۱۳۸۹ بهمن ۹, شنبه

شما گه نخور! خوب؟ آورین

دهه‌ هفتاد که دوران راهنماییم رو گذروندم، هر سال تقریبن 10-15 روز قبل از عید که می‌شد هماهنگ می‌کردیم که دیگه کسی مدرسه نیاد و کلاس تعطیل بشه.
همه عهد می‌بستیم، فحش خوار مادر می‌ذاشتیم واسه کسی که بیاد و کلی راهکارهای دیگه...
ولی درست همونایی که روزهای قبل از همه بیشتر لفظ و چسی میومدن واسه بقیه، میومدن مدرسه و همین که بعد از عید می‌پرسیدیم فلانی چرا اومدین؟ تنها جوابی که برات داشتن این بود که می‌خواستیم ببینیم کی اومده تا اگه کسی نیومده، ما هم دیگه از فردا نیایم...
حالا اینایی که این روزا از آتیش زدن، پرداخت نکردن قبض‌ها یا امثالهم صحبت می‌کنن، همون قشری هستن که دیروز توی مدارس راهنمایی زر زر می‌کردن.
نمی‌دونم کسی نیست به اینا بگه آخه تو اگه تخمشو داشتی خودتو آتیش بزنی که...

۱۳۸۹ بهمن ۳, یکشنبه

ز این سو تا سوی دگر

همین چند روز پیش بود حساب می‌کردم که وقتی فردا بخوام برم مسافرت، با وجود سرعت فوق‌العاده‌ای که اینترنت اونجا داره، ولی اینکه من به بلاگر دسترسی نداشته باشم، آخر ستمه! رو همین حساب بود که ایمیل بلاگر رو فعال کردم، آخه اصلن تا قبل از این احتیاج نبود، یعنی حتا نمی‌دونم نتیجه‌ی کار چه چیزی خواهد شد! و مسلمن ادیت هم نمی‌تونم بکنم!
می‌دونستم اینجا هم فیلترینگ سنگینی داره، اما نه دیگه تا این حدی که الان باهاش برخورد کردم، اصلن به همین دلیل بود که پرایویسی فیس‌بوکم رو قبل از سفر محدود کردم.
به قول یکی از رفقای نازنینم که شب قبل از اومدنم می‌گفت توام گذاشتی حالا که می‌ری مسافرت، از این دیکتاتوری داری می‌ری توی اون دیکتاتوری.
البته فکر نمی‌کردم سرما انقدر افتضاح باشه که وقتی یک بار پامون رو می‌ذاریم تو خیابون و بعد از سه ساعت که برمی‌گردیم دیگه جون نداشته باشیم تو اون روز برای بار دوم بریم بیرون.
خودم رو آماده کرده بودم که وقتی می‌رسم اینجا اولین چیزی که بنویسم این باشه که Kami K هستم، اینجه پکنه، دارم با چوپستیک غذا می‌خورم، ریدم، آی لاو یو قاشق چنگال.
ولی خوب لامصب انقدر تو همون بار اول از خودم استعداد به خرج دادم که نشد این مطلب رو بنویسم.
ساعت الان 45 دقیقه‌ی بامداد به وقت محلیه و تهران 20:15، ولی من نمی‌تونم تگ این پستم رو بذارم بعد از نیمه شب، زور داره... :دی

۱۳۸۹ دی ۲۹, چهارشنبه

گدایان پشت میزی

همین چند وقت پیش بود که یه میز می‌ذاشتن اینور ونک و یکی اونور، یه زن چادری می‌نشست پشت هر کدوم، جلوشون هم دو تا صندوق بود و روش نوشته بود "کمک به سیل زدگان پاکستانی"
همین فرداست که بخاطر زلزله‌ی امشب دوباره میز بچینن، صندوق بذارن، سیل‌ش رو خط بزنن، بنویسن "کمک به زلزله زدگان پاکستانی"
پیشنهاد می‌دم کلا بی‌خیال این موارد شن، خودشونم سر هر مسئله‌ای خسته نکنن و بنویسن "کمک به خدا زدگان پاکستانی"

۱۳۸۹ دی ۲۸, سه‌شنبه

نوای دلبر

یک عمر عادت کردم که هر وقت همراه کسی سوار آسانسور می‌شم، اگه دارای سیستم سخنگو بود که طبقات رو اعلام کنه و اینا، شروع کنم اینور اونور اتاقک رو گشتن به دنبال صاحب صدا... محض لودگی! از طرف هم سوال می‌کردم که فلانی می‌دونی خانومش کجاست؟

این قضیه انقدر ادامه پیدا کرده که حالا اگه سوار آسانسور بشم و شروع نکنم، بقیه یادآور می‌شن که نمی‌خوای دنبال خانومش بگردی؟

۱۳۸۹ دی ۲۷, دوشنبه

امشب بعد از مدت‌ها حرف نزدن، تو صفحه آی‌ام‌ش نوشتم نمی‌خوام خودمو چس کنم، هیچ منظور خاصی هم ندارم یا اصن هر چی، ولی همین الان به خاطر یه متنی که خونده بودم یاد تو افتاده بودم که آنلاین شدی...
نفرستادم، تا یه وقت فکر نکنه می‌خوام خودمو چس کنم.

ولی اون بعد از ماه‌ها دو خط حرف زد...

۱۳۸۹ دی ۲۵, شنبه

مجمع دیوانگان

اسم ورزش صبح جمعه که میاد، بیشتریا یاد کوه رفتن میافتن. ولی خوب خل و چل‌هایی هستن تو این دیار که مث ما ساعت شیش صبح پا می‌شن می‌رن استخر و البته باید بگم که این دسته از افراد رو چهل یا پنجاه نفری تشکیل می‌دن!
حالا خنده‌ی قضیه اونجاییه که اکثر مردهایی که به نظر هم متاهل میان، با شیرجه زدن توی استخر غسل شب جمعه‌شون رو به جا میارن... دیشب به یه دوستی این قضیه رو گفتم، می‌گفت من اگه جای تو باشم عمرن توی اون آب نمی‌رم!
خوب مسلمن قبلش که همه می‌رن دوش می‌گیرن، بعدشم من که تو آب دریا هم شنا می‌کنم، می‌گن نهنگ‌ها تو هر بار انضال(درست نوشتم؟) نزدیک چهارصد گالون اسپرم از بدنشون خارج می‌شه که فقط بیست گالونش برای تولید مثل کافیه و باقیش به آب دریا یا اقیانوس ریخته می‌شه، یارو به تمسخر زیر مطلب نوشته بود لابد شوریِ آب دریا هم دلیلش همینه! البته من فقط تو آب خزر شنا کردم که خوب اونجا نهنگ نداره ولی بازم شوره...
صبح تو سونا که نشسته بودیم، یه ده نفری جمع بودیم و انقدر مسخره بازی در آوردیم و جوک گفتن تا کشید به دست انداختن یارانه‌ها! غیر از یه نفر بقیه گفتن سهمشون رو گرفتن. نوبت به من که رسید، یارو پرسید "شما هم گرفتی دیگه؟"
+ نه
- پس بابا گرفته!؟
+ نوچ.
- بابا مایه‌دار! جز پونزده درصدین؟
+ خیر!!!
- پس یارانه رو گرفتین دیگه!؟
+ نه.
- ما رو گیر آوردیا!!
+ نخیر!
- قرص "نه" خوردی؟
+ نه!
- ببینم اصلن واسه ثبت نام اقدام نکردین؟
+ منّ، نــه!
- پس سرپرست خانوارتون اقدام کرد؟
+ آره.
- پس چرا می‌گی نگرفتین؟
+ خوب چون نگرفتیم دیگه!
- می‌شه توضیح بدی؟
- وقتی پدرم اقدام کرد، نیست سیستمشون خیلی دقیق و شاهکاره! تشخیص داد سرپرست خانوار که همون پدر بنده باشه، فوت کرده! در حالی که از منم که پسرشم سلامت‌تره...
همه تو سونا زدن زیر خنده و میون خنده‌ها همینطور فحش بود که سرازیر باعث و بانی‌ش می‌شد.

بعد یه چیزی، هر بار صبح که می‌رم استخر، این توهم میاد تو ذهنم که شاید امروز عصر جمعه‌ی تخمی‌ای نداشته باشم، ولی...

۱۳۸۹ دی ۱۷, جمعه

زیر گذری به گذشته

من فرزند آخر خانواده‌م، همیشه بچه آخر بودم، یعنی از همون اول، دلم می‌خواست که آخر نباشما، ولی خوب چه کنم، لامصب دست تقدیر اینطوری رقم زد که ته تغاری شم، البته اگر بخوام بگم تقدیر یاوه‌ای بیش نیست، باید برم خِر ننه بابام رو بچسبم که ای بابا! اونم هیچ فایده‌ای نداره، هر چند قبل‌ترها زیاد تیکه انداختم بابت این موضوع تو جمع خونواده...
بنابراین چاره‌ای نمی‌مونه و مجبورم دری وری بارِ تقدیر و سرنوشت و از این جور مقوله‌ها کنم، کلا هر آدمی هر وقت کم میاره باید یه چیزی رو که باب میلش نیست به یه چیز دیگه حواله بده، حالا به شانس، به روزگار، به تقدیر، به قضا و قدر، به عضو مبارک و ... واسه کم نیاوردنه دیگه!
اما خوب این وسط مامان و بابام هر جفت‌شون ارشدِ خانواده‌ی خودشونن، بابام ارشد خانواده هست، البته از اولش ارشد نبوده‌ها، آخه نیست اون موقع‌ها امکانات کم بوده، این شده که قبل بابام یه چندتایی نفله شدن و معمولا هم وقتی بعد از چندتا بچه‌ی از دست رفته یکی می‌مونه اون یه دونه، لوس و ننر و بچه ننه و نق‌نقو و قرقرو و از خرطوم فیل افتاده و کلی از این چیزای دیگه می‌شه... نامردید اگه فکر کنید که من این نسبتا رو الان به بابام بستم، کاری نداریم، اصلا هر جوری دوست دارین فکر کنین، من حتی مث بعضیا کاری به اینکه چیزی هم بگین ندارم، راحت باشین، قانون نداشتیم و نداریم... داشتم می‌گفتم، مامانه هم که گفتم، ارشده! البته تا حالا تحقیق نکردم که از اولش ارشد بوده یا نه! ولی خوب فکر کنم بوده، بعد از خودش هشت تا فرزند دیگه هم بودن، کلا بابابزرگم و مامان‌بزرگم، وقتی جوون بودن، مث اینکه خیلی قوی بودن، من که اون زمان نبودم، اطلاع ندارم، خبر موثق هم ندارم که بخوام شرح بدم، ولی شواهد اینطور نشون می‌ده...
حالا همه‌ی این شجره‌نومچه رو گفتم که چی بگم؟ آهان، نکته‌ش همین‌جاست! اون زمونا که تقریبا همه خوش و خرم بودن و البته آخرین سال‌های اون دوران بود، یعنی سال پنجاه و خورده‌ای* بود، یه روز زمستونی، همین هیودهم(هفدهم) دی ماه، آخرین فرزند خانواده‌ی مادری به دنیا اومد که بعده‌ها خاله‌ی نازنین بنده شد، البته در واقع من خواهرزاده‌ی اون شدم، آخه اون قبل از من بوده! ولی خوب... نکته‌ی قضیه این نبود، موضوع اینجا بود که فرداش، یعنی هیجده دی، خواهر ارشد بنده به دنیا اومد و باعث شد که بابابزرگ به خودش بیاد و شاید با خودش فکر کرد دیگه بسته، هان؟ بی خیال! دیگه بیشتر از این وارد مسائل خانوادگی نشم که میان خفتم رو می‌چسبن اونایی که اینجا رو می‌خونن... :دی
همین دیگه، تولدشونه! تولدتون-تولدشون- مبارک...

* واسه اینکه بانوان معمولا(معمولا!!!؟؟) دوست ندارن سن دقیقشون رو کسی بدونه، سال دقیق رو نگفتم :دی

۱۳۸۹ دی ۱۶, پنجشنبه

پریشب كه بارون اومد... بگو خوب!
يكى از دوستان چند ساعت قبلش واسم تكست فرستاده بود كه سه ميليون صلوات بفرستيم بارون بياد، واسه پنج نفر بفرست و ...
دیروز صبح بهش گفتم صلواتاى ديشبت كار كردا!!!
گفت آره، اساسى! حالا بايد واسه برف اقدام كنيم و اگه جواب داد، بعدش واسه بركنارى ا.ن

۱۳۸۹ دی ۱۱, شنبه

1 1 11

اگر کسی از من بپرسه سال جدید میلادی رو چطور شروع کردی؟ باید عرض کنم که نشسته بودم بر سر سنگ توالت خانه‌مان و به این طرف و اون طرف آب پاشی می‌کردم که یهو جیرینگی تو مخم صدا کرد و گفتم اِه! دو ئِزار و یازده شدا! سریع کشیدم بالا اومدم بیرون... بعد از اونجایی که سال میلادی هیچ ربطی به سال نکو و بهار پیدا و نا پیدا نداره، بنده امید دارم که سال میلادیم رو به گند نکشم...
همین
انتهای پیام