‏نمایش پست‌ها با برچسب الکی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب الکی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ شهریور ۲۱, پنجشنبه

463

از سکسی‌ترین حرکاتی که یه دختر می‌تونه انجام بده اینه که مثلن وقتی موهاش از سمت چپ می‌ریزه توی صورتش، سرش رو سمت راست بچرخونه و با دست راستش، موهاش رو بذاره پشت گوشش...

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

426

می‌گفت "همه‌ی آدما داستان دارنا"، انگار که ینی مثلن تا الان که نشنیده بودم به نظر نمیومد تو هم این همه داستان داشته باشی و شاید خیلی‌های دیگه هم باشه و هنوز نگفته باشی.
گفته بودم "داستانامون بین خودمون دو تا می‌مونه دیگه؟"، قول داده بود و بقیه‌ی حرف‌هامون رو زده بودیم و فکر کرده بودم بعضی کل قصه‌ی زندگی‌شون رو که بگی مثالِ یه رمان جیبی می‌مونه، بعضی هم داستان روزمرگیِ هر روزه‌شون مثالِ رمانی چند جلدی می‌مونه.
هوم، دیشب همه‌ش این حرف‌ها تو ذهنم بود که بارها توی جمع‌های مختلف گفتم. 

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

404

یکی از دوستان عکسی از آشپزخونه‌ی خونه‌ش گذاشته بود و نوشته بود
The way I work in my kitchen
بغل دست منی که دراز بودم، نشسته بود، چشمش طرف تبلت‌ش بود، نگاهش تو گوشیِ من، گفتم د وی شی ورکس این هر کیچن، خنده‌ش گرفت که می‌دونم داره گوشی‌مو نگاه می‌کنه، روش رو برگردوند.

۱۳۹۱ اسفند ۲۳, چهارشنبه

391

عمریه - وقتی فقط بیست و چار پنج سالت باشه - فقط؟ نمی‌دونم - دیگه لااقل این "عمریه" نصفش رو که شامل می‌شه - هر وقت خواستم بگم من آخرشم، گفتم آیم فاینالی.
کم هم نمی‌گم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ تیر ۲۸, چهارشنبه

316

مي‌خواستم بنويسم :'(
نوشتم :('
گفت :'( ديده بوديم، اين يكى چيه ديگه؟
محض كم نياوردن می‌خواستم بگم "اين من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم، چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدمه"
کلش در گذرى از ثانيه از ذهنم رد شده بود، فقط اصلاحش كردم و فرستادم...

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲, شنبه

بن بستِ شانس

این پست هم از همون پست‌هاست که مدت خیلی زیادی.. نه! خیلی خیلی زیادی توی درفت بوده و من هنوز ننوشتمش.
شاید بعضیا با خودشون بگن یا حتا بیان مستقیم بهم بگن تو که قبلن گفته بودی درفت‌هات توی گوشیته و بلابلابلاه که خب این از همون دسته‌س که قبل از اینکه بیام پیش شما، یادم بوده گوشی رو چک کنم، چرا که شما هر بار که میام می‌بینمتون، گوشیم رو به همین نیت خفت می‌کنی و پسووردشم که می‌دونی - گرچه هر دفه یادت می‌ره، ولی چون یه دفه بهت گفتم، بازم بهت می‌گم، البته می‌تونم نگم، ولی خب بهرحال این کرمیه که خودم هم دارم - و می‌ری تا درفت‌ها رو بخونی، بعد که از خوندن ارضا شدی و کشفیاتت رو به عمل آوردی و مث هر بار یه تیکه به گوشیِ لکنته‌ی من انداختی و همو اون نگاه موشکافانه‌ت رو انداختی رو صورتم و بت گفتم بگو، هیچی نگفتی، باز گفتم حرفتو بزن، هیچی نگفتی، گفتم ده بنال، خندیدی لگد زدی... خلاصه اینکه قبل از رفتن پیش بعضیا اینو تو درفت ایمیلم نوشتم و گذاشتمش کلی وقت خاک بخوره.
عاوره، اینطوریاس.
بم بست شانس، این سابجکت رو کی نوشتم؟ یادم نیست، ولی اینو می‌دونم که زمستون بود.
می‌دونی؟ وقتی می‌نویسی، ینی وقتی می‌نویسی که بگی، نه اینکه بنویسی که نوشته باشی، می‌فمی چی می‌گم؟ آره؟ خب! وقتی می‌نویسی که بگی بن بستِ شانس، کسی فکرش حول محور کوچه‌ی بن بستی که اسمش شانس باشه نمی‌ره. فک نمی‌کنم حتا یه نفر به ذهنش خطور کنه که واقعن کوچه‌ی بن بستی به اسم شانس تو خیابون کریم خان هس، یا اگرم می‌دونه فکرش اون دور و ور نمی‌ره.
من اگر نویسنده بودم، نویسنده که نع، لااقل بلد بودم بنویسم که خب چه بسیار آدمایی رو شناختم که خیلی ناز می‌نویسن و نویسنده نیستن. مسلمن از این موضوع یه چیز در خوری در میاوردم که هر کس خوند بگه که اوه! که ای خدای من!
بن بست شانس رو چهار روز در طول هفته می‌بینم و فکرای مختلفی با خودم می‌کنم، امروز که دیگه تصمیم گرفتم بیام و بنویسم، داشتم با خودم فکر می‌کردم، آخه دیگه کول‌تر از این که آدم بخواد آدرس‌ش رو بده، بگه تهِ بن بستِ شانس، پلاک فیلان مثلن؟
همو اون ته مها...