۱۳۹۱ آبان ۱۰, چهارشنبه

356

چند روز پیش ها بود، منِ از سیاست فراری رو انقدر توی بحث هاشون مخاطب قرار داده بودن که پام به بحث باز شده بود.
داد و فریاد می کردن، مثل تمام افرادی که خود را خفه ی این بحث ها می کنند، سرشان را بزنی، ته شان را بزنی عشق هوار زدنند، وقتی بهشان بتوپی، می گویند شور بحث گرفتارشان می کند و وقتی می گویم پس چرا من را نمی گیرد، نگاه های "بی برو بابا" به صورتم می اندازند.
یادم نیست بحث از کجا شروع شده بود، گاهی وقت ها که بخوای بدونی بحث های ماها از کجا شروع شده، فقط باید پنج دقیقه مباحثی که توی صحبت فی مابین مطرح شده رو تا به اول برای خودت هلاجی کنی و خیلی هایش را اصلن یادت نیاید و اگر هم بتوانی کشف کنی در آغاز بحث از کجا شروع شد، نه فقط می بینی که آن بحث ناتمام مانده که هیچ، شاید نصفش هم مطرح نشده و به موضوع آخری که فکر می کنی، با خود می گویی گوز چه ربطی داشت به شقیقه؟
گفتم این رو که یادم نیست بحث از کجا شروع شده بود، آن موقع به اینجا رسیده بود که مردم کی بلند دوباره بلند خواهند شد. وارد بحث شده بودم و داشتم می گفتم: اصن موضوع این هایی که شماها می گین نیست، اگه هشتاد و هشت به جایی نرسید به خاطر این بود که اکثریتِ قشرِ مرفه جامعه وسط قضیه بودن و هر چقدر داد و فریاد می زدن، جماعت فقیر می گفتن از شکم سیریشونه، جماعت پولدارو سرشو بزنی ته شو بزنی منافع داره، منافعش هم صددرصد داخل کشوره که الان توی ایرانه، به تهدیدی می شینه سر جاش، خودش هم نه، بچه هاشونم همینن، سختی نکشیده ها که نمی تونن جلوی زور دولتی ها وایسن. این بار اما قضیه فرق می کنه، قشر فقیر داره می شکنه، انگار که در حال غرق شدن باشه و هی یه چیزی ورداره بذاره زیر پاش، پدر من، من و تو هفت پشت اون ور تر فامیلمون کاسبیم، چه حالا تحصیل کرده و نکرده تو سطح بالا یا پایین اگه مرغ بشه کیلویی پنجاه و گوشت بشه صد تومن، درسته که به همه جامون فشار میاد و نمی تونیم خرج و برجمون رو تنظیم کنیم، ولی لااقل از گشنگی نمی میریم. مردم ما اگه دو تا کتاب می خوندن و توبثبختیِ اصلی ما اینه که تاریخ خودمون رو هم هیچی نمی دونیم، از تاریخ یه کوروشیسم رو گرفتارشیم و آخ که ما چی بودیم و چی شدیمش رو چسبیدیم و ناله و فغان که ننه من غریب بازیاشو، خیلی قدیم هم که نریم، اگه تاریخ جنگ جهانی اول رو بخونن ملت، اینکه از سر قحطی مردم به همنوع خواری افتاده بودن تو یه سری جاهای کشور، اون وقت شاید بفهمن این قضیه ممکنه تا کجا برسه، می دونی؟ یه جمله ی معروفی هست، نمدونم مال کیه، مال همین دولت مرداست، می گه که باید از کسی که هیچ چیز به غیر از پول ندارد ترسید. همین الان خود من، تمام چیزی که دارم پوله، چن میلیون تو بانک و چن میلیون هم تو کاره، چه چیزی به نام منه؟ هیچی. اما مثلن فلان رفیقت که ان تا کارخونه داره و ملومه تخم نمی کنه حرف بزنه. قشری که چیزی واسه از دست دادن نداره وقتی بلند شد، مگه خود خدا بیاد زمین که بنشوندش...
این حرف ها رو که می زدم، ساعت از ده شب گذشته بود، همان صبح نشسته بودیم پشت میز و داشتیم صبحانه می خوردیم که بابا از پای لپ تاپش اومد نشست پیشمون و از این گفت که یکی از دایی هایش چون استفاده از اینترنت را بلد نیست و تک و تنهاس - حالا دلیل تک و تنهایی اش چیزی نیست که اینجا بهش بپردازم - هر ماه قبض هایش را به پدرم می دهد تا برایش پرداخت کند. با خنده گفته بودم چقدر کارمزد می گیری؟ گفته بود تا چشمات دراد، بابت هر قبض صد و پنجاه تومن. یه زبون درازی هم تو فاز سرخوشانه ش کرد، همینطور که مشغول خوردن بود حرکاتشو نگاه می کردم، از همان نگاه کردن هایی که دیگر نزدیکانم، آنهایی که دمخورند با من، می دانند می خواهم مرض بریزم، هنوز حرف نزده نیش خواهر برادرم باز بود، گفتم خدا شانس بده، آدم دایی بی سواد داشته باشه، ما که هیچ خوارزاده هامونم بدبختا از این شانسا ندارن. از حرصی که از پدرم در آمد همه زدن زیر خنده و دوباره مادرم رو وسط کشید، اسمشو صدا کرد و گفت این بچه هات خیلی بی تربیت شدن. گفتم باز ورداشت مامانشو آورد تو کارزار و مارو هم یتیم کرد، شدیم بچه های مامان فقط. همه گفتن خاک بر سرت. بعد از چند دقیقه پرسیده بودم راستی این قبض های همراه اول نیومد؟ بابا گفته بود دایی اش گفته برایش تکست زده اند که دیگر قبض ها نمی آید و با همون تکستی که می زنن باید پرداخت کنی و این حرفا: گفتم بهع، اینا منتظر بودن من برم بعد سه چار سال که این خطه دستمه برم به نامم بزنم و بعد بگن دیگه قبضه نمیاد!؟ شانسی داریما، ما که هیچی به ناممون نیس، حقوق بگیرم که نیستیم، نشد یه بار از پشت پنجره اسممون رو ببینیم بگیم های می!! همه زدن زیر خنده، برادر و خواهر کوچکترم که می دانستند حرفم کنایه به فرندز است بیشتر خندیدند و گفتند دیوانه.
به همین جا ختم نشد، چرا که مورفی سر شوخی اش با من از بچگی باز بوده و هست، همین که پدر از در بیرون می رفت، از آن قهقهه های مخصوص خودش را زد و بلند گفت کامی قبض موبایلا رو آوردن، مال توام توشه. باز همه به ریشم خندیدن، گفتم خوبالا، خودم می دونم، کاش یه چی دیگه خواسته بودم، آرزو مارزو فیلان. شانس نداریم که...

آن شب، بعد از سخنرانی هام من باب به پا خواستن، برادرم قبض موبایلم رو از روی شومینه کوبیده بود روی میز جلوی من و گفته بود اشتباه نکن، این یکی به نامته و با خنده بحث تموم شده بود...

۱۳۹۱ آبان ۸, دوشنبه

355

از چار پنج پله ی ورودیِ ساختمون پزشکان که پایین اومدم، دور و اطراف رو نگا کردم، ندیدمش، تاریک بود و خیابون هم پر از چراغ جلوهایی بود که نوری شبیه چراغ جلوهای سمند داشتن.
با خودم گفتم هــی پسر، گذشت آن وقت هایی که ماشین بابا رو شب ها توی جاده، وقتی توی ماشین همسفرمان بودی، فقط از روی نور چراغ های جلوش می شناختی. و خب دیگر نه آن چراغ ها خاصند، نه این چرغ های سمندطور.
با خود گفتنم انقدری طول کشید که عرض پیاده رو رو تا لب خیابون بیام.
قفل گوشیمو باز کردم تا بهش زنگ بزنم که جلوی پام ترمز کرد.
نشستم صندلیِ جلو، گفت "هنوز پنج دقه نشده پای تلفن گفتی هنوز نوبتت نشده! چی شد پس؟"، چندتا کاغذ از جیبم درآوردم و نشونش دادم، گفتم "همینا"، لب هاش رو به یه حالتی که انگار "چه میدونم والا!" در آورد و پرسید "خب، چطوری بریم؟ باید بریم ونک؟"، نگاش کردم، گفتم "دختر، تو که از ونک بلدی خو، از ونک برو"، دوباره یکی از همون نگاه هایی که سیاهیِ چشماش به گوشه ی حدقه میاد به صورتم کرد و مژه های بلندش رو با مکث بهم زد و همزمان سرش رو برگردوند طرف ولیعصری که بیست سی متر جلوتر بود.
دنده رو یک کرد و راه افتاد، به سر کوچه که رسید، فرمون رو گردوند سمت ولیعصرِ بالا، حساب کردم با این حجم ترافیک دو ساعت دیگه تازه ونک رو دور زدیم و به سر ملاصدرا رسیدیم، با چند جمله براش توضیح دادم که اگه به کوچه ی سمت راستی بپیچه و با گذر از چندتا کوچه پس کوچه ی دیگه، میافتیم تو بزرگراه و حداکثر ده دقیقه ی دیگه منو رسونده و خودش تو راه برگشتنه.
نیم ساعت بعد از شیشه ی سمت شاگرد، به ترافیک بزرگراه که از سر تصادف دو تا لگنته بود زل زده بودم و رادیو آوا گوش می دادم.
با لحن پرسشی، اما طوری که همزمان بخواد بگه "می دونم تو فکری"، گفت "تو فکری!؟"، برای اینکه این تصور رو بهش القا کنم که یه چیزی می خواستم بگم، ولی حرفمو عوض کردم، دهنمو باز کردم حرفی بزنم، اما بستمش و با یه کم مکث گفتم "شنیدی می گن مرگ برادر کمر آدمو می شکنه و مرگ فرزند زانوهای آدمو خم می کنه؟"، انقدر ساکت موند که برگشتم طرفش، نگام می کرد که کشف کنه و حالت ابروهاش یه طوری که "آخه که چی حالا این وسط؟"، یا "اومد بحث بکشه وسط، رید"، یا شاید "توام ریدی با این سر صوبتو وا کردن"، یا شاید به خودش "آخه مجبور بودی حرف بزنی که این دیوانه باز کسشر تحویلت بده؟"، یا مثلن "اینم یه کرم دیگه س که می خوای بریزی؟"، یا شاید خیلی چیزای دیگه که تو همون چند ثانیه از ذهنم گذشتن، یه طوری که انگار ازم ناامید شده باشه، نگاهشو انداخت جلو و پاش رو از روی ترمز برداشت که ماشین چند متری جلو بره و گفت "آره خب، شنیدم، ولی مطمئنم دقیقن همینطوری که تو گفتی نیست، حالا اونش مهم نیست، چطور که اینو گفتی؟ تو که داداشت سُر و مُر و گنده س خدا رو شکر، بچه مچه هم که نداری"، به صورتش که حالا دوباره برگشته بود طرفم لبخند زدم، گفتم "می دونی؟ طرف وقتی برام توضیح می داد که چطوری اجسام رو از روی زمین وردارم و اینکه نباس دلا شم، در عوض باید زانوهامو خم کنم تا چیزی زو بردارم، همونجا رو تخت مطب که نشسته بودم، به ذهنم رسیده بود کمرم شکسته و باید زانوهام رو خم کنم تا نکنه کمرم از وسط تا شه".
آخرین کلمه که از دهنم بیرون اومد، سرمو چرخوندم طرفش، زل زده بود به چشمام، به وضوح برق زدن چشماش و بعد از اون خیس شدن مژه هاش رو دیدم، با بغضِ توی گلو گفت "خفه نشی کامران".

۱۳۹۱ آبان ۳, چهارشنبه

354

دیشب در جمع خانواده هر چه کردم حرفی که می‌خواستم بزنم، روی زبانم نچرخید.
نه اینکه رویم نشود حرف تکراری‌ام را بزنم که همیشه در رابطه با حرامزادگی می‌زنم.
نه، فقط انگار که حوصله نداشته باشم جواب واکنش‌ها را بدهم.

۱۳۹۱ آبان ۲, سه‌شنبه

:)

اول وقت بود، نشسته بودم پشت سیستم حسابداری که از راه نرسیده گفت "کامی می دونستی این لاو دپارتمانتو بدجوری انداختی تو دهن ما؟"، گفتم "از دهن خاله م افتاد تو دهن من"، گفت "پس دهن به دهن گشته"، گفتم "اوووه، آره، دهنیه، تف مالی شده اصن"، یه خورده با چشمایی که رنگ چندش به خودش گرفته بود نگام کرد و بی خیال چشماش رو انداخت رو مجله ای که با خودش آورده بود، گفت "چای دم کردی؟"، گفتم "نع"، گفت "ای گشاد"، گفتم "پاشو دم کن، انقدم حرف نزن دارم فاکتور می زنم".
رفت چای دم کرد، اومد و دوباره سراغ مجله ش، چن دقه که گذشت، با لحن خاصی، همونطوری، در حین مجله رو ورق زدن، گفت "خب چه خبر؟"، سرم رو بالا نیاوردم، چشمامو چرخوندم نگاش کردم، از قیافه ش چیزی دستگیرم نشد، رفتم سراغ سند بعدی و تو همون حال گفتم "از چی چه خبر؟"، گفت "بهع، از دپارتمان لاو دیگه"، گفتم "هیچی، عاشقی و عاشقیت رو گذاشتم کنار"، گفت "من الان هفت ساله می شناسمت، هر چن ماه یه بار تقریبن وضعت همینه، خب بعدش؟"، خنده م گرفت، گفتم "نه، آخه هر چند ماه یه بار!؟ هی بعت می گم جمله  ت رو یه بار با خودت تکرار کن..."، پرید وسط حرفم و گفت "خوبالا گیر نده، خودت می دونی منظورم چیه، به قول خودت مهم اینه که آدم منظورشو برسونه"، جوابشو ندادم و دوباره رفتم سراغ حسابداری، گفت "یه دقه از اون هلو - برنامه حسابداری - بکش بیرون"، گفتم "چته خب؟ چی می خوای بگم؟ اصن می دونی چیه؟"، با یه ذوقی از اینکه حرصم رو در آورده تا حرف بزنم، گفت " هان؟ چیه؟ بگو!"، نیشم باز شد، گفتم " من عشق و عاشقی رو گذاشتم کنار، خواطرخواهی پیشه ساختم"، نیشش محو شد، گفت "ینی چی خو؟"، گفتم "هیچی دیگه، خواطرخواه شدم! نامه تمام"، گفت "غلط کردی"، یه خورده فکر کرد، مجله رو بست، رو شیشه ی پیشخون ضرب گرفت، مشتری راه انداخت، متفکر نگام کرد، چونه ش رو خاروند..
داشتم با خودم می گفتم "اینا توهمه، خیال ادامه دادن نداره، بیخودی فک می کنم هنوز داره به حرفای من فک میکنه..."، که گفت "کامی فرق عاشقی و خاطرخواهی چیه اون وقت؟"، از حالت پرسیدنش زدم زیر خنده، گفتم "می کشی بیرون یا نه؟ فک کن من یکی رو می خوام، منتها عاشقیت و این کسشرا رو به همراه نداره"، گفت "آخه راه نداره"، گفتم "چطو که آخه اینطور؟"، گفت "خو آخه تو کامرانی، سلطان بگایی دادنی، خودتو بگا بدی، ما رو بگا بدی، سازمانو بگا بدی"، با خنده گفتم "کدوم سازمان آخه عنتر؟"، خنده قاطیِ صداش شده بود و همونطوری ادامه داد "من که عمرن تو کتم نمی ره تو دنبال عشق و عاشقی نری"، یه خورده خیره نگاش کردم، افکارم انقدر سریع از پس ذهنم می گذشتن که حتا توان نوشتنشون رو ندارم...
بی خیال ادامه ی بحث شدم، گفتم "راستی..."، منتظر شدم برگرده طرفم، ادامه دادم "طلبتو از بابام گرفتما.. منتها خب هنوز به حسابت نزدم"، یهو از سر جاش بلند شد و اومد طرفم و بحثمون کلن منحرف شد و به حساب کتابامون کشید.
میون حرف زدناش فک کردم بهتر می بود زودتر بحث رو به موضوعات مالی می کشوندم و تو ذهنم به خودم خندیده بودم و فکر کرده بودم شاید هم دلم نمی خواسته که زودتر ازین بحث رو عوض کنم.

۱۳۹۱ مهر ۲۸, جمعه

352

می‌دانید؟
آدمی وقتی دیگر با کسی نیست، نه اینکه تو زندگی‌اش نباشدها، فقط اینکه باهاش نباشد، قصدم اصلن همین "با"ست. حالا می‌خواهد از هر لحاظی که هست با هم بوده باشند زمانی.
وقتی باهاش حرف می‌زنی، وقتی حتا در رابطه با عملی حرف می‌زنی که در حال انجامش هستین یا که قراره انجامش بدین، نباس لفظ "با هم" یا "با همدیگه" رو به کار ببری، نباس بگی "دو تایی"، اینا نابودن.
داغون کننده‌ن.
حواستو جمع کن.

۱۳۹۱ مهر ۲۳, یکشنبه

سازی به کناری

رفیقی دارم که از چند سال پیش بخاطر شکستی عشقی گیتارش رو کنار گذاشت و عهد بست که دیگر هم گیتار به دست نگیرد، من چند مورد مثل این می شناسم یا که می شناختم.
نود درصد کسانی که با من سر و کار دارند می دانند که چقدر عاشق موسیقی ام و خیلی وقت ها حتا حرف هام رو با موسیقی زده ام، نه اینکه سازی به دست بگیرم، نه، موتسفانه هیچ وقت دنبال هیچ سازی نرفتم که حالا چرایش ربطی به حرف های الآنم ندارد. منظور همین که یک قطعه را بدهی به کسی گوش کند تا که بذاند حرفت چیست، احساست چیست.
همین چند شب پیش بود که توی درفت جی میلم، ایمیلی رو دیدم که چند هفته ای خاک خورده بود، برای همانی می خواستم بفرستم که به قول خودش یا بهتر است بگویم در نوشته هایش به من می گوید عشق قدیمی، یادم است با هم حرف زده بودیم و گفته بودم فلان آهنگ را شنیدی؟ گفته بود نه، هر چه کردم آن موقع نشده بود بفرستم، تا اینکه همین چند شب پیش که همینش را اول پاراگراف هم گفتم، برایش فرستادم.
انقدر که همیشه با آهنگ ها حرف زده ام آمده بود می گفت چرا اینو برای من فرستادی؟ گفته بودم قرار بود قبلن برات بفرستم، پرسیده بود آن وقت چرا قرار شد بفرستی؟ گفته بودم یادم نیست.
حالا اصلن هیچ کدام از این این حرف ها قرار نبود زده شود، فقط دلم می خواست از این ساز به کناری گذاشتن ها حرف بزنم که خب این ها همه به بیرون ریختند.
می دانید؟ گاهی فکر می کنم این هایی که سازشان را کنار می گذارند انگاریست که مدتی از اینکه فهمیده اند استعدادش را ندارند یا شاید حتا حالش را ندارند گذشته و دنبال بهانه می گردند که بگویند به فلان دلیل دیگر نمی زنند و یک وقتی اگر کسی در محفلی گفت فلانی برایمان بنواز، دیگرانی که مطلعند بگویند فلانی از بعد بهمان قضیه دیگر نمی نوازد و سازش را به کناری گذاشته. حتا یک وقتا فکر می کنم دنبال بهانه ی خوب و جدیدی می گردند، این بهانه شاید آدمی باشد، شاید دلشان می خواهد سازشان برای او از جلد چرمی اش بیرون کشیده کوک کنند و بنوازند که بگویند برای او دوباره می نوازند و طرف هم غرق شود که چه حالی و چه شوری دارد آدمی یک همچین کسی شود برای کسی...
وقتی شروع به نوشتن این پست کردم، بهانه هایی که در ذهنم ردیف کرده بودم برای این عمل خیلی زیاد بود، ولی در کل حرف این بود که بهانه ها اکثرن کسشری خودساخته بیش نیست.
استثناها را کار ندارم، همیشه وجود داشته اند.

۱۳۹۱ مهر ۱۷, دوشنبه

350

قبلن بارها این مساله رو مطرح کردم که ای بابا، همیشه که حرومزادگی به حرومزاده بودن نیست.
حرومزادگی کردن هنریست که آدمی در اجتماع یاد می‌گیرد، فقط هر کسی در هر جا و در هر مرتبتی ازش استفاده نمی‌کنه! یا لااقل در برابر هر کسی، یه عبارتی قضیه رو جنده‌ش نمی‌کنه، عاره، اینطوریاست.

349

آدما وقتی باهات تو کافه نشستن و به دروغ می‌خوان تریپ اینو وردارن که من کی‌ام؟ اِوا اینجا کجاست؟ مطمئنن اگه تو چشمات زل بزنن و حرفشونو بزنن خیلی زودتر باور می‌کنی تا اینکه چشماشونو هی تو حدقه بچرخونن و نظاره گر اطراف شن و محیط کافه رو برانداز کنن که چی؟ که مثلن دارن تو ذهنشون جستجو می‌کنن تا که یادشون بیاد که کی‌ان و اونجا کجاست.