۱۳۸۸ بهمن ۵, دوشنبه

بستر همیشگی

بعد از جراحی کمرم، طبق دستور پزشک باید جای سخت می‏خوابیدم و منم مجبور شدم به دلیل امکانات موجود توی سالن منزل بخوابم.
یه جایی کنار دیوار که بالای تخت یه تابلوی هندی بافته شده از یه طاووس، پایین تخت روی دیوار عکس پدربزرگ مرحومم و بغل دستم و درست بالای سرم یه تابلوی بزرگ یک متر در یک و نیم متر از یه عقاب که بال‏هاش رو باز کرده.
منم که یک سره اینجام و حتی کامپیوتر اینجاست و درازکش کارهام رو انجام می‏دم.
گاهی هم صدای آواز قناری که قفسش توی راهرو هست میاد.


اما مسئله اینجاست که گاهی اینها باعث دردسر می‏شن، دیشب وقتی یکی از موسیقی‏های متالیکا رو در حال گوش دادن بودم، خوابم برد...
خواب دیدم...
روی تخت نشستم و صدای گیتار برقی میاد، اما از کجا؟ یه خورده که با دقت گوش می‏دم، با خودم می‏گم این متالیکاست، بعد از چند ثانیه یه طاووس به همراه یه عقاب در حالی که گیتار برقی دستشون گرفتن از پله‏های طبقه بالا وارد سالن می‏شن.
روم رو برمی‏گردونم اون طرف سالن و می‏بینم که پدربزرگ پشت درام بجای لارس نشسته و داره درام می‏نوازه، ناخودآگاه لب‏هام داره آماده می‏شه که هم‏زمان با موسیقی، آهنگ "مَستر" رو بخونم، اما توی ذهنم دنبال نفر اصلی می گردم، که همون موقع درب سالن باز می‏شه و قناری میاد توی سالن، یه خورده که نگاهش می‏کنم، شروع می‏کنه خوندن در حالی که صدای جیمز هتفیلد از حنجره‏ش میاد بیرون.
از خواب می‏پرم و اولین مسئله‏ای که به ذهنم میاد اینه که جیمز کجاش شبیه به قناریه؟

۱۳۸۸ بهمن ۲, جمعه

تاریکی محض

تا وقتی هر شب موقع خواب یکی بغل گوشت خر و پف نکنه.
تا زمانی که هر شب از خواب بیدار نشی تا ببینی صدای حرف زدنی که میاد، متعلق به کسیه که تو خواب داره حرف می‏زنه.
تا موقعی که یه نفر ساعت دو و نیم بعد از نصف شب که توی خواب رفتی پیش ملکه/شاه سوم، نیاد بیدارت کنه و بگه: کامران ساعت چنده؟ یا اینکه: سیفون توالت فرنگی کار نمی‏کنه...

مزه‏ی یه خواب راحت رو نمی‏فهمی...
حتی نمی‏تونی درک کنی که یکی مثل من، چه جوریه که الان انقدر در حالت ذوق مرگ به سر می‏برم که ساعت نزدیک سه شده و خوابم نبرده.

آخ که این سیاهِ محضِ موقع خواب چقدر لذت بخش و آرامش دهنده ست...

۱۳۸۸ دی ۲۶, شنبه

کریسمس یا اصلا هر چی

لطفا قبل از خواندن، جنبه ی خودتون رو ببرید بالا که بعدش بار من نکنید.
این فقط گذری به گذشته ست، خواستم شب کریسمس اینو اینجا بنویسم، اما خوب منصرف شدم...
اما بازم نشد که نذارمش...

چند سال پیش، شب کریسمس، تو ترافیک بودیم و تو فکر این که شب رو کجا بگذرونیم...
منو رفیقم درحال حرف زدن بودیم و صدای موسیقی باعث می شد که عقب صدای ما رو نشنون، صحبت این بود که فلانی ارمنیه و اگه امشب به بهانه ی تبریک کریسمس بهش زنگ بزنیم، حتما ما رو هم به خونش دعوت می‏کنه.
بین صحبت های ما، خواهر رفیقم گفت: راستی بچه ها امشب کریسمسه، می‏دونستین؟
نیشم باز شده بود و به رفیقم اشاره می‏کردم که خواهرش نابغه ست.
همون موقع همسر رفیقم گفت: چون امشب کریسمسه، باید ما رو به یه جای خاص ببرید.
من گفتم: اگه اجازه بدین، در حال بررسی همین مسئله هستیم... که یک دفعه خواهرزاده ی رفیقم داد زد: دایی امشب ک..رمسته، بریم سرزمین عجایب...
من و رفیقم همدیگه رو نگاه کردیم و منفجر شدیم از خنده، ما اشک از چشمهامون به خاطر تیکه ای که بچه ندونسته انداخته بود در اومده بود، در حالی که مادرش هی بچه رو سرزنش میکرد و می خواست قیافه ی جدی به خودش بگیره اما خودش هم از خنده نمیتونست این کار رو انجام بده...
بچه هم که فکر می کرد، چه حرف باحالی زده هی میگفت: آخجون امشب ک..ر مسته! امشب ک..ر مسته!!!

۱۳۸۸ دی ۲۲, سه‌شنبه

ما

به همین تازگی به سر این "ما" پی برده‏ام.
خوب یا باید خودت تجربه کسب کنی یا کسی باشه که بهت یاد بده دیگه...
منم که کسی رو نداشتم تا در این زمینه تجربه‏ش رو در اختیارم بذاره.
اینه که در این سن تازه به این راز نهفته پی برده ام که وقتی میخوای شر و ور بگی یا بطور کلی یاوه ببافی، وقتی که از "ما" به جای "من" استفاده کنی و کلا خودت و فعل‏های مربوط به خودت و هرچیز که در رابطه با خودت هست رو جمع ببندی، مسلما تاثیر گذاری مطلب گفته شده بیشتر می‏شه...
و مسلما خنده‏ها و متللک‏های بیشتری تحویل خواهی گرفت.

۱۳۸۸ دی ۱۷, پنجشنبه

اعتیاد

مطمئنم.
یعنی اصلا شکی ندارم..
بهم اثبات شده...
که
در آخر از توی جوبهای پهن وب نعشم رو جمع خواهند کرد.

۱۳۸۸ دی ۱۶, چهارشنبه

بمال بمال

این بلاگ‏های مینی‏مال رو که می‏بینم، حس می‏کنم مینی‏مال بودن خیلی حال می‏ده...

۱۳۸۸ دی ۱۴, دوشنبه

Linkin Park - In The End

It starts with one thing
همیشه شروع می‏شه با یک چیز
I don't know why
نمی‏دونم چرا
It doesn't even matter how hard you try, keep that in mind
حتی مهم نیست که چقدر سخت تلاش کنی، همیشه به ذهنت بسپار
I designed this rhyme, to explain in due time
این آهنگ رو درست کردم که به وقتش توضیح بدم
All I know...
تمام چیزی که می‏دونم اینه که...
Time is a valuable thing
زمان یه چیز با ارزشه
Watch it fly by as the pendulum swings
گذشتش رو تو تاب خوردن پاندل ساعت ببین
Watch it count down to the end of the day
شمارش معکوسش رو تا آخر روز زیر نظر داشته باش
The clock ticks life away
با هر تیک تاک ساعت این زندگی که داره دور میشه
It's so unreal
این خیلی غیر واقعیه...
Didn't look out below
به پایین نگاهی ننداختی
Watch the time go right out the window
تا تماشا کنی که زمان داشت از پنجره به بیرون پر می‏کشید
Trying to hold on, but didn't even know
سعی می‏کنی نگهش داری، اما حتی نفهمیدی
Wasted it all just to watch you go
همش رو تلف کردم فقط برای اینکه رفتنت رو تماشا کنم
I kept everything inside and even though I tried, it all fell apart
همه چیز رو تو دلم حبس کردم و با اینکه سعی خودم رو کردم، همش از هم گسیخت
What it meant to me will eventually be a memory of a time when
آنچه که برایم اهمیت دارد سرانجام خاطره‏ای از زمانی خواهد بود که

I tried so hard
به سختی تلاش می‏کردم
And got so far
و بسیار دور افتادم
But in the end
ولی آخر سر
It doesn't even matter
اصلا اهمیت نداره
I had to fall
باید سقوط می‏کردم
To lose it all
تا همه چیز رو از دست بدم
But in the end
ولی آخر سر
It doesn't even matter
اصلا اهمیت نداره

One thing, I don't know why
یه چیزی که اصلا نمی‏فهمم چرا
It doesn't even matter how hard you try, keep that in mind
حتی مهم نیست که چقدر سخت تلاش کنی، همیشه به ذهنت بسپار
I designed this rhyme, To remind myself how
این آهنگ رو درست کردم که همیشه یادم باشه
I tried so hard
به سختی تلاش کردم
In spite of the way you were mocking me
اگرچه من رو اونطوری مسخره می‏کردی
Acting like I was part of your property
طوری رفتار می‏کردی انگار که من جزو دارایی‏هات بودم
Remembering all the times you fought with me
به یاد آوردن تمام دورانی که با من می‏جنگیدی
I'm surprised it got so (far)
برام عجیبه که این همه دور افتاده
Things aren't the way they were before
چیزها دیگه اون طور که قبلا بودن نیستن
You wouldn't even recognize me anymore
حتی اگه من رو ببینی دیگه نمیشناسی
Not that you knew me back then
نه اینکه اون روزها منو می‏شناختی
But it all comes back to me (in the end)
ولی همه اینها آخر سر به سوی من برمی‏گردن
You kept everything inside and even though I tried, it all fell apart
همه چیز رو تو دلت حبس کردی و اگرچه کلی سعی کردم، همش از هم گسیخت
What it meant to me will eventually be a memory of a time when I...
آنچه که برایم اهمیت دارد سرانجام خاطره ای از زمانی خواهد بود که من...

I've put my trust in you
بهت اعتماد کرده ام
Pushed as far as I can go
بیشتر از اون حدی که در توانم بود
And for all this
و به همین خاطر
There's only one thing you should know
فقط یه چیز هست که باید بدونی

پ. ن: اینم از اونهاست که هیچ وقت قدیمی نمی‏شه...

هوای رفتن


فضای همه جای شهر و عالم و آدم رو بوی گند سیاست برداشته...
چند سالی بود که سیاست زدگی بین عموم خیلی گسترش پیدا کرده بود و حداکثر وقتی یکی توی تاکسی کرمش می گرفت، بحث سیاسی شروع می شد و بخنده و چرت و پرت گویی تموم می شد... توی تاکسیها همیشه سکوت می کردم تا پیاده شم و از محفل کوتاه  منزجر کننده ی سیاسی خارج بشم...
چقدر خوب بود که تو اینترنت فقط اونهایی که اهلش بودن سیاسی می نوشتن و اونهایی هم که حوصله ش رو داشتن می خوندن و مثل الان نبود، مثل الان که هرجا میری صحبت از اینهاست سبزی سبز، سرخی خون، سیاهی باتوم، کبودی گوشت، آج لاستیک، داغی سرب، هتک حرمت حسین، آتیش کشیدن مقدسات، جمعیت میلیونی، دوربین سراسری و ساندیس، مرگ و اشک آور، ریش دار بی ریشه و ...
آخ! صحبت از اینها نبود، خسته شدم، حوصله ام رو سر برده اند. چه اینها و چه آنها

باز هم هوای نموندن زده به سرم...