۱۳۸۸ اسفند ۷, جمعه

یاد رفقا

الان همش داشتم با خودم می‏گفتم چه ساعات مذخرفیه(یا چی می‏گن؟ لعل آور؟ کسرآور؟ حزن آور؟ یا اصلا هرچی که می‏گن. من خودم با این کلمه‏ی "مذخرف" خیلی بیشتر از اونای دیگه حال می‏کنم.)
بعد تاریخ و ساعت رو نگاه کردم، دیدم عصر جمعه‏ست و اول از همه یاد "سلمان" افتادم که چقدر از این عصر جمعه نفرت داره...
البته خیلی‏های دیگه هم این حس و حال رو نسبت به عصر جمعه دارن و باز هم البته توی بلاگ‏هاشون خصوصا از این موضوع می‏نویسن. ولی خوب دیگه اسم آوردن توی اینجا رو لازم نمی‏دونستم...

می‏خواستم فقط همینو بنویسم.
ولی از اونجایی که در همین لحظه شبکه‏مون ترکید، من باید بذارم این صفحه همینطوری باز بمونه تا بعدا بیام و publish کنم.
کسی هم گیر نده‏ها، خوب معادل فارسی publish رو نمی‏دونم، دلم هم نمی‏خواد از توی دیکشنری نگاه کنم. :پی

الان درست شد... :دی

۱۳۸۸ اسفند ۶, پنجشنبه

کامران و احساس و شب‏های لعنتیش

امشب هم از اون شباس...
از اون شبایی که از احساس پر می‏شم.
از اون شبایی که واسه وصف کردنِ کوتاهش، فقط می‏تونم بگم "شب‏های لعنتی"
بدجوری نوشتنم میاد...
اما نه سوژه‏ای هست...
نه هر چیز خاص دیگه‏ای که دلم بخواد راجع بهش بنویسم.
جان من! توی زندگی یه فرد چند روز ممکنه تکرار بشه که از صبح، طرفای ساعت 8 و 9 تا 11 شب فقط قیافه‏ی کسایی رو ببینه که ازشون نفرت داره؟؟؟
امروز و امشب هم از همون موقعیت‏ها بود.
آخ آخ! چه سردرد فجیعی دارم.
چرا یکی نمیاد منو بغل کنه بگه "کامرانم ...."
 
دلم می‏خواد یکی یه حرفی بزنه تا بعدش من ضایعش کنم.
دلم می‏خواد یکی بیاد دعوا راه بندازه، بعد انقدر با خونسردی و خماری همیشگیم جوابش رو بدم که از حرص بخواد فکم رو خورد(خورد اینطوریه یا اینطوری "خرد"؟) کنه. در همون حال هم کسایی که دورش ریختن تا جلوش رو بگیرن، دارن بهش می‏خندن.
آخ! که باز امشب چه حس‏های مذخرفی دارم و چه چیزهای مضحکی رو دلم می‏خواد.
چرا یکی نمیاد تا با همدیگه شرط ببندیم بعد کله‏‏مون رو بکوبیم تو دیوار؟
چرا توی این لحظه که من انقدر داغونم، همه چیز انقدر آرومه؟
آخه لعنتی
چرا هیچ چیزی گیر نمیاد که من بهش گیر بدم و اعصاب خوردی خودم رو سرش خالی کنم؟
اوووف! چقدر از نورِ زیاد نفرت دارم...
از خورشید هم حالم بهم می‏خوره، فقط بعضی وقتا غروب و طلوعش رو دیدن مزه می‏ده.
البته نه توی هوای پر از کثافتِ تهران...
چقدر مسخره‏س که آدم وقتی می‏خواد غروب بیاد توی ذهنش، صحنه‏ی نشستن توی تاکسیِ میرداماد، از شرق به غرب بیاد تو ذهنش موقع غروب، وقتی که عینک دودی‏ش به چشمه و... ! خودمونیما! واقعا مسخره‏ست.
طلوع هم از پشت بوم خونه، واقعا که افتادن گلدسته‏های مصلای تهران توی این تصویر چقدر ضایعش کرده...
اصلا از همه‏ی این‏هایی که وقتی هوای ابری و بارونی به آفتابی تبدیل می‏شه میگن: هوا خوب شده... یا وقتی هوا گرم می‏شه همینو می‏گن بدم میاد...
اصلا از شش ماه اول سال حالم بهم می‏خوره.
از بهار که خیلی بدم میاد، چیه این فصل مذخرف، اصلا هم قشنگ نیست.
الان پنج دقیقه داشتم فکر می‏کردم که چه چیزهایی توی پاییز و زمستون بیشتر حال می‏ده!
ولی به هر عشق و کیفی که فکر کردم، دیدم توی فصل سرما به من یکی بیشتر حال می‏ده...

حالا بیا و درستش کن، فکر کن رفیق جون جونیت که چندین و چند سال با هم یه جا خوردین و یه جا شاشیدین یهو گم و گور بشه و بعد از 3،4 سال بیاد توی مسنجر باهات بحرفه...
برمی‏گردی بگی "بابک فعلا سرم داره می‏ترکه، بعدا بیا" یا مثلا "امشب اعصاب ندارم، برو فردا بیا" یا "دارم پست واسه بلاگم می‏نویسم"
اثلا(ببین چقدر مخم ترکیده که اصلا رو با "ث" می‏نویسم) کی گفته من دارم واسه بلاگم می‏نویسم؟
من که هیچ‏وقت واسه بلاگ انقدر طولانی نمی‏نویسم، این واسه‏ی دل و احساسات چرندیه که روح و جسمم رو در بر گرفته!
یکی از خوبی‏های نوشتن چرند پرند در متن‏های بلند اینه که اکثر افراد وقتی میان و می‏بینن پستت چقدر درازه، اصلا حوصله‏ی خوندن پیدا نمی‏کنن یا یه نگاه اجمالی می‏اندازن و رد می‏شن و در کل اینکه نمی‏بینن چه اراجیفی رو اینجا من از خودم در کردم خیلی خوبه.
اصلا مگه من اینجا رو ساختم که ملت حتما بیان بخونن؟
اونهایی که باید بخونن و برای من مهمه که بخونن، همیشه تا آخرش می‏خونن.
الان یه حس جدید هم اومد... حس می‏کنم این مرتیکه‏ی منزجرکننده‏ی به‏دردنخور که امشب اینجا بود، انقدر یاوه بافت که این سقف خونه ترک خورده و اصلا سر جاش محکم نیست. وقتی حرف می‏زد می‏خواستم بگم "برج میلاد تو کو... آدم دروغ‏گو"، ولی جلو خودمو گرفتم و با خودم گفتم "حیف که اینجا خانواده زندگی می‏کنه! بعدش هم هی پسره لااقل یه چیزی بگو که بگنجه! شاید منار بگنجه، ولی دیگه میلاد که نمی‏گنجه..."
الان که اینو نوشتم، باز حس می‏کنم که این پستم از کل پست‏هام بی‏تربیت‏تر بود، یا اینکه هر کس بخونه، به قول رفیق شفیقم فکر می‏کنه که "من چقدر بی‏مؤدبم"
حالا تویی که تا اینجای نوشته‏ی من رو خوندی، خودت فکر کن، من چقدر امشب دور از شعور و البته خارج از قانونِ فرهنگ لغتِ جامع کلامیِ خودم حرف زدم که خودم هم بهش واقفم.(البته که هر کسی در این زمینه برای خودش قانون نانوشته‏ای داره، درسته که اینجا بی‏قانونه، ولی جنگل که دیگه نیست.)
اونی که در حرف زدن قانونی نداره، اصلا لایق جنگل هم هست؟؟
خودم جواب این سوال رو نمی‏دونم، چون همین الان به ذهنم خطور کرد که ممکنه یه همچین بحثی هم وجود داشته باشه...

اصلا آقاجون، بانوی من، اینجا بی‏قانونه، هرچقدر دلم بخواد می‏نویسم.
حیف که دیگه خواب بر من فائق اومده و فَکم در حال جر خوردنه و از اونجایی که اصلا حس بخیه زدن فک جر خورده‏ام نیست، بهتره که برم تو آغوش خنک تختم...
بیا! اینم یکی دیگه، اصلا این تخت که خنک باشه، همیشه به آدم حال می‏ده، هر کی هم با این قضیه حال نمی‏کنه، خره.
(به قول یکی از دوستان "یه وقت ریا نشه" ولی بنده از همین‏جا از همگیِ کسانی که از این یه تیکه جمله‏ی آخر یا هر جای دیگه‏ش بهشون برخورده و یا هر چیز دیگه‏ای در این باب از مسائل... پوزش می‏طلبم.)
دیگه برم بخوابم.

و سه نقطه

انتهای پیام/.

۱۳۸۸ بهمن ۲۹, پنجشنبه

تا اوج

دلم پرواز می‏خواد!
بال که ندارم.
اما لااقل یه کارایی می‏شه کرد.
ولی
با این لگنته توی اتوبان‏های لعنتی با این اسفالت مذخرف که 160تا بیشتر نمی‏شه پر کرد...

پ. ن: حتی وقتی به اصلت برگردی و بعد از ساعت نیمه شب تازه بزنی بیرون و ترافیک هیچی نباشه.

۱۳۸۸ بهمن ۲۶, دوشنبه

۱۳۸۸ بهمن ۲۳, جمعه

یه روز

می‏رم گِرد جهان بگردم!
آخ! دیدی؟
یارم در خانه بود...
خر بودم، نفهمیدم
رفت.


پ. ن: ای کودن! خطاب به نویسنده.

۱۳۸۸ بهمن ۲۲, پنجشنبه

تمدید تنهایی

باز
تعطیلات
کمر بی کمر
نرفتن لب دریا
 ترافیک بی ترافیک
هوا پاکه
همون خیابونا
کوچه‏ها تکراری
همه خلوت

آخ
تو این تهرانِ خراب شده


منِ لعنتی
باز
بی تو...

۱۳۸۸ بهمن ۲۰, سه‌شنبه

تندبادِ من

نمی‏دونم!
نمی‏دونم اون تندبادی که می‏گفت: ساقه شکستن قانون طوفان است!
هنوز هم از من می‏خواد که نسیم باشم؟
نسیم باشم و نوازش کنم؟

کسی نیست تا بهش بگه: اگر نوازشِ من رو می‏خواد
باید خودش بیاد سراغم
آخه من نسیمم و به گرد پاش هم نمی‏رسم...

۱۳۸۸ بهمن ۱۷, شنبه

Evanescence - Lithium

Lithium, don't want to lock me up inside.
لیتیوم، نخواه که من رو درون خودم حبس کنی.
Lithium, don't want to forget how it feels without...
لیتیوم، نخواه که فراموش کنم چه احساسی دارد بدونِ...
Lithium, I want to stay in love with my sorrow.
لیتیوم، من می‏خوام با غم و غصه ام عاشق بمونم.
Oh, but God, I want to let it go.
اوه، اما خدا، من می‏خوام اونو رها کنم بره.
Come to bed, don't make me sleep alone.
بیا به رختخواب، من رو تو خواب تنها نگذار.
Couldn't hide the emptiness, you let it show.
نمی‏تونم تهی بودن خودم رو پنهان کنم، تو اون رو آشکار می‏کنی.
Never wanted it to be so cold.
هرگز نخواستم که خیلی سرد باشه.
Just didn't drink enough to say you love me.
فقط به اندازه کافی ننوشیدم که بتونم بگم تو عاشق منی.
I can't hold on to me,
نمیتونم تورو پیش خودم نگه دارم،
Wonder what's wrong with me.
در تعجبم که چه کار اشتباهی انجام دادم.
Don't want to let it lay me down this time.
نمی‏خوام این بار به اون اجازه بدم منو دفن کنه.
Drown my will to fly.
غرق کردن خواسته‏هایم برای پرواز و اوج گرفتن.
Here in the darkness I know myself.
اینجا در تاریکی من خودم رو می‏شناسم.
Can't break free until I let it go.
نمی‏تونم آزاد بشم تا زمانی که بگذارم اون بره.
Let me go.
من رو رها کن برم.
Darling, I forgive you after all.
عزیزم، در نهایت تو رو می‏بخشم.
Anything is better than to be alone.
هرچیزی بهتر از اینه که تنها باشی.
And in the end I guess I had to fall.
و در آخر گمان کنم که "باید" سقوط می‏کردم.
Always find my place among the ashes.
همیشه جای خودم رو در میان خاکسترها پیدا می‏کنم.
I'm gonna let it go.
اون رو رها خواهم کرد بره.


۱۳۸۸ بهمن ۱۵, پنجشنبه

سوختم

کی گفته بسوزه پدر عاشقی؟ بسوزه پدر این تکنولوژی که گاهی تا اونجای انسان رو هم می‏سوزونه.

گفتم "بابا! امروز مگه پای اینترنت ننشستی؟"
با ابروهای بالا رفته پرسید "چطور؟"
نیشم باز شد، گفتم "خوب معلومه دیگه، چطور خودت نمی‏دونی!؟ وقتی سین رو شین تلفظ می‏کنی، به خاطر اینه که پای نت ننشستی! ببینم استخون درد یا آب ریزش بینی نداری؟"
همه زدن زیر خنده، بابا هم نیشش باز شد، یه چندتا کلمات محبت‏آمیز هم نثار وجودِ من کرد و بعد از پنج دقیقه رفت پای لپ‏تاپش.

پای نت نشستن بابا همانا و پرینت تلفن ماهانه رو درآوردن همانا...
خوب حالا بیا و یه جوری بزن زیرش که این شماره‏های موبایل که بالای یک ساعت باهاشون صحبت شده.
کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!!!
ای بسوزه پدر اینترنت که باعث می‏شه من به دلیل جریمه از سوی بابا، قبض‏ 4-5 خط تلفن که سرجمع بالای 300تومن هزینه در بر داشته رو از جیب مبارک بپردازم.

۱۳۸۸ بهمن ۱۴, چهارشنبه

پارسال؛ حدود همین تاریخ

باد توی کلاه اورکتم می‏پیچه، بندهایی که برای سفت کردنش به کار می‏ره به صورتم شلاق می‏زنه، همه‏ی وجودم رو سرما گرفته، معلومه که این برفی که میاد تازه شروع به باریدن گرفته که چندان ننشسته، آسمون هم مثل همیشه‏ی شب‏های برفی سرخه سرخه، پوتینم از سرمای زیاد خشکِ خشک شده و از درد پا دارم هلاک می‏شم، ساعتمو که نگاه می‏کنم، تازه 4:15 صبحه و باید یک ساعت و 45 دقیقه‏ی دیگه دووم بیارم و شروع می‏کنم به راه رفتن...
به صداها گوش می‏دم تا بشمرمشون...
چرا جیرجیرک دیگه توی این سرما باید جیرجیر کنه؟ راه رفتن آروم گربه سیاهه روی برگای خشک روی دیوار، خزیدن موش زیر بوته‏های سرمازده‏ی شمشاد، قورقور قورباغه از توی جوبی که خزه‏هاش هم یخ بسته، تکون خوردن آروم درختا توی این باد ظالم و... صدای پای راه رفتن آروم و محکمِ یه سربازِ اسلحه به‏دست، صدای نفس‏های داغ خسته‏ش توی این سرمای سحر... به اینجای فکرم که راجع به خودمه که می‏رسم سرم رو تندتند به اطراف تکون می‏دم تا این افکار از ذهنم خارج بشه و بتونم تحمل کنم...
یه خورده اون طرف‏تر روی دیوار نوشته:
شب بود و شمع بود و غم بود و من *** شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم
با خودم می‏گم طفلک سربازه، تو فاصله‏ی 10سانتی‏متریش چند مصرع از شعر "کی اشکاتو پاک می‏کنه" از ابی رو نوشته...
کی اشکاتو پاک میکنه
شبا که غصه داری
دست رو موهات کی می کشه
وقتی منو نداری...
باز پایین‏ترش یه تیکه از شعر ‏"چشم من" از داریوش رو نوشته...
چشم من بیا منو یاری بکن
گونه‏هام خشکیده شد کاری بکن
غیر گریه مگه کاری می‏شه کرد
کاری از ما نمیاد زاری بکن...
نفسم رو محکم با دهنم می‏دم بیرون و به بخاری که توی فضا پخش می‏شه خیره می‏شم. دوباره شروع به راه رفتن می‏کنم و زیر لب همون شعرها رو می‏خونم تا اینکه کنار پنجره‏ی ساختمونی که کنارش نگهبانی می‏دم، می‏بینم که نوشته شده "ای خدا! دوست دخترم رفت، مادر شد و من هنوز سربازم" انقدر داغ می‏شم که حس می‏کنم گردنم از عرق خیس شده و شال گردنم رو باز می‏کنم. بعد شروع می‏کنم فحش کشیدن به اول و آخر نظام...


پ. ن: این نوشته، برگی از خاطرات نوشته شده‏ست. اگه می‏خواستم باقی این تیکه رو هم بنویسم خیلی طولانی‏تر از این می‏شد. به خاطر همین صرف نظر کردم...