تو خرداد نیافته."