۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ تیر ۵, چهارشنبه

440

بعد از گودر هیچ وقت هیچ مطلبی این حس رو القا نکرد که یک لایک کم است. در حالی که خب همون موقه هم برای لایک بیشتر زدن دستمون به جایی بند نبود.
وقتی هم از ذوق دوباره روی لایک می‌کوبیدی، آنلایک می‌شد و فایده‌ای نداشت.
اینستاگرام اما خاصیتش اینه که تو هر چقدر ذوق داشته باشی می‌تونی لایک بزنی، درست که از یک نفر بیشتر محسوب نمی‌شوی، ولی هر چقدر دلت بخواهد با دابل-تپ‌هات قلبه که روی عکس‌ها ظاهر می‌شه.
همین.

۱۳۹۲ تیر ۴, سه‌شنبه

439

جعبه‌ی شکلات بزرگی رو از رفیقش هدیه گرفت و سر راه به خونه‌ی دوست دیگرش رفت. همین که خواست درب جعبه رو باز کنه، رفیقش گفت چه عجله‌ای داری؟ نگه‌ش دار شاید خواستی به کس دیگه هدیه بدی، بعد از کمی مکث گفت خیله‌خب و نشسته بودن به صحبت و آخر شب بند و بساطش رو جمع کرده بود و رفته بود.
بعد از یکی دو روز جعبه رو از کمدش در آورده بود و پلمپش رو با تیغ کاتر باز کرده بود، همین که دید تمام شکلات‌ها آب شده‌اند و به یک طرف جعبه متمایل شدن و تو همون حالت خشک شدن، چهره‌ی دوستی که جعبه‌ی شکلات رو بهش هدیه داده بود اومد جلوی چشماش که می‌گفت "... می‌دونستم یکی از همین روزا میای، دیر و زود داشت، سوخت و سوز نداشت، اینه که از اول هفته اینو گذاشتم توی ماشین..."، فکر کرده بود خوب شد نذاشتم هدیه بدمش.
حال آدمی رو دارم که تمام شکلات‌های جعبه‌ی شکلات بزرگش آب شده و از ریخت افتاده.

۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه

437

گاهی فقط موسیقی متن فیلم‌ها، حتا اگر فقط دو دقیقه و دوازده ثانیه باشند، توان این رو دارن که کاری کنن زار زار بگریی.

436

کامی کی هستم.
پنج و بیست و یک دقیقهی صبح چارشنبه س.
هوا داره روشن میشه کم کم.
صدای گنجشکا هم بلند شده.
چند هفتهایه خواب ندارم.
از اون شبا بود که با این همه فعالیت فکر میکردم تا صبح مثل خرس بخوابم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

435 - تو، تهران، اتفاق ناخوشایند

اینکه من هر روزی که سر کار می‌روم باید از خیابون فلسطینی عبور کنم که آخرین روزم با او را آنجا گذراندم دیگر خیلی ستم است.
هر روزی که چشمم به عینک فروشی‌های آن اطراف میافتد به این فکر می‌کنم که بلخره آدم‌ها می‌رن و خاطره‌هاشون می‌مونه، چه خوش چه بد، بسته به طرف مقابل آدمی می‌تواند آخرهای کار خوب جلوه کند یا خاطراتش را زهرمار کند.
که البته خود خاطرات خوب گاهی زهرمارند...

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

433

می‌خواستم برم تو پروفایل یکی از دوستام تو فیسبوک، اسمش رو که نوشتم، چند نفر دیگه هم نامش رو آورد. در حالی که فامیل‌هاشون یکی بود، ترکیب اسم همه‌شون، اسم یکی از دوست دخترای سابقم بود. هر چی تو ذهنم می‌گشتم قیافه‌ش هم حتا یادم نمیومد، تو تمام پروفایل‌های هم نام رفتم. هیچ کدوم حتا برام آشنا هم نبودن، روزگار است دیگر...

432

از بی تفاوتی خود در جمعه‌ی گذشته شادانیم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه

۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه

430

این لعنتی قابلیت تکرار متعدد در گوش را داراست. دیگه حالا اینکه چرا امروز آپلودش کردم، به زعم شخص شخیص بنده توضیح لازم ندارد.

In another time we would be as one
In another place our lives would've only just begun
We walk beneath the sun we lie beneath the stars
We grow upon the Earth and this is what we are
It didn't have to be this way but this is what we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

You don't believe in space
You don't believe in light
You don't believe that anything is well beyond your might
We walk across the sky and beneath the ocean floor
We're never going anywhere we've never been before
It doesn't have to be this way
This isn't who we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
I will not live without you near me
Love cannot fit inside a theory
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

429

نیم ساعت پیش گفت ده دقه دیگه اونجام.
ده دقیقه قبل‌ترش گفته بود پنج دقه دیگه می‌زنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان می‌گیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمی‌مونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبل‌ترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی می‌رفت گفته بودم خب خره می‌گفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوساله‌ای شریکم من.

۱۳۹۲ خرداد ۱۶, پنجشنبه

428

دیشب حدودن ساعت دو از پشت میزم، در واقع از پای کامپیوتر پا شدم که برم بخوابم، خوابم که برده بود، خواب دیدم پای کامپیوتر نشستم و انقدر خسته‌م و خوابم میاد که چشمام می‌سوزه و مثل خیلی از مواقعِ مشابه که فقط از چشم چپم اشک میاد، چشمم نشتی پیدا کرده بود.
بلخره دل کندم و پا شدم برم بخوابم. وسط راه همچنان چشم چپم می‌سوخت، مثل همیشه با نور ال‌سی‌دیِ گوشی راهم رو تا تخت پیدا کردم، گوشی رو گذاشتم کنار چراغ خواب و لباسام رو درآوردم و رفتم دستشویی.
تو آینه که به خودم نگاه می‌کردم، چشم چپم سراسر خون بود، انقدر سرخ بود که مردمک قهوه‌ایِ چشمم سخت دیده می‌شد، چند بار پلکم رو بهم زدم و مطمئن شدم که واقعن دارم چشمم رو اینطوری می‌بینم.
خیلی وقت‌ها میون خواب‌هام تشخیص می‌دم که دارم خواب می‌بینم و از موقعیت سواستفاده می‌کنم و کارهایی که در توانم نیست، ولی دلم می‌خواد انجام بدم رو انجام می‌دم. لذت زیادی داره، ولی جالب اینجاست که ضمیر ناخودآگاهم که توان کنترلش رو نمی‌تونم به دست بگیرم از من قوی‌تره و با وجود تمام کارهایی که انجام می‌دم، توی خواب‌هام شکستم می‌ده، یک روز برای کسی تعریف می‌کردم و بهم می‌گفت شاید این یه خواسته‌ی درونیته که دلت می‌خواد شکست بخوری و فکر کرده بودم طرف چقدر احمق است، مگر ممکن است آدمی همینطور الکی الکی بخواهد شکست بخورد؟ آن هم از ناخودآگاهش! انگار که به دست خودش شکست خورده باشد.
اون لحظه هم فهمیده بودم که دارم خواب می‌بینم، با وجود اینکه دلم می‌خواست کارهای دیگری کنم، ولی انقدر توی خواب خسته بودم که فقط رفتم خوابیدم.
اینجانب یک خواب‌بینِ فوق العاده حرفه‌ای تشیف دارم، همونطور که گاهی توان فهمیدن خواب دیدن رو دارم، گاهی هم توی خواب‌هام زمان به طور ناگهانی می‌گذرد، مثل فیلم ها که بر فرض زیرنویس می‌کنند یک هفته بعد یا غیره. خیلی مواقع پیش میاد وقتی می‌رم بخوابم چشمام قرمز شده باشن، ولی مسلمن هیچ وقت اونطوری که این بار توی خواب دیدم سرخ نشدن، من هم یقینن صبح که از خواب بیدار می‌شم نمی‌رم جلوی آینه بایستم و وضعیت چشمم رو چک کنم.
این بار اما وقتی توی خوابم از خواب بیدار شدم، رفتم جلوی آینه و دیدم یک لایه‌ی سفید، به رنگ گچ روی قرنیه ی چشمم کشیده شده، البته نه کاملن، انگار که به مرور از اطراف به سمت مردمک اومده بود، جالب بود که اون حالتِ خیسیِ چشم - حالا اسم و این چیزهاش رو بلد نیستم خب - روی اون لایه‌ی سفید که شاید یک میلیمتر کلفتی داشت هم وجود داشت، اما چیزی که از چشم سابقم باقی بود، فقط مردمکی لای خون بود، واقعن کلماتی که به کار می‌برم توصیفِ تصویر رو نمی‌کنن، متوجه حضور کسی در اطرافم شده بودم، برگشتم دیدم مادرم نگاهم می‌کند، همان نگاه مادرانه‌ای که وقتی بخاطر کمرم روی تخت بیمارستان افتاده بودم. همان نگاهی که غصه‌م می‌گرفت که چرا باعث شدم انقدر ناراحت شود که اینطور بشکند.
با مادرم شروع کرده بودم صحبت کردن که دوباره یادم افتاد خوابم، اکثر اوقات که این حالت پیش میاد از نگاه خودم خارج می‌شم و خودم رو توی خواب می‌بینم که انگار داره نقشش رو بازی می‌کنه، حالا هر کاری یا حرفی که می‌زنه، اون لحظه هم همینطور شد، کارکتر من داشت با مامانم حرف می‌زد، گرچه انقدر ذهنم مشغول این بود که خو آخه این چه خوابیه من دارم می‌بینم، بذار بریم تو یه عالم دیگه.
انگار رفته بودم تو یه خواب دیگه، نشسته بودم روی صندلی، پشتیِ صندلی به یه پارتیشن چوبی گذاشته شده بود، من نسبت به میز بغل دستم کج نشسته بودم و فقط آرنج دست راستم روی میز بود، سرم رو به پارتیشن تکیه داده بودم و داشتم دوستانم رو که همه پشت میز نشسته بودن رو نگاه می‌کردم، محیط رو یه کم برانداز کردم و دیدم توی یه باغ نشستم، مجلس عروسیِ یکی از دوستامه که همچین زیادم ازش خوشم نمیاد، ولی خو بهرحال اومدم عروسیش، تازه داشتم صدای خودم رو می‌شنیدم که دارم با شوهر یکی از دوستام خوش و بش می‌کنم و بقیه‌ی جمع هم به حرف‌های من می‌خندن، تمام صحبتم راجب داماد بود و داشتم دستش می‌نداختم، نگاهم با نگاه کاراکترم یکی شده بود، از اینکه خواب به این خوبی داشتم می‌دیدم لذت می‌بردم. ولی خب کرم ناخودآگاهم یکی از دوست‌دخترهای سابقم رو آورد توی جشن عروسی، من پشت پارتیشن چوبی بودم و منو ندیده بود، بنابراین چون دوستای مشترک رو دیده بود، اومد و نشست سر میز ما، بعد از چند دقیقه که گذشت و کلی حرف به خیال خودش پشت سر من زد و بقیه ریز می‌خندیدن، همین که بحث عوض شد، گفتم من می‌رم مستراح.
بدون اینکه منتظر واکنشش باشم، از جام بلند شدم و رفتم، کارم رو انجام دادم، داشتم دستامو می‌شستم که بیام بیرون، سرمو بالا کردم تا توی آینه خودمو ببینم، ولی دیگه توی دستشوییِ باغ نبودم، خودم رو تو آینه ی دراور اتاق مادرم نگاه می‌کردم، چشم چپم تمامن سفید شده بود و فقط یک نقطه‌ی کوچک سرخ جای مردمک چشمم بود، دیدم کامل بود، ولی فکر می‌کردم کور شدم، دستم رو گذاشتم روی چشم راستم، فقط سیاهی بود، دست گذاشتم روی چشم چپم، فقط از چشم راستم می‌دیدم، انگار که یکی وابسته به دیگری باشه و اگر جلوی چشم راستم رو بگیرم با اون یکی هم نمی‌تونم نگاه کنم.
با خودم می‌گفتم خواب‌های مسخره‌تر و ترسناک‌تر هم دیدم، اینکه چیزی نیست، بذار ببینیم چی می‌خواد بشه.
روی پا چرخیده بودم و پشت به آینه شده بودم، ولی همزمانی که جلو رو می‌دیدم، پشت سرم رو هم از توی آینه می‌دیدم، انگار هر دو تصویری که می‌دیدم رو می‌تونستم کنترل کنم. نه اینکه انگار دو مونیتور باشه که گاهی بخوام اینو نگاه کنم و گاهی اون رو، به طور کاملن همزمان. سر جام میخکوب شده بودم و فکر می‌کردم پس چرا وقتی توی آینه نگاه می‌کردم فقط یک نگاه داشتم؟ برگشتم طرف آینه و باز همون فقط یک نگاه بود، ولی چیزی که مایه‌ی وحشت بود این بود که سرم چرخیده بود، ولی تنم نچرخیده بود، ترس کرده بودم و می‌خواستم از اتاق بیام بیرون که پاهام از سر لگن هام چرخیدن و شرو کردم راه رفتن، ینی سر و پاهام به یک سمت بودن، ولی تن و دستام به یه سمت دیگه، به سالن رسیده بودم و وایساده بودم که خواهرم از اتاقش اومد بیرون و خیلی عادی سلام کرد و رفت.
انقدر ترسیدم که از خواب پریدم...

بی ویرایش

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

427

امروزم که بگذره از دوباره سیگارو کنار گذاشتنم شیش روز می‌گذره، این بار رسمن شده بودم "کنار گذاشتن و از کنار ورداشتن"، هر روزی که نهار می‌خورم فشار می‌آورد، با خودم می‌گم اگه تا یه ساعت بعد از نهار هم دووم آوردم، پس امروز هم تموم شده.
الان ولی فقط ده دقیقه گذشته.

426

می‌گفت "همه‌ی آدما داستان دارنا"، انگار که ینی مثلن تا الان که نشنیده بودم به نظر نمیومد تو هم این همه داستان داشته باشی و شاید خیلی‌های دیگه هم باشه و هنوز نگفته باشی.
گفته بودم "داستانامون بین خودمون دو تا می‌مونه دیگه؟"، قول داده بود و بقیه‌ی حرف‌هامون رو زده بودیم و فکر کرده بودم بعضی کل قصه‌ی زندگی‌شون رو که بگی مثالِ یه رمان جیبی می‌مونه، بعضی هم داستان روزمرگیِ هر روزه‌شون مثالِ رمانی چند جلدی می‌مونه.
هوم، دیشب همه‌ش این حرف‌ها تو ذهنم بود که بارها توی جمع‌های مختلف گفتم. 

425

قبل‌ترها روزی نازنینی که الان کاملن ازش بی‌خبرم می‌گفت برای چیزی که می‌خوای تلاش نمی‌کنی، می‌گفت اولین نه رو که شنیدی پس می‌کشی.
بعدترها روزی که خودش را خواسته بودم و گفته بود نه، گفته بودم وقتی می‌گی نه یعنی نه دیگه، حالا موضوع چقدر خواستن من نیست.
داستان این روزها و جریانات هفته‌ی گذشته که مشابهش پارسال هم پیش اومد هم از دیدگاه من همینه، وقتی می‌گی نه، یعنی نه!
امتحان کردن آدما در راستای اینکه بدانی چقدر تو رو می‌خوان، با این روش که بگویی نه و ببینی چقدر اصرار می ورزد، حماقت محض است، یا که حالا شاید باید گفت در مقابل من.
اگر خیلی چیزها از نظر دوستان تعریف دارد، از زعم اینجانب می‌توان گفت ناز کردن هم آداب دارد.
گاهی حتا این "نه" گفتن‌های این چنینی رو می‌شه پای مقدار نخواستنِ طرف مقابل گذاشت که با "نه" گفتن تو را آزمایش می‌کند و ...
می‌دانید؟ همیشه به تمام اطرافیانم می‌گم از من نپرسید اگر جای فلانی بودی چه می‌کردی؟ ولی گاهی آدمی باید خودش رو پیش ضمیر ناخودآگاهش بذاره جای طرف مقابل و فکر کنه اگر او با من این چنین می‌کرد من چه می‌کردم؟
که بعدن بیایی همه چیز را بر هم زنی و مقصر هم طرف مقابل رو بدونی و داستان را برای خودت جور دیگر جلوه دهی که چی؟ که مثلن عذاب وژدان یا چی؟
عزیزم اگر یک سال پیش می‌گفتی "من اشتباه کردم، ولی تو دیگه گند زدی" و خودت هم می‌دونستی کی گند زده، نیا و بگو احساست فلان بود و بهمان، آدمی اگر دنبال تبرئه‌ی خودش هم باشد اینطور حرف نمی‌زند.