۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه

348

یه خورده به بابام مرض ریختم!
عاقل اندر سفیه نگام کرد، گفت تو ناخوشی، مریضی، اصلن مرض داری.
گفتم از سرِ بیرون نرفتنه، کرمام تخلیه نمی‌شه، داره سر ریز می‌کنه، ترکشاش به تو می‌گیره همه‌ش.
گفت مگه قرار نیست راه بری؟ برو تو همین فضا سبز جلو خونه، انقدری رد می‌شن که تو تخلیه شی.
چپ چپ نگاش کردم، با حرص گفتم من از اوناش نیستم! دوباره عادی گفتم از همه ایناشم که بگذریم آدم باهاس طرفشو بشناسه، نسبت به شناختش مرض بریزه.
وگرنه منی که این همه به شعورم لااقل در زمینه‌ی برخورد با جامعه می‌نازم، چه فرقی دارم با اون ابله‌هایی که عقده‌های جنسی‌شون رو سر دخترکان خالی می‌کنند؟
بعد از چند ساعت هنوزم عصبی ام از حرفش! :|

۱۳۹۱ مهر ۲, یکشنبه

مچ میکر خوبی بودم قدیما

Where the truth lies
تازه همین امشب از لینکی که سایه توی توییترش داده بود یافتمش.
نمی‌دانم کیست، فقط از خواندن پست هایش فهمیدم اسمش آیداست.
دنبال شناختش بیش از آنچه که در بلاگش می‌نویسد هم نیستم.
بعد از خواندن همان لینکی که سایه داده بود، توی گودر سابش کردم و نیم ساعتی که روی پست‌هاش افتادم و خواندمش، آمدم که این را اینجا بنویسم که شما هم اگر نخواندیدش، بخوانیدش خب، خب آخه ناز می‌نویسد.
من خرابِ ناز نوشتنِ آدمام...
همین آدما هستن که روزمرگی‌هاشون رو خوندن این فکرو به ذهنم می‌ندازه که اگه اینا می‌نویسن، من چه گهی می‌خورم پس توی بلاگستان با شر و ورهام؟

۱۳۹۱ مهر ۱, شنبه

346

دیروز سر ظهر تکستی اومد برام با محتوای
From today and for 3 days all the muslims will stop using Google and Youtube. Because they refused to stop showing the film 786, that made fun on our prophet SAW. Taking less than 2 min to fwd this msg so that we can answer Allah SWT when he asks us what action we took when his beloved SAW was insulted?
با خودم فک کردم گوگل و یوتیوب؟ پدیده‌ها یوتیوب هم که آخه متعلق به گوگله! من اصلن کمِ کم هشتاد درصد مصرف اینترنتم توسط گوگله، میانگین هم که در نظر بگیریم لااقل از سی تا از پروداکت‌های گوگل به طور دایم و روزانه دارم استفاده می‌کنم.
اصلن اینطوری که باشد، بی‌خیال استفاده از گوشی‌های اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچ‌هایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسه‌ی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمی‌کنه!

۱۳۹۱ شهریور ۳۰, پنجشنبه

گندش بزنند دلِ تنگ را و سه نقطه

آسمان بهار یا که تابستان، خودشان را هم که بکشند، "اولین باران" برای پاییز است، پاییز که باران بیاید بویش فرق می کند، حتا اگر برگ درختان رو به زردی رفته باشند، حتا اگر آنقدر سرد شده باشد که بقچه ی - یا برای بعضی ها چمدان و غیره - لباس گرم ها را باز کرده باشی، حتا اگر گرمایش خانه ات را به راه انداخته باشی، حتا اگر باران دیر کند و نیاید، باز هم اولین باران همان باران است، وقتی بارید تازه درختان به خواب می روند و برگ هایشان می میرند و با خودت باید بوسه ی بادِ قمیشی را بخوانی، وقتی بارید تازه سرمای پاییز بوی ننه سرمای زمستان را به خود می گیرد...
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از  گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.

۱۳۹۱ شهریور ۲۹, چهارشنبه

344

یک وقت‌ها هم آدمی می‌خواهد بگوید بیا، بیا تا که لبخندی شیرین به صورتت بزنم، ذوق و شوقی را که در چشمانم هست را ببینی و بدانی که هیچ کدامشان را با نوشته‌ها بلد نیستم بگویم، کاش فقط این‌ها را که بخاطر ماهیت وجودیت است را می‌دیدی.
حیف که نمی‌توان گفت.

۱۳۹۱ شهریور ۲۸, سه‌شنبه

دلتنگی برایش به هزار بار دلتنگی برای جنس لطیف می ارزد

حسین پناهی یه تیکه ای داره که می گه جهان زیر سیگاریِ من است...
واتس مای پوینت؟
مای پوینت ایز بدبختی این که دیگه سیگار هم نمی کشم.
اینکه می گویم "داره" از اونجایی نشات می گیره که یاد که این چنین زنده باشد، کافیست برای ماضی نبودن.
می دانید؟ می دانم که پناهی از آن دسته بود که زمان حیاتش کشف نشده بود، ولی یه وقتا که یاد نقش های مختلفش، مثل آژانس دوستی، نقشش در همسایه ها و غیره میافتم و اینکه اصلن به عشق او نگاه می کردم تا که سکانسی برسد که نشانش دهند، به بعضی آدم ها که برخورد می کنم، زیر لب می گویم من که از همان موقع خرابش بودم، لازم نکرده از ارادتتان نسبت به او برای من بگویید.
می دانید؟ سکانسی بود در سریال آژانس دوستی که حسین پناهی رفته بود به سفارش دایی اش که رییس آژانس بود چای دم کند، چای را در خود سماور دم کرده بود، آخ که خرابش بودم، یادم هست بعدن ها می گفتند نقشش در آن سریال جلوه ای از خود واقعی اش بود. اصلن چه می گفتم که رسیدم به اینجا؟ اهمیت که ندارد، وگرنه اسکرول می کردم.
ولی حالا که بی اسکرول کردن یادم اومد... دلم سیگار می خواهد، یه نخ مارلبورو قرمزِ پایه بلند. دلم می خواست الان غمِ درون چهره تم را می دیدید، ولی خب...
یکی دو ماه پیش، خانواده ی عمویم مهمانمان بودند و بعد از شام با پسرعموی گرام رفتیم بیرون به قدم زدن، کنار ماشینش که رسیدیم، پاکت کِنت رو از زیر ضبط برداشت، دو نخ روشن کرد و یکیش رو گرفت طرفم، بی حرفی گرفتم، ایستادیم کنار اتوبان، حرف نمی زدیم، چشمش به پک زدن های من که افتاده بود، گفت لامصب چرا داری شکنجه ش می داری سیگارو؟ سیگارو می کشَن، تو داری می کُشیش.. گفته بودم زر نزن بابا و با ته سیگارِ روشن، نخ بعدی رو روشن کرده بودم و باز اتوبان رو رسد...

می گذرونم بلخره، باید بگذرونم

می‌دانید؟ می‌دانم که می‌دانید، فقط محض اینکه یادتان بیاید کدام یک از دانسته‌هایتان را می‌گویم، لازم است یک سری چیزها را بگویم.
یک قضیه‌ی معروفی هست.. که حتا می‌توانستم بنویسم همان قضیه‌ی معروف هست که فلان، یا که فقط بیایم خود فلانش را بگویم. انی وی داشتم می‌گفتم، یک قضیه‌ی معروفی هست که من بارها ازش دم زدم و بعدن دیدم که ای بابا دیگران هم عینن این را گفته‌اند و منظور به همان جریان آشنایی در وب و اینکه مورفیِ حرام زاده طوری ترتیب می‌دهد که تخمی‌ترینشان بغل گوشت، یک وقت می‌بینی در کوچه بالایی سکنا دارند و هر چقدر که انسان ها با تو بیشتر مطابقت دارند، دورتر می‌شوند و در آغاز فقط موضوع کیلومتر است و کنتری که لحظه به لحظه افزایش پیدا می‌کند، اما همین که کمی کم کمکی گذشت، بحث مرزها به وسط می‌آید و آن وقت است که...
از ادامه‌ی بالا بگذرم که تکراریست، نمودارش را هم اگر حوصله داشتم شاید روزی برایتان زدم سر در همین جا.
این روزها که وقت وبگردی‌ام از سر دوره‌ی نقاهتم آنقدر زیاد شده که بر فرض می‌نشینم پای گودر و پانصد توییت نخوانده از یک نفر - یک نفر ینی سلمان البته - را پشت سر هم می‌خوانم و خب یعنی آنقدر این روزها می‌خوانم یا که عکس نگاه می‌کنم، بعضی‌ها را که یادم رفته بود، از همان‌ها هستند که مرزهای خیلی زیادی با من فاصله دارند را دوباره درگیرشان شده‌ام و این اصلن خوب نیست.
حالا من می‌گویم درگیر و تو گویی عجب کس‌خولی، چقدرش مساله‌ست که می‌دانم به محض اینکه پایم از این خانه‌ی کوفتی برای کار بیرون رود، از بین می‌رود. فقط حسرت است که می‌ماند خب.

341

به قول لِوا - نمی‌شناسیدش؟ به من چه، حس لینک دادن نیست. اسمش را که آورده‌ام دیگر! - که می‌گفت: "مثل داستان همه‌ی جدایی‌ها، فکرش از خودش سخت‌تره."
من این روزها انگار نه انگار؛ واقعنی.

اضافه شده در یکم نوامبر دوازده: لِوا

۱۳۹۱ شهریور ۲۶, یکشنبه

پسرک می خواست فریاد بزند...

همین سه شنبه شبِ گذشته بود که طبق دستور پزشکم به مطبش رفتم تا بخیه هام رو بکشم. همان بخیه هایی که وقتی در بیمارستان پرستار پانسمانش را عوض می کرد، پرسیده بودم چند تا بخیه ست؟ و او هم با لحنی که خنده میانش بود گفته بود نمی دونم، خیلی زیادن، صبر کن بشمرم و شمرده بود و گفته بود بیست و پنج تاست. صدایی از من در نیامده بود بعدش...
به مطب که رسیدیم، سالن تقریبن پنجاه شصت متری پر بود از بیمار و همراه بیمارها، چند صندلی ای هم خالی مانده بود، فرستادنم تا که بشینم، نشستم، ولی ایستادن امری ساده تر است برای نابودهایی همچون من، راه رفتن از ایستادن هم آسان تر است، ولی یک اما وجود دارد و آن هم از این قرار است که با بستن این کمربند ساخته شده از چرم و فلز، نبضم که معمولن بین شصت و پنج تا هفتاد بود به صد و بیست می رسد و خب این موضوع پدرم را در می آورد...
گفتند آقای خرم دل از این طرف، رفتم از آن طرف، اتاقی که می گفتند اتاق بخیه است، اتاقکی کاشی کاره شده بود که یک دیوارش را از این تخت باریک اورژانسی ها پر کرده بود، آن سمتش کامپیوتر دسکتاپی گذاشته بودند که روتر ای دی اس ال هم بهش وصل بود، با خودم گفتم سر و ته مان را بزنند همین است که هست، وای فای ستینگم را که نگاه کردم، حدودن بیست شبکه ی وای فای دیده می شد، اما یکی بیشتر نبود که سیگننالش اکسلنت باشد که آن هم رمز گذاری شده بود، دیگر دراز شده بودم و دستم به مودم نمی رسید که دابل یو اس پی اش را بفشارم، صبر پیشه ساختم و بی خیالی را طی کشیدم و رویم را برگرداندم سمت دیواری که فاصله اش با صورتم حداکثر به ده سانتیمتر می رسید، یکی از منشی ها که به این می ماند که پنجاه را داشته باشد، آمد و چند پیس - واحدش همین است؟ - اسپری زد بر روی بخیه ها، خنکی اش لرزاندم، فکر کردم حتمن لیدوکایین است دیگر، چند دقیقه ای که گذشت یکی از دکترهای دستیار آمد و کمی احوالپرسی و این ها، همین که گفت خب... گفتم یکی در میون می کشین، آره؟ گفت بله، گفتم باقیش باشه واس کی؟ شنبه خوبه؟ گفت آره، شنبه خوبه!!! خوب می دونی روال کارو، فکر کرده بودم این غول مرحله آخرو یه بار سه سال پیش کشتم من، با چاشنی زهرخند برای حرفای قبلیش پرسیدم حالا قراره درد هم داشته باشه؟ گفت درد که داره خب، بستگی به تحمل خودت داره، شروع کرد قیچی کردن و بیرون کشیدنشان، بعد از دو سه تایی که بیرون کشید و پرسید درد نداری؟ پرسیدم به این می گفتی درد؟ هیچ نگفت، وقتی نشستم، گفت بعضی ها می آیند داد و هوار می کنند، جیغ می کشند، بعضی ها هم - به صورتم لبخند زد - نه! فکر کرده بودم درد نکشیده اند حتمن و حتا جواب لبخندش را نداده بودم، خنده اش ماسیده بود، رفته بودیم بیرون از اتاق.
امشب رفته بودم باقی اش را بکشم، باز چشمم به مودم افتاده بود و همان برنامه ها، فقط با حرفای دیگر ادامه پیدا کرده بود.
می دانید؟ بچه که بودم فکر می کردم "بخیه" یک غلط گفتاریست، مانند قلف، سلط، نخسه، بخشاب، قاشک و غیره که از دیگران شنیده بودم و خب هنوزم همون آدما همونطور حرف می زنند.
همین.
پ. ن: هرگز در نوشته هایم یا که حتا در ذهنیتِ خویشتن پسرک نبوده ام، نیستم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۴, جمعه

339

پوو رو یادتونه؟ همون خرس کارتونی زرده، البته من هیچ وقت باهاش حال نمی کردم، ولی خب خیلی وقتا جملات سنگین و توپی می گفت، حالا شاید اینا به هم ربطی نداشته باشه، ولی یه حس مشابه اینی که به پوو دارم رو به وودی آلن هم دارم، ینی از خودش خوشم نمیاد، ولی خب حرفاش و خیلی وقتا آثارش به مرز ارضا شدن می رسوندم.
حالا اصلن قصدم گفتن این ها نبود، پوو یه جمله ای داره که می گه
"People say nothing is impossible, but I do nothing everyday"
خب به اینجای پست که رسیدیم، قضیه بیخ پیدا کرد، تا خط قبلی رو قبلن نوشته بودم، الان اومدم ادامه ش رو بنویسم، ولی یادم نیست به کجا می خواستم برسونم حرفم رو.. البته دلیلش اینه که دقیقن یادم نیست سر چی شروع به نوشتن این پست کردم. مثلن اینشو یادمه که بخاطر نوشته ی یکی از آشنایانِ به ظاهر دور، ولی خیلی نزدیکِ قدیم و دورِ حالا اینو نوشتم، ولی خب اینکه چی نوشته بود رو یادم نیست. نوشته ی اون هم موجود نیست آخه بدبختی.
خودش می خونه اینجا رو، فقط بعید می دونم نکته رو بگیره از یاوه سرایی های من.

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۲۱, سه‌شنبه

از سری افاضات کامی کی من باب رفاقت

در جمع رفقایی که سنشان دیگر به بیست و پنج و یا بالاتر می‌رسد، باید دکتری باشد که همچون بقیه‌ی اعضای جمع پایه‌ی هر خزعبلی باشد، چرا؟ چرایش همان بس که بیایند بگویند دکترتون که اینه! وای به حال شما کس‌خول‌ها...
لذتش را چشیده‌ام که می‌گویم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۰, دوشنبه

آدما؟ بگو بلاگر، نگو آدم

دیروز با نازنین رفیقی صوبت می کردم، اینکه چرا بحث به بلاگ کشید رو یادم نیست، آرشیوم یادشه، حوصله شو ندارم. خب نمی دونست من اینجا رو دارم! پرسیده بودم اهل بلاگ خوندنی؟ سوال کرده بود آدما چرا بلاگ می سازن؟ مگه مثلن تو همین فیسبوک نمی شه نوشت؟ اون لحظه رفقا یا کسایی که بلاگ دارن و اگر حتا ندیدمشون، انقدر خوندمشون که انگار سال هاست می شناسمشون، شاید این درست نباشه و باهاس گفت سال هاس رفاقت دارم باهاشون، یا که حالا نه، برخورد نزدیک دارم باهاشون! آدما چرا بلاگ دارن؟ قضیه ی غریبه ای در اتوبوس - اگه حسش بود لینک به گذشته می دادم - من رو که همیشه می گم یادتونه؟ بارها از این استعاره م استفاده کردم، حتا تو فیسبوک هم ازش حرف زدم، بلاگ خیلی وقتا حکم همون رو داره، خیلی وقتا جای دفتر خاطراته، از بی کسی و بی شونه ای و بی گوشی و اعم از کلیه ی مسایل مربوط به تنهایی که طرف می خواد ازشون حرف بزنه، ولی چون نه کسی هست، نه شونه ای تا سرشو بذاره، نه گوشی که حرف دلشو بگه و غیره میاد تو بلاگش می نویسه، یکی از دلایل بلاگ داشتن کمبود اعتماد به نفسه، نه اینکه هر کی بلاگ داره کمبود اعتماد به نفس داره ها! نع! این فقط یکی از موارد شایعه، همی این خود من خیلی وقتا حرف هایی دارم که دلم می خواد بگم، ولی با خودم می گم خب که چی؟ نه اینکه اگه بگم یا نگم فرقی در حالم نکنه، نه، موضوع فرد شنونده ست، اینکه طرف آیا واقعن می خواد گوش بده؟ اینکه طرف اصلن اهمیت می ده؟ اینکه رودربایسی در کار نیست و با میل خودش پای حرفت نشسته؟ و الخ. وقتی حرفاتو توی بلاگت بزنی، دیگه حرفاتو زدی و با خودت فکر می کنی اونی که اهمیت می ده و همه ی اونایی که تو خطوط بالا گفتم، خودش میاد تا ته ش می خونه، حالا هر چقدر طولانی، غیر از این ها، یه وقتا بلاگ نویسا حیف شدن، حیف شدگی در زمینه ی نویسندگی یا شعر و شاعری رو عرض می کنم. دلایل زیادن، بهرحال بعضیا هم مثل منن که از همون اول اون بالا نوشته بودم سرای بی قانونی من فیلان، کلن اگر بلاگ نویس ها رو دسته بندی می کردن، باید دسته ای در نظر می گرفتن تحت عنوان بی سبک ها، حالا شاید یک ترین هم آن وسط بشود اضافه کرد، سلمانمونم فک کنم همینطوریه، ینی تو همین دسته لیبل بخوره! می تونم تو این زمینه ده صفحه ی دیگه هم بنویسم ها، ولی یک بحثیه که باید مخاطب روبرویت باشد، بیشتر از اینش همینطوری گفتن فایده ندارد.

۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

پوف

می دانید؟
آدم ها می آیند می گویند آدمی باید از روی منطق فکر کند!
اصلن مگر نه اینکه از پایه و اساس اینطور بوده که تفکر نشان از منطق بوده است؟ آدمی بین منطق و منطق نمی ماند که! بین عقل و منطق که جایی نیست، اصلن این ها "بین" ندارند که! آدمی بین دل و منطق است که می ماند، وگرنه اینکه طرف با فکر جلو برود و گند بزند که مشکل از اصل اصولی اش نیست که! موضوع این است که داداش من شوما منطقت ریده است، تفکرت ریده است، وگرنه که آخه... ای بابا

ضمیمه ی دوم

می دانید؟ پست دیشب رو که نوشته بودم تا یک نکته ی خاصی رو بگم و بعد از پابلیش یک چیز دیگری را هم یادم آمد که ننوشته ام و در قالب یک پست دیگر نوشتمش، وقتی بعدی را پابلیش کردم تازه یادم آمد وقتی صحبت از گایش و موسیقی می کردم، هدف فقط گفتن آن حرف ها نبود، در واقع می خواستم به این نکته اشاره کنم وقتی موهای بدنم سیخ می شود، جای بخیه م می سوزد، آتش می گیرد اصلن، خلاصه که وضعیت نابه سامانیست، نمی دانی لذت ببری یا درد بکشی که خب من هر بار پارت لذتش را چسبیده ام.
راستی دیروز قبل از نوشتن هر سه تای این پست ها، پستی بلند بالا نوشته بودم که با یک اشتباه احمقانه که کم از من سر می زند! کلش را به باد فنا دادم، حالا حوصله ام نمیاد بنویسمش، یعنی فقط چند نکته اش در ذهنم مانده، انگار که به وقت نوشتن همه را خارج کرده باشم ها، همونطور...
باشد آن سری از دری وری هایم را وقت دیگری به خوردتان دهم.

333

همه ی حرف های پست قبلی را زده بودم که بگم الان باز دارم گوش می دمش و اگر گوش نکردین برین گوش بدین این شاهکار دهه هشتاد رو...
اون شبی که پیدا کردمش نزدیک دو ساعت بی وقفه روی ریپیت بود.
خود دانید

خراباتی ام من هنوز

می دانید؟ نگویید نع، موسیقی که می دانید دیگر، باید مو را به تنِ آدمی سیخ کند، این پدیده را مشاهده کردن به خودیِ خود لذتی جداگانه و بس وافر دارد، می دانید؟ من ساعدهای پر مویی دارم دیگر، حالا همه دیده اندها! ولی خب حالا که دارم می گم بذار بگم، یک وقت ها که حس می کنم تمام موهای تنم سیخ شده، چشمم را به ساعدها و به پوست تنم زیر حجم موها می اندازم که از سر شور و شعف چگونه دون دون شده...
می دانید؟ موسیقی باهاس بگاید، لارا برانیگان یه سانگی داشت به اسم مای سلف که اگه درست یادم باشه محصول 1984 بود، بعد خب این شاهکاری بود در زمان خودش و در اعصار بعدی البته، ما نیز بی بهره نماندیم و از کودکی خراب این سانگ بودیم، تا چند ماه پیش سال ها می شد که گوشش نداده بودم و از قبرستون موسیقی هایم، آن هم از لابلای آلبوم های گیپسی کینگ یافتمش، وقتی درگ-دراپ می کردم توی پلیر نمی دونستم چیه، اما برای من احتیاج نبود که حتا برانیگان به کلام بیاد، به همون سه چهار ثانیه اول که رسید و نوا را شناختم، مو به تنم سیخ شد! خوب یادمه خواهرزاده م که اون سمت دفتر نشسته بود و به منی که هدفون توی گوشم بود گفت چت شد؟ آخر اشکم در آمده بود، ناخودآگاه سرازیر شده بود، بهش گفتم می دونی؟ موسیقی باهاس بگاید که خب.. خوب می گاید!

۱۳۹۱ شهریور ۱۸, شنبه

من و این همه خوارزاده

خوارزاده‌ی هیوده ساله‌م
دیشب
دیشب که می‌گم ینی حول و حوش ساعت یازده و نیم
از اونجایی که با سوپ دستپخت مادرم
که دو ساعت قبلش خورده بود
خندق بلایش پر نشده بود
اومده می‌گه تو این ماهیتابه نچسب‌ها هم بخوام نیمرو درست کنم باید روغن بریزم؟
یه خورده مکث کردم
خودمو کنترل کردم
تا شر و ور نگم
گفتم آره، باس بریزی
یه چن دقه‌ای گذشت
صدای کشیده شدن فلز روی فلز میومد
داد زدم داری با چنگال تو اون ماهیتابه غذا درست می‌کنی دیوانه؟
گفت مگه چیه؟
گفتم خراب می‌شه خو، همه نچسبش به گا می‌ره
یه خورده فکر کرد
گفت آهان، اون موقه منظورم از نچسب این نه‌نچسب‌ها بود
با اینکه منظورشو فهمیده بودم
با خنده گفتم نه‌نچسب چیه دیگه؟
گفت همینا که نمی‌چسبه دیگه
بابام داشت غش می‌کرد پای لپ‌تاپش
گفتم خو چرا تو اینا درس کردی؟
گفت آخه اینا ته‌دیگ می‌شه، خوشمزه‌تره
گفتم: که نه‌نچسب، ها؟
تو چشماش انگار وحشت از استاتوس و برند فیسبوک موج می‌زد
لذت وافری بود

۱۳۹۱ شهریور ۱۳, دوشنبه

سرگردونی بیش ازین؟

می دانید؟ از درد و عذاب ها که بگذرم و بخواهم که به احساس رجوع کنم، شاید البته بشود گفت لااقل برای من، یا منِ نوعی، الان که می گم منِ نوعی منظورم به هم کیشان خودم است، هم کیشانم شاید بشود گفت آن هایی که مغرورند که البت به تازگی به این نتیجه رسیدم که آنچنان هم مغرور نیستم، کمی کم کمکی فقط غرورم شاید از یک فرد عادی بیشتر باشد، فرد عادی که در جامعه وجود ندارد! مسلمن منظور این است که میانگین جامعه در زمینه ی داشتن غرور، شاید هم نشود که این چنین گفت و حوصله ی پرداختن به آن دیگری که همانا شاید نشود باشد را ندارم، خب من که حواسم هست، ولی شاید خواننده حواسش نبوده که چی می گفتم که اصلن به اینجا رسیدم و برای اینکه زحمت اسکرول کردن بهش ندم، صوبت از این بود که اگر از درد و عذاب ها بگذرم و بخواهم رجوع کنم به احساس... آنکه از همه سخت تر است، فشار بیشتری میاورد، خورد و متلاشی می کند و حتا از همان غرورِ آنچنانی که البت گاهی در بعضی موارد سرش به فلک کشیده را به قطره ای نا چیز بدل می کند، همو اون احساسِ سر بار بودن است! اینکه از پس خودت بر نیایی، خودت که خب نیازهای خودت، اینکه با خودت فکر کنی در اوج جوانی باید بشورندت، بپوشاننت و الخ
آنوقت است که دیگر غریبه و آشنا و محرم دل سرت نمی شود، نه اینکه سرت نشود، انگار که بگویم دلت نمی شود، اشک از کنار چشمانت سر می خورد و حتا ریش پرپشتت هم جلودارش نیست، همینطور می رود تا داخل گوشت و یک سری ها هم، همان هایی که می دانی از به قولی از اعماق ته ته وجودشان دوستت دارند، به محض دیدن نشتیِ چشمانت اشکشان جاری می شود.
می دانید؟ بگویید نع، مرا یاد یک نفر می اندازد و خب این شیرین است و وارد جزیات نشوم حالا، هر چه کردم که در رَوَم، دکترم پا نداد، گفت باید که جراحی شوی و خب حتمن با خودتان گویید پس تو پا دادی! ها بابا... :( اصلن این پارتش زا ول کن، ادامه نمی دهم، پشت گوش هام داغ می شود.
از این چند روز چیزی که حتمن در ذهنیتِ این حقیر بود که بنویسم اتفاقی بود که پنجشنبه شب افتاد، خب البته برای آن هایی که نمی دانند، اگر بخواهند که بدانند، سه شنبه رفتم بیمارستان و چارشنبه هم خب جراحی بود، سه شنبه صبح که رفتم همان دم درب آشنایی دیدم و بابا خنده اش گرفته بود و بعدن ابراز داشته بود که جدن تو هر قبرستونی رفیق داری و خواهرزاده ی گرام کیف می کرد از این موضوع، گر چه که دیپورت شدم آن صبح و گفتند تخت خالی نداریم و تحویل نگرفتند آنچنان و بعد که پرسیدند بیمه تان چیست؟ و فهمیدند بیمه مان چیست شمازه موبایل گرفتند و گفتند به محض خالی شدن تخت به اطلاعتان خواهیم رساند، چرا که انسان ها بیمه بینند! البته شاید برای آن ها که بیشتر مرا بشناسند سوال پیش بیاید، تو و آن بیمارستانِ پدرت و چطور که آخه اینطور؟ دکترش فرق می کرد، جراحی بسی سنگین بود، آنجا امکاناتش را نداشت و الخ، ظهر خوابیدم و پیرمردی درب و داغان هم اتاقی ام - آخ هم اتاقی - بود، طفلک نابودتر از آن بود که به نظر بیاید روزهای زیادی مهمان این دیار باشد، پنج پسر داشت که سه شنبه پسر کوچک سی و دو ساله ش همراهش بود، خیلی می خواست با ما گرم بگیرد ، نه اینکه ما عنِ خاصی باشیم ها، نع! یا هم صحبت می خواست یا که کلن به دنبال برقراری روابط اجتماعی این چنینی بود. گذشت و فردا صبحش نمی دانم مرا با چند واحد مرفین به مدت پنج ساعت فرستادند یک جایی مابین این دیار و ناکجاآباد، اینکه می گویم پنج ساعت، پنج ساعت فقط اندرونِ اتاق عمل بودم، بعدن که تا شب هم قیلی ویلی بودم و ناهوشیار و خب در آخر به آن هایی که قول داده بودم خبر دادم.
صبح که بود، همراه چهارشنبه شبِ پیرمرد خوش و بش های نامتعارف می کرد برایمان، وقتی رفت، داداشِ از جان بر کفم که این پنج شب را همه با من بود و کارهایی برایم کرد که خب اصلن انتظارش را نداشتم، حقا که برادری را در حقم تمام کرد، می گفت دو برادر، ینی بزرگترین و آن برادر چهارشنبه شب اول صبحی آمده اند و از پدرشان امضا گرفته اند که ارث را هوتوتو، این هم که خوش و بش می کند از سر این است که آیم عه گود گای، لبی یه وری کرده که یعنی به من و تو چه؟ شانه ای بالا انداخته بود که یعنی محض اطلاعت، پلکی بر هم گذاشته که یعنی می دونم چی می گی! و خاتمه یافته بود صحبتمان. پیرمرد همان شب اوضاعش بهم ریخت از سر همان بخش کلن بهم ریخت که نجاتش دهند، اما پرستاران زیباروی دیر رسیده بودند، به قول یکی از خودشان که می گفت بیمار رفت!!! بجمب!! بیمار رفت!!! دکترها را کد - که بنده توجیح نیستم یعنی چه اصطلاحن، ولی خب مفهومش حتا در همین متن هم مشخص است، یادش بخیر نگین، اگر بود حتمن خودش میامد برایم دقیق می گفت یعنی چه! ولی خب من حوصله ندارم بروم به یکی از آشناهایم حالا یک کاره بگویم که فلانی کد کردن کد کردن که می گویند یعنی چه؟ - کرده بودند و آن طفلک ها هم از اورژانس که هم کف بود سه طبقه پله را از سر پر بودن آسانسور دویده بودند و نفسشان گرفته بود، اعتراض داشتند اینکه خیلی دیر شده و کد کردن نداشته و کد کردن برای این کار نیست، - این ها رو من فقط می شنیدم، پرده ی بین دو تخت را کشیده بودند - شما که می دانید وقتی کد کنید ما چطور می آییم!! آخر چرا با ما این کار را می کنید؟ باز هم از همین بحث ها که دیگر ادامه ش را بردند بیرون، در گیر و دار همین بحث ها یکی از آن پرستار مهربان ها، همانی که پسر هم سن و سال منَش همین مشکل من را داشت، آمد پرده ی فی مابین را محکم تر کند که آروم ازش پرسیدم فوت شد؟ با لبخند مادرانه اش گفت نه، حالش خرابه، می برنش آی سی یو. منم پیش خودم گفتم باشد، به خیالت هنوز روی مورفینم یا چی؟ اما باز هم چند دقیقه بعد با اشاره ی سر پرسیدم که تموم؟ با چشماش گفت آره، بعد اضافه کرد پرستاره گفت بهت نگم، ولی دیگه من تو رو می شناسم، گفتم شناختن نمی خواهد بانو! می خواستی بهش بگی خر که نیست دیگر خب. آرامشم حفظ شده بود تا که از میونِ پرده ی کنار رفته بادی بگ را دیدم، به عزیز دلی، محض تاثیر ناگهانی اش گفتم پیرمرد بغل دستی مرد! انتظار داشتم بیشتر سعی در تغییر حال و هوایم کنند که خب نکردند.
می دانید؟ من جای زخم یا بهتر است بگویم جای جراحی دفعه ی قبل را هیچ وقت درست و حسابی ندیده بودم که خب طبیعیست! چه کسی می تواند کمرش را، آن هم نقطه ای که مهره ی سوم و چهارم ستون فقرات قرار دارند را با چشم غیر مسلح ببیند، هیچ وقت اندازه ی درست و حسابی اش دستم نبود، این بار اما، نه اینکه با چهار روز گذشتن از عملم جایش را دیده باشم، فقط می دانم خیلی بزرگ است، وقتی برای بار اول پرستاری پانسمانم را عوض می کرد و رد گاز استریلِ آغشته به بتادین را روی کمرم حس می کردم، یکی از چیزایی که از خاطرم گذشت این بود که خب اگر کسی دلش بخواهد یا که دلش هم نخواهد، دست خودش نباشد که به وقت کارهایی شیطنت آمیز ناخن های بلند لاک زده شان را که در نود درصد مواقع هم رنگ یا طرحش باب میل بنده نیست و شاید خواننده شاید با خود خطاب به من یا که اصلن کلن خطاب به من بگوید به تو چه که اصلن باب میلت باشد یا که نه!؟ که اصلن انگار یکی از شیطنت هایشان است ایشان و وقتی بنده نیستم لاک هایی می زنند که خوشم بیاید و به من فکر کنند و با خودشان بگویند اگر کامران بود از لاکم خوشش میومد، بعد هم بیایند برایم تعریف کنند. آره، اگر ناخن های ایشان بخواهد کمرمان را بخراشد، بفشارد یا آن کارهای دیگر ناخن های این جنس لطیف با کمر ما به اصطلاح نرها می کند، گیر کند چه؟ جر دهد چه؟ بدبختی این است که می دانم آن لحظه وقعی نمی نهم و بعدش هم حالش را ندارم که وقعی بنهم، به فنا بروم چه؟ می دانید؟ من خیلی می گم می دانید؟ به خودم مربوط است، خب؛ تا اینجای کار که رسیده ام شاید از هر ده هزار فعالیتم، یک دانه ش با فکر این بوده که اگر اینطور بشود و آن وقت آنطور بشود چه؟ اصلن آخرین بارش یادم نمی آید کی این بار را کردم، البته که این خطوط بالا که مثلش بود، خودش نبود، چون "اینطور"ش تمام شده و مانده "آنطورش"
می دانید؟ این روزها به من خیلی گفته اند آخی، همین خود شما، البته که شما، پسرها که آخی نمی گویند کلن! من که نمی گم، مگر قصد مرض باشد، آن هم به پسرکی همچون خودم لااقل!!! بهرحال روی سخنم با ناز دخترکانیست که اینجا را می خوانند، کمتر بگویید آخی، خب؟
می دانید؟ راستش را بخواهید می خواستم این پاراگراف را با راستش را بخوهید شروع کنم و وقتی نوشتم، بعدش گفتم بگذار این هم مثل قبلی ها باشد! آری، باتری گوشی ام رو به اتمام است، نه از سر فک زدنم درون اینجا که خب از سر خیلی چیزها، دیتیلزش مهم نیست و این خب کمپانیِ کودن و دوست داشتنیِ سونی هم کابل شارژرش را کوتاه می گیرد، شاید هم گداست! نمی دانم، بهرحال اینکه من می توانم شارژر را وصل کنم و همچنان موسیقی گوش دهم، ولی نمی توانم همچنان تایپ کنم، این است که مجبورم پستم را ببندم و ارسالش کنم. شما را هم راحت کنم و خلاص.
همین، ته ش این را هم بنویسم، چرا که دلم می خواهد.
دوشنبه، سی و هفت دقیقه ی بامداد، سیزدهم شهریور هزار و سیصد و نود یک