۱۳۸۸ مهر ۶, دوشنبه

مرسدس بنز؛ طلای سفید



هر چی خواستم پست نذارم، نتونستم...

هنوز مرسدس بنز اس ال آر بعد از یازده سال که از ساختنش میگذره، سلطانی خودش رو به نمایش میگذاره.

بالاخره توی این سال ها که به هر ماشینی رده ی کلاسیک نمی دن، میان به اس ال آر می دن، یه همچین کارهایی هم باید انجام بدن و تمام بدنه رو با طلای سفید بسازن....


۱۳۸۸ مهر ۴, شنبه

بود و نبود

بعد از یه شب نشینی حسابی تا ساعت چهار-پنج صبح، خیلی زور داره که یه نفر نزدیکای ساعت هفت-هشت صبح بخواد از خواب بیدارت کنه، خصوصا وقتی که موقع از خواب بیدار شدن، سردرد داشته باشی. نه؟

سه-چهار سال پیش...
بابا از طبقه پایین پشت سرهم اسمم رو صدا می زد، تا بیدارم کنه...
اعصابم خورد شده بود، رفتم نزدیک راه پله و جوابش رو دادم.
یادم نیست چی کارم داشت. فقط یادمه بهش گفتم: من حوصله ندارم، مخم درد می کنه!
گفت: مگه تو مخ هم داری؟
بعد از اینکه کمی سکوت برقرار شد.
خواهرزاده ی فسقلیم که اون موقع تازه دو سال و نیم یا سه سالش بود.
با یه حالت عاقل اندر سفیهی که صدتا گنده تر نمی تونن به خودشون بگیرن، گفت: مخ داره؛ فکر کنم.
بعد چند لحظه خونه از انفجار خنده لرزید...
بعد چند سال هنوز هم جمله ی قصار این جیگیلی رو برای من تکرار می کنن و می گن: مخ داره؛ فکر کنم.....

۱۳۸۸ مهر ۲, پنجشنبه

پاییز مبارک

بازم پاییز اومد، حوصله ی این رومانتیک بازیا و این شعرهایی که واسه پاییز می گن رو ندارم.
فقط اینکه پاییز اومده، پس مبارکه. همیشه پاییز رو دوست داشتم، نه به خاطر اول مهرش یا هر چیز دیگه.
دلیل اصلش اینکه از شر تابستون و گرماش رها شدم.
امسال این فنچ منچ ها رو که تو تلویزیون می دیدم، دیدم نسبت به قبل خیلی کمتر گریه و زاری می کنن، بالاخره زمان ما که نیست بگن: کی مهدکودک رفته!!؟؟ روی اون حساب بگن طرف گریه نمیکنه!
الان میگن: کدوم مهدکودک رفتی؟(البته فکر کنم :دی)

31 شهریور 73 که رفتم اول دبستان...
یادمه بیشترین حرصی که می خوردم این بود که چندتا از بچه های هم کلاسیم بغل دست هم ایستاده بودن و قدهاشون رو اندازه می زدن تا ثابت کنن کدوم یکی بزرگتره. این وسط من هرچی حرص می خوردم تا حالیشون کنم که اصلا اینطوری نیست و سن و سال ربطی به قد و هیکل نداره. فایده نداشت. به قولی: انگار که "یس" گوش خر بخونی!!!
هرچند که زمان ما نه انقدر برنامه های تلویزیون بود که این چیزا رو یاد بچه ها بده و نه خیلی مسائل دیگه که الان هست، درسته که من خودم همچین هم قدیمی نیستم ولی لااقل 15،16 سالی از اون موقع میگذره دیگه و اوضاع خیلی فرق کرده.
موقعی که ما وقت نمی کردیم به خاطر بازی و شرارت برای نهار و شام بیایم خونه یا اصلا از برنامه های تلویزیون خبر نداشتیم گذشت. دیگه اصلا صدای شیشه شکستن نمیاد، هیچ بچه ای توپشو از خونه ی همسایه نمیخواد، شاخه ی درختا همه سالمه، بوی دود آتیش نمیاد، زوزه ی سگ و گربه از درد نمیاد، هیچ گنجشکی با سنگ نمی خوره تا بعدش کباب بشه...
نه فوتبال و والیبال، نه گرگم به هوا، وسطی و بالا بلندی... چند ساله که کسی خرپلیس بازی نکرده تا پلیس با مخ بره تو دیوار؟ یا دیگه کی به جای توپ هفت سنگ با خود سنگ نقش زمین شده؟ :دی
یادش بخیر کودکی های خودمون، بچه که بودم خیلی از جوون ها و بزرگترها به بچه ها حسودیشون می شد و می خواستن جای ما باشن. اما الان اصلا به بچه های این زمونه حسودیم نمیشه، حس می کنم اصلا نمیدونن بچگی یعنی چی...
هرچند که بدم نمیاد یه بار دیگه برگردم به بچگی های خودم.

۱۳۸۸ شهریور ۲۹, یکشنبه

سه رقمی

دیروز که بارون اومد، از شانس ما رعد و برق به تیر برق زد، صدای انفجار توی محل تولید شد و برق خونه ی ما قطع شد.
چون فکر می کردم برق محل قطع شده، گفتم بالاخره یکی زنگ می زنه و گزارش میده و خودمون کاری نکردیم.
اما فقط خونه ی ما بود که برقش قطع شده بود. :دی
خلاصه بعد سه یا چهار ساعت که این مسئله رو فهمیدیم، زنگ زدیم 118 تا شماره ی خرابی برق رو بگیریم، گفت 121
واقعا هم گرفتن هیچ شماره ای مثل سه رقمی ها ضایع نیست که آدم از 118 بگیره.
همون موقع که داداشم به 118 زنگ میزد، یاد خاطره ای افتادم و تصمیم گرفتم بیام اینجا بنویسم.



زمانی که دبیرستان بودم، همیشه و در همه حال دنبال این بودیم تا به هر بهانه ای که بدست میاد از مدرسه جیم بشیم، که خوب صد البته این مقتضای سنمون بود. کاریش نمی شد کرد. :دی
خیلی وقتا که من و رفیقم امیر از مدرسه جیم می شدیم، به تلفن عمومی سر چهارراه که می رسیدیم به مدرسه زنگ می زدیم، با نازک کردن صدا و معرفی کردن خودمون جای مادر اعضای تیم پنج نخاله، اونها رو هم از مدرسه خارج می کردیم.
یک روز که امیر جیم شده بود و من نتونسته بودم فلنگ رو ببندم و در برم، قرار شد من خودمو به حال نداری بزنم و امیر که زنگ می زنه و خودش رو جای مادر من معرفی میکنه بگه کامران وقت دکتر داره و باید بیاد خونه. وقتی امیر رفت به کل از یاد بردم قضیه رو... داشتم با امید یکی از اعضای تیم 5نفره مون، مسخره بازی در میاوردیم که استاد مهیار مرحوم(نویسنده کتاب با خلوت گزیدگان خاک) منو به اسم صدا کرد و گفت: حالت خوبه؟
من که فکر می کردم منظورش به مسخره بازی هامونه، گفتم: بله استاد، چرا حالم بد باشه؟
- مطمئنی؟
- کاملا!!!
- باشه، پس مدرسه می مونی.
- چطور؟
- آخه الان مادرت زنگ زد گفت: بری خونه، چون باید بری دکتر. ولی لازم نیست، خودت می گی حالت کاملا خوبه.

تازه فهمیدم امیر زنگ زده و من چه گندی زدم. :دی
در مقابل اون یک روز که من فر خوردم و امیر نتونسته بود این کار رو بکنه، قرار شد من زنگ بزنم و اون رو فراری بدم.
اما چون همیشه این امیر بود که زنگ می زد، رو همین حساب من شماره تلفن مدرسه رو نداشتم. تصمیم گرفتم از تلفن عمومی چهارراه به 118 زنگ بزنم و شماره تلفن مدرسه رو بگیرم.
اون زمان که زنگ میزدی 118 هنوز نمی گفت: "راهنمای شماره فلان..." به تازگی اینطور شده بود و من نمیدونستم.
وقتی زنگ زدم 118 و گفت: "راهنمای شماره فلان بفرمایید" من که گوشم به این آوا آشنا نبود. فکر کردم چون با تلفن عمومی به 118 زنگ زدم(چقدر واقعا فکر کرده بودم)، به اپراتور مخابرات وصل شدم و باید شماره ای رو که می خوام بهش بگم تا برام بگیره. اولش یه لحظه مونده بودم که چی باید بگم و داشتم سلام و احوالپرسی می کردم. بعد کلی یاوه گفتن...
گفتم: "خانوم شماره ی 118 رو می خواستم." خانومه که تا اون لحظه به خاطر نوع برخورد من حسابی خوش وبش کرده بود و با لطافت هم صحبت من شده بود. یک لحظه سکوت کرد و بعد رکیک ترین حرف هایی که از یک اپراتور 118 می شد انتظار داشت رو نثار من کرد، بعد هم تماس رو قطع کرد.

وقتی بالاخره تلفن مدرسه رو گرفتم و تماس گرفتم. انقدر از سوتی که داده بودم پیش 118 خندم گرفته بود که نمی تونستم جلوش رو بگیرم. وقتی معاون تلفن رو برداشت، صدام رو نازک کرده، بعد از اینکه گفتم: امیر باید بیاد خونه اسباب کشی داریم. ناگهان پفی خندم گرفت و زدم زیر خنده... معاون که بخوبی ما دونفر رو می شناخت و بازم همیشه گول می خورد، ایندفعه مچمو گرفت و فهمید که من پشت خطم و با عصبانیت گفت: فردا که میای مدرسه، هم به خدمت تو می رسم هم به خدمت رفیقت.

۱۳۸۸ شهریور ۲۵, چهارشنبه

جوون بودیم؛جاهل بودیم

سال هشتاد و یک بود...
دلم ز هر غمی آزاد بود، جز یک چیز که انقدر گنده بود، هیچ کس نمی فهمید.
چون قدیم بود هنوز تیممون کامل بود و بچه ها هر کدوم نرفته بودن یه گوشه از دنیا.


به دعوت یکی از دوستان راه افتادیم رفتیم همون رستوران های بین المللی بالای پارک ملت. :دی
بعد از کلی مسخره بازی و جهالت توی ولیعصر داخل رستوران شدیم ولی جایی برای نشستن نبود، ما هم که رزرو نکرده بودیم، تصویب شد بریم توی پارک ملت غذا رو نوشجان کنیم. :دی
سفارش های غذا رو یک دختر با بر و رویی کاملا مناسب، مشتری خر کن و ... می گرفت.
ما هم که مسلما اون موقع بدمون نمیومد، چهارتا پسر که همگی مشتاق هر چیزی که مربوط به جنس مخالف باشه.
انگار طرف ما هم خوب میدونست با چه کسایی طرفه.
وقتی سفارش رو دادیم و غذاهای نسبتا متوسط از لحاظ قیمتی رو ازش خریدیم، برگشت گفت: شما سفارشتون رو دادید، از این به بعد اگر غدایی بخرید توی سودش منم شریک می شم.
ما هم از خدا خواسته که به یک جوون جویای نام کمک کنیم، ازش پرسیدیم چه کاری از ما ساخته س؟
گفت: گرون ترین غذای ما رو بخرین.
یه خورده که همدیگه رو نگاه کردیم، پدرام گفت: در برابرش شما چی به ما میدین؟
دختره بعد از کمی اینور اونور رو نگاه کردن به پدرام گفت: شما بخر من ماچو بهتون می دم.
همگی با هم یک جا کب کردیم، دوباره ازش پرسیدیم او هم تایید کرد.
هر چقدر که من مخالفت کردم و گفتم ارزشش رو نداره، پدرام گوش نکرد و میگفت: کامران چرا نمی فهمی؟ ماچ رو که بگیری خود به خود باقی مسائل حله.
و گرون ترین غذای رستوران چینی رو خرید.
وقتی غذاها رو برای ما آوردن، من و پدرام راهی صندوق شدیم، پدرام هم لپش رو آماده کرده بود تا طرف بوسه بر لپش نقش بزنه.
وقتی رسیدیم، دختره یک ظرف سالاد جلوی ما گذاشت، گفتم: این چیه؟
گفت: این سالاد "ماچو" همونیه که قولشو بهتون داده بودم.

باقی ماجراهاش بماند برای بعد... :دی

۱۳۸۸ شهریور ۱۵, یکشنبه

بازی

سلمان من رو به بازی دعوت کرد، خوب منم شرکت می کنم دیگه. باید به حرف رفقای خوب گوش کرد.


۱- اگه این زندگی یه خواب باشه و من این حق رو داشتم که با باز کردن چشمام وارد زندگی واقعی بشم، دوست داشتم: توی یکی از روستاهای ایتالیا از خواب بیدار بشم.
(آخه الان دخترهای اصیل ایتالیا رو فقط اونجا میشه گیر آورد.)
۲- همه ی فلسفه ی زندگی توی یه تصویر: تا عشق به چیزی یا کسی نباشه نفرتی هم در کار نیست.
۳- قشنگترین آرزو و رویای بچگی: خوردن آب با لب شیشه آب تو یخچال بدون این که مامان بفهمه.
۴- اگه میتونستم به همه ی دنیا ۱ صفت یا توانایی بدم: جنبه ی بالا
۵- بزرگترین تفاوت زن و مرد: صداشون، تأثیری که صداشون میذاره و تأثیری که از صدا می گیرن.
۶- اگه قرار بود یک کلمه رو از لغتنامه حذف کنم: عرب
۷- کسی که بخوام ملاقاتش کنم: یکی که خیلی رک بهم گفت بلاگم زیادی از حد مزخرفه.
۸- اگه بتونم یه سوال بپرسم و حتما جواب بگیرم: کی اسم اینو گذاشته بازی؟
۹- اگه قرار باشه از این دنیا برم، با خودم یادگاری چی میبرم: لپ تاپ و مودم وایرلس
۱۰- قشنگترین جمله یا بیتی که بهش اعتقاد دارم: یادم نیست مال کیه، فقط میدونم واسه یکی از همین گنده منده ها(امثال گوته یا شکسپیر یا... بود)
می گفت: قانون رو می سازن تا نقضش کنن.
۱۱- اگه قرار بود اولين صفحه ي شناسنامه رو من تنظيم كنم جز اسم و فاميل و نام پدر چي بهش اضافه ميكردم: زیاد در حفظش تلاش نکنید، عین آب خوردن المثنی صادر میشه.
۱۲- به نیمه ی عمرم رسیدم و حالا قراره یه اسم جدید داشته باشم. اسمم میشه: شاهرخ
۱۳- با "ماوس" و "درخت" و "سیاست" جمله بساز: شبایی که زیادی بحث های نفرت انگیز سیاسی بشنوم، خواب درختی رو می بینم که به جای میوه ماوس داده، همشون هم عین ماوس من و داداشمن.

۱۳۸۸ شهریور ۱۰, سه‌شنبه

نژاد بشر

مسلما در اینکه بشر از نژادهای گوناگونی برخورداره شکی نیست، در این هم که برتری نژادی وجود داره شکی ندارم.


اما تازگیا مطمئن شدم، بزرگترین جامعه ی بشری از لحاظ نژاد.

نژاد احمق هاست.