۱۳۹۱ دی ۸, جمعه

368

غیر از بی قانون بلاگ دیگه‌ای دارم که شورتکات‌ش رو توی برازرهام با اسم Diary سیو کردم.
یه زمانی بعضیا بهش دسترسی داشتن، یه وقت‌هایی پیش اومده بود بعضی نوت‌هاش رو برای بعضیا کپی-پیست کرده بودم، اما خو همون بعضیا از اعتمادم سواستفاده کرده بودن، سرچ کرده بودن، خود بلاگ رو یافته و خونده بودن‌ش.
بعدن پرایویسی‌ش رو محدود کردم و در حال حاضر هیچ کس نمی‌خونه‌ش، شاید کسی باشه که بخواد بخونه، ولی خب نمی‌تونه.
فیدش هم مسلمن آپدیت نمی‌شه.
به قول یکی از دوست‌دخترهای سابق که آدرس‌ش رو داشت و فکر می‌کرد کلن بستم‌ش، می‌گفت "فکر می‌کردم تا وقتی زن بگیری، نگه‌ش داری"، حالا چه بحث‌هایی باهاش کرده بودم که کلن این دو تا موضوع هیچ ربطی به هم نداره و اینکه چه زنی؟ چه کشکی؟
امروز توی بلاگر گشت می‌زدم، به طور اتفاقی دیدم روی یکی از پست‌هاش 10781 پلاس خورده!
راستش اصلن انتظار دیدن همچین چیزی رو نداشتم.
تاریخ پست رو نگاه کردم، پابلیش شده‌ی سپتامبر پارسال بود. 
خوندمش.
با خودم گفتم اگر کس یا کسانی این رو شر کرده باشن، راحت می‌تونه انقدر پلاس بخوره، لیاقت‌شو داره.
ولی آخه کی یه همچین کاری کرده؟
هر چی بیشتر فکر کردم و راهی نیافتم که بفهمم چه کسی چه زمانی اون پست رو شر کرده، بیشتر به این نتیجه رسیدم که فقط یه باگه!
بلاگر خدا نیست که باگ نداشته باشه!؟ هان؟

خدای بی باگ، خدای بی باک... بی خیال، حوصله ندارم توی نوشته‌هام به خدا گیر بدم، بعضی‌ها انقدر ناله می‌کنند، آدمی احساس تعفن پیدا می‌کند. فکر اینکه چطور می‌توان با این انسان‌ها زندگی کرد هم می‌ترساندم، گاهی فکر می‌کنم بیخود نیست که تنهایند.
گندش را در آورده‌اند، بس است دیگر خب.
یک روز در جمعی می‌گفتم آدما روزی از قالب بچگی در میان که بفهمن نباید چیزی رو تقصیر کسی بندازن یا که حتا اگر کسی مقصره، نباید قضیه را هم زد. بوی گندش، اطرافیان را دور می‌کند! تا کی می‌خواهی بگویی رانگ پلیس رانگ تایم؟ تا کی می‌خواهی بگویی من چاقم، من زشتم، من کوتاهم، من فلان، باید بی خیال شد، نمی‌خواهم از این دری‌وری‌ها بگویم که می‌گن دست به زانوش بگیره پاشه بگه یا علی!!! منظور اینکه یو آر جاست آن یور آون...
گاهی بعضی آدما ناز کردن رو با غر زدن و غر زدن رو با ناله کردن اشتباه می‌گیرن، همه‌ی این‌ها رو هم با درددل اشتباه می‌گیرند. بعد خب می‌دانید؟ همان ندانید بهتر است، حالتان بهم می‌خورد.

۱۳۹۱ دی ۶, چهارشنبه

367

گفته بود کامی زود بیا، خودم رو کشته بودم، تازه نیم ساعت بعد از موقعی که قرار بود مغازه باشم راه افتاده بودم، این روزها قرارمون اینطوریه که من دو ساعت دیرتر می‌رم و آخر وقت هم اون دو ساعت زودتر می‌ره.
با همه‌ی دیرکردم، به جای اینکه بزرگراه رو برم پایین، رفته بودم یوسف آباد که برم پلیس +10 که کارت پایان خدمتم رو هوشمند کنم، حالا کارت‌های جدید که چیپ داره، چه غلط خاصی قراره بکنه، اون‌ش رو دیگه نمی‌دونم، آخه کارتی که با فونت قرمزِ بولد روش نوشته شده "این کارت صرفن به منزله‌ی خاتمه‌ی پایان دوره‌ی ضرورت بوده و اعتبار دیگری ندارد"، الکترونیکی بودن‌ش دیگه چه صیغه‌ایه؟
البته اینکه غر می‌زنم فقط محض اینکه چند بار رفتم پلیس +10 و هر بار از سر کودن‌بازی‌هام مدارک‌م رو کامل نبردم، هر بار یه چیزی رو یادم رفته، مضحکه اصلن! حرصم در اومده که اینارو می‌گم، وگرنه که به این گونه مسایل توجیه‌م، ولی در کل هر چه تکنولوژی بالاتر رود کنترل افراد معمولی آسان‌تر است، معمولی که می‌گم ینی افرادی که به لحاظ استفاده از الکترونیک استاف رگیولار یوزر حساب می‌شن، همونطور که برقراری امنیت در برابر افراد حرفه‌ای سخت‌تر می‌شه. مثل قضیه‌ی سرعت اینترنت است دیگر، همه‌ش از تحریم و این دری‌وری‌ها نیست که! برقراریِ امنیت‌ش سخته، پارت تحریم‌ش در واقع بیشتر به آنجایش می‌چسبد که امکانات برای برقراری امنیت سایبری تضمین شده نیست. البته من کاری به کسشرهایی که در جامعه رواج داره ندارم، نمی‌خوام هم تعریف کرده باشم، ولی خب وقتی نیروهای نظامی توان نشوندن هواپیماهای جاسوسی در این سطح رو داشته باشن، توان ارتش سایبری رو خیلی بالاتر از حدی که روالِ جامعه ازش حرف می‌زنه باید دونست، بگذریم، حرفم از کجا به کجا رسید.
از دفتر پلیس +10 که بیرون اومدم، سر میدون فرهنگ سوار تاکسی شدم و رفتم پایین، همون سر دو راهی یوسف آباد سوار اتوبوس‌های تجریش-راه‌آهن شدم، یکی از بچه‌های بازار اشاره کرد که بیا روی صندلی که برات نگه داشتم بشین، همین که نشستم خودش برای پیرمردی که با من سوار شده بود بلند شد و وایساد روبروی من به صحبت کردن و از وضع کاسبی حرف زدن و طبق معمولِ همه‌ی کاسب‌ها از وضع کاسبی نالیدن و ...
این یه اصله که کاسب جماعت در همه حال باید از وضع کسب بناله.
ایستگاه بعد پیرمردی سوار شد و طرف اشاره کرد که پاشو بشینه، اشاره کردم که پا نمی‌شم که بشینه، در عوض ایستگاه بعد واسه پیرمرد دیگه‌ای بلند شدم تا بشینه و سر طالقانی هم که دیگه پیاده شدیم و باقیِ راه رو بخاطر بستنِ ولیعصر پیاده رفتیم، همین که پیاده شدیم سه تا دیگه از بچه‌ها رو دیدیم که به سمت پایین می‌رن، یارو قضیه‌ی اتوبوس رو تعریف کرد و بقیه خندیدن و گفتن کامی کس‌خوله، گفتم اینکه من واس هر کسی پا نمی‌شم رو شوما می‌ذارین پای کس‌خولیت، البته درسته که من آدمِ کس‌خولی‌ام، ولی دلیل‌ش اینه که فقط با هر کی حال کنم واسش پا می‌شم، می‌دونی؟ طرف باهاس خوشگل باشه، زدن زیر خنده و منتظر بودن ادامه بدم و بیشتر توضیح بدم، گفتم حالا شوماها یه طوری منو نگاه می‌کنین که انگار فقط باهاس دختر بیست و دو ساله یا که در و داف باشه که آدمی بگه خوشگل، ولی بابابزرگ منو که ندیدین، ترکیدن از خنده، خیلی جدی ادامه دادم اونی‌ام که من واسش پا شدم رو نمی‌دونی که! بارونیِ سرمه‌ای تنش کرده بود، یه دستکش‌های چرمیِ خوش دوختِ نازی دستش کرده بود، - همزمان داشتم فکر می‌کردم که اگه وقت بیشتری بود ازش می‌پرسیدم از کجا خریده - از این کلاه‌ها که فک کنم بهش می‌گن کلاه شاپوری سرش گذاشته بود، عینک ری‌بن، ادکلنش هم انقدری خوش عطر بود که تو بوی گندِ عرق جماعت بشه حس‌ش کرد، جدن ملت چشونه؟ وسط زمستون بوی گند می‌دن؟ تازه از همه‌ی اینا که بگذریم سیبیل کلارک گیبلی‌ش همون لحظه‌ی اول منو گایید. دوباره زدن زیر خنده، همه لای خنده‌هاشون بهم حق دادن و گفتم می‌دونی؟ آدمی تا آخر عمرش باهاس به خودش برسه، نه اینکه با خودش بگه کی به من نگاه می‌کنه و واس کی تیپ بزنم و ازین صوبتا، البته خودم به همین سن هم که رسیدم خیلی وقتا پیش اومده این حرف رو سر مسایل مختلف به خودم گفتما، ولی در کل باید اینطوری باشه، اونی که با هم سوار اتوبوس بودیم، گفت حالا تو توی اون شلوغی چطوری همه‌ی اینا رو دیدی؟ منم دیدما، الان که تو گفتی، دیدم همه رو هم درست گفتی، ولی آخه چطوری؟ لبخندِ یه وری براش زدم، دیگه حرف نزدم، بقیه هم ساکت موندن.
همون موقع همزمانی که حرف می‌زدم و بخشی از فکرم مشغولِ این بود که چطور کلمات رو پشت سر هم ردیف کنم که شنونده تحت تاثیر قرار بگیره، داشتم فکر می‌کردم حتا یه دونه عکس درست و حسابی هم با پدربزرگم ندارم، شاید تو خیلی مهمونی‌ها، میون جمع ازمون عکس گرفته شده باشه، ولی هیچ عکس دو نفره یا که سه نفره به همراه مادربزرگم هم ندارم، باید این سری که می‌رم نیاورون، حتمن اقدام کنم، بعد عکسا رو بذارم ف.ب، جماعت ببینن که حرف حق می‌زنم.
شب، چن دقه‌ای از نه گذشته بود که رسیدم، مثل همه‌ی روزهای تازه گذشته از خستگی ولو شده بودم روی کاناپه و چای نوش می‌کردم، بابا طبق معمول پای لپ‌تاپ‌ش بود، به مادرم که بغل دستم بود، خیلی خلاصه - خلاصه‌تر از متنِ این پست - قضیه رو تعریف کردم، مادرم جدا از خنده و ذوقی که توی چهره‌ش اومده بود با چشم‌هاش به مادرِ پدرم اشاره کرد که روی تشک‌ش خوابیده بود، داداشم گفت ای بابا، اون همینطوری حرف عادی رو نمی‌شنوه چه برسه به این.
می‌دانید؟ مطمئن نیستم، ولی فکر می‌کنم تقصیر خودِ آدم‌هاست اگر اطرافیان دوست‌شان نداشته باشند، منظورم بالای نود درصد قضیه‌ست، حال هر چقدر هم که اطرافیان تظاهر کنند و به روی خودشان نیاورند، موضوع فقط احترام نیست، احترام به بزرگ‌تر گذاشتن انگار که تو ذات آدم‌ها باشه، یک سری رعایت می‌کنند و یک سری نه، احترام‌ش را داریم، ولی تحمل کردن‌ش بسی سخت است. به قول مهران که فکر کنم قبلن هم این حرفش رو اینجا زدم، می‌گفت برو خدات رو شکر کن که کارهاش رو خودش انجام می‌ده.
می‌دانید؟ فکر می‌کنم همیشه یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جامعه‌ی ما این بوده که بی دلیل عزا بر پا و بی جا شکر می‌کنند، بر فرض طرف همه چیزش نابود شده، بهش می‌گن برو خدا رو شکر کن که از این بدتر نشدی، بارها گفتم به "بالاتر از سیاهی رنگی نیست" اعتقادی ندارم و معتقدم همیشه مسایل می‌تونن خیلی بدتر از اون چیزی باشن که توی تصور انسان می‌‌گنجه، ولی اینکه ممنون باشی که بدتر نشده، خزعبل است.
این قضیه یه جورایی شبیه اینه که درست همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه چیز داره بر وفق مرادت پیش می‌ره، یه طوری می‌خوری زمین – حالا در هر زمینه‌ای، چه روابط عاطفی و اینا، چه مالی و غیره – که عمرن حتا فکرش رو نمی‌کردی، خب این یکی از بدترین مسایلِ ممکنه که آدمی به جایی برسه که به هر جایی هم که می‌رسه ترس تمام وجودش رو پر می‌کند که نکند الان همه چیز خراب شود؟ نکند پولم را بخورند؟ نکند فلانی مرا تنها بذارد؟ نکند ...
الان اگر این حرف‌ها را به پدرم و قماش‌ش بزنم، می‌گن ایمان‌ت ضعیف است، البته در این شکی نیست، ولی واقعن ربط دارد؟ اینکه من برای هر بلایی که سرم می‌آید شکر کنم که بدترش سرم نیامده؟ نمی‌دانم، شاید از سر اینکه قبلن بارها این کار را کرده‌ام دیگر نمی‌توانم.
چند روز پیش‌ها بود با دو تا از رفقا نشسته بودیم توی مغازه و حرف می‌زدیم، صحبت از مسایل اجتماع بود، آنقدر حرف‌هایمان طولانی بود که نمی‌توانم حتا بگویم راجب به چه موضوعی بود، اشاره‌م به اون قسمتی از حرفامونه که می‌گفتیم آدمی یه سری کارها رو که بکنه روزگار می‌ذاره تو کاسه‌ش، حرف این بود که حالا دست خدا یا هر چیز دیگری، حتا اگر دنیای دیگری هم باشد، باز هم طرف توی همین دنیا تقاص‌شو پس می‌ده، هر کدوممون جریان‌هایی رو تعریف کردیم و اینکه چطور تونستیم از زیرش در بریم یا که چه بلایی سرمون اومده، نوبت به من که رسید، حرفم رو که زدم، گفتن پس فکر کردی کمرت واس چی اینطوری شده؟ گفتم بی خیال بابا، این ربطی به اون جریان نداره و ...
ولی خب اینطوریا هم نیست که بعدن فکرش رو نکرده باشم که آیا واقعن همینطوره؟ دارم تقاص فلان قضیه رو پس می‌دهم؟
نمی‌دانم.
ساکت شده بودم، ساکت شده بودن، یکی‌مون رفت، رفیق‌م گفت فندک‌ت رو بده، دو تا سیگار روشن کردیم، گوشیم رو ورداشت، ال‌سی‌دی‌ش رو روشن کرد، عکس خواهرزاده‌م رو دید که والپیپر گوشی بود، گفت وای این کیه؟ پدرسگ چقدر خوردنیه! گفتم خواهرزاده‌مه، گفت خیلی گاز گرفتنیه، ال‌سی‌دیِ گوشی خاموش شد، دوباره روشن‌ش کرد تا نگاه‌ش کنه، بعدن دوباره توی آشپزخونه که بودیم می‌گفت گوشیت رو بده ببینم‌ش. فکر کرده بودم فقط زدن به تخته و صدقه‌هایی که کل خونواده براش می‌دن جواب چشم خوردن این بچه رو نمی‌ده که هی مریض می‌شه، باید راهکار جدیدی پیدا کرد.

این متن رو همون موقه‌ای شروع کردم به نوشتن که توییت زده بودم برم یه متن طولانی بنویسم، الان چند روز ازش می‌گذره؟ فقط یه روز که یادم رفت از توی کامپیوتر مغازه ورش دارم. حالا این‌ش مهم نیست که چقدر طول کشیده که بنویسم، مهم‌ش اینه که چقدر از حرف‌هام رو با همه‌ی حجم نوشته‌ام نتونستم بزنم، نه اینکه در رابطه با موضوع دیگری‌ها، در رابطه با همین موضوع‌ها. یه طور کوته‌بینانه‌ای شده حتا خیلی جاهاش، در حالی که به زعم خودم در رابطه با این مسایل اصلن اینطور نیستم، بقیه هم که هیچ‌وقت مهم نیست چی فکر کنن.

۱۳۹۱ آذر ۲۴, جمعه

366

همین دیشب بود، ولی خب یادم نیست سر چه موضوعی شد که تصمیم گرفتم این حرفو بهش بزنم، به خیال خودم درس زندگی‌ست، به خیالم که اصل رفاقته، به خیالم که وقتی حرف‌هام رو گوش می‌ده پس باید براش بگم، به خیالم.. از خیالم خیلی چیزها گذشته بود.
براش گفته بودم یکی از اصل‌های رفاقت اینه که وقتی با یکی رفاقتی داری.. بذار اینطوری، یعنی با اعداد بگم که راحت‌تر بتونم حرفم رو برات بزنم، بر فرض تو با من ده‌تا صمیمیت داری، البته من که رفیقت نیستم، ولی بر فرض که رفیقت، با یه رفیق دیگه‌ت هشت‌تا صمیمیت داری، گیریم که من یا اون یکی رفیقت، یه روز تو خلوت، مابین خودمون سر یه شوخی یا که حالا جدی حال تو رو گرفتم یا که گرفته، اینکه من یا اون رو جلوی دیگری ضایه کنی، کثافت محضه، فلانی رو که می‌شناسی دیگه، من نمی‌گم آدم کامل یا هر چیز دیگه‌ایه، حتا در زمینه‌ی رفاقت هم خیلی چیزا کم داره، ولی این یه مورد رو خوب حالیشه، هیچ‌وقت جلوی دیگری ضایه‌ت نمی‌کنه. فقط این نیست، سعی کن هیچ‌وقت موضوعی رو که ممکنه رفیقت دلش نخواد جلوی دیگری ازش صحبت بشه رو، توی جمع مطرح کنی، همین که یک روز توی خلوت، حتا بدون اشاره به "به کسی نگو" بهت گفته باشه رو توی جمع نباید مطرح کنی..
می‌دونم که اینجا رو می‌خونه، این‌ها رو گفتم که هم یک بار دیگه بهش گفته باشم، هم این که اون لحظه‌ای که بهت گفتم ما رفیق نیستیم، حرف این نبود که ما رفیق نیستیم، حرف این بود که ما بالاتر از رفیقیم، وی'ر بِروز. آدمی فقط برای بِروی خودش این‌ها رو می‌گه.

می‌دانید؟ یکی از افراد بسیار معدودی که در تلویزیون یا که سینمای ایران ازش خوشم میاد، رامبد جوان است، یک برنامه‌ای داشت، به اسم گپ، هیچ وقت ساعت‌ش رو نمی‌دونستم، چون اصولن من هر چیزی که ربط به تلویزیون داشته باشه رو دنبال نمی‌کنم، فقط گاهی که می‌دیدم بقیه تماشا می‌کنن، می‌نشستم نگاه می‌کردم، برای اون‌هایی که ندیدن، همین‌قدر بگم که رامبد جوان و همسرش سحر دولتشاهی - که هر وقت اسم‌هاشون رو کنار هم میاد، اون عکسی که رامبد جوان روی مبل، بغل دست خاتمی ولو شده و سمت راست خاتمی هم زنش نشسته و منتظرن تا عقدشون رو بخونه میاد جلوی چشم‌م - می‌رفتن با بقیه‌ی بازیگرها صحبت می‌کردن و یه جوِ کاملن خودمونی و حقیقتن گپ‌طور داشت که خب از همین‌ش خوشم میومد، مثلن همون تصویری که مریلا زارعی داشت می‌رفت تو دره که خودش رو نجات داده بود و از پنجره‌ی ماشین پریده بود بیرون که مدتی محیط وب رو ترکوند و وحیدآنلاین و امثالهم هم شر کردن و این‌ها رو همون موقع داشتم تماشا می‌کردم، وقتی ماشین شروع کرده بود به حرکت، دستامو گذاشتم رو پیشونیم، فقط گفتم یا خدا! چقدر از سرعت عمل مریلا زارعی خوشم اومده بود. آره، این هم توی گپ اولین بار پخش شد، فکر کنم ساعت دو و سه بعدازظهر پخش می‌شد برنامه‌هه و ساعت نه و ده شب وحید تصویرش رو از یوتیوب و ماجرا رو خبر کرد. انی‌وی، همه‌ی اینا رو در همون راستای خوش اومدن از رامبد جوان گفتم.
امشب هم‌زمانی که داشتم از یه طفلکی اعتراف می‌گرفتم و سرم توی گوشیم بود، صدای رامبد جوان رو از تلویزیون شنیدم و برگشتم نگاه کردم، حرف‌هاش حقیقتن شنیدنی بود، تمام مدت فکر می‌کردم چقدر شبیه هم فکر می‌کنیم. تا اینکه حرف‌هاشون به یه جایی کشیده شد که جوان راجب به قضاوت در رابطه با آدما حرف زد.
دیگه حالا حرف خودم رو می‌زنم، حرفی که همیشه می‌زنم به سبک خودم، فقط به رساییِ اون بلد نیستم. همون لحظه هم به خونواده گفتم، منم همیشه همین رو می‌گم، فقط به زبون دیگه‌ای.
ما چه می‌دونیم فلانی در فلان موقعیت که قرار گرفته چه شرایطی براش پیش اومده،، از خودم که بخوام بگم، منِ نوعی حتا موقعیت مشابه‌ش - یا حتا دقیقن همون موقعیت رو - رو هم که داشته باشم، شرایطی که من تو زندگی‌م گذروندم تا به این سن رسیدم و فلانی چه ربطی به همدیگه داره؟ شاید من برای این موقعیت خیلی آماده‌تر باشم، شاید قبل‌تر از این توی چند چاله‌ی مشابه‌ش سقوط کرده بودم، خیلی وقت‌ها می‌گن فلان ثروتمند دنبال عشق و محبته و فلان مستمند دنبال یه بالش نرم زیر سرش یا که خیلی چیزهای دیگه. مقایسه‌ها، قضاوت‌ها، اینکه من اگه جای فلانی بودم فیلان می‌کردم. کدومتون این همه که با من حرف زدین دیدین که من بگم من اگه جای فلانی بودم؟ همیشه نگفتم من جای تو نیستم که شرایطت رو بدونم؟ پای مشکلات و درددل‌ها همیشه نگفتم درکت می‌کنم، ولی  نمی‌تونم بفهممت؟ همیشه نگفتم تو که جای فلانی نیستی چه می‌دونی چی کشیده؟
می‌دانید؟ رامبد جوان حرف دیگه‌ای هم زد که اونم می‌گم بعد می‌کشم بیرون، از قول امیرحسین صدیق می‌گفت وقتی یکی از بازیِ من تعریف می‌کنه، نباید بگم نه بابا، شما به نظرت خوب بوده، بازیِ من همچین هم خوب نبود و از این قبیل. خلاصه‌ی حرف‌ش این بود که وقتی من یه بازیِ خوبی می‌کنم، باید تعریف‌ها رو بپذیرم، تشکر کنم، نه اینکه کسشر بگم و تعارف تیکه‌پاره کنم.
تمام کسانی که من رو حتا در پایین‌ترین مرحله از شناختِ من قرار دارن می‌دونن که تعارف حالیم نیست، همیشه هم می‌گم آدم نباید اموری که توشون مهارت داره رو مجانی انجام بده، الان یکی بیاد به من بگه تو که این همه کار واسه این و اون انجام می‌دی، اول یکی می‌زنم تو سرش، بعد حرفی که به این جور افراد می‌گم رو تحویل‌ش می‌دم. بهای رفاقت، هیچ ربطی به این موضوع نداره.
که اگر من برای رفیقم نکنم کی برای رفیقم بکنه؟ - این جمله اصلن دو پهلو نبود سلمان، گیر نده :ی - یا حتا اینطور می‌شه گفت که اگر من برای رفیقم نکنم، پس برای کی بکنم؟
خیلی دیگه‌ام حرف داشتم، یعنی دارم، ولی دیگه حال ندارم، ساعت از دو گذشته، می‌خوام برم بخوابم، این هم می‌دونم که الان که نمی‌نویسم یعنی هیچ موقع دیگه‌ای هم نخواهم نوشت.
این رو هم بگم، بعد تموم‌ش کنم، درست همین الان تو فیسبوکِ خراب شده پیش اومد که یادم افتاد.
در ضمیمه‌ی اون مبحث اولی که مطرح کردم، همون ضایه کردن رفیق جلوی رفیق دیگه، بدتر از اون اینه که کس‌لیسیِ کسی رو بکنی، طوری که دونسته یا ندونسته حال رفیق دیگریت رو بگیری. از اینجا به بعد می‌خواسم بنویسم "البته حال من که گرفته نمی‌شه، ولی خو فیلان..."، اما بعدش با خودم گفتم بذار کس نگم، مسلمن حالم گرفته می‌شه که زبانِ حالم انقدر تغییر می‌کنه و شروع به نوشتن این خطوط می‌کنم، این موقه‌ها هیچ واکنشی نشون نمی‌دم، بارها اتفاق افتاده و من هم هیچ نگفتم. فقط لبخند زدم، اگر در حضورشون بودم که ازش طوری عبور کردم که هیچ کس نفهمیده، اگر هم مثل امشب و خیلی شب‌های دگر در محیط وب بوده، فقط پیش خودم لبخند زده‌ام و با خودم گفتم هی فلانی، چقدر از چشم‌م افتادی این روزها.

پ. ن: اینکه من همیشه می‌نویسم "فلانی" دلیل‌ش اینه که خوشم نمیاد مخفف اسم‌ها رو بنویسم، مثلن بنویسم ق گفت، ک این کارو کرد.
اگر اون آدمی شده بودم که دلم می‌خواست تو زندگی‌م بشم، اسم هر کسی رو کامل می‌نوشتم و اگر کسی اعتراض می‌کرد، می‌گفتم می‌خواست توی زندگی‌ام نباشد. البته معنیِ این رو نمی‌ده که رازها رو برملا می‌کردم! هر وقت حقیقتن قرار نبوده اسمی برده بشه، حتا "فلانی" هم ننوشته‌ام، بر فرض ننوشتم "گفتم فلانی"، نوشتم "اسمش رو صدا کردم و گفتم".

۱۳۹۱ آذر ۲۱, سه‌شنبه

آور لیتل زامبی و نصفه

"زامبی‌وار سوی لپ‌تاپ می‌رود"
پارسال وقتی تولدش روزی رقم خورد که با سالگرد تولد برادرش فقط هفت روز فاصله داشت، به خواهرم و شوهرش گفتم هیچی دیگه، شما هم که از خداتونه، از الان تولدهاشون رو با هم می‌گیرین و مام باس دو تا کادو بیاریم و ...
بحثی راه افتاده بود به غایت طولانی و پر از خنده و کل‌کل، گرچه که خواهرم سر حرفش تا آخر مانده بود که امکان ندارد چنین کند و حتمن تولدهایشان را جداجدا برگزار خواهد کرد.
هنوز دقیقن یک سال از آن موقع نگذشته، ولی امروز تولد خواهرزاده‌ام است و هفت روز دیگر تولد این فسقلیِ نو پا.
همین چند روز پیش بود که مادرم حدودن همین ساعت از روز بهم گفت فلانی تولد بچه‌هاش رو با هم فلان روز گرفته، یاد حرف‌های پارسال افتادم، ولی خب حتا حال خندیدن نداشتم، تا اینکه دیروز خواهرم آمده بود. همین که دیدمش، بعد از سلام و احوالپرسی و بوسیدن‌ش، قضیه رو پیش کشیدم، جوابی نداشت بدهد، حس کردم الانه‌س که فاز طفلکی بودن ورداره، گفتم البته یه جورایی هم حق داریا، بچه یه ساله که تولد گرفتن نداره حقیقتن و صحبتم رو با این رویه بردم جلو که ملت می‌مونن کادو چی بیارن، آخرش واس خودت میارن.
ولی حرف‌هام یادم نیست، چون تمام لحظات‌ش فقط تصویر فرندز جلوی چشمام بود که ریچل برای بچه‌ی یک ساله‌اش تولد گرفته بود و ...

دلم می‌خواست بهش یاد بدم راه بره و بگه مغز مغز، من مغز می‌خوام. یا یه چیزی تو همین مایه‌ها، ولی خب خیلی کمتر از حدی می‌بینمش که آموزش‌های این چنینی بهش بدم. شاید بتونم فقط یادش دهم که سوال‌طور بگم صدرای؟ اون هم بگم زامبی، این کار رو با خواهرزاده‌های دیگه‌ام کرده بودم، در حدی که وقتی مادربزرگ‌های دخترِ خواهر بزرگه‌ام قربان صدقه‌ی بچه‌ی تازه به زبان افتاده می‌رفتند و مثلن می‌گفتن عشق کیه؟ و فیلان کیه؟ می‌گفت من نصفه‌م.

۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

افتر میدنایت

گفته بودم دلم تنگه، ولی نمی‌دونم واس چی یا واس کی؟
همون لحظه فکر کرده بودم حتا نمی‌دونم دل تنگیه یا مرگِ دیگه‌ای، ولی خب ادامه نداده بودم و نازنین رفیقم هم گفته بود بخون، یا به یه آهنگی گیر بده یا که بشین بنویس.
و من فکر کرده بودم نه و نیم که از در پاساژ زدم بیرون، همین که نشستم تو ماشین تا برسم خونه، نیم ساعتی رو با جی‌پی‌آراسِ دیزلی، تو گودر چرخ زدم و خوندم، حوصله‌ی کتاب دست گرفتن هم که ندارم فلن.
موسیقی هم که... امروز وقتی می‌رفتم پاساژ، رادیو پیام یه قطعه پخش می‌کرد که ساز اصلی ساکسیفون بود، محشر بود، همون موقع با ترک‌آی‌دی اسمش رو در آوردم، ولی واسه دانلودش بیشتر از صد تا سانگ هم نام پیدا کردم که حس تک به تک گوش دادنشون نیست.
اینه که الان هی جودِ بیتلز رو گذاشتم روی ریپیت و همزمانی که تایپ می‌کنم، گه گدار چشم‌هام رو روی هم می‌ذارم و فقط دست‌هام می‌نویسن و زیر لب لیریک‌ش رو از حفظ باهاش می‌خونم. گاهی با لب زدنم خودم کیف می‌کنم که چقدر هماهنگم، حتا حیرت کسان دیگر رو هم در این زمینه دیدم.
از اینکه با آن همه زحمت سیگار رو کنار گذاشتن، دوباره دارم می‌کشم و فقط نخی شدم، حرصم می‌گیرد، اما دلخوشی‌ها چه بسیار محدودند.
آخر دلخوشی‌هایم برمی‌گردد به اینکه مثلن خواهرم مرا آنقدر می‌شناسد که وقتی مادرم نظرم رو راجب سوپی که پخته می‌پرسه و بهش می‌گم من خوشم نمیاد و مادرم می‌گه همه که خوششون اومده از مزه‌ش، خوشمزه‌س و خواهرم میاد وسط که کامی کلن نسبت به طعم غذا حساس نیست، با حالت غذا مشکل داره و من به این فک می‌کردم که شاید از حرف‌های سابقم باشه که گفته‌ام لوبیاپلو رو نمی‌تونم بخورم چون لیزی و نرمی‌ش رو نمی‌تونم تو دهن‌م تحمل کنم، همونطور که بابا انقدر از خوردن گوشت‌های چرب لذت می‌بره و من حتا نمی‌تونم لب بزنم. اینکه تازگی‌ها کششم به کله‌پاچه رو هم از دست دادم از همین جاست.
دیشب ساعت دو و نیم بود از پای کامپیوتر بلند شدم و رفتم بالا، خواهرزاده‌م روی تختش نشسته بود و اطراف رو نگاه می‌کرد، ازش پرسیدم چرا نشستی؟ نمی‌خوابی؟ گفت باید برم مدرسه، گفتم فرزند، توهم‌ت را، ساعت دو و نیمه، بگیر بخواب. ول شد رو تخت، هنوز روم رو برنگردونده بودم که صدای نفسش منظم شد. داداشم از دستشویی اومد، گفت فهمیدی پایین دزد اومده؟ حوصله‌ش رو نداشتم، فقط نگاه‌ش کردم که ینی خب؟ بابا رفته بود پایین، تو حیاط بود، صدای حرف زدنشون با مامور مثل پچ‌پچی نا مفهوم به بالا می‌رسید، دراز کشیده بودم، داداشم هم دراز بود، چراغ خواب رو خاموش کرده بود، ولی هنوز حرف می‌زد، خسته شده بودم، نمی‌خواستم حالشو بگیرم، به خودم می‌گفتم فرق من با تو همینه، کس مغزی نیستم که الکی بخوام حال بگیرم.
چند روزیه نمی‌دونم چه بلایی سر انگشت شست دست راستم اومده که گه گدار تکون می‌خوره و اصلن نمی‌فهمم چشه. فکر نمی‌کنم چیزیش باشه، هر چیزیش هم باشه، حوصله‌ی دیدن ریخت هیچ وایت‌کتی رو ندارم.
یه مونیتورِ بیست و شیش اینچیِ دست دوم رو که پونصد و هشتاد تومن خریده بودیم رو می‌دونستم به کار بابا میاد، به شریکم گفتم زنگ بزن موبایل حاجی، ببین مانیتوره رو می‌خواد؟ زنگ زده بود و بهش گفته بود ششصد تومن، اون هم گفته بود تو که تو پاچه‌ی عالم و آدم می‌کنی، اون کامرانِ کلاه‌بردار هم خورده به پستت، هیچی دیگه، کلاه‌مون پس معرکه‌س. به خنده بحث تموم شده بود، مونیتور رو پریروز نهصد و پنجاه فروختم، امشب از در که اومدم تو، بابا سراغ‌شو می‌گرفت، گفتم تو اینطوری گفتی، ما اونطوری، خودت نخواستی، یه خورده بهع و وَه وَه گفت و بی خیال ماجرا شد.
مدت‌هاست حوصله‎ی اثبات خودم رو ندارم، طرف یا قبول داره یا نداره، چه جدلیه که کنم؟ 
وَه وَه گفتنای بابا که الان چند سالیه به من هم سرایت کرده و گاهی ناخودآگاه به کار می‌برم، هم به وقت اوج لذت به کار می‌ره، انگار که بخوای بگی چطور که تا الان من از این لذت برخوردار نشده بودم، حالا این لذت می‌تونه به نوشیدنِ یک لیوانِ آب خنک تگری تو ظهر که پشت شیشه‌ش بخار کرده باشه و هم به وقت ابزار تاسف که انگار بگه ریدید با این کار کردن‌تون، مثل همین قضیه‌ی مونیتور.
یکی از مسائلی که این روزها شدیدن ذهنم رو درگیر کرده که آیا کنسرت آگوستِ دو هزار و سیزده پینک فلوید تو استانبول بروم یا نروم؟ البته اگر این وسط که من بین رفتن و نرفتن مرددم، سولد اوت نشده باشه، وقتی پینک فلوید بخواد بیاد بغل گوشمون کنسرت وال رو اجرا کنه مگه راک‌بازها می‌شینن ببینن مرددی مثل من چه می‌کنه؟
والا!
پوف، فک کن راجر واترز بالای سن واستاده باشه، تو اون پایین... همون سانگ اول رو که اجرا کنه انقدر عربده زدی که دیگه صدا از حنجره‌ت در نمیاد. بمیرم بمیرم. پارسال که از دیدن عمو جیمز تو ابوظبی جا موندم، سال دیگه هم از راجر واترز. :(
یادم باشه حتمن فردا آمارشو بگیرم اگه سولد اوت نشده بخرم بلیط‌ش رو.
هوم، نوشتن این پست کمی‌کم‌کمکی شبیه این پست‌های شماره‌دار بود، فقط با این تفاوت که من خوشم نمی‌آید شماره بگذارم و همینطوری بی ربط بی ربط در پیِ همدیگه نوشتم و اومدم پایین.
یک حرفی رو هم چند وقت پیش پستی برایش نوشتم و هیچ‌وقت پابلیش نکردم، بعدن هم حتا از میونِ درفت‌ها پاکش کردم، آن هم راجب اینکه گاهی زیر پست‌هایم با رنگ خاکستری می‌نویسم "بی ویرایش"، قبل‌ترها حتمن لااقل یک بار از روی متنی که نوشتم می‌خواندم و ولی الان بیشتر از یک ساله که دیگر این کار رو نمی‌کنم، نه اینکه حوصله‌اش نباشد، چرا که خیلی وقت‌ها پست‌هایم رو حالا به دلایل مختلف می‌خونم، ولی اینطوری حال می‌کنم که بهش دست نزنم و همونطوری که از اول نوشتم بماند. اما اینکه بعضی‌ها رو می‌نویسم بی ویرایش و بعضی‌ها رو نه، فقط به بستگی به این داره که دلم خواسته آن پست رو زیرش بنویسم بی ویرایش و شاید یک حالت وسواس‌طور یا که تاکیدطوری بگویم که هی فلانی این پست بی ویرایش بوده، ویرایش که حالا می‌گم، منظور همون دوباره خوانیه و اصلاح است، نه اینکه غلط خاصی بخواهم بکنم.
همین، دیگه حوصله ندارم بنویسم، از یه ساعت پیش تا الان داشتم هی جود گوش می‌دادم، الان دفعه‌ی سومه که اویک و الایوِ اسکیلت داره پخش می‌شه. خیلی هم خوبس.
پایان پیام/.