۱۳۸۹ خرداد ۷, جمعه

وسعتی به بزرگی یک به درک

خیلی وقتا نوشتنم میاد و نمی‌تونم بنویسم. میام می‌شینم اینجا و چند ساعتی ورد بازه و من منتظرم تا یه چیزی بیاد تا بریزمش بیرون... یعنی نه اینکه چیزی جدید برون تراود، منظور اینکه همونایی که هست چگونه به برون تراود! اما خوب نمی‌شه و منم بعد از نثار اندکی فحش‌های سنگین و سبک به همه چیز، بلند می‌شم و می‌رم.

اما تازگی‌ها همش ننوشتنم میاد! اینه که توی بی‌قانون هیچی ننوشتم. یعنی دلم می‌خواست بنویسما! منتها اون حسه نمیومد.
هر وقت میومدم و می‌نوشتم، فقط زر بود که انگشتام برای نوشتنشون می‌رفتن!
حس می‌کردم عواطفم همچون استیک آب‌دار هوس انگیزی بوده که من خوردمش و حالا دارم بالا میارمش و نوشته‌های من درست مثل صحنه‌ی کریه‌المنظر بعد از عق زدنم می‌مونه.
فقط آه و ناله و شکایت...

درست در همین لحظه که دارم این واژه‌های ناهمگون و پر از تضاد همیشگی‌م رو بلغور می‌کنم، حسی تو وجودم رشد کرده به اسمِ به درک
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم بین تمام احساس‌هایی که توی چند سال اخیر تجربه‌شون کردم، این لامصب از همه باحال‌تره.
اعتقاد دارم که باید بهش شک کرد کسی رو که فکر کنه من چقدر عقب‌افتاده‌م که این حس رو تازه کشف کردم.
بین احساس و عقیده و همین چرندیاتی که می‌شه با هم‌دیگه بینشون تفاوت قائل شد و یا مقایسه کرد، فکر نمی‌کنم افراد زیادی باشن که به درک رو در زمینه‌ی احساسش درک کرده باشن...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۵, شنبه

سفر به آینده

Kami K در 20 سال آتی در خدمت شماست...
یعنی واقعا من تو سن 42 سالگی قراره انقدر شکسته باشم؟
یعنی بیست سال دیگه تریپم همینطوریه با همین ریش و این‌ها؟

بعدا نوشت: من اینجا لازم می‌دونم این توضیح رو بدم که سایت in20years.com گزینه‌ای داره برای اینکه شما عکس‌تون رو موقعی ببینید که اعتیاد دارید و در این عکس، اون گزینه فعال بوده!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

از غرب تا شرق

یه  صمیمی هست که هر شب فریاد می‌زنه تا بی‌نهایت که راهی نیست!

ولی تا یک قدمی‌ش نباشی که نمی‌شه گفت راهی نیست! می‌شه؟

در یک قدمیِ بی‌نهایت بودن، مثل این می‌مونه که به خیلی دور، خیلی نزدیک باشی! نه؟

امشب به این فکر می‌کردم که خیلی دورِ خیلی نزدیک مثل 66شرقی می‌مونه!(کوچه‌ی ما 66غربیه) میون این دو تا کوچه که از اسمشون به نظر خیلی نزدیک میان، 6-7 لاین بزرگراه، 4-5لاین خیابون موازیِ بزرگراه، چندین پیاده رو و کلی سبزه کاری و زیباسازی‌های قالی‌بافی وجود داره! برای رفتن به این خیلی دور، لااقل نیم ساعت تو راهی... و جالب اینجاست که تا بحال پای من به این خیلی نزدیک نرسیده...

پ. ن: هرچند که مسلما حرف اون خیلی پر معناتره، من فقط گذری از ذهنم رو نوشتم اینجا!