‏نمایش پست‌ها با برچسب زر. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب زر. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آبان ۲۵, یکشنبه

550

بيست و خورده اى ساله كه يه كانورسيشن تكرارى رو با خورده اى تغيير در لحن و موضوعات سر صبح ها مى شنوم، خيلى وقتا با همين حرفا بيدار شدم اصلن.
بابا در حال لباس پوشيدن مى گه چيزى نمى خواى؟
مامان مى گه نون.
- چى؟
+ نوووووون!
- نداريم مگه؟
+ نه!
- چى شد؟
+ تموم شد!!
- چى كار كردين؟
+ ريختيم دور! خب خورده شده ديگه...

منم هر وقت باشم به بابا مى گم اشتباه كرده پنج تا بچه درست كرده و اينكه نگهدارى از ما اصلن نمى صرفه.
اول يه نگاه تاسف بار بهم مى كنه و مى گه من الان خودم بايد يك يا دو تا بچه رو خرجى بدم، ولى هر چى در ميارم رو مى ذارم جيبم و به قول بابا خرج الواطى مى كنم و تو خونه ش مفت مى خورم و مفت مى خوابم.
البته من انسان لواط كننده اى نيستم، ولى خب اون شصت ساله كه "الواطى" تيكه كلامشه و در راستاى اصلاحش بارها تلاش هاى بيهوده كرديم و ديگه الان خيلى وقته كشيديم بيرون.
بعد من مى گم كدوم پول؟ كدوم درآمد؟ اگه داشتم كه الان نسل خرم دلا رو ادامه داده بودم.

۱۳۹۳ آبان ۴, یکشنبه

545

يه روزى به من مى گفت: اگه يه روزى، يكى بياد، بهم بگه تو نباشى، نمى دونم چى كار كنم.
هه!
مى گفت: به بودن اون بيشتر شك مى كنم، تا اينكه بخوام تو نباشى.
يه كم بعدتر، فقط يه كم بعدتر ديگه خودش نخواست باشم.

۱۳۹۳ شهریور ۲۹, شنبه

536

از قول پائولو کوئیلو نوشتن "دوست داشتن آدم‌ها را می‌توان از توجه آن‌ها فهمید، وگرنه حرف را که همه می‌توانند بزنند."
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پله‌ای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرف‌های تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم می‌ماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون می‌خوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که می‌‌گذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت می‌گذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین این‌ها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقه‌من.
اومده نشسته جلوی من سیگار می‌کشه، درست همین حالا که من شروع کردم به این‌ها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوت‌پد ویندوز می‌نویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشته‌هام لیبل بذارم، لیبل‌ها رو به نظرم فقط خودم استفاده می‌کنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشته‌هایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ می‌شه و می‌خوام بخونمشون، میام به لیبل‌ها سر می‌زنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم گفته می‌تونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدم‌ها وقتی برایت قانون می‌گذارن، ینی مثلن می‌گن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاوی‌هاشون، قانون‌هاشون رو زیر پا بذارن.
خودم می‌دونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.

بی ویرایش

۱۳۹۳ مرداد ۱۳, دوشنبه

529

يه آن ميون حرفايى كه تو مخم با صداى خودم مى شنوم، شنيدم كاش مى شد زمان رو به عقب برگردوند. قبل از اينكه اين اتفاقات بيافته، قبل از اينكه اين حرفا زده بشه.
توجهم كه به شنيده هه جلب شد، فكر كردم من هميشه فكر مى كنم اگر بخوام روزى به عقب برگردم دلم مى خواد برگردم سال هشتاد و يك، وقتى اول دبيرستان بودم، وقتى يه جورايى مى شه گفت تبديل شدم به اينى كه الان هستم. دلم مى خواست اينى كه الان هستم نمى شدم.
ولى امشب به خودم گفتم نع، به اون موقع نبايد برگشت، بايد به اون موقعى برگشت كه شروع كردم به فهميدن، انقدر برگردم به عقب كه برسم به اول جاده، برم تو جاده ى نفهميدن، نفهم بشم، نفهم بودن خيلى خوبتره. جاده ى asshole بودنم از نفهمى مى گذره. كلن زندگى خيلى بهتر بهت مى گيره، وقتى با كس كشى توش قدم بر مى دارى.
يه وقتا تو دفتر كه نشستيم. سرم كه تو گوشيمه و دارم تايپ مى كنم، يا بهتره بگم حرف مى زنم، پسرعمه م قيافه م رو نگاه مى كنه، نگاهشو مى فهمم، حس مى كنم وارسيم مى كنه تا كه چهره م رو بخونه، سرم رو ميارم بالا، اكثرن تو سكوت مى خنده بم و روش رو بر مى گردونه، يه وقتا فضوليش مياد، كرمش مى گيره، كنجكاو مى شه.
انقدر اين اتفاق افتاده، يه وقتا خودم رو از نگاه اون مى بينم كه گوشيم رو به دست گرفتم، دارم فك مى زنم، تو وايبر يا برنامه هاى مشابه...
مثل امروز، كلى خنديده بودم تا اون موقع، گه گدار بلندبلند، پرسيد با كى حرف مى زنى؟ گفتم به تو چه؟ گفت پ؟ گفتم نه، گفت الف؟ گفتم نه، گفت جفتشون با هم؟ گفتم نه، گفت آهان، با سين؟ گفتم نه، گفت نكنه با سين حرف مى زنى؟ صداى نوچ درآوردم، گفت آ؟ بازم نوچ كردم، گفت جديده؟ گفتم كى حوصله آدم جديد داره؟ گفت با نون؟ گفتم بمير بابا، گفت قديميه؟ گفتم اوووه، گفت به كهكشان مى رسه؟ گفتم يه چى تو همين مايه ها، گفت لامصب خب كيه؟ گفتم به تو چه؟ روش كم شد. برگشت طرف لپ تاپ، اين وسط يك بار هم سرم رو بالا نياورده بودم نگاهش كنم.
ديگه نگاهم نمى كرد، اما من هنوزم خودم رو مى ديدم، خودمو مى ديدم كه حالا كه مسخره بازيم تموم شده بود و حرف جدى مى زدم، چقدر قيافه م عوض شده بود، چقدر آروم به نظر مى رسيدم، چه غوغايى توم بود.
از تغيير حالت هام غصه م گرفته بود، با خودم مى گفتم من واقعى اينم، همين كه آروم مثل آتيش زير خاكستر نشسته، پاش رو انداخته رو پاش.
ميون حرفامون، فكر كرده بودم لابد براى بعضى آدما، وقتى دوست دختر/پسرشون كه با هم برك آپ كردن، برمى گرده پيش پارتنر سابقشون، بيشتر بهشون فشار مياد تا اينكه طرف با فرد جديدى بپره.
خوابم مياد ديگه...

۱۳۹۳ فروردین ۱۸, دوشنبه

503

تا بوده این‌گونه بوده که موجود خواب‌بین و خیال‌پردازی بودم.
یه وقتا می‌شد یه خوابی می‌دیدم و بعدنا باهاش خیال‌پردازی می‌کردم، با اینکه به قوه‌ی تخیلم کاملن ایمان دارم، همیشه جلوی ناخودآگاهم کم میاره.
بچه که بودم، وقتی دلم می‌خواست یه خوابی رو دوباره یا ادامه‌ش رو ببینم یا حتا از روزمرگی‌هام چیزی رو تو خواب ببینم، هر وقت بهش فکر می‌کردم امکان نداشت اون خواب رو ببینم. یوخده بعدتر وقتی به این موضوع فکر می‌کردم که کاش خوابشو ببینم، از دست خودم حرص می‌خوردم که چرا این فکرو کردم، حالا که اینطوری فکر کردم، امکان نداره دیگه خوابشو ببینم.
این‌ها که گفتم مال خیلی سال پیشه، اما هنوز توی وجودم مث یه هابی مونده، مث یه خاطره‌بازی، مث یه بازی فکری برای خودم، بهرحال بویز ویل بی بویز، خودم می‌دونم که ربط به اینجا نداره، این بیشتر به کودک درون ربط داره.
یه وقتا، بعدنا، یه طوری که مثلن انگار بخوام سر ناخودآگاهم شیره بمالم یا دورش بزنم، با خودم می‌گفتم خب دیگه الان که فکرشو کردم حتمن خوابشو نمی‌بینم، در حالی که یه جایی تو وجودم که دلم می‌خواست چون الان دارم با اطمینان می‌گم خب دیگه خوابشو نمی‌بینم، خوابشو ببینم.
اینکه شما این نوشته رو نفهمی به من هیچ ربطی نداره.
دیشب یا فی‌الواقع ساعت چار و بیست دقیقه که از پشت میزم بلند شدم برم بخوابم، باز همینطوری اومد تو ذهنم، فکر کرده بودم منی که انقدر بهش فکر می‌کنم، منی که امشب نشسته بودم نگاش می‌کردم لابد باید خوابشم ببینم، بعد باز همون ذهنیت توم ایجاد شد، البته دیگه با خودم اون حرفا رو نمی‌زنم، یه جورایی مث یه فرمان ایجاد شده توی مغزم می‌مونه که توی صدمی از ثانیه اجرا می‌شه.
انگار هر وقت با ایمان کامل با این موضوع برخورد می‌کنم که خب چون به خوابشو دیدن فکر کردم پس خوابشو نمی‌بینم، دقیقن همون شب خوابشو می‌بینم.

۱۳۹۲ اسفند ۲۶, دوشنبه

500

خوبی صندلی کنار پنجره اینه که اگه چشمت نشتی پیدا کرد، سرتو می‌کنی سمت پنجره آدما نبینن.

۱۳۹۲ شهریور ۲, شنبه

455

آیم نات یو، آیم نات ایون لایک یو.
این جمله‌هه رو به دو لحن می‌شه خوند، یکی وقتی طرف از ناتوانیِ خودش در انجام اموری می‌گه، معمولن تو فیلما وقتی یکی تو بغلشون داره می‌میره و طرف ازشون می‌خواد که راه رو ادامه بدن و ازین دری و وریا یه همچین حرفی با این لحن زده می‌شه.
یه وقتام، وقتی می‌خوای طرف رو خورد کنی که بگی من به رذلی و کم ارزشیِ تو نیستم، انقدر پست باشم که فلان کنم و اینا؟ بعیده!
همین.
مخاطب خاص: نگرفتی بیا برات توضیح بدم.

۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه

403

یادتان هست قبلن گفته بودم (+) بدم می‌آید از اینکه آدم‌ها برای سبک‌تر جلوه دادن گندکاری‌هایشان دیگری رو هم با خودشون غرق کنن؟
حالا این غرق کثافت کردن، می‌تونه شریک کردن کسی در یک یا چند چیز باشه.
می‌تونه اینطوری باشه که وقتی گندی بالا میاری بگی فلانی هم با من بود، نه برای اینکه طرف رو لو داده باشی‌ها یا اصطلاحن شریک جرم خودت کرده باشیش، نه! فقط برای شستن گناه خودت، برای توجیه اینکه بر فرض اگر من غیرمعمولم، پس چرا فلانی هم با من اومد؟ یا مثلن فقط من نیستم که فلان کارو می‌کنم که...
البته الان حرفم فقط درباره‌ی اشخاص مفرده، ولی در کل از اینکه بعضی‌ها می‌گن همه این کارو می‌کنن پس منم بکنم هم بدم میاد، یا حالا برعکس، اینکه طرف بگه کی فلان کارو می‌کنه که من بکنم؟ یا حتا وقتی می‌خوان ترقیبت کنن به کاری به همین  سبک صحبت کنن.
در کل قضیه‌ی نوشتن این پست از اونجایی شروع شد که این بار کسی پشت سرم حرف نمی‌زد، جلوی روی خودم بخاطر انتقادی که از طریق دیگری بهش شده بود، می‌گفت کامی هم مثل منه، از حرصش می‌گفت هر دومون یه گهیم.
از روی بداهه گفتم جریان من و تو مثال دو تا باغبونه که هر دو یه کار رو انجام می‌دن، هر دو حاصل کارشون یه چیزه، منتها از یکیشون همیشه بوی گند تاپاله به مشام می‌رسه، از یکی‌شون هم عطر گل‌هایی که کاشته.


۱۳۹۱ اسفند ۲۳, چهارشنبه

391

عمریه - وقتی فقط بیست و چار پنج سالت باشه - فقط؟ نمی‌دونم - دیگه لااقل این "عمریه" نصفش رو که شامل می‌شه - هر وقت خواستم بگم من آخرشم، گفتم آیم فاینالی.
کم هم نمی‌گم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۹, چهارشنبه

344

یک وقت‌ها هم آدمی می‌خواهد بگوید بیا، بیا تا که لبخندی شیرین به صورتت بزنم، ذوق و شوقی را که در چشمانم هست را ببینی و بدانی که هیچ کدامشان را با نوشته‌ها بلد نیستم بگویم، کاش فقط این‌ها را که بخاطر ماهیت وجودیت است را می‌دیدی.
حیف که نمی‌توان گفت.

۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

پوف

می دانید؟
آدم ها می آیند می گویند آدمی باید از روی منطق فکر کند!
اصلن مگر نه اینکه از پایه و اساس اینطور بوده که تفکر نشان از منطق بوده است؟ آدمی بین منطق و منطق نمی ماند که! بین عقل و منطق که جایی نیست، اصلن این ها "بین" ندارند که! آدمی بین دل و منطق است که می ماند، وگرنه اینکه طرف با فکر جلو برود و گند بزند که مشکل از اصل اصولی اش نیست که! موضوع این است که داداش من شوما منطقت ریده است، تفکرت ریده است، وگرنه که آخه... ای بابا

۱۳۹۱ مرداد ۲۵, چهارشنبه

خودم هم نمی‌دانم چه می‌خواهم

مردن سخت است، اما همیشه آسانترین راه بوده است.
در اوج خواستنش هم انگار که دلت زیر لب بگوید کاش نیاید.. کاش نیاید...
وقتی انقدر خسته ای که فکر می‌کنی آیا بالاتر از این هم هس؟ فک می‌کنی این دیگر خود سیاهیست و خب از سیاهی هم که بالاتر رنگی نیست.

۱۳۹۱ تیر ۲۸, چهارشنبه

316

مي‌خواستم بنويسم :'(
نوشتم :('
گفت :'( ديده بوديم، اين يكى چيه ديگه؟
محض كم نياوردن می‌خواستم بگم "اين من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم، چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدمه"
کلش در گذرى از ثانيه از ذهنم رد شده بود، فقط اصلاحش كردم و فرستادم...

۱۳۹۱ فروردین ۲۸, دوشنبه

بدم میاد از بیست و نه فوریه

سه چهارم آدما نمی‌تونن بفمن و درک کنن سال کبیثه به دنیا اومدن چه دردسرهایی داره.
اولین جایی که می‌خوای تاریخ تولد میلادیت رو وارد کنی، باس بشینی فک کنی مثلن خو اون سالی که من به دنیا اومدم چون کبیثه بوده شونزده شهریور میافتاده شیش سپتامبر، سه سالی باقی میافته هفت سپتامبر. بلخره باس یکیش رو انتخاب کنی و از اون به بعد اون تاریخ رو استفاده کنی. تا می‌رسه به مدارکی مث پاسپورت که اولش قضیه رو توضیح می‌دی، بت می‌گن بزن شیش سپتامبر، بعد وقتی می‌خوان وارد سیستم کنن، تداخل پیدا می‌کنه و باس بنویسی همون هفت سپتامبر و الخ
اینا رو قبلن هم بهش اشاره کرده بودم، ولی اصن حرفم چیز دیگه بود، می‌خواستم این پست رو اینطوری شرو کنم که یه زمانی با یه نفر بودم که اولای رابطه‌مون اسم حقیقی‌ش رو نمی‌دونستم، یه مدت که گذشت بهم گفت اسمش چیه و دوباره چن وقتی که گذشت فمیدم اسمی که بهم گفته اسم دومشه. طرف دیگه تو زندگی من نیست، ولی هنوز ریمایندر تولدی که اِن سال پیش تنظیم کردم واسم میاد و هنوز به همون اسم قدیمی. برام جالب بود که اون اول یه لحظه موندم، با خودم گفتم این کیه دیگه! بعد جرقه زد و یادم افتاد.
ولی تولدش رو دقیق یادم بود، تنظیماتی هم که همیشه می‌ذارم اینطوریه که مثلن اگه طرف بیستم فروردین تولدشه، شب نوزدهم واسم میل میاد. ولی شب بیستم میل اومده بود!
تازه دوییم افتاد که چرا امسال انقد سوتی دادم من! تولد چن نفر رو که همون چن روز اول فروردین بود رو با اینکه یادم بود، به خاطر همین تقویم مسخره شک کردم و با خودم گفتم اینکه دیگه اشتباه نمی‌کنه! و خب خراب شد.

۱۳۹۰ اسفند ۷, یکشنبه

محض را شر و ور معنا کردیم و گفتیم زکی

اولی رسید و گفت آقا؟
دومی گفت جان آقا؟
اولی گفت آقا؟ شما بگا؟
دومی گفت هاع، ما بگا، شمام بگا؟
اولی گفت آره بِرار، مام بگا
دومی گفت نمون اینجا
اولی گفت چرا آقا؟
دومی گفت اینجا بگا
اولی مسیر اومده رو نشون داد گفت اونجام بگا
دومی زهرخند زد، گفت همه جا بگا؟
اولی تف کرد، صدای هه از دهنش در اومد که ینی آره بِرار، نشس
دومی گفت اونجارو
اولی گفت کجارو؟
دومی گفت ساعت دو
اولی سرشو چرخوند
دومی گفت دختره رو
اولی گفت اینم بگاس؟
دومی گفت حتمن بگاس
اولی رفت، گفت خانوم؟
گفت جان؟
اولی گفت خانوم؟ شومام بگا؟
سرشو انداخت پایین، گفت دخترک بگاس

۱۳۹۰ شهریور ۲۹, سه‌شنبه

381

خب یه نکته‌ی .. اممم، نمی‌دونم، نکته‌ی چی می‌شه! حائز اهمیت که نمی‌شه گفت، بیشتر می‌شه گفت تخمی! آره.
نکته‌ی تخمی‌ش اینجاس که من می‌شینم با یکی صوبت کردن، حالا یه وقتا با خنده که "آره، کس خول دوستم داشتا، هر هر هر. این که چیزی نیس، منِ کس خولم دوستش داشتم هار هار هار، تنها کسی بود که فیلان، ولی خو بهمان"، یه وقتام به حالت چس ناله که اونش مهم نیست. هر دفه عد زده از فرداش که حتا شاید دو ماه از آخرین تماس‌ش گذشته بوده، با من ارتباط برقرار کرده. تکستای آنچنانی، ایمیل‌های اینچنانی. البته این دفه اینطور نبودش که دو ماه گذشته باشه، ولی خو از شبی که من با یه نفر - سلام مهران - راجبش حرف زدم، از فرداش شرو شد دوباره.
الان که فکر کردم می‌بینم شاید نکته هم نبود این!
بهرحال شاید بهتر باشه اصن فکر نکنم.

۱۳۹۰ شهریور ۱۸, جمعه

آن کس‌خولیت است که شاخ و دم ندارد، باقی موارد همه‌شون دارن*

می‌گن که جاش خالی نباشه یا احساس تنهایی می‌کنی حالا؟ یا مثلن دور و برت خلوت شدا و ...
و خب تا الان که دهن همه رو بستم با این حرف که یه کم بگذره عادت می‌کنیم.
جملگی ریده‌اند به خودشان انگار و دو نقطه خط صاف شده‌اند بس که انتظار داشتند صدای هی با یک نفس عمیق از اعماقم در بیارم و ابراز دلتنگی کنم.
من فقط یه کم حوصله‌ام سر می‌رود از اینکه نمی‌دونم این روزها چه کسی رو صدا کنم که آخر اسمش یه بابا هم بذارم و اون هم هر بار برگرده طرفم که ینی سراپا گوشم و من تند و پشت سر هم بهش بگم بی برو تو کونم و هرهر بیخود کنم.

* نتیجه اینکه جملگی یه خورده کس‌خولیت رو دارا می‌باشیم. هرهرهر
- کیر

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲, جمعه

231

ما خر، ما نفهم، ولی فکر کردن این ماست ریسنت که تو فیس‌بوک همیشه روی 69 مونده، ما نمی‌فهمیم دست ماسون‌ها تو کاره؟

۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

شد بشود شود ... است

نمی‌خواستم، ولی شد.
می‌تونستم، اما نشد.
قرار این نبود، ولی شد.

چی کاره‌ایم دقیقن؟

ریدیم، بد