‏نمایش پست‌ها با برچسب افسار گسیخته. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب افسار گسیخته. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه

540

آدما دو دسته ن. نه، يوخده بيشترن، نمى دونم چن تا، بزا بگم بعد بشمرش شما خودت. 
آدما توى فهميدن نقششون تو زندگيت و اينكه چه تاثيرى دارن به چند دسته تقسيم مى شن. 
بزرگترينشون، سواستفاده گرهايى هستن كه تا از موضوع بو مى برن به هر نحوى جريان رو به نفع خودشون بر مى گردونن كه خب بسته به آدماى رابطه دير يا زود كلك بودنشون كنده مى شه. 
يه دسته ى بزرگ ديگه شون اونايى هستن كه كلن اين موضوع رو نمى فهمن، درك هم نمى كنن حتا، اينا اون هايى هستن كه مى زارنت مى رن، يا دلشكستگى هاى آنچنانى برات رقم مى زنن. اينا همونان كه وقتى بهشون بگى هم يا از بيخ و بن تعطيلن و هيچ نمى فهمن يا تبديل مى شن به دسته ى اول و يا اين موضوع رو از ضعف تو مى دونن، كه خب معمولن خود اين ضعفه باعث رفتنشون مى شه. هه! 
دسته ى بعدى اونايى هستن كه وقتى ديگه نيستن، تو تازه نقششون رو مى فهمى، اكثرن آدمى توى اين گروه خودش گند بالا آورده. اينا خودشونم نمى فهميدن داستان رو. 
نمى دونم چرا وقتى اين پاراگراف آخر رو نوشتم تصوير يكى از خونه هاى روياهام اومد جلوى چشمم، البته خود خونه هه نه، همون كوچه هه. يه صبح سرد زمستون، شايدم آخراى پاييز، آخه آسفالت كوچه پر از برگاى زرد و خشكه، ديدى يه وقتا روى زمين باد مياد و برگ ها مى چرخن تو هوا انگار يه گردباد كه از بغل روى زمين خوابيده باشه داره به سمت جلو حركت مى كنه، يه همچين صحنه اى اومد جلوى چشمم، چرا؟ نمى دونم. 
يه دسته اى هستن، نقششون رو مى دونن، مى فهمن، خودشونو به نفهمى مى زنن، مى زارن مى رن. 
يه دسته اى هست، اينا مى فهمن كى ان و چى ان براى تو، توام مى فهمى، اينا همونايى ان كه تو داستاناى تخيلى ان فقط، وجود خارجى ندارن. 
حال ندارم بازم بنويسم، حتا اونى كه مى خواسم همه ى اينارو بگم تا بگم رو هم حال ندارم بنويسم. 

تمام اين حرفا و كلمه هاى بالا رو ديشب نوشتم، نمى دونم ساعت چن بود، ولى مطمئنم از سه گذشته بود. آخراش تو عالم خواب و بيدارى بودم. 
اون موقعى كه ديگه حال نوشتن نداشتم... 
الان ساعتشو نگاه كردم، ساعت ٣:٢٥ بامداد سيو شده بوده. 
مى دونى؟ ديشب همزمانى كه مى نوشتم ديگه حال ندارم، حس پابليش كردنش رو هم حتا نداشتم و با خودم گفتم فردا اين كارو مى كنم. داشتم فك مى كردم فردا شايد اون قسمت آخر رو پاك كنم و بازم ادامه بدم. بعد به خودم مى گفتم تو اكثرن نوشته هايى كه پابليش نمى كنى رو بعدن كه مى خونيشون يا پاكشون مى كنى يا توى اون يكى سيو مى كنى يا شايد فقط براى بعضيا ارسال مى كنى. فك كرده بودم براى يك نفر ارسال كنم و بگم اين از همون نوشته هاييه كه دلم نخواسته جايى سيوش كنم و فقط براى تو مى فرستم و بعدن پاكش مى كنم. 
صب وقتى از خواب بيدار شدم، البته صبح ينى ساعت ١١، طبق معمول كه عادت به چك كردن آثارش توى نوتيفيكيشن هام دارم گوشيو نگاه كردم. خبرى نبود، از ارسالش پشيمون شدم. 
بلند شدم رفتم حموم و به ديروز و پريشب فكر كردم، به ساعتايى كه گذرونده بودم، به آدما، تازه وقتى داشتم پروسس مى كردم يهو با خودم گفتم عه، راستى اين هيوا همون داداش شيواست. باز با خودم گفتم چرا يه نفر بايد اسم پسرشو بذاره هيوا؟ به قول رفيقم كه مى گفت هى هد عه هارد تايم اين هاى اسكول، گفتم هيوا كه خوبه، داداش فلانى اسمش رهاس، گفت جدى؟ 
با خودم مى گفتم ديروز كه سر ظهر نشستم تو ماشين و تا شب پشت فرمون بودم بدون نهار خوردن چه شبيه اون روز بود. 
چقدر خيابونارو گشتم، فرعى هاى جديد رو امتحان كردم، ترافيك ولى عصر به همه ى اتوبان گردى ها و سرعت رفتن ها ارجحيت دارد. هوم، الان كه فكر مى كنم مى بينم زر زدم، اينكه با ١١٠ تا سرعت از بين دو تا ماشين جورى رد بشى كه آينه هاى ماشين سانتى مترى رد شن لذت بيشترى داره. همين كه راننده ى اكس ٣ بياد بغل دستتو بت بگه با اين ماشينت خيلى دل دارى اينطورى رد مى كنى، تو بگى فرعى به اصلى ميومدى بهرحال مقصر تو مى بودى و طرف فقط حرص بخوره... 
اصلن همون موقع ها بود كه دلم خواست امشب حتمن بنويسم، يكى از آهنگاى فلشم كه پلى شد، بعد از مدت ها بخاطر سرنشيناى ماشين ردش نكردم، وقتى به شعرش گوش مى دادم، با خودم مى گفتم چقدر داستان ما دو تاس، نه ما دو تا، داستان اين روزاى من با تو. 
امشب همين كه سر و كله ش پيداش شد، از حرفاش حالم عوض شد، به اين ختم شد كه خواهرم موقع رفتن نگاهم مى كرد و بهم مى گفت چته؟ 
يواش يواش دارم نسبت به اين "چته؟" گفتن آدما هيستريك مى شم، يهو ممكنه در كمال آرامش با شنيدن اين كلمه ى سه حرفى كاملن از كوره در برم. ياد هنكاك افتادم، وقتى كه مى گفت كال مى اسهول وان مور تايم. البته من بيشتر ترجيح مى دم به جاى ويل اسميت، چارليز ترون بياد تو ذهنم كه خب همينطور هم هست. 
دلم خواست اينو بگم كه از لبه هاى آيفون ٦ كه گرد شده هيچ خوشم نمياد كه خب امشب به اطلاعم رسوندن اونم از ريخت من خوشش نمياد. 
آدما همونطور كه آفتاب مى گيرن، وقتى موجوداتى مث من وجود دارن كه براى سردردهاى تخمى شون به تاريكى احتياج دارن، تاريكى مى گيرن. البته تاريكى كه وجود نداره، همون نبود نور. 
الان اين گفتن داشت واقعن؟ خب كه چى؟ 
يازده پا شدم الانم دلم مى خواد باز بخوابم، خوابم نمى بره عمرن. به نظرتون چه غلطى مى تونم بكنم براى اينكه خوابم ببره، وقتى گوش شنوا سراغ ندارم؟

۱۳۹۳ تیر ۲۷, جمعه

522

هنوز هم گه گدار افرادى رو مى بينم كه براى اينكه مثلن بگن چقدر فلانى رو دوست داشتن.
از اين نوشتن حالا كه فلان كس نيست، به يادش جق زدن!!!
بد نيست. :)
به زعم من آدم ها هر وقت بخوان عشق، ياد و خاطره ى كسى رو به لجن بكشن بهترين كار سر زدن به حمام خانه شان است.
لااقل فكر مى كنم هيچوقت در غياب كسى كف دستى زدن باعث بهتر شدن نمى شود.
فقط كثافت كارى و تو خالى بودنش رو بيشتر مى كند.
شايد براى فراموشى راه خوبى باشد.
اما تفت ندهيد كه بخاطر عشقتان و ازين دست كسشرها، با تشكر.

۱۳۹۳ خرداد ۷, چهارشنبه

510

يه طورى شونه م گرفته كه واس اينكه بش توجه نكنم پاهامو تو هوا تكون مى دم.
ماه كيريه اين خرداد، اون از پارسال، اين از امسال

۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه

480

دارین از کف می‌دین منو.
تو روزای اوجم به سر می‌برم.
دو روز دیگه اگه اومدین سراغم، بعد یهو ریدم به در و پیکرتون، نگین چراها.

۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

467

خواهرش زر می‌زنه.
آدما خیلی خوبه که یه کاری نکنن - کنن - که حداقل ازشون متنفر نشی.
هی! بلخره نفهمیدم تجربه‌های خوبی می‌تونه داشته باشه یا تجربه‌های خوبی باید داشته باشه!؟
اومدم این پست رو نقطه‌دار - شماره‌دار - بنویسم، سبکی که هیچ وقت توش خوب نبود.
می‌خواستم این کارو کنم، چون موضوع‌های زیادی تو ذهنم بود که حرف زیادی راجبشون نداشتم.
ولی وقتی شروع می‌کنی پست نقطه‌دار نوشتن که مثلن هیچ‌کدوم ربطی به هم نداشته باشن و بتونی صد تا حرف بزنی، انگار هی کم میان حرفات و بازم کم میان حرفات، غیر از این مدام وسط‌ش چیزای دیگه یادت میاد که شاید ربط به حرفای قبلت داشته باشه.
می‌دانید؟ قرار نیست حتمن همه‌ی عالم و آدم بفهمن من چی می‌گم. همونطور که هر کسی قرار نیست آدمی رو بفهمه.
همونطور که هر کسی از من خوشش نمیاد، قرار هم نیست از خوندنم خوشش بیاد.
قبل از نوشتن این پست انقدر عصبی شده بودم، رفتم تو مستراحِ پارکینگ سیگار کشیدم، کاری که قبلن حتا یک بار هم انجام نداده بودم.
احمقانه‌ست زندگی.
خیلی دلم می‌خواست می‌نشستم سفسطه‌گری می‌کردم که کجاش هست و کجاش نیست، احمقانه بودن زندگی رو می‌گم، ولی خب اصلن حوصله ندارم.
ولش کن، ادامه هم ندم.

۱۳۹۲ شهریور ۳, یکشنبه

457

من مانده‌ام تنهای تنها... من مانده ام تنهای تنها داهاهاهاهای یاهاهاهاهاهای
عجیب فاز خوندن گرفتم.

امروز تو اینستاگرام اقلیما یه نوتی خوندم، تو کپشنش نوشته بود:
Because it feels so good when I stop.
سخنم با اون دسته از دوستانه که از من می‌پرسن "چرا من نمی‌کشم بیرون؟ چرا هی ادامه می‌دم؟"، خواستم بگم احتمالن بخاطر اینه که وقتی بکشی بیرون حس خیلی خوبی داره. منتظری به نقطه‌ی عطفش برسه.

از صب تا حالا رفته بیرون نیومده، حیف که یه هفته مسافرت بودم و سرکار نبودم نمی‌تونم بش غر بزنم.

میان صید غم‌ها...

چه خوشگل شده پدسگ از دو سال پیش که من ندیدمش، یا لااقل تو این عکسه که اینطور بود.
اکثر مواقع این "یا لااقل که..." رو می‌گم تا مثلن به شنونده حالی کنم خودم بهترشو دیدم، لازم به زر زیادیِ شوما نیست که بیای بگی فیلان. از سر داداشم افتاده تو دهنم، بسکه توضیح می‌ده!

یه چیز دیگه‌ام می‌خواستم اینجا بنویسم که آخریش باشه، منتها هر چی فک می‌کنم تو این نیم ساعته یادم نمیاد... حیف!

۱۳۹۲ تیر ۵, چهارشنبه

440

بعد از گودر هیچ وقت هیچ مطلبی این حس رو القا نکرد که یک لایک کم است. در حالی که خب همون موقه هم برای لایک بیشتر زدن دستمون به جایی بند نبود.
وقتی هم از ذوق دوباره روی لایک می‌کوبیدی، آنلایک می‌شد و فایده‌ای نداشت.
اینستاگرام اما خاصیتش اینه که تو هر چقدر ذوق داشته باشی می‌تونی لایک بزنی، درست که از یک نفر بیشتر محسوب نمی‌شوی، ولی هر چقدر دلت بخواهد با دابل-تپ‌هات قلبه که روی عکس‌ها ظاهر می‌شه.
همین.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

429

نیم ساعت پیش گفت ده دقه دیگه اونجام.
ده دقیقه قبل‌ترش گفته بود پنج دقه دیگه می‌زنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان می‌گیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمی‌مونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبل‌ترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی می‌رفت گفته بودم خب خره می‌گفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوساله‌ای شریکم من.

۱۳۹۲ خرداد ۴, شنبه

۱۳۹۲ فروردین ۱۸, یکشنبه

403

یادتان هست قبلن گفته بودم (+) بدم می‌آید از اینکه آدم‌ها برای سبک‌تر جلوه دادن گندکاری‌هایشان دیگری رو هم با خودشون غرق کنن؟
حالا این غرق کثافت کردن، می‌تونه شریک کردن کسی در یک یا چند چیز باشه.
می‌تونه اینطوری باشه که وقتی گندی بالا میاری بگی فلانی هم با من بود، نه برای اینکه طرف رو لو داده باشی‌ها یا اصطلاحن شریک جرم خودت کرده باشیش، نه! فقط برای شستن گناه خودت، برای توجیه اینکه بر فرض اگر من غیرمعمولم، پس چرا فلانی هم با من اومد؟ یا مثلن فقط من نیستم که فلان کارو می‌کنم که...
البته الان حرفم فقط درباره‌ی اشخاص مفرده، ولی در کل از اینکه بعضی‌ها می‌گن همه این کارو می‌کنن پس منم بکنم هم بدم میاد، یا حالا برعکس، اینکه طرف بگه کی فلان کارو می‌کنه که من بکنم؟ یا حتا وقتی می‌خوان ترقیبت کنن به کاری به همین  سبک صحبت کنن.
در کل قضیه‌ی نوشتن این پست از اونجایی شروع شد که این بار کسی پشت سرم حرف نمی‌زد، جلوی روی خودم بخاطر انتقادی که از طریق دیگری بهش شده بود، می‌گفت کامی هم مثل منه، از حرصش می‌گفت هر دومون یه گهیم.
از روی بداهه گفتم جریان من و تو مثال دو تا باغبونه که هر دو یه کار رو انجام می‌دن، هر دو حاصل کارشون یه چیزه، منتها از یکیشون همیشه بوی گند تاپاله به مشام می‌رسه، از یکی‌شون هم عطر گل‌هایی که کاشته.


۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

397

بخاطر مسایلی که به من ربط داره، دیگرانم که همان عزیزانم باشن رو از سر من شماتت نکنید.
از من گفتن.
خر هستم، نگذارید گوسفند شوم.

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

393

اتاقم پرده نداره.
دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پرده‌هاشو کندن.
از راه که رسیدم برگشتم سر پله‌ها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانی‌تر شدم، رفتم سر پله‌ها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی می‌گفتن چی می‌گه این؟ داداشم تکرار می‌کرد.
زن احمق پرده‌ای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حوله‌ی منم انداخته بود روی پرده‌هه، بعد می‌گن خودتو کنترل کن.
خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره می‌زنن.
در حالی که ممولن اول می‌زنن، بعدن می‌رن می‌ذارن.
هاع، تازه وقتی هم داره، می‌شه کنارش زد، می‌ره کنار، انگار که نداره.
هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشن‌تره.
چه خوبه سایه‌بازی‌ها.
یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایه‌ها و بازی‌هاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که می‌دونم اینجا رو نمی‌خونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم.
امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا می‌کرد، بالای پله‌ها واستاده بودم و گوش می‌دادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمی‌رفتم، چون حوصله‌ی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون.
تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر می‌کردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق می‌کرد، از هر چیزی بهتر بود.
طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونه‌ی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط می‌کنه از این گه‌خوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه می‌زنم.
شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی می‌گم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمی‌ره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. می‌گفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در می‌رین غوغا می‌کنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انی‌وی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا.

۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه

348

یه خورده به بابام مرض ریختم!
عاقل اندر سفیه نگام کرد، گفت تو ناخوشی، مریضی، اصلن مرض داری.
گفتم از سرِ بیرون نرفتنه، کرمام تخلیه نمی‌شه، داره سر ریز می‌کنه، ترکشاش به تو می‌گیره همه‌ش.
گفت مگه قرار نیست راه بری؟ برو تو همین فضا سبز جلو خونه، انقدری رد می‌شن که تو تخلیه شی.
چپ چپ نگاش کردم، با حرص گفتم من از اوناش نیستم! دوباره عادی گفتم از همه ایناشم که بگذریم آدم باهاس طرفشو بشناسه، نسبت به شناختش مرض بریزه.
وگرنه منی که این همه به شعورم لااقل در زمینه‌ی برخورد با جامعه می‌نازم، چه فرقی دارم با اون ابله‌هایی که عقده‌های جنسی‌شون رو سر دخترکان خالی می‌کنند؟
بعد از چند ساعت هنوزم عصبی ام از حرفش! :|

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۱۳, دوشنبه

سرگردونی بیش ازین؟

می دانید؟ از درد و عذاب ها که بگذرم و بخواهم که به احساس رجوع کنم، شاید البته بشود گفت لااقل برای من، یا منِ نوعی، الان که می گم منِ نوعی منظورم به هم کیشان خودم است، هم کیشانم شاید بشود گفت آن هایی که مغرورند که البت به تازگی به این نتیجه رسیدم که آنچنان هم مغرور نیستم، کمی کم کمکی فقط غرورم شاید از یک فرد عادی بیشتر باشد، فرد عادی که در جامعه وجود ندارد! مسلمن منظور این است که میانگین جامعه در زمینه ی داشتن غرور، شاید هم نشود که این چنین گفت و حوصله ی پرداختن به آن دیگری که همانا شاید نشود باشد را ندارم، خب من که حواسم هست، ولی شاید خواننده حواسش نبوده که چی می گفتم که اصلن به اینجا رسیدم و برای اینکه زحمت اسکرول کردن بهش ندم، صوبت از این بود که اگر از درد و عذاب ها بگذرم و بخواهم رجوع کنم به احساس... آنکه از همه سخت تر است، فشار بیشتری میاورد، خورد و متلاشی می کند و حتا از همان غرورِ آنچنانی که البت گاهی در بعضی موارد سرش به فلک کشیده را به قطره ای نا چیز بدل می کند، همو اون احساسِ سر بار بودن است! اینکه از پس خودت بر نیایی، خودت که خب نیازهای خودت، اینکه با خودت فکر کنی در اوج جوانی باید بشورندت، بپوشاننت و الخ
آنوقت است که دیگر غریبه و آشنا و محرم دل سرت نمی شود، نه اینکه سرت نشود، انگار که بگویم دلت نمی شود، اشک از کنار چشمانت سر می خورد و حتا ریش پرپشتت هم جلودارش نیست، همینطور می رود تا داخل گوشت و یک سری ها هم، همان هایی که می دانی از به قولی از اعماق ته ته وجودشان دوستت دارند، به محض دیدن نشتیِ چشمانت اشکشان جاری می شود.
می دانید؟ بگویید نع، مرا یاد یک نفر می اندازد و خب این شیرین است و وارد جزیات نشوم حالا، هر چه کردم که در رَوَم، دکترم پا نداد، گفت باید که جراحی شوی و خب حتمن با خودتان گویید پس تو پا دادی! ها بابا... :( اصلن این پارتش زا ول کن، ادامه نمی دهم، پشت گوش هام داغ می شود.
از این چند روز چیزی که حتمن در ذهنیتِ این حقیر بود که بنویسم اتفاقی بود که پنجشنبه شب افتاد، خب البته برای آن هایی که نمی دانند، اگر بخواهند که بدانند، سه شنبه رفتم بیمارستان و چارشنبه هم خب جراحی بود، سه شنبه صبح که رفتم همان دم درب آشنایی دیدم و بابا خنده اش گرفته بود و بعدن ابراز داشته بود که جدن تو هر قبرستونی رفیق داری و خواهرزاده ی گرام کیف می کرد از این موضوع، گر چه که دیپورت شدم آن صبح و گفتند تخت خالی نداریم و تحویل نگرفتند آنچنان و بعد که پرسیدند بیمه تان چیست؟ و فهمیدند بیمه مان چیست شمازه موبایل گرفتند و گفتند به محض خالی شدن تخت به اطلاعتان خواهیم رساند، چرا که انسان ها بیمه بینند! البته شاید برای آن ها که بیشتر مرا بشناسند سوال پیش بیاید، تو و آن بیمارستانِ پدرت و چطور که آخه اینطور؟ دکترش فرق می کرد، جراحی بسی سنگین بود، آنجا امکاناتش را نداشت و الخ، ظهر خوابیدم و پیرمردی درب و داغان هم اتاقی ام - آخ هم اتاقی - بود، طفلک نابودتر از آن بود که به نظر بیاید روزهای زیادی مهمان این دیار باشد، پنج پسر داشت که سه شنبه پسر کوچک سی و دو ساله ش همراهش بود، خیلی می خواست با ما گرم بگیرد ، نه اینکه ما عنِ خاصی باشیم ها، نع! یا هم صحبت می خواست یا که کلن به دنبال برقراری روابط اجتماعی این چنینی بود. گذشت و فردا صبحش نمی دانم مرا با چند واحد مرفین به مدت پنج ساعت فرستادند یک جایی مابین این دیار و ناکجاآباد، اینکه می گویم پنج ساعت، پنج ساعت فقط اندرونِ اتاق عمل بودم، بعدن که تا شب هم قیلی ویلی بودم و ناهوشیار و خب در آخر به آن هایی که قول داده بودم خبر دادم.
صبح که بود، همراه چهارشنبه شبِ پیرمرد خوش و بش های نامتعارف می کرد برایمان، وقتی رفت، داداشِ از جان بر کفم که این پنج شب را همه با من بود و کارهایی برایم کرد که خب اصلن انتظارش را نداشتم، حقا که برادری را در حقم تمام کرد، می گفت دو برادر، ینی بزرگترین و آن برادر چهارشنبه شب اول صبحی آمده اند و از پدرشان امضا گرفته اند که ارث را هوتوتو، این هم که خوش و بش می کند از سر این است که آیم عه گود گای، لبی یه وری کرده که یعنی به من و تو چه؟ شانه ای بالا انداخته بود که یعنی محض اطلاعت، پلکی بر هم گذاشته که یعنی می دونم چی می گی! و خاتمه یافته بود صحبتمان. پیرمرد همان شب اوضاعش بهم ریخت از سر همان بخش کلن بهم ریخت که نجاتش دهند، اما پرستاران زیباروی دیر رسیده بودند، به قول یکی از خودشان که می گفت بیمار رفت!!! بجمب!! بیمار رفت!!! دکترها را کد - که بنده توجیح نیستم یعنی چه اصطلاحن، ولی خب مفهومش حتا در همین متن هم مشخص است، یادش بخیر نگین، اگر بود حتمن خودش میامد برایم دقیق می گفت یعنی چه! ولی خب من حوصله ندارم بروم به یکی از آشناهایم حالا یک کاره بگویم که فلانی کد کردن کد کردن که می گویند یعنی چه؟ - کرده بودند و آن طفلک ها هم از اورژانس که هم کف بود سه طبقه پله را از سر پر بودن آسانسور دویده بودند و نفسشان گرفته بود، اعتراض داشتند اینکه خیلی دیر شده و کد کردن نداشته و کد کردن برای این کار نیست، - این ها رو من فقط می شنیدم، پرده ی بین دو تخت را کشیده بودند - شما که می دانید وقتی کد کنید ما چطور می آییم!! آخر چرا با ما این کار را می کنید؟ باز هم از همین بحث ها که دیگر ادامه ش را بردند بیرون، در گیر و دار همین بحث ها یکی از آن پرستار مهربان ها، همانی که پسر هم سن و سال منَش همین مشکل من را داشت، آمد پرده ی فی مابین را محکم تر کند که آروم ازش پرسیدم فوت شد؟ با لبخند مادرانه اش گفت نه، حالش خرابه، می برنش آی سی یو. منم پیش خودم گفتم باشد، به خیالت هنوز روی مورفینم یا چی؟ اما باز هم چند دقیقه بعد با اشاره ی سر پرسیدم که تموم؟ با چشماش گفت آره، بعد اضافه کرد پرستاره گفت بهت نگم، ولی دیگه من تو رو می شناسم، گفتم شناختن نمی خواهد بانو! می خواستی بهش بگی خر که نیست دیگر خب. آرامشم حفظ شده بود تا که از میونِ پرده ی کنار رفته بادی بگ را دیدم، به عزیز دلی، محض تاثیر ناگهانی اش گفتم پیرمرد بغل دستی مرد! انتظار داشتم بیشتر سعی در تغییر حال و هوایم کنند که خب نکردند.
می دانید؟ من جای زخم یا بهتر است بگویم جای جراحی دفعه ی قبل را هیچ وقت درست و حسابی ندیده بودم که خب طبیعیست! چه کسی می تواند کمرش را، آن هم نقطه ای که مهره ی سوم و چهارم ستون فقرات قرار دارند را با چشم غیر مسلح ببیند، هیچ وقت اندازه ی درست و حسابی اش دستم نبود، این بار اما، نه اینکه با چهار روز گذشتن از عملم جایش را دیده باشم، فقط می دانم خیلی بزرگ است، وقتی برای بار اول پرستاری پانسمانم را عوض می کرد و رد گاز استریلِ آغشته به بتادین را روی کمرم حس می کردم، یکی از چیزایی که از خاطرم گذشت این بود که خب اگر کسی دلش بخواهد یا که دلش هم نخواهد، دست خودش نباشد که به وقت کارهایی شیطنت آمیز ناخن های بلند لاک زده شان را که در نود درصد مواقع هم رنگ یا طرحش باب میل بنده نیست و شاید خواننده شاید با خود خطاب به من یا که اصلن کلن خطاب به من بگوید به تو چه که اصلن باب میلت باشد یا که نه!؟ که اصلن انگار یکی از شیطنت هایشان است ایشان و وقتی بنده نیستم لاک هایی می زنند که خوشم بیاید و به من فکر کنند و با خودشان بگویند اگر کامران بود از لاکم خوشش میومد، بعد هم بیایند برایم تعریف کنند. آره، اگر ناخن های ایشان بخواهد کمرمان را بخراشد، بفشارد یا آن کارهای دیگر ناخن های این جنس لطیف با کمر ما به اصطلاح نرها می کند، گیر کند چه؟ جر دهد چه؟ بدبختی این است که می دانم آن لحظه وقعی نمی نهم و بعدش هم حالش را ندارم که وقعی بنهم، به فنا بروم چه؟ می دانید؟ من خیلی می گم می دانید؟ به خودم مربوط است، خب؛ تا اینجای کار که رسیده ام شاید از هر ده هزار فعالیتم، یک دانه ش با فکر این بوده که اگر اینطور بشود و آن وقت آنطور بشود چه؟ اصلن آخرین بارش یادم نمی آید کی این بار را کردم، البته که این خطوط بالا که مثلش بود، خودش نبود، چون "اینطور"ش تمام شده و مانده "آنطورش"
می دانید؟ این روزها به من خیلی گفته اند آخی، همین خود شما، البته که شما، پسرها که آخی نمی گویند کلن! من که نمی گم، مگر قصد مرض باشد، آن هم به پسرکی همچون خودم لااقل!!! بهرحال روی سخنم با ناز دخترکانیست که اینجا را می خوانند، کمتر بگویید آخی، خب؟
می دانید؟ راستش را بخواهید می خواستم این پاراگراف را با راستش را بخوهید شروع کنم و وقتی نوشتم، بعدش گفتم بگذار این هم مثل قبلی ها باشد! آری، باتری گوشی ام رو به اتمام است، نه از سر فک زدنم درون اینجا که خب از سر خیلی چیزها، دیتیلزش مهم نیست و این خب کمپانیِ کودن و دوست داشتنیِ سونی هم کابل شارژرش را کوتاه می گیرد، شاید هم گداست! نمی دانم، بهرحال اینکه من می توانم شارژر را وصل کنم و همچنان موسیقی گوش دهم، ولی نمی توانم همچنان تایپ کنم، این است که مجبورم پستم را ببندم و ارسالش کنم. شما را هم راحت کنم و خلاص.
همین، ته ش این را هم بنویسم، چرا که دلم می خواهد.
دوشنبه، سی و هفت دقیقه ی بامداد، سیزدهم شهریور هزار و سیصد و نود یک

۱۳۹۱ مرداد ۳۰, دوشنبه

بامدادان

اینکه من گودر ندارم دیگر، خودش هنوز دردیست که خوب نشده و به درک و خب درک که دور است، شاید هم همین نزدیکیست و حالیمون نیست، مگه این نیست که می‌گن خدا از رگ گردن هم به آدمی نزدیک‌تره و اینا؟ ولی خو حس که نمی‌شه! شاید جهنم هم همی این بغل مغل هاس، انی‌وی پرت نشم، که خب اگه بخوام باز به خود این پرت شدنه بپردازم تو عالمی که من توش فک می‌زنم می‌تونم چه قصه‌های درازی برای همین تفاوت پرت شدن‌ها با هم بگم.. داشتم از نبود گودر می‌نالیدم، یکی دو روز پیش بود فک کنم، دیدم آیدین پورضیای از نبود گودر نالیده و گفته به درک که خسته شدین و این‌ها. خب خیلی راس می‌گفت! آدم که نمی‌تونه هی بیاد اینجا پشت سر هم پست بذاره که! ینی اینکه نه اینکه نشه، نه اینکه نتونه، نه اینکه قانون نا نبشته ای باشه یا همچون دری وریِ مشابهی، نه، موضوع اینه که حال نمی‌ده! حالا اصن همه‌ی اینا رو گفتم که اون اول بگم که از اونجایی که درک دور است، ما به تخممان حواله می‌دهیم و هر آنکس که خوشش نیامد، راه خرش را کج کند برود یک بر دیگری.. یک آشناهایی دارم من از همین گودر و این‌ها، البته اونی که اول اومد توی ذهنم بابت این موضوع، از گودر نبود، من خودم آوردمش توی گودر، بعدن که آشناییتمان از حول محور نت خارج گشته بود و حالا ایناش مهم نیست، ولی خو اون خیلی وقتا این حرفو می‌زد یا شاید حتا هنوزم اگه حرف پیش بیاد بزنه که شما مردا اگه این تخم رو نداشتین چی کار می‌کردین؟ و خب اینکه من می‌گم از هر چیزی دم دست تره خودش یه پا جواب اون هم هست.
آخ که چقدر شر و ور می‌نویسم من! خسته شدم. از این همه اراجیفی که بهم می‌بافم صب تا به شب...
این روزها چقدر به جای گفتی تخمی، خواسته‌ام با شعور باشم مثلن کمی، گفته‌ام شخمی، تا شاید به کسی بر نخورد، یا که لااقل کمتر کج بشود چهره‌هایشان. حوصله‌ام سر رفته است بسی.
سر شبی بود یکی از رفقا می‌گفت کامران توام دچار خودسانسوری شدی، بهش گفتم من در زمینه‌ی مبارزه با خودسانسوری رشادت‌ها کرده‌ام در عرصه‌ی اینترنت، چطور که یک همچین تهمتی به من می‌زنی؟ گفت قبلن چرا، ولی الان نع! گفته بودم کجا من خودسانسوری کردم؟ گفت توی همین فیسبوک - همین رو برای این می‌گفت، چون توی فیسبوک چت می‌کردیم. - گفتم اینکه من دیگه کمتر رکیک حرف می‌زنم از سر ادد کردن اساتید یا که جمعی از فامیل است.. گفت خب این خودش خودسانسوریه دیگه، گفتم فامیل فکر می‌کنی کی رو می‌گم؟ فلانی رو می‌شناسی؟ من از اون هم ابایی ندارم، اما فلانی که می‌شود پسردایی‌اش به من گفته که نکند که حرفی بزنی‌ها، آبروی من می‌رود که خب من گفتم به تخمم، ولی خب دلم هم نخواست که حرف این یکی را زمین بزنم. وگرنه که خب این درست است که ماه‌هاست یکی دو خطی توی درفت گوشی‌ام خاک می‌خورد برای نوشتن توی جایی مثل فیسبوک، البته اینکه کسی بیاید فکر کند و بخواهد بگوید که کامران تو چقدر احمقی، خب لیستی بساز و از دید اون‌ها نوشته‌ها رو پنهان کن و غیره که زر مفت است! انگار که حالا خودم بلد نبودم یا نمی‌دونم! حسش نیست، می‌دونین؟ یا کاری نباید انجام بشه یا وقتی انجام می‌شه درست انجام بشه.
هوم، ولش کن، حوصله‌ی ادامه دادن حرف‌های بالا رو ندارم، خسته شدم، نشستم پای لپ تاپ پدر، هوم، پدر، یادم نمیاد تا بحال صدایش کرده باشم پدر، فقط وقتی جایی ازش صحبت کردم اینطور گفتم، یک وقت‌هایی اصلن نباید گفت بابام فلان، چرا که بابای تو برای تو باباست، برای دیگران باید پدرت باشد. آره، مثلن بدانند اینکه تو صدایش می‌کنی جی‌جی، دلیل ندارد که اون‌ها غیر از آقای فلانی - الان ینی فامیلش - صداش کنن.
البته صد سال یک بار هم آقای فلانی صدایش نمی‌کنند، بهش می‌گویند حاج آقا فلانی.
اینکه من از کجا به کجا می‌رسم در نوشته‌هایم، فقط نمه‌ای حکایت از درون ذهن آشفته‌ام دارد. بعضی وقت‌ها، مثل همین الان، بعضی چیزها انقدر سریع گذر می‌کنند که حتا به نوشتن هم نمی‌رسند. امروز بعدازظهر سر یه صحبتی به خواهرم، صحبت از سرعت تایپ شده بود، رفتم توی یکی از همین سایت‌هایی که می‌شه سرعت رو باهاشون تست زد، انقدر کلمات دری وری میاورد که خب نمی‌شد با سرعت نوشت و تایپ فارسی‌ام محدود شد به پنجاه کلمه در دقیقه و فکر کردم وقتی این کلمات شر و ور رو پنجاه تا می‌زنم، حتمن وقتی از درون ذهنم می‌نویسم - مث الان - سرعتم باید دور و بر هشتاد نود کلمه در دقیقه باشد. با همه‌ی این وجود انقدر که سریع گذر می‌کنن مسایل، خیلی‌هاشون به کلمه‌ای تبدیل نمی‌شن که بیان توی تکست باکس ایمیلم برای نوشتن این لانگ پست مسخره.
قبل‌ترها یادمه وقتی چنین پست‌هایی می‌نوشتم، توی خود متن مطرح می‌کردم این موضوع رو که اصلن فکر نمی‌کنم کسی به این خطوط پایین رسیده باشد و چون چند باری ضایع شده بودم توسط رفقایی که می‌خوندن، تصمیم گرفته بودم که دیگر اصلن به این موضوع نپردازم و این تفکر برام پیش اومده بود که کاری غیر حرفه‌ای و مبتدی گرانه است و همون قضیه‌ی ساچ عه روکی میستیک که توی تیکه کلام‌های روزانه‌م به وقت نیاز به کار می‌برم هست. عاره، اینطوریاست، گرچه که الان حقیقتن این سوال برام پیش اومده.. می‌دونی؟ یه وقتایی هست، می‌شینم یکی از همین پست‌های این چنینی رو می‌خونم از افرادی که بر فرض سال‌هاست می‌شناسمشون و اون‌ها حتا اسمی از من نمی‌دونن، شاید حداکثر چیزی که از من دیده باشن، یه آی‌پی باشه که اون هم خب براشون ناشناسه صددرصد و بخاطر سپرده نمیشود که! آره، یه وقتا که همچین متن‌هایی رو می‌خونم، نصف جاهاش با خودم می‌گم بسته، تا فلان خط رو می‌خونم، دیگه نمی‌کشم، می‌گم اگه از اینجاش درست نشد، از اینجاش اگه جذاب نشد واسم دیگه نمی‌خونم، ولی خب همه‌ی این‌ها برام شده زر مفت. زر مفتی که تحویل خودم می‌دم، آدما نسبت به شناختی که ازشون دارم، حال اینکه ندیدمشون، اینکه حتا یک کلمه هم باهاشون حرف نزدم، اینکه صداشون رو نشنیدم، اینکه فلان و بهمان و زهرمار، اصلن مهم نیست، اون خیالی که من ازشون سراغ دارم مهمه، وقتی توی خیال مهمِ من مهم باشن، خطوط طولانی که هیچ، صفحه‌های دراز و تومار مانندشون رو هم خوندم و می‌خونم، یه وقتا عاشق بعضی از کسانی هستم که می‌خونمشون، می‌دونی؟ مثلن یه چیزی می‌نویسه طرف، با خودم می‌گم ای جان، ای جان به این نگاهش، یه وقتا شده طرف حتا فقط یه مصرعی روی عکسی نوشته و به عنوان پست گذاشته روی بلاگ، واکنش من چیست؟ من می‌گویم آخ، آخ که چقدر تو نازی. می‌دانید؟ اصلن انگار دلبری می‌کند از من. بی خبر.
حال اما، من نه ناز می‌نویسم، نه خودم ناز هستم که خب بعد از این همه نابودی، با این یک تکه که خودم ناز نیستم نیشم کمی نم نمکی باز شد، آخر می‌دانید؟ من از اوناشم که به قول رفقای قدیمی که می‌گفتن فلانی من اگه قیافه‌ی تو رو داشتم، فلان چارراه رو می‌بستم... خلاصه اینکه برای خواننده سخت است به این خطوط برسد، بدون اینکه بپرد از سر تک و توکشان.
مدتیه با یکی از اساتید، همونی که اون اول گفتم تو فیسبوکه و اینا، تو همی این فیسبوک ارتباط دارم، موجود جالبیست، دو ترم باهاش کلاس داشتم، یک ترم رو که شونزده جلسه باید باهاش کلاس می‌داشتم رو جلسه‌‌ی چهارم رفتم سر کلاسش، ینی وقتی که اصلن باید حذف می‌شدم، یک ربعی مونده بود به آخر کلاس که رسیدم، شیش طبقه پله رو رفته بودم بالا، اواسط اردیبهشت بود به نظرم، کلاس که تموم شد، رفتم پیشش و بعد از سلام علیک و این‌ها، گفتم استاد نمی‌تونم بیام کلاستون، ساعتش برای کار من نابود است و... پریده بود وسط حرفم و گفته بود جناب فلانی، این موضوع اصلن مهم نیست، شما فقط آخر ترم اگر نمره بیارین، من براتون حاضری رو می‌زنم. کمال تشکرم رو ابراز داشته بودم و دیگر ندیده بودمش، تا اینکه یک هفته قبل از امتحان که همین یکی دو هفته پیش بود، بچه‌ها خبر دادن که هی فلانی، فلان پنجشنبه بیا کلاس، استاد می‌خواد بخشی از سوال‌ها رو بده، می‌دونم که ممکنه کسی که این خطوط رو بخونه، با خودش بگه چه دانشگاهی می‌ری تو! که خب نگو که نیام دانشگاه خودت رو با هزار تا دلیل دیگه بزنم تو سرت، بگذریم از اینش، اون روز رفتم سر کلاس و نیمی از سوال‌ها رو تقریبن گفت و اون میون خوش و بش‌ها کرد و حتا حرف‌هایی زد که حسابی جا خوردم، حس کردم که این آدم چقدر من رو می‌شناسد، با اینکه چندان باهاش هم کلام نبودم، ولی خوب منو می‌شناسه، اون روز گذشت، تا امتحان رسید و من هم ذره‌ای وقت برای خوندن پیدا نکردم و رسمن رفتم گند زدم به ورقه و از همونجا ویلا - خیابونش - رو پیاده انداختم رو به پایین و به فلاح‌پور هم که رسیدم یک نگاهی کردم و آهی کشیدم از سر کوچه تا به آخرش تا رسیدم انقلاب و از اونجا هم تا چارراه ولیعصر رفتم تا برسم به محل کار.
تقریبن یک هفته پیش بود، یکی از بچه‌ها زنگ زد و بعد از کمی صحبت گفت کامی نمره‌ت رو دیدی؟ رو سایته‌ها، خدافظی و رفتم دیدم بهم نمره داده. مونده بودم، دیدم اینطوری راه نداره، رفتم تو فیسبوک براش مسیج گذاشتم و از این گفتم که خودم می‌دونم نمره‌م حتا اونقدری نبوده که بخوای دست بالا بگیری قبول شم و می‌دونم که خواسته با این وضعیتی که من دارم واقعن کمک کرده باشه و خلاصه از این باب حرف‌ها و تشکر و اینا. فرداش که جوابش رو خوندم، از خلوص بنده همی لذت برده و از کلماتی که به کار برده بود، کاملن مشخص بود که از کار خودش راضی‌تر شده که به منِ نوعی نمره رو داده و الخ.
من هم دیدم حالا که سر صحبت باز شده، بیام سواستفاده کنم، من هم که عاشق حرف زدن با کسانی که حرف زدنشون رو دوست دارم. گفتم فلان روز - همون پنجشنبه‌هه - یادته اون حرفا رو بهم زدی و اینا؟ چطو که آخه اینطور؟ برام توضیح داد...
و خب من خرابِ توضیح دادنش شدم، آدم کمیاب و نازیست، حیف که استادِ خانم رو نمی‌شود ازش درخواست رفاقت و معاشرت بیشتر کرد، مگر خودش پا باشد که خب اینطور به نظر نمیاید. وگرنه هم صحبتی با این افراد مایه‌ی سرافرازیست.
تو همین صحبت‌های این چند روز به من می‌گفت تو برات مهم نیست، بقیه چی بگن، وقتی یه چیزی رو نخوای، نمی‌خوای، خواسته‌ی بقیه مهم نیست، وقتی نمی‌خوای ینی نمی‌خوای...
این حرفاش درد داشت، چرا؟ یه روز یه نفر بهم می‌گفت تو وقتی یه چیزی رو بخوای و بهت بگن نه، سماجت نمی‌کنی، پافشاری نمی‌کنی تا به دستش بیاری و...
فکر کردم با خودم، چقدر سخته. آدمی هم این باشد هم آن و هر دو درست باشد و وضعش این.
با خودم فکر کردم، لعنتی خب وقتی من دلم نمی‌خواهدش، هزار نفر هم بیایند بگویند برایت خوب است، برایش خوب است، برایتان خوب است. نمی‌خواهم که نمی‌‌خواهم دیگر. اصرارتان بی فایده‌س عزیزانم.
و خب از طرفی هم فکر کردم، لعنت، من هیچ‌وقت طوری که او را خواسته‌ام کسی را نخواستم، حتا برای هیچ‌کس این چنین غرور زیر پا نگذاشته‌ام، اما وقتی گفت نه، با خودم گفتم می‌گه نه، نه ینی نه دیگر، وقتی نمی‌خواد ینی نمی‌خواد دیگه.
ساعت بیست دقه به دو شد، هه، مسخره‌ست.. نمی‌دونم بگم یاد چی افتاده‌ام، کشتی‌های غرق شدم، چک‌ها برگشته‌م، کاش یه چیزی بود بیشتر وصف می‌کرد، اینا حال نمی‌ده. به قول کدیین که هیچ هم ازش خوشم نمیاد، ولی خب یه وقتا حرفای توپی می‌زنه، بدبختی اینه که بدبختی هیجانش بیشتره. آره، باس حال بده یه وقتا.
بدترین چیزی که پست رو با ایمیل نوشتن داره اینه که نمی‌تونی برچسب بزنی روش و من هر چند وقت یه بار میام تو خود بلاگر و ده بیست پست آخر رو برچسب می‌زنم و میام بیرون. اما امشب خیلی دلم می‌خواست این پست رو برچسب بعدازنیمه‌شب‌ش رو حتمن بزنم.
برچسب بعدازنیمه‌شب، هم خاصه و هم خاص نیست، خاص نیست چون هر پستی، همین که بعد از ساعت دوازده شب و قبل از پنج و شیش صبح بوده این برچسب رو داره، خاصه چون خب بعدازنیمه‌شب بوده.

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام