۱۳۸۹ شهریور ۲۶, جمعه

شانسمان از ازل خشکیده بود

گاهی نفرت‌انگیزترین احساس دنیا زمانی به آدمی دست می‌ده که...
چند روز باشه اصلا اشتها نداشته باشی، دیشب شام نخورده باشی، صبح جمعه‌ت تازه از ساعت یک بعد از ظهر شروع شده باشه و وقت نهار، فقط دو قاشق برنج، یه تکه گوشت و یک لیوان آب بخوری.
بعد تازه ساعت 9 شب که می‌شه، یادت بیفته فردا صبح باید بری آزمایشگاه و اوه... باید روغن کرچک بریزی تو معده‌ی صاب مرده!
بعد از خوردنش، داشتم بالا میاوردم! :(
اوج این احساس وقتیه که با این شکم گرسنه! بوی نمیرویی به مشامت برسه که بدونی با روغن حیوانیِ اصل، با تخم مرغ‌های رسمی که همین چند روز پیش خودت توی مسافرت از لونه‌ی مرغ‌ها برداشتی پخته شده! صحبت از ماست چکیده‌ی ساخت کارخانه لبنیاتی مامان هم که هست... کارد بزنه به اون شکم‌تون!
الان باید به کی فحش بدم؟ به اون‌هایی که جلوی چشم من دو لپی این نیمروی کزایی رو لقمه می‌کنن و می‌ریزن تو حلق‌شون؟
یا دکترم که برام نسخه پیچیده؟
یا اون آزمایشگاه لعنتی؟

پ. ن: باز هم لازم به ذکر است که شیکمو عمه‌ته!

۲ نظر:

آرش گفت...

تو فحشت و بده کاری به چیز دیگه نداشته باش ، خودش به اونی که باید می رسه

ناشناس گفت...

به دل نگیر کامران
اینا همه ش عوارض جمعه ست