۱۳۹۰ اردیبهشت ۸, پنجشنبه

زندگی

برام همون حریفی شده که با شرایطی مساوی، دو مهره رو خونه‌های دو و سه داریم و نوبت منه و هر بار وقتی تاس می‌ریزم یک و دو میاد، ولی اون...

235

در اینکه سعی مدام دارم تا ذهنم رو از یاد و خاطرت خالی کنم و در طول شبانه‌روز ثانیه‌ای بهت فکر نمی‌کنم، شکی نیست. هر چند که گاهی دست من نیست و فقط توانایی جلوگیری از پردازش فکرم رو دارم تا بهش بال و پر نده.
ولی اینکه با وجود تمام این‌ها هنوز هم توی نیم‌ساعت-یه ساعتی که روی کاناپه از خستگی غش می‌کنم به خوابم میای، اونوقته که باید به خودم شک بکنم.

از عالم بالا

تا سه ساعت پیش ولو بودم گودر و این اطراف، یه دو سه تایی هم شاهد دارم.
بلند شدیم بریم کپه‌مان را بذاریم، منتها نشد که نشد، هی غلت و غلت و غلت، از این دنده به اون دنده، نع! فایده نکرد. گنجشکا که شروع کردن یاوه بافی، دیگه از نخوابیدن خسته شدم.
به هر حال اصلن چه اهمیتی داره که من چقدر نخوابیدم! فرقی به حال کسی نمی‌کنه. یادمه یه فیلمی بود که به نظرم یس من بود، وقتی دختره به جیم کری می‌گفت ساعت شش صبح می‌ره ورزش، بهش می‌گفت سال‌هاست که اون ساعت از روز رو ندیده، شاید تحریف کرده باشم، ولی خوب یه چیزی تو همین مایه‌ها بود. از خودم می‌پرسیدم چطور ممکنه یه نفر اینطوری باشه که یه ساعاتی از شبانه‌روز رو اصلن نبینه؟ به خودم هم جواب می‌دادم که کاش خودم هم همینطوری بودم. به هر حال الان آدمیَم که می‌تونم بشینم اینجا سه روز و سه شب گذشته رو کامل تعریف کنم، این در حالیه که برای این سه روز و سه شب فقط تا ساعت سه و چهار صبحش رو شاهدی از میون انسان‌ها دارم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۷, چهارشنبه

233

یه جوکی بود قبلنا که می‌گفت یارو اصن حرف نمی‌زد، رفیقش بهش گفت دو کلوم حرف بزن دهنت بو گرفت.
سر ظهری داشتم به خودم می‌گفتم، تو ذهنم، یه خنده‌ی یه وری هم اومده بود گوشه لبم، مامانه پرسید چیه؟ به چی می‌خندی؟ با سر اشاره کردم که هیچی.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۵, دوشنبه

Nightwish - Dead Boy's Poem

می‌گه که
Born from silence, silence full of it
A perfect concert my best friend
So much to live for, so much to die for
If only my heart had a home
می‌فهمیمش، زیاد

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲, جمعه

231

ما خر، ما نفهم، ولی فکر کردن این ماست ریسنت که تو فیس‌بوک همیشه روی 69 مونده، ما نمی‌فهمیم دست ماسون‌ها تو کاره؟

230

یه رفیقی داشتم هادی نام، هدی اسم خواهرش بود.
اون موقع راه نداشت پنج‌شنبه خونه بمونم، چون هدی پیغوم می‌رسوند که فقط اسکلا پنشنبه‌ها خونه می‌مونن و کرکر خنده راه می‌نداخت و میکشوندم بیرون، 3تایی گاندی و توانیر و همه‌ی حول و هوش ونک رو می‌گشتیم و... آره! اون موقع‌ها عمرن راه نداشت.
ولی حالا عصر پنج‌شنبه می‌شه پنج‌شنبه شب، پنج‌شنبه شب می‌شه شب جمعه و همچنان دست زیر چونه می‌شینم گودر صفر می‌کنم و خوب حتا تکستی هم نمیاد که بگه احوالت چطوره؟
آخرش هم دم صبح به امید زهرمار نبودن عصر جمعه می‌رم می‌خوابم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱, پنجشنبه

229

بدترین راه‌ها برای قدم برداشتن و راهی شدن.
مسیرهایی هستن که عقل‌ت می‌گه آره ولی دل‌ت می‌گه نه!

228

با داییم واستاده بودیم ظرفای مهمونی رو می‌شستیم، تریپ نمی‌دونم چی‌چی مردی!!!
دختر خاله‌ش اومد گفت مگه مردا هم ظرف می‌شورن؟ هه هه هه!
گفتم پَ نَه؟ فقط خانومان که هنرمندن!
گفت تیش!
داییم گفت ایش!
من گفتم ویش!
دختر خاله‌ش گفت ویژ! رفت قاطی مهمونا...

۱۳۹۰ فروردین ۲۸, یکشنبه

همین روزها، همین گوشه‌ها

سر میز نهار، صحبت از مسایل خونوادگی و گاه خاله‌زنکی به جامعه و بحث‌های اجتماعی و در آخر سیاسی کشیده بود.
پدر خونواده‌ی مردسالار که تو حریم خونه‌ش دیکتاتوری محض می‌کرد، ساکت نشسته بود و در حالی که هر سه فرزندش صندلی‌های پشت به تلویزیون رو انتخاب کرده بودن، سرش به اخبار ساعت دو تلویزیون گرم بود.
صحبتی که با خنده و شوخی و سر و صدا بین مهمون‌های ناخونده و اعضای خونواده ادامه داشت با وارد شدن مرد به بحث، ساکت شدن همه‌ی حضار و خشک شدن لبخندها از روی لب و جدی ادامه پیدا کردن بحث رو دنبال داشت.
مرد با نگاه‌ش که به صفحه‌ی تلویزیون بود دوباره شروع به توجیهِ عقایدش کرده بود و حتا به مخیله‌ش خطور نمی‌کرد سکوت جمع از تایید حرفاش نیست.
فرزند بزرگتر که صندلی دورتری از پدر رو انتخاب کرده بود زیر لب می‌گفت بلاه بلاه بلاه! و چهره‌ای مشتاق به شنیدن حرفای پدر از خودش نشون می‌داد.
فرزند وسطی که روبروی پدر نشسته بود هر از گاهی زیر لب می‌گفت کس‌شر و همچنان جوری وانمود می‌کرد که در حال درس گرفتن از سخنرانی‌ست.
فرزند آخر که وسط دو تای دیگه نشسته بود با خنده‌ی تمسخر آمیزی شیشکی کشید و بی‌خیال گفت بول‌شت و از جاش بلند شد تا قرصای میگرن‌ش رو بخوره، چرا که به وقت شنیدن این صحبت‌ها همیشه سر درد می‌گرفت.

۱۳۹۰ فروردین ۲۶, جمعه

یکی از آشناها ویاگرا خورده، مرده!!

مرده؟ نه! البته یه جورایی به نظر من مرده بود راحت‌تر بود!
تاریخ گذشته بوده، خاک تو سر یه نگاه ننداخته بهش، همینطوری داده بالا...
یه هفته سیخ مونده، از درد بردنش بیمارستان، هیچ دوا درمونی اثر نکرده، از بیخ بریدنش.
حالا فکر کن تو اون لحظات کادر بیمارستان و خود خونواده‌ش(حتا) از خنده داشتن تلف می‌شدن!!
چشاتونو باز کنید خوب!

۱۳۹۰ فروردین ۲۵, پنجشنبه

در راستای جنگ و جهاد یا چی؟

هفته‌ای +10 تا چک واسش می‌برم بانک، کارمزد از جیب می‌دم.
بعدِ چن ماه می‌گم پولشونو بده خوب!
می‌گه برو درتو بذار.
خواستم بگم دهکی، بیـــا! دیدم ئه، بابامه! نگفتم...
تا 24 ساعت هر چی شد و سوال کردن، جلو کس و نا کس گفتم دارم می‌رم درمو بذارم.
وصول کردم پوله رو...

۱۳۹۰ فروردین ۲۴, چهارشنبه

224

اینکه تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
فکر نکن اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
یادم میافته اینویزبلم! اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.

۱۳۹۰ فروردین ۲۰, شنبه

خاطره باز

هی پیرمرد، بچه بودم می‌خواستم تو بشم.
وقتی خاطرات‌ت رو تعریف می‌کردی، از رانندگی، اسب‌سواری، موتور تریل سوار شدن، با شاش و خاک کاه‌گل درست کردن و کلبه ساختن، شکار، تکیلا تو دانمارک، دختر صاحب کارخونه تو ایتالیا، خاطرات هند و ... می‌گفتی، با چه علاقه‌ای می‌نشستیم پای حرفات. حالا انقدر همه‌شون برام تکراری شدن که من جزییاتشون رو به وقت تعریف کردن‌هات بیشتر از خودت یادمه. خاطراتی که تمام کارها و حرفای باحال رو تو کردی و تو زدی. اما وقتی یکی از دوستای قدیم‌ت رو می‌دیدیم، لو می‌رفتی. خودت آخرش بودی، ولی پیازداغ و روغن روی آشت دیگه خیلی زیاد بود.
هر چند که هیچ‌وقت به روت نیاوردیم!
توی این بیست و دو-سه سالی که دارم، سالهاست که به همه گفتی بیست و هشت ساله‌ای پیرمرد.
یه بیست هشت ساله‌ی شصت و دو ساله یا شایدم برعکس. متولد 1328 بودن اونقدرا هم بد نیست، اینکه الان بچه‌ها می‌شینن پای تلویزیون لعنتی‌شون و یه مشت اراجیف رنگی رو به خاطرات سیاه و سفیدت ترجیح می‌دن، حالا که گوشی واسه شنیدن خاطراتت نیست، طناب دار بنداز گردن خاطراتت و لگد بزن به صندلی. انگاری دیگه جایی واسه پیرمردا نیست...
بچه بودم می‌خواستم اون "تو" بشم، ولی الان می‌بینم همین "تو" شدم.

و سه نقطه

۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

شد بشود شود ... است

نمی‌خواستم، ولی شد.
می‌تونستم، اما نشد.
قرار این نبود، ولی شد.

چی کاره‌ایم دقیقن؟

ریدیم، بد

۱۳۹۰ فروردین ۱۷, چهارشنبه

221

+ مسخره‌ست!
- چی؟
+ هان؟
- می‌گم چی مسخره‌ست؟
+ کلن.
- خوب چی کلن مسخره‌ست؟
+ ای بابا! زر نزن دیگه، وقتی می‌گم کلن یعنی کلن.
- مرتیکه کلمن.
+ :|

۱۳۹۰ فروردین ۱۶, سه‌شنبه

220

تخمی‌ترین قانون طبیعت اینه که هر وقت حس می‌کنی همه چیز داره رله می‌شه و الکی الکی واس خودت شاد می‌زنی، درست از اونجایی که اصلن فکرش رو نمی‌کنی تِر زده می‌شه به همه چیز. :|
تخمی‌تر از مورد اولی اینه که هر بار با وجود حیرت‌ت، خوش باوری و امید کاذبی که خالق توی وجودمون دوونده باعث می‌شه با سر خوشی به راهت ادامه بدی، ولی خوب این روزگاره که شسته رو می‌گیره بالا و می‌گه بیــــا...

۱۳۹۰ فروردین ۱۵, دوشنبه

Entry for April 04, 2011

چهار روز از آوریل 2011 گذشت.
شیش سال از آوریل 2005 می‌گذره.
تا جایی که یادمه یاهو 360 متولد آوریل 2005 بود.
اسم 360 واسه خیلی‌ها یادآور خیلی چیزهاست، واسه من از اولین میتینگ‌هایی که توسط شبکه رفتم تا دوستی‌ها و رفاقت‌هایی که از اونجا شروع شد و ادامه پیدا کرده تا امروز.
رفاقت‌هایی که قدیمی شدن، ولی کهنه نشدن.
گاهی این چند سال خیلی دورتر از چیزی که هست به چشم میاد، خصوصن وقتایی که به آشنایی با رفیق‌ت فکر می‌کنی و باید تو ذهن‌ت بگردی که کی و کجا آشنا شدین و وقتی یادت میاد...
بعضیاشون رو می‌دونم که اگه الان بهشون بگم آشناییمون از همون طریق بوده، یادشون نمیاد، شاید حتا باور نکنن!

پ. ن: تو روحت گوگل اگه گودر رو تعطیل کنی.

۱۳۹۰ فروردین ۱۲, جمعه

یک چهار یازده

پارسال این موقع داشتم یه پست واسه دروغ سیزده می‌نوشتم، الان که ساعتش رو دیدم، 16:57 پابلیش شده و خوب احتمالن همین موقع‌ها داشتم می‌نوشتم‌ش. هـــوم، هیچی بدتر از سوء پیشینه نیست، سابقه‌ی خراب باعث می‌شه درست زمانی که داری فکر می‌کنی که امسال محض خنده و تفریح چه دروغی بگی، یکی از رفقای نازنین‌ت تکست بفرسته که امسال دروغ 13 می‌نویسی؟
وقتی اون پست رو گذاشتم، باعث دلخوری و ناراحتیِ عزیزانی شد که اصلن انتظار نداشتم تا اون حد روی روابطمون تاثیر بذاره. به قهر و دعوا کشیده شد. حتی خواهرم وقتی خونده بود و من حتی نمی‌دونستم که بلاگ‌م رو می‌خونه، چون اول فکر کرده بود من بی خبر پیش پزشک رفتم و اون قضایا پیش اومده، چقدر فحش‌م داد... تا این حد که مجبور شدم پست رو واسه مادرم هم بخونم. بگذریم. الان من هر چی بیام بگم، همه رو حساب اون سابقه باور نمی‌کنن. :دی

سالی که گذشت برای من متفاوت‌ترین سال تو زمینه‌ی رابطه‌ها، دوستی‌ها و رفاقت‌ها بود. عجیب بود بسی. غم و شادی و اشک و خنده همه‌ش قاطی بود.