‏نمایش پست‌ها با برچسب دِ بیا. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب دِ بیا. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آبان ۱۶, جمعه

548

همه گذاشتن گذاشتن گذاشتن.
رفتنشون رو گذاشتن واسه پاييز.
به قول حبيبِ چهرازى پاييز چرا هيچ كى بر نمى گرده؟
حالم اصلن خوش نيست.
فقط هر كس بم بگه خوبى؟ مى گم آره، خوبم.
از خوشى از سر كتف هام داره بال در مياد اصن...
برم باقى غرامو اون ور بزنم.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

۱۳۸۹ دی ۷, سه‌شنبه

توضیح یا توجیه یا شاید هم سفسطه

کمی به دور از رعایت موازین اخلاقی

پریشب یکی از دوستام به خاطر اینکه تو مسنجر یه سند تو آل فرستادم با این مضمون
Doustane aziz tu fb message to all mizanin, babaie ma ro dar avordin, inboxemun be fana raft, hala khar madaremun hichi...  :D ye new message bezanin, unja benevisin javabe tarafo bedin, ei ghorbunetun beram kolan man :D (S2A friends) ghabele tavajohe bazia khosusan :-"
از دستم ناراحت شد، گفت ازت انتظار نداشتم کامی.. چند بار اسمت رو نگاه کردم تا مطمئن شدم خودتی..تو گفتی خوار و مادر..چرا اصلا باید اینطوری می‌گفتی... خلاصه اینکه فکر نمی‌کرده حتی یک کلمه خارج از ادب از دهن من بیرون بیاد، خواستم براش توضیح بدم که چرا... گفت توجیه نکنم، خراب‌ترش نکنم، بی‌خیال شم، هر دوتامون می‌دونیم که من چی گفتم و ...
دوست عزیزم که فقط از طریق نت منو می‌شناسی(حالا هر چقدر هم طولانی مدت)، رفیق خوب من که یک بار هم عصبانی شدن من رو ندیدی، کلافه بودن و قاطی کردن‌هام رو ندیدی، مهشید عزیز(خدایت برای همسر و خانوادت نگه داره) نمی‌خوام خودم رو پایین بیارم یا به قولی شکست نفسی کنم تا قضیه رو به قول خودت توجیه کنم! ولی آدمی خودش رو که بهتر از هر کس می‌شناسه، نه؟ من هر چه خانواده‌م دارای فرهنگ و تربیت و غیره‌ست، من اولشون یه بی دارم، اینو همیشه همه جا گفتم که اگه پاش بیافت‍ـ... نمی‌دونم مثل قبلاها هنوزم اینجا رو می‌خونی یا نه! اما غیر از اینه که اگر قرار باشه من انتظار همه رو برآورده کنم، دیگه به انتظاراتم از خودم نمی‌رسم؟ غیر از اینه که اگه برای دیگران باشم دیگه خودم نیستم؟ غیر از اینه که خودسانسوری آدم رو فنا می‌ده؟ من از اوناش نبودم و نیستم که همیشه و حتی تو محیط وب مدعی فرهنگن و خرهای سرزمین مادری رو تلف کردن و همه کس رو می‌شورن و می‌ذارن کنار با ادعای فرهنگ ایرانی‌شون، ولی وقتی برای خودشون پیش میاد تو خیابون آب و اجداد طرف دعواشون رو میارن جلوی چشماش... نه! من از اوناشم که می‌گم بستگی به حالم داره، وقتاییش هم که آروم آرومم لااقل شستم یا انگشت وسطم رو به طرفم حواله می‌دم... وقتایی هم که اعصاب و روانم پاکه هم با حنجره‌ی شش دنگی که از خانواده‌ی پدری به ارث بردم داد و فریاد راه می‌ندازم! هر کس یه مدله، از قدیم تا بحال هر بار که کسی بهم بی احترامی کرده و جوابش رو ندادم و افه‌ی جواب ابلهان خاموشی‌ست رو به خودم گرفتم، یه ساعت بعد پشیمون بودم که کاش خودم هم جواب دندون شکنی می‌دادم بهش تا خالی شم!
حالا من همه‌ی اینا رو نگفتم که چیزی یا کسی(خودم) رو ثابت کنم! یا بخوام به اینی که هستم بنازم یا افتخار کنم یا هر چی...
اینا رو فقط گفتم که بگم اینکه در هر موقعیتی آدم چطور و چگونه حرف بزنه و دونستن اینکه کجا چی بگه، ربط به شخصیت آدم‌ها داره! شاید اگر من تربیت ذاتی داشتم، سبک حرف زدنم اینی نبود که الان هست، ولی خوب دونستن اینکه کجا چی بگم خیلی توفیر داره، همینطوری می‌شه که بعد از تمام این مدتی که منو می‌شناسی یک کلمه‌ی ناشایست از من نشنیدی، به اندازه کافی گفتم دیگه! نتیجه گیری نمی‌خواد حرفام...

تا چند ماه پیش با یه اکیپ پنج نفره از دوستام، اعضای فوق‌العاده فعال صفحه‌ی فحش‌های فارسی تو فیسبوک بودیم، شعری که پایین پست گذاشتم آرش واسه‌ی وصف حال خودمون پنج تا گفت، اسم من تو بیت دوم آورده شده و اسم بقیه هم بولد شده! البته الان که به این لینک بری یک صفحه‌ی مزخرف بیشتر نمی‌بینی... اینو فقط گذاشتم که بگم من همینم، علاقه‌ای به عوض شدن ندارم، لطفا کسی عوض شدن رو با پیشرفت قاطی نکنه!

روح آدم به ادب صیقل و مینا نشود.............هر مزلف پسری آلت سینا نشود (سینا روح)
آن که کامی نگرفته‌ست ز فحش ناموس........شاد و خرم‌دل و مستانه و شیدا نشود (کامران خرم‌دل)
چون سپوزد همه‌ی راست دلان را گردون.....زیر دل راست کن این قصه هویدا نشود
گشته شیرین همه جایی و خدا را فرهاد........جاکشی پیشه کند، مست تماشا نشود (فرهاد کثیری)
حامدان جمله برفتند به جز عن باقی............نیست، امید که او چون همه رسوا نشود (حامد آباقی)
شجره نامه‌ی ما هم رده‌ی آلت ماست...........نکنی راست، پدر جد تو پیدا نشود
از خم زلف تو آموخت به رندی آرش..........تا کسی تا نشود، مقعد او وا نشود (آرش فرحبخش)

۱۳۸۹ آذر ۲۰, شنبه

سال‌های دور شاید...

می‌دونی پسرم/دخترم؟
یه زمانی یه دونه‌های سفیدِ خنکی از آسمون میومد پایین، بهش می‌گفتیم برف...
اینکه دارم برات می‌گم مال اون سال‌هاست که صبح و ظهر آسمون آبی بود و سوز میومد، جالبیش اینجا بود که عصر وقتی ابرا میومدن تو آسمون دیگه از سوز خبری نبود و شب که به آسمون نگاه می‌کردی، می‌دیدی آسمون قرمز شده، بعد اگه حواست به این چیزا جمع بود، می‌تونستی به اونی که پیشته بگی هی فلانی، آسمون قرمز شده! بوی برف میاد...
صبح که از خواب پا می‌شدیم، می‌دیدیم همه جا سفید شده و همچنان هم برف می‌باره و از توی کوچه هم صدای اونایی که زودتر بیدار شدن میاد که رفتن برف بازی و اکثرا هم توی همون حوالی صدای پیکان‌های خسته‌ی بی زنجیر چرخ که روی برف و یخ لیز می‌خوردن و کون‌شون اینور اونور می‌شد میومد...
تو که ندیدی اینها رو، خیلی راحت‌تری! آخ که صدای خرپ‌خرپ راه رفتن روی برف چقدر به آدم حال می‌داد، دلم حتی واسه زنجیر چرخ بستن هم تنگ شده! می‌دونی؟ اون زمان‌ها بارون که میومد همه وحشت نمی‌کردن، کسی از ریختن سم و اسید روی سرِش ترس نداشت! اون موقع‌ها یه دیوونه‌هایی مث من تازه هوس می‌کردن بزنن برن بیرون و واسه خودشون چند ساعت قدم بزنن، یه سریا هم همین کارو می‌کردن ولی با چتر بودن رو ترجیح می‌دادن! تو اصلا چه می‌دونی هوای دو نفره چیه! حتی نمی‌تونی درک کنی وقتی هوا دو نفره باشه و تو تک نفر چه حال و هوایی داره...
یه شب‌هایی رو یادم میاد که وقتی برف بارشش طولانی شده بود و شهر سفیدپوش شده بود، شبا می‌زدیم بیرون، تو یه ارتفاع بلندی که وایمیسادی انگار که از همه جای شهر نور می‌زنه بیرون، همه جا روشن بود، سفیدیِ برف همه جا رو روشن می‌کرد...
هـِــــی بابا، بی‌خیال! دلم کلی هوایی شد...

۱۳۸۹ آبان ۱۴, جمعه

یه همچین خانواده‌ای دارم من

هر وقت دستم رو می‌برم طرف قفس قناری، شروع می‌کنه با دستم بازی کردن و سر و صدا کردن، چند شب پیش وقتی بابا خواست باهاش بازی کنه، هر بار فقط پرید اون طرف قفس و بهش بی‌محلی کرد، حالش گرفته شد...
خواهرم بهش گفت: "غصه نخور بابا! پرنده‌‌ها کرم‌خوارن، این(یعنی من) که دست‌شو می‌بره طرف قفس بوی کرم رو توی وجودش حس می‌کنه، میاد طرفش، شما کرم نداری، نمیاد طرفت..."

۱۳۸۹ مهر ۲۹, پنجشنبه

ای بسوزه پدرِ پدر سوخته‌ی تجربه

گاهی پیش میاد یکی از اعتیاد(به عنوان مثال) می‌گه، از بدبختی‌ها و عواقبش، سختی‌های دوران ترک، نگاه افراد جامعه و باقی مسائل!
فقط رو حساب اینکه مطالعاتی در این زمینه داشته!
حالا به پایان صحبت‌هاش رسیده و فکر می‌کنه حسابی تحت تاثیرت قرار داده و تو رو به "هی هی" گفتن واداشته و منتظره یه "هی روزگار" هم بگی، ولی در نهایت شگفتیِ اون، تو بگی "هی هی هی! ای بسوزه پدر تجربه!"
و اوج لذت وقتیه که طرف مجالی برای توضیح پیدا نکنه! اگه تا حالا تجربه نداشتین، حتما امتحان کنید!

اما هرگز به این گونه لذت‌ها دل نبندید و عادت نکنید که یه وقتی دست غیب بدجوری می‌ذاره تو کاسه‌تون، به عنوان مثال یه وقتی در جمع خونواده و حتی چند تن از فامیل صحبت از مسئله‌ای همچون سex که می‌شود و نوبت به سخنرانی‌های شما در این زمینه رسیده و همه رو حسابی تحت تاثیر صحبتاتون قرار دادین و شگفت زده کردین که ناگهان در پایان صحبت‌هاتون خودتون به "هی هی" گفتن می‌افتین و می‌گین "ای بسوزه پدر تجربه!"
اون وقته که چشما چهارتا می‌شه! اوج جسارت و حماقت و بلاهت رو در آنِ واحد تجربه می‌کنی و ... باقیش قابل پیش‌بینیه!

در آخر برای خنده‌ی عموم هم که شده میای جزو خاطرات بلاگت می‌نویسیش!

۱۳۸۹ مرداد ۱۰, یکشنبه

جی‌جی زاده و گدا

- شیشه رو بکش بالا!
- چرا؟ گرمه!
- گوش بده... نگاه کن! حالا باید چهار ساعت با این سیریش کل کل کنیم...
- کی؟

دستش رو آورده تو "جوون یه کمکی به من می‌کنی؟"
یه خورده نیگا نیگاش می‌کنم "همچین می‌گی جوون، انگار خودت پیرمردی، داری می‌میری!"
قیافه‌ش بیشتر حالت بدبختی به خودش می‌گیره "من علیلم، ذلیلم، بیچاره‌ام..."
- بی‌خیال با، هزارتا دیگه هم که بشمری یه قرون بهت نمی‌دم.
- تو رو خدا!
- این همه ماشین، برو سراغ یکی دیگه باباجون، نداریم.
- چه فرقی داره؟
چپ‌چپ نگاش می‌کنم، یه نگاه به بابام می‌کنم، به من می‌خنده که دارم با گدائه کل‌کل می‌کنم "عجب رویی داری تو یکی! برو پی کارت بینم!"
چهره‌ش رو می‌کشه تو هم "پس چهار ساعته منو علاف کردی؟"
- چهار ساعت!!؟
- آره دیگه، انقدر که تو منو علاف کردی، اگه رفته بودم دم دو تا ماشین دیگه، دو تا 500تومنی گذاشته بودن کف دستم.
از حرص خنده‌م می‌گیره "از هر چندتا ماشین دو تا 500تومنی می‌گیری؟"
- هر 3-4 تا!
یه نگاه به بقیه که تو ماشین بودن انداختم "هر روز از جاده چالوس چندتا ماشین عبور می‌کنه؟"
- حالا نمی‌خوای هیچی بدی؟
از بس پسرک رو داره، می‌زنم زیر خنده "حالا اول بگو ببینم، سر قفلی اینجا چنده؟ مزنه‌ی بازار چطوریاس؟"
مثل شصت تیر دوید!
همونطور که رفتنشو نگاه می‌کردم "این که تا الان داشت شَل می‌زد..."

۱۳۸۹ تیر ۳۰, چهارشنبه

بلـــــــــه

- من حافظه‌ی ضعیفی دارم، آلزایمر دارم!
- آهان‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن‌ن
- چقد آهانت کش‌دار بود؟
- خوب میزان فهمم کش‌دار بود
- wow! الان ممکنه کمی بیشتر توضیح بدی؟
- یعنی کاملا متوجه شدم
...
پ. ن: :دی

۱۳۸۹ تیر ۱۸, جمعه

نه فقط اینجا ایرانه...

پنج‌شنبه هفته‌ی پیش برای بیرون رفتن به هر دری زدم، کسی یافت نشد. بعضی هم که یافت شدن، با دیگری زدن بیرون...
خلاصه انقدر حوصله‌م سر رفته بود که تنهایی زدم بیرون!
رفتم خونه‌ی رفیقم تا با هم بریم، اومد دم در؛ خاله‌ش و چندتای دیگه مهمون اون شب خونه‌شون بودن!
همونطور که وایساده بودیم به صحبت کردن، خاله‌ش اینا رسیدن.
دخترخاله‌ی شفیقش اومد سلام و احوالپرسی و اینا...
بعد از اینکه همه‌شون رفتن داخل، منم راه افتادم، واسه خودم رفتم.

حالا رفیقم دیروز منو تو خیابون دیده، با خنده اومده طرفم و می‌گه "کامران دهنت سرویس! کلی جلو دخترخاله‌م ضایع شدم."
با خنده می‌گم "واسه چی؟ اصلا به من چه!؟"
- چرا اون روز باهاش دست ندادی؟
چپ‌چپ نگاش می‌کنم و می‌گم "اولا که اینجا ایرانه! دوم اینکه اگه دخترخاله‌ت خیلی بهش برخورده، بگو بره 2تا کتاب آداب و رسوم معاشرت بخونه، بگو بین‌المللش رو هم بخونه! اون‌وقت می‌فهمه که اونی که باید اول دستش رو دراز کنه دختره، نه پسر! بعدش هم بگو همیشه اونی که بزرگتره دستش رو دراز می‌کنه، نه کوچیکتر..."
- اگه جرات داری جلو خودش هم قسمت آخرش رو بگو!
دوباره نیشم باز می‌شه "مگه سنش از من کمتره؟"
- نه! ولی خوب دختره دیگه...
- بلــــــــه!

۱۳۸۹ تیر ۳, پنجشنبه

شب زفاف، رو سنگ‌فرش

یکی دو سال پیش، خونه‌ی رفیقم در حال بازی کردن شطرنج، نرد یا چیز دیگه‌ای بودیم.
من، رفیقم و باباش نشسته بودیم و همونطور که بازی می‌کردیم و کنار بساط روی زمین ولو شده بودیم، صحبت‌های مختلفی هم پیش میومد...
همین میون بود که گفتم: ای تو روح‌شون! آخه کدوم خری برگشته گفته که اگه پسرا برن خدمت مرد می‌شن یا چه می‌دونم آدم می‌شن و از این مزخرفات؟
- خوب حالا مگه چی شده؟
- دوباره دیشب روی این تخت‌های یه لا پتوی پادگان خوابیدم، له شدم! کمرم داغون شده.
- شماها هنوز بچه‌این! نمی‌فهمین! شاید مرد نشین و البته مسلما آدم که نمی‌شین! ولی یه چیزایی یاد می‌گیرین که الان که نمی‌فهمین هیچ، شاید بعدا هم اصلا نفهمین که قضیه از کجا آب می‌خوره!
- آخه مثلا چی!؟ یه حرفایی می‌زنیا!
- می‌خوای نمونه‌ش رو برات بگم؟ مثلا همین روی این تختای سفت خوابیدن، کلی به درد زندگی مشترک آینده‌ت می‌خوره!
من و رفیقم ابروهامون رفته بود بالا و با تعجب به باباش نگاه می‌کردیم و هر دو منتظر بودیم تا ادامه بده...
اون هم با نیش باز ادامه داد: ببین پسرم، صددرصد تو زندگی زناشوییت، یه وقتایی یه مسائلی پیش میاد که خانومت توی تخت راهت نمی‌ده! تو توی خونه و زندگی‌ت دیکتاتور مطلق هم که باشی، هیچ غلطی در رابطه با حکومت مطلق زن‌ها بر اتاق خواب نمی‌تونی بکنی!
ما هم که شدیدا مشتاق شنیدن شده بودیم و در همون حال بلند بلند می‌خندیدیم، هی پشت سر هم گفتیم خوب! خوب!
- اگه یه وقتی یه همچین مسئله‌ای پیش بیاد و زنت تو اتاق راه‌ت نده! خوب باید دم در اتاق روی سنگا بخوابی دیگه، سفت و سخت و سرد، مثل تختای پادگان...
- خوب مگه کاناپه رو از آدم گرفتن؟ تازه اگه آدم تخت سفری نداشته باشه!
- می‌گم نمی‌فهمین، پس نگو چرا!
- خوب شما بگو بفهمیم!
- اول از همه اینکه آخه بدبخت اگه بری رو کاناپه بخوابی که شب بعدی هم باید رو همون کاناپه بخوابی!
و ادامه‌ی خنده...
- البته یه چیزی هم هستا! اگه زنت دوستت نداشته باشه یا تو دوستش نداشته باشی، دلیلی نداره رو سنگا بخوابی. حتی اگه وضعیت خراب‌تر بود، می‌تونی از خونه هم بزنی بیرون. ما مواردی رو در نظر می‌گیریم که شما همدیگه رو دوست دارین، حالا مثلا به هر دلیلی که اون شب پیش اومده خانومت راه نداده‌ت!
- خــــوب!
- وقتی که شرایط اینطوری باشه! من بهت قول می‌دم که نیمه‌های شب خانومت از اتاقش میاد بیرون تا تو رو چک کنه و ببینه تو چه وضعیتی هستی! اول از همه وقتی ببینه تو دم در رو سنگ‌ها خوابیدی، ممکنه همون موقع دلش به رحم بیاد، بیدارت کنه و دعوتت کنه که بری سر جات بخوابی که این موقع‌ها هم معمولا فقط به یه خوابیدن ساده قضیه تموم نمی‌شه! می‌دونی چی می‌گم که! مگه نه؟
- آره عزیزم، می‌دونم چی می‌گی...
- خوشم میاد خوب می‌گیری! تو حالت دوم، اگه کمتر دل‌رحم باشه، برات پتو و متکا میاره. تو این حالت تو اگه از اون قشر مردهای یبس نباشی، صددرصد بیدار می‌شی و چون در رو دیگه نبسته می‌ری سر جات می‌خوابی و بازم ادامه‌ی داستان... تو حالت سوم، اول از همه باید زنت رو خوب بشناسی که زیاد دل‌رحم نیست و ترجیح می‌ده یه کم ادب بشی تا اینکه بهت محبت کنه و از این حرفا، اگه زنت اینطوری باشه برات بهتره که خوابت هم سبک باشه که وقتی خانومت اومد بالا سرت، بیدار بشی و بری سر جات، ولی در این موارد نمی‌تونی انتظار اون استقبال گرم رو داشته باشی، حالا همه‌ی اینا یه طرف اگه زنت از اون سرتق‌ها و شیطون‌ها باشه یه طرف...
- چطور؟ (با نیشی که تا پس گردن باز شده!)
- خوب این موقع‌ها، وقتی زنت ببینه که داری از جات بلند می‌شی، سریع می‌پره تو اتاق تا در رو ببنده و اگه با سرعت عمل نکنی، کلاه‌ت پس معرکه‌س، هر چند که می‌تونی از برخوردار شدن امتیاز ویژه‌ی فردا شب برای خودت مطمئن باشی، ولی اگه اون شب به اتاق خواب برسی، یه بُناسی داره که بعده‌ها خودت می‌تونی تجربه کنی و بفهمی...
باز هم انفجار خنده...
- خیلی حالت‌های دیگه هم هست، ولی دیگه حوصله ندارم. ولی بذار یه چیز دیگه رو هم بگم، وقتی ازدواج کردین، البته اگه به سبک سنتی عمل کردین و قبل از جشن عروسی از همدیگه شناخت جنسی نداشتین این قضیه به کارتون میاد... گاهی وقتا دخترا حاضر نیستن یا مثلا آمادگی ندارن که همون شب اول با کسی باشن، حالا بعضی وقتا که از یه شب هم بیشتر می‌شه رو کاری ندارم! ولی در کل بهت تضمین می‌دم که وقتی یه همچین قضیه‌ای برات پیش بیاد، خوابیدن روی سنگ سرد دم در، خیلی درصد راه یافتنت به اتاق خواب رو تو همون شب زیاد می‌کنه...
همین موقع دمپایی همسر استاد گوشه‌ی شقیقه‌ش نشست(به دلیل مجهول بودن روش کسب تجربه)، خودش هم فرار کرد و خنده‌ها بازم ادامه پیدا کرد...

پ. ن: این وسط چون متنم طولانی شد و مابین نوشتن برای خوردن نهار رفتم، اصلا یادم رفت که این قضیه رو واسه‌ی چی شروع کردم به نوشتن...

۱۳۸۹ خرداد ۱۶, یکشنبه

معادل "یس در گوش خر خوندن"

گاهی انسان(که مثلا من باشم) ملتفت می‌گردد که طرفش یه خورده کم می‌فهمه یا دو زاریش کجه یا به عبارت دیگه دیر می‌گیره، حالا! خلاصه‌ش می‌دونی چی می‌گم دیگه.
خوب خداییش این قابل درکه، همه که علامه دهر(گاهی نخاله هم می‌شه گفت) نیستن که هر مطلبی رو بگیرن! بعضی هم از اون‌ور میفتن!
بعد از مدت کوتاهی که تحقیقات بالا بدست اومد به نتیجه‌ی جدیدی می‌رسی و فرد مورد نظر رو دارای شعوری خیلی سطحی می‌بینی و به خودت شک می‌کنی که واقعا درست فهمیدی؟
اما نه! درست نفهمیدی. تازه اینجاست که روزها که می‌گذرن، حس دلسوزی بهش پیدا می‌کنی که با چه موجود کند ذهنی برخورد داری و به خاطر رعایت حال اون طفلک هم که شده رابطه رو باهاش ادامه می‌دی...
تا اینکه به حدی می‌رسه که حس می‌کنی اگر در کنار یک ملخ با سطح هوشی 1.5 در خیابون راه بری بهتر از هم کلام شدن با این یاروئه که چند ماهه باهاش آشنا شدی، حالا بیا و خودت رو از شرش خلاص کن...
وقتی که تو همین حال و هوا هستی که خودت رو از دست این موجود راحت کنی، به این نتیجه می‌رسی که نه بابا! این یارو کلا ک..خولش سوخته(واژه‌ی بهتری پیدا نکردم :دی)
نه تنها از دست من کاری ساخته نیست، بلکه دوستان دیگه هم نمی‌تونن جوابگوی این یارو باشن.

پ. ن: دیگه بیش از این حس یاوه نویسی و ضایع کردن صفحه‌ی بلاگ از یه موجود ضایع نبود.

۱۳۸۸ بهمن ۱۵, پنجشنبه

سوختم

کی گفته بسوزه پدر عاشقی؟ بسوزه پدر این تکنولوژی که گاهی تا اونجای انسان رو هم می‏سوزونه.

گفتم "بابا! امروز مگه پای اینترنت ننشستی؟"
با ابروهای بالا رفته پرسید "چطور؟"
نیشم باز شد، گفتم "خوب معلومه دیگه، چطور خودت نمی‏دونی!؟ وقتی سین رو شین تلفظ می‏کنی، به خاطر اینه که پای نت ننشستی! ببینم استخون درد یا آب ریزش بینی نداری؟"
همه زدن زیر خنده، بابا هم نیشش باز شد، یه چندتا کلمات محبت‏آمیز هم نثار وجودِ من کرد و بعد از پنج دقیقه رفت پای لپ‏تاپش.

پای نت نشستن بابا همانا و پرینت تلفن ماهانه رو درآوردن همانا...
خوب حالا بیا و یه جوری بزن زیرش که این شماره‏های موبایل که بالای یک ساعت باهاشون صحبت شده.
کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!!!
ای بسوزه پدر اینترنت که باعث می‏شه من به دلیل جریمه از سوی بابا، قبض‏ 4-5 خط تلفن که سرجمع بالای 300تومن هزینه در بر داشته رو از جیب مبارک بپردازم.

۱۳۸۸ آذر ۱۹, پنجشنبه


شعور بعضیا در حد ملخ هم نیست، لااقل ملخه انقدر میفهمه که اگه بره پیش عربه...!