‏نمایش پست‌ها با برچسب زمونه. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب زمونه. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آبان ۴, یکشنبه

545

يه روزى به من مى گفت: اگه يه روزى، يكى بياد، بهم بگه تو نباشى، نمى دونم چى كار كنم.
هه!
مى گفت: به بودن اون بيشتر شك مى كنم، تا اينكه بخوام تو نباشى.
يه كم بعدتر، فقط يه كم بعدتر ديگه خودش نخواست باشم.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...

۱۳۹۱ آبان ۱۷, چهارشنبه

358

می‌دانید؟ به قول بعضی‌ها همه‌ی آدم‌ها یک نفر را در زندگی‌شان داشته‌اند یا دارند که حالا به هر دلیلی نتوانسته‌اند به او برسند، یک وقت‌هایی فقط خاطرخواهی‌ای بوده که هیچ‌وقت از یاد نرفته، یک وقت‌ها رابطه‌ای بوده که بر خلاف میل‌شان بهم زده شده، حتا یک وقت‌هایی ازدواج‌های این چنینی...
یک وقت‌ها هم عشق‌های یک طرفه‌ای که از آن نازنین فقط برای آدمی خاطره‌ای می‌ماند.
یک وقت‌هایی هم حتا می‌فهمند و باز می‌گذارند می‌روند.
یک وقت‌هایی...
بی‌خیال
:)
تولدش مبارک، همین

۱۳۹۱ شهریور ۱۳, دوشنبه

سرگردونی بیش ازین؟

می دانید؟ از درد و عذاب ها که بگذرم و بخواهم که به احساس رجوع کنم، شاید البته بشود گفت لااقل برای من، یا منِ نوعی، الان که می گم منِ نوعی منظورم به هم کیشان خودم است، هم کیشانم شاید بشود گفت آن هایی که مغرورند که البت به تازگی به این نتیجه رسیدم که آنچنان هم مغرور نیستم، کمی کم کمکی فقط غرورم شاید از یک فرد عادی بیشتر باشد، فرد عادی که در جامعه وجود ندارد! مسلمن منظور این است که میانگین جامعه در زمینه ی داشتن غرور، شاید هم نشود که این چنین گفت و حوصله ی پرداختن به آن دیگری که همانا شاید نشود باشد را ندارم، خب من که حواسم هست، ولی شاید خواننده حواسش نبوده که چی می گفتم که اصلن به اینجا رسیدم و برای اینکه زحمت اسکرول کردن بهش ندم، صوبت از این بود که اگر از درد و عذاب ها بگذرم و بخواهم رجوع کنم به احساس... آنکه از همه سخت تر است، فشار بیشتری میاورد، خورد و متلاشی می کند و حتا از همان غرورِ آنچنانی که البت گاهی در بعضی موارد سرش به فلک کشیده را به قطره ای نا چیز بدل می کند، همو اون احساسِ سر بار بودن است! اینکه از پس خودت بر نیایی، خودت که خب نیازهای خودت، اینکه با خودت فکر کنی در اوج جوانی باید بشورندت، بپوشاننت و الخ
آنوقت است که دیگر غریبه و آشنا و محرم دل سرت نمی شود، نه اینکه سرت نشود، انگار که بگویم دلت نمی شود، اشک از کنار چشمانت سر می خورد و حتا ریش پرپشتت هم جلودارش نیست، همینطور می رود تا داخل گوشت و یک سری ها هم، همان هایی که می دانی از به قولی از اعماق ته ته وجودشان دوستت دارند، به محض دیدن نشتیِ چشمانت اشکشان جاری می شود.
می دانید؟ بگویید نع، مرا یاد یک نفر می اندازد و خب این شیرین است و وارد جزیات نشوم حالا، هر چه کردم که در رَوَم، دکترم پا نداد، گفت باید که جراحی شوی و خب حتمن با خودتان گویید پس تو پا دادی! ها بابا... :( اصلن این پارتش زا ول کن، ادامه نمی دهم، پشت گوش هام داغ می شود.
از این چند روز چیزی که حتمن در ذهنیتِ این حقیر بود که بنویسم اتفاقی بود که پنجشنبه شب افتاد، خب البته برای آن هایی که نمی دانند، اگر بخواهند که بدانند، سه شنبه رفتم بیمارستان و چارشنبه هم خب جراحی بود، سه شنبه صبح که رفتم همان دم درب آشنایی دیدم و بابا خنده اش گرفته بود و بعدن ابراز داشته بود که جدن تو هر قبرستونی رفیق داری و خواهرزاده ی گرام کیف می کرد از این موضوع، گر چه که دیپورت شدم آن صبح و گفتند تخت خالی نداریم و تحویل نگرفتند آنچنان و بعد که پرسیدند بیمه تان چیست؟ و فهمیدند بیمه مان چیست شمازه موبایل گرفتند و گفتند به محض خالی شدن تخت به اطلاعتان خواهیم رساند، چرا که انسان ها بیمه بینند! البته شاید برای آن ها که بیشتر مرا بشناسند سوال پیش بیاید، تو و آن بیمارستانِ پدرت و چطور که آخه اینطور؟ دکترش فرق می کرد، جراحی بسی سنگین بود، آنجا امکاناتش را نداشت و الخ، ظهر خوابیدم و پیرمردی درب و داغان هم اتاقی ام - آخ هم اتاقی - بود، طفلک نابودتر از آن بود که به نظر بیاید روزهای زیادی مهمان این دیار باشد، پنج پسر داشت که سه شنبه پسر کوچک سی و دو ساله ش همراهش بود، خیلی می خواست با ما گرم بگیرد ، نه اینکه ما عنِ خاصی باشیم ها، نع! یا هم صحبت می خواست یا که کلن به دنبال برقراری روابط اجتماعی این چنینی بود. گذشت و فردا صبحش نمی دانم مرا با چند واحد مرفین به مدت پنج ساعت فرستادند یک جایی مابین این دیار و ناکجاآباد، اینکه می گویم پنج ساعت، پنج ساعت فقط اندرونِ اتاق عمل بودم، بعدن که تا شب هم قیلی ویلی بودم و ناهوشیار و خب در آخر به آن هایی که قول داده بودم خبر دادم.
صبح که بود، همراه چهارشنبه شبِ پیرمرد خوش و بش های نامتعارف می کرد برایمان، وقتی رفت، داداشِ از جان بر کفم که این پنج شب را همه با من بود و کارهایی برایم کرد که خب اصلن انتظارش را نداشتم، حقا که برادری را در حقم تمام کرد، می گفت دو برادر، ینی بزرگترین و آن برادر چهارشنبه شب اول صبحی آمده اند و از پدرشان امضا گرفته اند که ارث را هوتوتو، این هم که خوش و بش می کند از سر این است که آیم عه گود گای، لبی یه وری کرده که یعنی به من و تو چه؟ شانه ای بالا انداخته بود که یعنی محض اطلاعت، پلکی بر هم گذاشته که یعنی می دونم چی می گی! و خاتمه یافته بود صحبتمان. پیرمرد همان شب اوضاعش بهم ریخت از سر همان بخش کلن بهم ریخت که نجاتش دهند، اما پرستاران زیباروی دیر رسیده بودند، به قول یکی از خودشان که می گفت بیمار رفت!!! بجمب!! بیمار رفت!!! دکترها را کد - که بنده توجیح نیستم یعنی چه اصطلاحن، ولی خب مفهومش حتا در همین متن هم مشخص است، یادش بخیر نگین، اگر بود حتمن خودش میامد برایم دقیق می گفت یعنی چه! ولی خب من حوصله ندارم بروم به یکی از آشناهایم حالا یک کاره بگویم که فلانی کد کردن کد کردن که می گویند یعنی چه؟ - کرده بودند و آن طفلک ها هم از اورژانس که هم کف بود سه طبقه پله را از سر پر بودن آسانسور دویده بودند و نفسشان گرفته بود، اعتراض داشتند اینکه خیلی دیر شده و کد کردن نداشته و کد کردن برای این کار نیست، - این ها رو من فقط می شنیدم، پرده ی بین دو تخت را کشیده بودند - شما که می دانید وقتی کد کنید ما چطور می آییم!! آخر چرا با ما این کار را می کنید؟ باز هم از همین بحث ها که دیگر ادامه ش را بردند بیرون، در گیر و دار همین بحث ها یکی از آن پرستار مهربان ها، همانی که پسر هم سن و سال منَش همین مشکل من را داشت، آمد پرده ی فی مابین را محکم تر کند که آروم ازش پرسیدم فوت شد؟ با لبخند مادرانه اش گفت نه، حالش خرابه، می برنش آی سی یو. منم پیش خودم گفتم باشد، به خیالت هنوز روی مورفینم یا چی؟ اما باز هم چند دقیقه بعد با اشاره ی سر پرسیدم که تموم؟ با چشماش گفت آره، بعد اضافه کرد پرستاره گفت بهت نگم، ولی دیگه من تو رو می شناسم، گفتم شناختن نمی خواهد بانو! می خواستی بهش بگی خر که نیست دیگر خب. آرامشم حفظ شده بود تا که از میونِ پرده ی کنار رفته بادی بگ را دیدم، به عزیز دلی، محض تاثیر ناگهانی اش گفتم پیرمرد بغل دستی مرد! انتظار داشتم بیشتر سعی در تغییر حال و هوایم کنند که خب نکردند.
می دانید؟ من جای زخم یا بهتر است بگویم جای جراحی دفعه ی قبل را هیچ وقت درست و حسابی ندیده بودم که خب طبیعیست! چه کسی می تواند کمرش را، آن هم نقطه ای که مهره ی سوم و چهارم ستون فقرات قرار دارند را با چشم غیر مسلح ببیند، هیچ وقت اندازه ی درست و حسابی اش دستم نبود، این بار اما، نه اینکه با چهار روز گذشتن از عملم جایش را دیده باشم، فقط می دانم خیلی بزرگ است، وقتی برای بار اول پرستاری پانسمانم را عوض می کرد و رد گاز استریلِ آغشته به بتادین را روی کمرم حس می کردم، یکی از چیزایی که از خاطرم گذشت این بود که خب اگر کسی دلش بخواهد یا که دلش هم نخواهد، دست خودش نباشد که به وقت کارهایی شیطنت آمیز ناخن های بلند لاک زده شان را که در نود درصد مواقع هم رنگ یا طرحش باب میل بنده نیست و شاید خواننده شاید با خود خطاب به من یا که اصلن کلن خطاب به من بگوید به تو چه که اصلن باب میلت باشد یا که نه!؟ که اصلن انگار یکی از شیطنت هایشان است ایشان و وقتی بنده نیستم لاک هایی می زنند که خوشم بیاید و به من فکر کنند و با خودشان بگویند اگر کامران بود از لاکم خوشش میومد، بعد هم بیایند برایم تعریف کنند. آره، اگر ناخن های ایشان بخواهد کمرمان را بخراشد، بفشارد یا آن کارهای دیگر ناخن های این جنس لطیف با کمر ما به اصطلاح نرها می کند، گیر کند چه؟ جر دهد چه؟ بدبختی این است که می دانم آن لحظه وقعی نمی نهم و بعدش هم حالش را ندارم که وقعی بنهم، به فنا بروم چه؟ می دانید؟ من خیلی می گم می دانید؟ به خودم مربوط است، خب؛ تا اینجای کار که رسیده ام شاید از هر ده هزار فعالیتم، یک دانه ش با فکر این بوده که اگر اینطور بشود و آن وقت آنطور بشود چه؟ اصلن آخرین بارش یادم نمی آید کی این بار را کردم، البته که این خطوط بالا که مثلش بود، خودش نبود، چون "اینطور"ش تمام شده و مانده "آنطورش"
می دانید؟ این روزها به من خیلی گفته اند آخی، همین خود شما، البته که شما، پسرها که آخی نمی گویند کلن! من که نمی گم، مگر قصد مرض باشد، آن هم به پسرکی همچون خودم لااقل!!! بهرحال روی سخنم با ناز دخترکانیست که اینجا را می خوانند، کمتر بگویید آخی، خب؟
می دانید؟ راستش را بخواهید می خواستم این پاراگراف را با راستش را بخوهید شروع کنم و وقتی نوشتم، بعدش گفتم بگذار این هم مثل قبلی ها باشد! آری، باتری گوشی ام رو به اتمام است، نه از سر فک زدنم درون اینجا که خب از سر خیلی چیزها، دیتیلزش مهم نیست و این خب کمپانیِ کودن و دوست داشتنیِ سونی هم کابل شارژرش را کوتاه می گیرد، شاید هم گداست! نمی دانم، بهرحال اینکه من می توانم شارژر را وصل کنم و همچنان موسیقی گوش دهم، ولی نمی توانم همچنان تایپ کنم، این است که مجبورم پستم را ببندم و ارسالش کنم. شما را هم راحت کنم و خلاص.
همین، ته ش این را هم بنویسم، چرا که دلم می خواهد.
دوشنبه، سی و هفت دقیقه ی بامداد، سیزدهم شهریور هزار و سیصد و نود یک

۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه

313

صدای گوشیم که در اومد از رو میز ورداشتمشو اسم طرفو نگاه کردم، سایلنتش کردم و دوباره گذاشتم سر جاش، یه خورده دیگه چراغش خاموش روشن شد تا اینکه قط شد.
دوباره زنگ خورد، بدون نگاه کردن سایلنت کردم، دوباره زنگ زد، نگا کردم، یکی دیگه بود، ورداشتم. تا گفتم سلام، گفت مرتیکه چرا گوشیتو ورنمی‌داری؟ گفتم تو جلسه‌م، گفت آره مرگ تو، صدا قل قل میاد، گفتم خو جلسه تو قهوه‌خونه‌س. گفت خیله خب زنگ بزن بعدن، کارت دارم، گفتم باشه، قط کرد.
گفت کامی اینو ببین، روزنامه رو نشون می‌داد، تیتر زده بود که پیرمرد هشتاد و سه ساله تو ابرکوه بچه‌دار شده. یه خنده‌ی تمسخرآمیزی کردم و گفتم بی خیال، بریم ادامه صوبتمون. گفت چطو شد آخه؟ گفتم مگه جوکشو نشنیدی؟ سه تایی با هم گفتن نه! گفتم خیلی معروف و قدیمیه که! اصن بینُله! چطور نشنیدین؟ می‌گه یارو پیرمرده رفت پیش دکترش با ذوق داشت از زن جوونش می‌گفت و از این که دوباره بچه‌دار شده. دکتره هم بهش گفت بذار یه داستانی رو برات تعریف کنم، یه روز شکارچی اول صبح توی تاریکی اومد بره شکار، وقتی خواست از خونه بره بیرون، به جای تفنگ چترشو ورداشت، تو جنگل یه پلنگ جلو راهش سبز شد، چترشو آورد بالا و شلیک کرد، صدای شلیک اومد و پلنگه مرد. پیرمرده گفت اما این امکان نداره. دکتره هم گفت هوووم. زدن زیر خنده، یکی از بچه‌ها گفت توام با این هوم گفتنت نمودی مارو، ولی جدن همینه، پیرمرده اگه عاقل باشه باس بره آزمایش دی‌ان‌ای، گفتم بگذریم، بریم سر صوبت خودمون... گوشیم دوباره زنگ خورد، سه تایی گفتن بهع.

واقعن چرا من این خزعبل رو نوشتم؟

۱۳۹۰ آبان ۳, سه‌شنبه

گودری

مث شوفری که رو حساب سرخوشی از تموم شدن قسطاش شب قبل به رفقاش سور داده و ته مونده‌ی حساب و جیب و همه رو خالی کرده، وقتی صب ساعت یازده با دل خوش الهی به امید تو گفته زده بیرون و دخل اون چن ساعتشو سر ظهر رفته باهاش ناهارو زده به بدن.
مث همون شوفره، وقتی از قهوه‌خونه میاد بیرون با فکر اینکه از امروز دیگه هر چی درارم صاف می‌ره تو جیبم، اما همین که می‌رسه به ماشین‌ش افسر سه سولاخ راهنمایی رانندگی دست می‌ذاره رو شونه‌ش که این ماشین مال شوماس؟ با ترس می‌گه بله جناب سروان، افسر می‌گه پلاکتو کندیم، باید تحویل بدی ماشینتو، اسقاطه! دیگه نمی‌شنوه و افسره‌ام حرفاشو که می‌زنه می‌ذاره می‌ره.
سوییچو می‌ندازه درو باز می‌کنه، سرشو می‌ذاره رو فرمون، یه چن دقه همونطوری می‌مونه، شرو می‌کنه ماشینو نگاه کردن، کیلومترشو شمردن، تو ذهنش بالا پایین می‌کنه که کی و کجا سر فلان کیلومتر بوده، تو چه حال و هوایی بوده، فکر می‌کنه وقتی باس بره تحویل بده ماشینو، چی‌شو برداره، چیاشو نگر داره، داشبوردشو چک می‌کنه ببینه چی داره توش، با خودش آخ آخ می‌کنه.

خیلی چیزای دیگه‌ام با خودش گفت، حالا من دیگه حوصله ندارم بگم وقتی می‌بینم اون تصور باحالی که تو ذهنم شکل گرفته بود رو نمتونم درس تریف کنم، اینه که فقط به آخ آخ گفتنش اکتفا کردم، اصن دیگه دلم نمی‌خواد ادامه‌ش بدم.

۱۳۹۰ شهریور ۲۴, پنجشنبه

پایتخت خاکستری

وقتی یه جایی می‌رم مث اصفهون، مشد، شهرای شمال، کلن هر طرف
بعدن که میام تو نت و می‌گم کجا بودم، رفقای تو نت میان می‌گن خو چرا نیومدی ببینیم همو؟ یه وقتا بعضیاشون از دستم شاکی که می‌شن هیچ، به قهر هم می‌کشه.
ولی تهرون اومدن این خاصیت رو نداره، آدم نمی‌تونه به اونایی که میان بگه چرا نیومدی همدیگه رو ببینیم؟
چون همه وقتی میان که کار دارن، یا حالا یه دلیلی که نمی‌شه وقتشونو گرفت.
حیف

۱۳۹۰ تیر ۲۷, دوشنبه

حتا یکی؟

مرد بهت زده بود به خاطر حرفایی که شنیده بود و از درست شنیدنشون مردد بود، ابروهاش رو به شکل هفت مانند خاصی نگه داشته بود، درموندگی از لرزش چشماش معلوم بود، هر کسی نمی‌دید. احتمالن فقط کسایی که بیشتر به خطوط صورتش آشنایی داشتن می‌دیدن.
مرد بیش از شصت سال سن داشت، کوله‌باری از تجربه بود، نزدیک به چهل سال تجربه‌ی زندگی مشترک داشت. تجربه‌ای که نداشت و دلش نمی‌خواست که داشته باشه کم آوردن بود، از موضع‌ش پایین اومدن بود، قبول اشتباه‌ش بود و... آخه مرد نزدیک به چهل سال تجربه دیکتاتوری تو فضای خونه‌ش رو داشت.
شاید از پسرهاش، خصوصن آخری، بیشتر انتظار رک گویی، یا به قول خودش بی حیایی و بی رگی داشت.
ولی انگار اصلن انتظار نداشت با همه‌ی حساسیتی که روی پدر مرحوم‌ش داشت، دخترش صاف توی چشماش نگاه کنه و بگه از پدربزرگ پدری‌ش حتا یک خاطره خوش نداره. حتا یکی! حتا یکی که لااقل لبخند روی لب‌هاش بیاره.
فردای اون روز مرد، نا امید، از نوه‌ی خودش خیلی آروم پرسیده بود تو از من خاطره خوب نداری؟
یادم میاد پسرک از جواب دادن طفره رفته بود.

۱۳۹۰ خرداد ۱۵, یکشنبه

این خرداد چرا اینطوری می‌کنه با ما؟

هم‌بازی بچگی بودیم.
بزرگ‌تر که شدیم بخاطر محرم و نامحرمی‌هایی که قرار بود رعایت بشه دیگه با هم نمی‌پریدیم، ولی تو خلوت بازم شیطنت‌های بین خودمون رو داشتیم.
گذشت...
چند سالی بود ندیده بودمش، تقریبن از همون دوران بلوغی که دخترا طی می‌کنن و بعضیاشون قیافه‌هاشون کلن عوض می‌شه و یه وقتا اساسی خوشگل‌تر می‌شن. تا همین عید که رفته بودیم خونه‌ی یکی از فامیلا و اونجا دیدمش، اولش که نشناختم، تا گفتن این فلانیه، همینطوری با چشمای گشاد شده از حیرت داشتم نگاش می‌کردم که داداشم به پام لگد زد، نگاش کردم، گفت مرتیکه دختره رو خوردی. گفتم چه برو تو گلویی شده! اون روز گذشت و بخاطر وجود سن بالاهای فامیل نشد هیچ حرفی زد یا حرکتی کرد تا چند روز بعدش که اومدن خونه‌مون بازدید... فهمیدم شریف قبول شده و از بابام تو همون نیم ساعتی که اونجا نشسته قول گرفته که براش آزمایشگاه جور کنه و ... برگشتم بهش گفتم من دور و برم آدمِ خوشگل یا آدمِ باهوش زیاد دیدم، ولی آدمی ندیدم که هم خوشگل باشه و هم باهوش. جمع یه خورده خندید، گفت یعنی من باهوشم و خوشگل نیستم یا برعکسش؟ گفتم نه دیگه، تو هم خوشگلی هم باهوشی، گفت پس چی؟ گفتم آدم نیستی. این دفه نشیمن از خنده منفجر شد. نتونست جوابی بهم بده...
امروز بعد نهار هنوز نشسته بودیم پشت میز به چرت و پرت گفتن و خندیدن که گوشی بابام زنگ خورد و رفت اون طرف صحبت کردن، داشت راه می‌رفت و میومد اینور که همه از قیافه‌ش فهمیدن اتفاقی افتاده و ساکت شدن، دستش که گوشی رو گرفته بود می‌لرزید، تون صداش که همیشه بالاتر از حد معمولیه خیلی آروم شده بود، چند بار با حال داغونش گفت انا لله و انا اليه راجعون و وقتی قطع کرد، گفت سحر، سحر دخترِ...
لعنتی‌ها رانندگی‌های تخمی‌تون رو بذارین واسه خیابون خلوت این شهر لعنتی، نه جاده قم به این شلوغی تو روز پونزدهم خرداد.
غیر از سحر یکی دیگه‌شون هم رفت، یه مرد که پدر دو بچه بود، همسرش بی پدر بزرگ شده و حالا دو تا بچه‌هاشم مث خودش شدن... :|

۱۳۹۰ فروردین ۲۶, جمعه

یکی از آشناها ویاگرا خورده، مرده!!

مرده؟ نه! البته یه جورایی به نظر من مرده بود راحت‌تر بود!
تاریخ گذشته بوده، خاک تو سر یه نگاه ننداخته بهش، همینطوری داده بالا...
یه هفته سیخ مونده، از درد بردنش بیمارستان، هیچ دوا درمونی اثر نکرده، از بیخ بریدنش.
حالا فکر کن تو اون لحظات کادر بیمارستان و خود خونواده‌ش(حتا) از خنده داشتن تلف می‌شدن!!
چشاتونو باز کنید خوب!

۱۳۸۹ اسفند ۲, دوشنبه

گودر کف خیابون

بعد یه ساعتی که تو شهر چرخ زدیم و از وضعیت زندگی، کار و بچه‌هاش نالید.
گفت: ای بابا! دادا ما که بچه بودیم هی بابا ننه‌مون می‌زدن تو سرمون که بچه‌های مردم فلان بچه‌های مردم بهمان، بچه‌های مردم کوفت، بچه‌های مردم درد، بچه‌های مردم زهرمار... حالا هم که گنده شدیم، بچه‌مون از راه می‌رسه می‌گه بابا مامانای مردم فلان کارو می‌کنن براشون، بهمان کارو می‌کنن براشون... اِاِاِ! بشکنه این دست که نمک نداره، ریدم تو روح این مردم که اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم...
سر چهارراه که رسیدیم، پشت چراغ نگه داشت و نگام کرد، ابروشو داد بالا "کره‌خر چار ساعته دارم درددل می‌کنم واست، اونوقت نیشتو واسه من باز می‌کنی؟"، "می‌گم که تو احیانن گودری نیستی؟"، "گوگل ریدر؟ نه بابا، وقتشو ندارم!"، "هوم..."

۱۳۸۹ دی ۲۹, چهارشنبه

گدایان پشت میزی

همین چند وقت پیش بود که یه میز می‌ذاشتن اینور ونک و یکی اونور، یه زن چادری می‌نشست پشت هر کدوم، جلوشون هم دو تا صندوق بود و روش نوشته بود "کمک به سیل زدگان پاکستانی"
همین فرداست که بخاطر زلزله‌ی امشب دوباره میز بچینن، صندوق بذارن، سیل‌ش رو خط بزنن، بنویسن "کمک به زلزله زدگان پاکستانی"
پیشنهاد می‌دم کلا بی‌خیال این موارد شن، خودشونم سر هر مسئله‌ای خسته نکنن و بنویسن "کمک به خدا زدگان پاکستانی"

۱۳۸۹ آذر ۲۰, شنبه

سال‌های دور شاید...

می‌دونی پسرم/دخترم؟
یه زمانی یه دونه‌های سفیدِ خنکی از آسمون میومد پایین، بهش می‌گفتیم برف...
اینکه دارم برات می‌گم مال اون سال‌هاست که صبح و ظهر آسمون آبی بود و سوز میومد، جالبیش اینجا بود که عصر وقتی ابرا میومدن تو آسمون دیگه از سوز خبری نبود و شب که به آسمون نگاه می‌کردی، می‌دیدی آسمون قرمز شده، بعد اگه حواست به این چیزا جمع بود، می‌تونستی به اونی که پیشته بگی هی فلانی، آسمون قرمز شده! بوی برف میاد...
صبح که از خواب پا می‌شدیم، می‌دیدیم همه جا سفید شده و همچنان هم برف می‌باره و از توی کوچه هم صدای اونایی که زودتر بیدار شدن میاد که رفتن برف بازی و اکثرا هم توی همون حوالی صدای پیکان‌های خسته‌ی بی زنجیر چرخ که روی برف و یخ لیز می‌خوردن و کون‌شون اینور اونور می‌شد میومد...
تو که ندیدی اینها رو، خیلی راحت‌تری! آخ که صدای خرپ‌خرپ راه رفتن روی برف چقدر به آدم حال می‌داد، دلم حتی واسه زنجیر چرخ بستن هم تنگ شده! می‌دونی؟ اون زمان‌ها بارون که میومد همه وحشت نمی‌کردن، کسی از ریختن سم و اسید روی سرِش ترس نداشت! اون موقع‌ها یه دیوونه‌هایی مث من تازه هوس می‌کردن بزنن برن بیرون و واسه خودشون چند ساعت قدم بزنن، یه سریا هم همین کارو می‌کردن ولی با چتر بودن رو ترجیح می‌دادن! تو اصلا چه می‌دونی هوای دو نفره چیه! حتی نمی‌تونی درک کنی وقتی هوا دو نفره باشه و تو تک نفر چه حال و هوایی داره...
یه شب‌هایی رو یادم میاد که وقتی برف بارشش طولانی شده بود و شهر سفیدپوش شده بود، شبا می‌زدیم بیرون، تو یه ارتفاع بلندی که وایمیسادی انگار که از همه جای شهر نور می‌زنه بیرون، همه جا روشن بود، سفیدیِ برف همه جا رو روشن می‌کرد...
هـِــــی بابا، بی‌خیال! دلم کلی هوایی شد...

۱۳۸۹ آبان ۱۷, دوشنبه

تحقیقا فقط همین یکی مونده بود!

سر شب از پله‌های آ.اس.پ میومدم بالا، می‌خواستم برم اون طرف خیابون که یه ماشین جلو پام نگه داشت، شیشه‌ی سمت شاگرد پایین کشیده شد، منم که ساده، فکر کردم می‌خوان آدرس بپرسن! رفتم طرفش، دو تا دختر بودن...
دخترک نه گذاشت و نه برداشت، با نیش تا پسِ گردن باز، گفت "چطوری هلـــو؟"
فجیع جا خوردم! تو اون لحظه اصلا انتظار یه همچین تیکه پرونی‌ای به خودم رو نداشتم و مسلما تا حالا نشده که به مخیله‌م راه پیدا کنه کسی به چشم هلو منو نگاه کنه! فکر کردم چه جواب دندون شکنی می‌تونم بدم که روشون کم بشه، غافل از اینکه نیشم عینهو گاو مش حسن باز شده بود، دخترا تو همون حالت نگام می‌کردن و نخودی می‌خندیدن، گفتم "از رفقا شنیده بودم 206 مشکی پاخورش خوبه‌ها! ولی دیگه نه در حد و اندازه‌های هلویی مث من! من کمتر از پیکان جوات آلبالویی سوار نمی‌شم"، خنده‌شون قهقهه شد، اونی که پشت فرمون بود، گفت "حالا این یه بار رو کوتاه بیا، با ما فقیر فقرا بساز، بیا برسونیمت... کجا می‌ری جیگر؟"، با خودم می‌گفتم اینا دیگه یا خیلی شارلاتانن که اومدن منو تور کنن، یا انقدر گاگولن که هیچ زپرتیِ دیگه‌ای گیرشون نیومده "اول اینکه نمی‌رم، دارم برمی‌گردم! دوم همون هلو بهتره، من روی جیگر حساسم! تو رو خدا بهم اینطوری نگو"، جمله‌ی آخر رو با ابرو کج کردن و پلک زدن گفتم، دختر سمت شاگرد لپم رو گرفت "بهت نمی‌خوره حاضر جواب و شیطون باشی!"، دستشو پس زدم و تا اومدم جوابش رو بدم، ادامه داد "جووون... عجب لپی داری!"، نتونستم جلو خودمو بگیرم، زدم زیر خنده!
کیکی که توی دستم بود رو نشون دادم، گفتم "ننه‌م الان چشمش به دره تا پسر سر به زیر و سر به راهش برگرده خونه، تو مجتمع هلو و پرتغال خونی زیاده، می‌تونین تست کنین..."، "خوب ما تو رو نشون کردیم دیگه!"، بیشتر از این حوصله‌شون رو نداشتم، مسلما من که آدمش نبودم تا سوار اون ماشین بشم، سوار هم که می‌شدم فکر کنم اگر به صبح می‌رسیدم، چندان با اوضاع روبراهی نمی‌تونستم برگردم سر زندگیِ شاهکارم، بهونه‌ها رو ردیف کردم و خداحافظی کردم...
به مسیر گذرشون که نگاه می‌کردم، با خودم گفتم اینجا تهران است (4)

پ. ن برای یه نفر: اینکه تهران پر از کثافته، تقصیر من نیست که بعضیا چه برخوردی دارن!
چه این برخورد 4-5دقیقه‌ای، چه اون برخورد 4-5دقیقه‌ای، اگه تقصیر منه، بگو تا یه تجدید نظری داشته باشم خوب...

۱۳۸۹ آبان ۵, چهارشنبه

نظامِ آموزشِ کذایی

سه هفته قبل:
- سعید!!!
- بله خانوم؟
- 28تا غلط توی یک صفحه دیکته؟ این چه وضع‌شه؟
- خانوم اجازه؟ آخه دایی‌مون بهمون دیکته گفته!
- چه ربطی داره؟ چه فرقی می‌کنه؟
- آخه دایی‌مون از توی فرهنگ معین بهم دیکته گفت!
- به بچه‌ی دوم دبستان از تو معین دیکته می‌گن؟ بگو دایی‌ت از توی کتاب خودتون دیکته بگه.
- چشم خانوم!

دو هفته قبل:
- سعید!!!
- بله خانوم؟
- دو صفحه دیکته نوشتی، هیچی غلط نداری؟
- خانوم اجازه؟ آخه دایی‌مون بهمون دیکته گفته!
- چه ربطی داره؟ چه فرقی می‌کنه؟
- آخه از توی کتاب خودمون گفت، خوب من همه رو بلدم...
- بگو دایی‌ت سخت‌تر دیکته بگه، یه خورده هم از خودش کلمه بگه.
- چشم خانوم!

هفته‌ی قبل:
- سعید جان!
- بله خانوم!!!!؟
- این دفعه فقط 2-3تا تشدید غلط داری، آفرین! کی بهت دیکته گفته عزیزم؟
- خانوم اجازه؟ همون دایی‌مون!
- تو مگه خودت مامان بابا نداری که همه‌ش دایی‌ت بهت دیکته می‌گه؟
- چرا خانوم! منتها با دایی‌مون وقتی دیکته می‌گه کلی می‌خندیم.
- به این دایی‌ت بگو هفته‌ی دیگه بیاد مدرسه!
- خانوم، دایی‌مون نمیاد!
- واسه چی؟
- خوب می‌شناسیمش دیگه...

پ. ن: اینم نتیجه‌ی اینکه واسه‌ی خواهرزاده‌ت فقط 2-3 تا دیکته بگی!

۱۳۸۹ آبان ۴, سه‌شنبه

اینجا تهران است (3)

جریان پست قبلی مربوط به همین یکشنبه‌ی دومِ آبان بود، بعد از اینکه راجع بهش با یه نفر صحبت کردم، یاد یه قضیه‌ی دیگه‌ای افتادم، مربوط به چند وقت قبل...

سر شب بود، می‌خواستم از میرداماد برم ونک، ولی انقدر ماشین گیرم نیومده بود که کنار جدول وسط بلوار پیاده راه افتاده بودم تا اینکه بالاخره سوار یه پراید شدم، دختری که عقب نشسته بود، با وجود اینکه یه پسر زمخت سمت چپش بود پیاده نشد و خودش وسط ماشین نشست، هر چند که اکثرا پیاده می‌شن...
بعد از چند دقیقه دوزاریم افتاد پسری که اون سمت نشسته، کرم داره و تنش خارش افتاده، دختر بیچاره مدام سعی می‌کرد خودش رو جمع‌تر کنه، منم که فهمیده بودم خودم رو به خاطر حال دخترک این طرف بیشتر مچاله می‌کردم، ترافیک خیلی سنگین بود، هر جور حساب می‌کردی لااقل نیم ساعت دیگه توی ماشین بودیم... طفلک تقریبا دیگه به من کاملا چسبیده بود، اما انگار خیالش از منی که منظوری نداشتم راحت‌تر بود تا اینکه حتی پای اون به پاش بخوره، با وجود اینکه کیفش رو گذاشته بود بین‌شون مردک بی‌خیال نمی‌شد! انقدر صورتش به من نزدیک شده بود که صدای نفس‌هاش رو می‌شنیدم، نگام کرد، خواهش و درموندگی توی صورتش موج می‌زد، آروم گفتم "با کیف بزن تو صورتش!"، ابروهاش رفت بالا!
پسره دوباره کیف طلقی‌ش از دستش افتاد که مسلما هر بار به عمد بود تا به پای دخترک دستی بکشه، وقتی دوباره دست دراز کرد تا برداره، حرفم رو گوش کرد و کیفش رو چنان کوبید تو صورت پسره که آخ‌ش کل ماشین رو پر کرد، دختره ترسیده بود، من کیف کرده بودم، نگام می‌کرد، بهش خندیدم و بعد خم شدم و زل زدم تو چشمای پسره، دهن‌ش رو باز کرد حرف بزنه، ولی هیچی نگفت! داشتم با چشمام براش خط و نشون می‌کشیدم، راننده با اینکه سرعت ماشین به خاطر ترافیک خیلی پایین بود، جوری زد رو ترمز که همه خم شدیم جلو، یارو رو پیاده کرد... وقتی رسیدیم ونک ازم کرایه نگرفت، گفت "مرامتو عشقه" و رفت... دخترک مونده بود پیش من و انگار می‌خواست یه چیزی بگه، تشکری کنه، ولی حرفش نمیومد، فقط لباش به یه لبخندِ کمرنگ مدام باز و بسته می‌شد! بعد از 4-5دقیقه آروم گفت "مرسی"، گفتم "خواهش! کاری نکردم" و راه افتادم سمت ترمینال تاکسی‌ها...