۱۳۸۹ مهر ۶, سه‌شنبه

ماگِ خسته

نهایت روزمرگی اونجایی نمود پیدا می‌کنه که شبت نزدیک ساعت 5صبح تموم بشه، وقتی که یک ساعت-یک ساعت و نیم گذشته رو در حال غلت زدن روی تخت گذرونده باشی، گاهی به موزیک گوش دادن، گاهی از پنجره بیرون رو نگاه کردن و خیره شدن به چراغ تک ماشین‌هایی که از اتوبان رد می‌شن و افکار درهم و برهم‌ت... اینکه افتادی دنبال چه برنامه‌ی کاری‌ای و فردا که می‌خوای بری دنبال این کارها، هر کس چه حرفی خواهد زد و...
نهایت روزمرگی اونجاست که ساعت 11، صبحت شروع بشه و از درد شونه‌ت تا دو ساعت نتونی بلند بشی! وقتی بلند می‌شی، قبل اینکه صورتت رو بشوری، دکمه‌ی پاور کامپیوتر رو بزنی و بری دستشویی، وقتی میای بیرون، همونطور ایستاده پسووردت رو بزنی تا کامپیوتر کامل ران بشه، بری موهات رو برسی چیزی بزنی و لباسی بپوشی، بعد دوباره برنامه‌های همیشگی کامپیوترت رو باز کنی و ببینی اوه! آیتم‌های گودرت چقدر زده بالا! با خودت بگی چرا این‌ها انقدر آپ می‌کنن؟ با خودت بگی خوبه لااقل زیاد فالو نمی‌کنی که توی خوندنشون بمونی، بعد بری یه قهوه‌ی تلخ بریزی و اندازه‌ی صد صفحه کتاب بشینی گودر بخونی...
توضیح عکس: این رو 10سالی می‌شه که دارم...

فاقد عنوان

- اگه یه کاری داشته باشم که بشه تو هم باشی، خوب صبح تا شبمون رو با همدیگه‌ایم دیگه...
- نمی‌شه که من خونه رو ول کنم بیام همش. پس کی کارای خونه رو بکنه؟ کی غذا بپزه؟ تازه! کی صبح تا لنگ ظهر بخوابه؟

پ. ن: :دی

۱۳۸۹ مهر ۳, شنبه

من یا املت؟

- پس املت تعطیله در زندگیِ آینده دیگه
- نــــــــــــــــــه
اتفاقا خیلی دوست دارم
اگر بخوام به این چیزا نگاه کنم که اصلا نباید هیچی بخورم
- منو یا املتو؟
- اول می‌خورم، بعد خودمو می‌خارونم. اول تو رو! بعد املت می‌خورم

۱۳۸۹ مهر ۲, جمعه

جمعه‌ها

عمر جمعه به هزار سال می‌رسه
جمعه‌ها غم دیگه بیداد می‌کنه
آدم از دست خودش خسته می‌شه
با لبای بسته فریاد می‌کنه

۱۳۸۹ مهر ۱, پنجشنبه

درختی که او بود و منی که خرس بودم

یه متنی رو می‌خوندم که کلی منو برده بود تو فکر! قبل این که ادامه‌ی پست رو بخونی، اول ایــن رو بخون تا ربطش رو بفهمی.
ساعت نزدیک 12شب بود که می‌خوندم، به این فکر می‌کردم که حدود یک ساعت و نیم قبل پیاده از خونه زدم بیرون...

تیپم یه تی‌شرت، شلوار لی و سندل بود، تا دو-سه تا کوچه بالاتر که نمی‌خواستم برم!
همین که درِ خونه رو بستم، دیدم یه افغانی روبروم وایساده! یه لحظه جا خوردم، "من مامور شهرداریم، اومدم ماهیانه بگیرم!"، یه نگاه به سر تا پاش کردم، یه شلوار شیش جیبِ کرکثیف با پیرهن سفیدی که انداخته بود روی شلوارش تنش بود، حرصم گرفت، خیلی محکم گفتم "آخه نیست خیلی تیپت به مامورای شهرداری می‌خوره؟"، قسم خدا و پیغمبر خورد! با حالتی که بیشتر از این سیریش نشه، حساب کار خودشو بکنه و راهشو بکشه بره، گفتم "من ماشین آشغالی نمی‌بینم، لباس نارنجی هم که تنت نیست، لااقل جارو هم نداری، خدافظی..."، رومو برگردوندم و راه افتادم...
به سر کوچه که رسیدم دیدم کارگرهای ساختمون نبشی کوچه، نشستن دور آتیش و دارن غذا می‌خورن، منو می‌شناختن، همه‌ی اهل خونه‌ی ما رو تو این محل می‌شناسن، ولی نگاهشون "هان؟ چیه؟"، سرشون رو انداختن پایین، فکر می‌کردم دخترا چطوری رد می‌شن از اینجا... کوچه بالایی که رسیدم، یه 206 کنارم نگه داشت و ازم آدرس خواست، یه دختر و پسر بودن، وسط حرفام، یه مرد 30-35ساله هم اومد ازم پرسید "اینجا به کوچه 66 راه داره؟"، جوابشو دادم و کامل برای پسر جوون توضیح دادم که چطور از جزیره باید خارج بشه و به خیابون کارگر برسه.
روشناییِ کوچه‌های این اطراف فقط همینقدره که توسط چراغ سر در منازل روشن شده باشه! تقریبا تاریکِ تاریکه و... تا چند سال پیش همین چراغ‌ها هم نبود، این اطراف حسابی مکان شده بود و تو ماشین و توی چمن‌های جلوی خونه‌ی ما دختر و پسر از سرِ بی جایی کنار هم غلت می‌خوردن و گاهی صدای دخترک که به ارگاsm رسیده بود به گوش همسایه‌ها می‌رسید، تصمیم گرفتن اینجا رو کمی نورانی کنن که برای خودشون دردسر نشه...
به خیابون اصلی که می‌رسم، روشناییِ اینجا هم تعریفی نداره، یه نگاه به پارک اون طرف خیابون می‌کنم و جمعیتی که تو هوای خنک شبونه زدن بیرون رو  دید می‌زنم و به دل خوششون حسادت می‌کنم، فردا صبح می‌خواستم بیام تو همین پارک... از جلوی تنها نان داغ، کباب داغِ محل رد می‌شم، دو-سه تاشون که منو می‌بینن می‌شناسن و سرشون رو به نشونه‌ی آشنایی پایین میارن و منم همین کارو می‌کنم، وقتی به بقالی(اونقدر بزرگ نیست که بگم سوپرمارکت) می‌رسم، خریدم رو که می‌کنم و میام بیرون، یه 206 رو می‌بینم که کنارِ یه دختره داره آروم حرکت می‌کنه تا شاید بتونه سوارش کنه، دوباره حرصم می‌گیره، می‌رم اون طرف خیابون، تا می‌خوام برم طرف ماشین یارو، دختر یکی از همسایه‌ها که تو ماشینش نشسته می‌گه "ولش کن، دختره این کاره‌س! دارن چونه می‌زنن!"، "مطمئنی؟"، آره باب... آه! بیا، دیدی گفتم، سوار شد..."، قبل از اینکه حرف دیگه‌ای بزنم، دوستش اومد نشست کنارش و از من خداحافظی کردن و رفتن...
وقت برگشتن یه راننده وانت صدام کرد "ورودی پارکینگ برج تهران کجاست؟"، "امشب همه گم شدن؟"، دو تایی خندیدن "قول می‌دم من آخریش باشم که آدرس می‌پرسم."، بهش گفتم، به 66 که رسیدم، یکی از همسایه‌ها دم در وایساده بود و با رفیقش گپ می‌زد، رفتم جلو یه سلام احوالپرسی کردم، کارگرها غذاشون تموم شده بود و ولو شده بودن، منو که دیدن، دوباره سرشون رو انداختن پایین! افغانی که خودش رو مامور شهرداری معرفی کرده بود رو هم دیدم. وسط کوچه وایسادم، همین که منو دید کلا راهشو عوض کرد و از سمت دیگه‌ی کوچه رفت...

هیچ‌وقت اهل این‌هایی که میان می‌گن جهان سوم یعنی جایی که... یا ایرانی جماعت اینطورین... یا کلا تمام تو سر خود زنی‌هایی که انگار طرف نمی‌دونم از کدوم قبرستونیه! نیستم! خوب تو خودتم ایرانی هستی دیگه! که چی حالا؟ منم می‌دونم یک میلیارد و یک بدبختی اینجا هست! خودم هم هیچ علاقه‌ای به موندن نداشتم و ندارم! اما اینکه طرف یه جوری حرف می‌زنه انگار یه خر دیگه‌ای از یه دیار دیگه‌ست لج منو در میاره، می‌دونم که احتمالا اگر جای من یه دختر اومده بود بیرون، هر کدوم از آدمایی که می‌دید نه فقط بهش تیکه می‌انداختن که چه پیشنهادهایی هم بهش نمی‌دادن و تازه اگر امنیتش انقدر تامین بود که سالم برگرده خونه، خودش کلی حرفه...

پ. ن: یه کم شاکی بودم، سخت نگیرین به من.

۱۳۸۹ شهریور ۳۰, سه‌شنبه

یه کمی حرف


لی: زندگیِ من سخته، پول بیشتری نیاز دارم.
استالونه: چرا؟
- من سخت‌تر از بقیه کار می‌کنم.
- نه، اینطور نیست.
- چرا، همینطوره!
چون اونا بلندترند، همه چیز برای من سخت‌تره.
وقتی زخمی می‌شم، سوراخش بزرگتره، چون کوچکترم.
وقتی مسافرت می‌کنم، باید دورتر برم.
- می‌دونم، چون تو کوچیکتری، درسته؟
- آره!
زندگی من سخت‌تر از اونیه که فکرشو بکنی، من پول بیشتری نیاز دارم.

Sylvester Stallone - Jet Li
در
Expendables - 2010

۱۳۸۹ شهریور ۲۹, دوشنبه

تولد هم اسپم شد

از آغاز برای افراد زیادی در تقویم یاهو! اونت تنظیم کرده بودم که مدتیه از مرز 100نفر گذشته.
این لیست پر شده از اسامی آشنایان، دوستان، اهالی اینترنت و ... جهت اطلاع از تاریخ تولدهایی که احیانا ممکنه فراموش کنم!
آدرس ایمیلی که از سوی تقویم یاهو برام میل می‌فرستاد دیشب اسپم شد!
و این به خودی خود تضمین کننده‌ی منبری‌های من در رابطه با زیاد بودن متولدین شهریور و صد البته توضیحاتم، استدلال‌هایم و مدارک و مستندات من برای این جمعیت کثیر بود.
طفلک انقدر هر شب ایمیل زد که فردا تولد فلانیه و گاهی در این ماه هر شب چند ایمیل فرستاد که اسپم شد!
فقط شونزده شهریور که تولد خودم بود، از دو روز قبل و دو روز بعدش 5تولد بود...

اول شهریور تو فیس بوک گفته بودم:
محکم‌ترین دلیلی که برای زیاد بودن متولدین شهریور یافت می‌شه، اینه که وقتی به 9 ماه قبل بریم، به شروع زمستون می‌رسیم و خوب تو فصل سرما یه چیز دیگه‌ست...
از طرفی هم اگر هیچ قصدی برای بچه‌دار شدن نبوده، معمولا متولدین این ماه فقط حاصل کانdom پاره یا اشتباه در زمانبندی پدر گرامی بوده‌اند.
البته هیچ شکی در این نیست که شرایط بهداشتی کم(همون قحطی کانdom، قرص اچ‌دی و ...) در زمان جنگ برای متولدین دهه‌ی شصت حکم فرما بوده است...

۱۳۸۹ شهریور ۲۶, جمعه

شانسمان از ازل خشکیده بود

گاهی نفرت‌انگیزترین احساس دنیا زمانی به آدمی دست می‌ده که...
چند روز باشه اصلا اشتها نداشته باشی، دیشب شام نخورده باشی، صبح جمعه‌ت تازه از ساعت یک بعد از ظهر شروع شده باشه و وقت نهار، فقط دو قاشق برنج، یه تکه گوشت و یک لیوان آب بخوری.
بعد تازه ساعت 9 شب که می‌شه، یادت بیفته فردا صبح باید بری آزمایشگاه و اوه... باید روغن کرچک بریزی تو معده‌ی صاب مرده!
بعد از خوردنش، داشتم بالا میاوردم! :(
اوج این احساس وقتیه که با این شکم گرسنه! بوی نمیرویی به مشامت برسه که بدونی با روغن حیوانیِ اصل، با تخم مرغ‌های رسمی که همین چند روز پیش خودت توی مسافرت از لونه‌ی مرغ‌ها برداشتی پخته شده! صحبت از ماست چکیده‌ی ساخت کارخانه لبنیاتی مامان هم که هست... کارد بزنه به اون شکم‌تون!
الان باید به کی فحش بدم؟ به اون‌هایی که جلوی چشم من دو لپی این نیمروی کزایی رو لقمه می‌کنن و می‌ریزن تو حلق‌شون؟
یا دکترم که برام نسخه پیچیده؟
یا اون آزمایشگاه لعنتی؟

پ. ن: باز هم لازم به ذکر است که شیکمو عمه‌ته!

۱۳۸۹ شهریور ۲۵, پنجشنبه

نامه تا نگاه

گاهی وقتا چند ساعت توسط SMS با کسی حرف می‌زنم، ولی خوب کل حرفی که توی چند ساعت بینمون رد و بدل می‌شه از چندتا پاراگراف بیشتر تجاوز نمی‌کنه و تو کل مدت هم جر می‌خورم تا منظورم رو درست بگیره یا یه وقت اشتباه برداشت نکنه...
در عوض توی مسنجر، هر خط از حرف‌هایی که بینمون زده بشه، جای یه SMS رو می‌گیره و تو یه دقیقه بیشتر از 20-30تا SMS می‌شه حرف زد، تقریبا هم می‌شه احوالات رو با شکلک‌های آماده به طرف نشون بدم، ولی خوب بازم نموده می‌شم، حوصله‌م سر می‌ره!
با تلفن که حرف می‌زنم، بی‌خیال از اینکه طرف نگام نمی‌کنه، با هر حالتی که بخوام باهاش حرف می‌زنم و حرف‌هایی که توی چت یک ساعت طول می‌کشید بزنیم رو در عرض یک ربع می‌زنیم، صدای خنده‌هاش میاد و غم اگر تو صداش باشه معلومه و ...
اما وقتی نوبت به حرف زدن کنار هم یا روبروی هم می‌رسه...
آخ!
آخ که انگار اصلا هیچ‌وقت احتیاجی به حرف زدن نبوده و نیست!

۱۳۸۹ شهریور ۱۶, سه‌شنبه

در راستای قبلی

با وجود تمام فحش‌های رکیکی که معمولا ربط به خواهر و مادر سایberiها داره و نثارشون می‌کنم...
سر و ته‌م رو بزنند، از قدرت خوشم میاد! گاهی واقعا لذت می‌برم و می‌گم دمشون گرم، سیستم‌ها و مردمان واقعا هوشمندی پای این تشکیلات نشستن! البته بیشتر مواقعی که به فیلterهای آی‌پی و پروتوکل‌های خاص و httpsها و این‌ها که می‌رسم، دهنم به تشویق باز می‌شه...
خواهی نخواهی دیوانه‌ام!

تفکر

وقتی می‌خواستم این پست رو بذارم، سرکر روی تایتل بود و داشتم فکر می‌کردم... از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم، نسیم داغ تابستون، برگ درختا رو تکون می‌داد، عجب بوی فسنجونِ نازی میومد، دست پخت مامانه دیگه! صدا، مثل همیشه‌ای که پنجره باز باشه، صدای بزرگراه میاد فقط... داشتم به این فکر می‌کردم که مثل خیلی از فعل‌های فارسی که محض جوک و مسخره بازی، آی‌ان‌جی ته‌شون می‌ذاریم که البته بعضی از این آی‌ان‌جی گذاشتن‌ها خیلی تو جامعه جا افتاده... می‌خواستم بدونم اگر بخوام برای فعل "ریدن" آی‌ان‌جی بذارم، چطوری باید بذارم، چون می‌خواستم برای تایتل پستم اون رو بذارم... هر چند که دیگه مهم نیست! چون این چند خط رو که نوشتم حالا یادم رفته که چی می‌خواستم بگم و باز یاد اون جمله‌ی معروف افتادم که یه روز به داماد عزیزمون گفتم "اونی که وقت ریدن فکر می‌کنه، وقت فکر کردن می‌رینه!" کلافگی هم عالمی دارد!!!
آهان! یادم اومد، می‌خواستم بگم سایber هم به خودیِ خود ریده با این فیلter کردنش، سایت فرهنگ لغت دهخدا رو هم بغل کردن! همین می‌شه که پیوندها تو رنکینگ الکسا شده وب سایت هفتم(تا همین چند ساعتِ پیش هشتم بود) ایران! فلاکت تا چه حد؟

پ. ن: می‌خواستم ببینم طاقار(تاقار؟ طقار؟ تقار؟) چطوری نوشته می‌شه! بلد نبودم خوب! توی فرهنگ که چیزی نیافتم. واسه‌ی پست دیگه‌ای اون رو می‌خواستم، وقتی دیدم اینطوریه! اومدم این رو نوشتم.

۱۳۸۹ شهریور ۱۴, یکشنبه

بی‌خیالم

وقتی کرم بلوله و به هر نحوی که شده بخوام حرص طرف مقابل رو در بیارم...
اگر طرف اهل چس کلاس باشه، نه تنها لذت کار افزون شود، بلکه سهل و آسان هم بگردد.

رفته بودیم بیرون و استثنا یکی از جمع هفت-هشت نفرمون از همین قماش بود.
موقع بستنی خریدن، من گفتم بستنی لیوانی می‌خوام و اون بیچاره‌ی از همه جا بی خبر هم خرید.
منم در حالی که کلی آدم دور و اطرافمون بودن، در کمال آرامش خیال پشت در بستنی لیوانی رو لیس زدم و زیر چشمی می‌پاییدمش، همونطور که منو نگاه می‌کرد تا گوشاش سرخ شده بود و انگار که می‌خواست بره تو زمین.
نیشم تا بناگوش باز شده بود، همه قضیه رو فهمیده بودن، غیر از خودش.

هیچ وقت نفهمیدم چرا یک سری فکر می‌کنن اگر تمام غذاشون رو بخورن یا نوشیدنی‌شون رو تا آخرش سر بکشن بی‌کلاس محسوب می‌شن و اگر این کار رو بکنن، مرگ خودشون شان و منزلت خودشون رو بردن بالا! آخر لذت نوشیدنی اینه که تا ته سر بکشی و لیوانش رو بکوبی رو میز! خوب وقتی ته‌ش پر باشه که نمیشه!
سر شام تمام مخلفات غذام رو خوردم و توی بشقابم و شیشه‌ی نوشیدنی‌م هیچ چیز نمونده بود!
طرف همچین نگاه می‌کرد، انگار که من بزرگترین جرم عالم رو مرتکب شدم.

پ. ن: خودم همیشه تا ته بشقابم رو می‌خورم، نوشیدنی‌م رو هم تا ته‌ش سر می‌کشم. تا چشم آنکه نتواند دید، برون تراود! :دی

۱۳۸۹ شهریور ۱۲, جمعه

رول سفیدِ گل‌گلی

مامان اومده می‌گه اون روزی که شما مردها اول بفهمین، بعدش یاد بگیرین که دستمال توالت خود به خود عوض نمی‌شه! حتما فرداش دیگه روز قیامته!

پ. ن: به من چه خوب؟ من که استفاده ندارم! تازه همه‌ش یکی دو هفته‌س که رولش خالی شده، یعنی زیاده؟ :دی