۱۳۸۹ آذر ۸, دوشنبه

می‌گم اینی که ملت تازگیا زیاد می‌گن "مرد برای هضم دلتنگیاش گریه نمی‌کنه، قدم می‌زنه"
فقط خواستم بگم ساییده شده پاشنه‌ی همه‌ی کفشام و کتونیام... همین

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

خرس مصنوعی

همین دیشب اتفاق افتاد...
یه مشت خرس گنده ریخته بودیم دور هم، دختر و پسرای هم سن فامیل بعد از عمری داشتیم اسم فامیل بازی می‌کردیم!
به حرف "ف" رسیده بود، شهر رو نوشتم فرحزاد! نامردا هیچ‌کدوم قبول نکردن، گفتن فرحزاد محله‌ست بابا و ...
نوبت به حرف "خ" که رسید، پسر عمه‌م نوشت خراسان، من اعتراض کردم که این استانه و نه شهره نه کشور! همه گفتن فرقی نمی‌کنه که! گفتم چطور فرحزادِ من محله‌ست! منتها خراسانِ این استان نیست؟
بابام نوک انگشتشو نشون داد و گفت تو فرحزادِ انقدری رو با خراسان انقدری(دو تا دستشو به پهنا باز کرده بود) مقایسه می‌کنی؟

پ. ن: برای اون‌هایی که نمی‌دونن، سابجکت برگرفته از نوشتن "مصنوعی" آخر همه‌ی حیوانات برای اشیا تو بازی اسم فامیله!!!

۱۳۸۹ آذر ۲, سه‌شنبه

بدون ویرایش

قدم که می‌زدم، سرد بود، تاریک هم بود!
یه سرمای خاصی وجودمو گرفته بود، از طرفی لذت‌بخش بود و از طرفی...
یه حال عجیبی بود! رویا یا توهم همه‌ی ذهنم رو پر کرده بود... قدم برداشتنم کند شده بود، تو یه جایی از ذهنم، پشت سرم جنگلِ پوشیده از برف و سفیدی رو داشتم حس می‌کردم، می‌گم حس می‌کردم چون پشتم بهش بود و نمی‌دیدم، ولی می‌دونستم که هست، می‌دونستم اونجاست، انگار که تازه ازش رد شدم، مثل مرز جنگل با بیابون، یه همچین چیزی، مثِ این جنگل‌های قدیمی که پر از دار و درخت و کنده‌های شکسته‌‌ست که از کهن‌سالی به اون روز افتادن، مث این جنگل‌هایی که وقتی واردشون می‌شی انقدر سرپوشیدن، که از نبودنِ نور نمی‌تونی تشخیص بدی چه ساعتی از روزه، مث این جنگل‌هایی که زوزه‌ی باد که می‌پیچه وسط درختاش، مث جیغ زنی از راه دور می‌شه... به اینجاها که رسیده بودم، همه‌ی اون لذتِ اولیه از بین رفته بود، جاشو وحشت گرفته بود، یه لحظه به خودم اومدم، دیدم وسط پارکم، دور و برم پر از درخته... خواستم فرار کنم، در برم، اما یخ کرده بود تنم، نمی‌تونستم تند راه برم، حس می‌کردم هر قدمم، نیم دقیقه طول می‌کشه تا بردارم، وقتی به مسیر اصلی پارک رسیدم، دوباره ذهنم رفت همونجا، جنگل رو می‌دونستم پشت سرمه، اما دیگه اون مهم نبود، حسِ خون می‌کردم، بوی خون میومد، توی ذهنم پوست ترکیده از سرمایی نقش بسته بود که گرمای خون رو زیرش می‌شه دید، با دیدن حتی می‌شد گرمای گوشتِ خونین زیر پوست رو حس کرد، انگار یکی داشت منو برمی‌گردوند، شونه‌م رو گرفته بود و می‌چرخوند، می‌گفت از این طرف برو، دوباره داشتم برمی‌گشتم سمت جنگل، اما جنگل... فرق کرده بود، با چند لحظه پیش که تصورش رو داشتم فرق کرده بود، روبروم یه رود بود، رودی که درست به سمت من میومد، ولی یه کم قبل از رسیدن به من دور می‌زد، به خاطر همین مسیر رود رو مستقیم به سمت خودم می‌دیدم، ولی رود توش آب نبود، فقط خون بود، غلیظ حرکت می‌کرد، مثل آب روون نبود، وسط اون همه برف و سرما و یخ سرخیِ خون وحشتناک بود، دستی که از شونه منو گرفته بود، همچنان هولم می‌داد طرف رود، مثل وقتی که یخ خشکی روی تن بذاری و تنت از سرماش بسوزه... همه‌ی پوست تنم اونطوری شده بود، از طرفی رودِ خون گرم بود و داغ، به خاطر سرمای محیط و داغی خون، تمام مسیرِ رود بخار می‌کرد، نزدیک رود رسیده بودم، داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم، غیر از سفیدیِ برف، فقط تنه‌ی سیاه درختا بود، جنگل شوم بود، آره! این بهترین واژه‌ایه که به ذهنم میاد، شوم بود... ولی این خون داشت منو  از پا مینداخت، تصویر خودم اومده بود توی ذهنم که صورتم سفیدِ سفید شده، فقط رگه‌های آبی توش داره، سرم رو انداختم پایین و توی رود رو نگاه کردم، توش تیکه‌های گوشت بود، می‌خواستم به خودم بقبولونم که این گوشت و خون انسان نیست، ولی دستی که از ساعد قطع شده بود، کار رو یک سره کرد، داد زدم، خواستم برگردم، دستی که تا اونجا منو کشونده بود، هولم داد، افتادم، افتادم توی رود، داد زدم، با تمام توانم داد زدم، دست و پام تو هوا تکون می‌خورد، حس خلأیی که آدم تو فضای معلق و موقع سقوط پیدا می‌کنه، وجودمو گرفته بود، افتادم... افتادم روی چمنِ خیس پارک، به حال خودم اومدم، تمام تنم و صورتم عرق کرده بود، ولی داشتم یخ می‌زدم، نمی‌دونم چقدر، ولی فکر کنم 10دقیقه طول کشید تا تونستم بلند بشم، با اینکه نشسته بودم، هنوز نفسم جا نیومده بود، حالم بهم خورد، روی چمن استفراغ کردم، زمان اصلا تو ذهنم نبود، نمی‌دونم بعد از چقدر وایسادم و تونستم خودمو برسونم خونه! هیچ‌کس نبود، رفتم زیر دوش... وقتی اومدم، همه اومده بودن خونه!

قضیه مال چند شب پیشه! از بعدِ این کابوسِ موقع بیداری، همه‌ش سایه و شبح‌های سیاه می‌بینم، گاهی سرخ... اینجا تنها جاییه که بازگوش کردم!

۱۳۸۹ آبان ۲۹, شنبه

من کیَم؟ تو کی هستی؟ عاشق کیه؟

- عاشقشم
- اون بدبخت کیه که تو عاشقش شدی؟
- چیه کیه
- می‌گم تو عاشق کی شدی، بعد می‌گی کیه؟
- من عاشق کیه شدم
- چِت کردیا! کی کیه؟ کیه کیه؟ عاشق کی شدی مسخره؟
- عاشق کیه؟ بابا من فقط از این خوشم میاد
- خوب این کیه؟
- کیه
- خاک تو سر نفهمت کنن
- خوب می‌گی عاشق کی شدی، منم بهت گفتم دیگه! چرا فُش می‌دی؟
- آخه بزمجه کی کی کیه؟ من می‌گم کیه؟ تو می‌گی کیه؟ چی کیه؟ کیه چیه؟ تو عاشق شدی! بعد من بگم کیه؟
- ای بمیری! بابا شخصیتِ این یارو کیه؟ هستا! اسمش نمی‌دونم چیه! عاشق اون شدم
- یعنی شخصیت یارو نمی‌دونی کیه چیه؟ اسمش رو نمی‌دونی حتی! بعد عاشقش شدی؟
- نه دیوونه! این یارو خودش کیه‌ئه
- یارو خودش کیه‌ئه؟ اسکل کردی ما رو؟ یعنی خودش نمی‌دونه کیه؟ فراموشی گرفته؟
- عزیزم
- جانم؟
- یه لحظه خفه شو! بیا تو مونیتور رو ببین
- آهان! اینو می‌گی! خوب بگو از اول
- الان این کیه؟
- کی کیه؟
- همین این یارو
- خوب این کیه‌ئه دیگه
- بمیری! خوب منم چهار ساعته می‌گم این کیه؟
- نه ببین! من می‌گم کیه؟ تو می‌گی کیه؟ نمی‌گی که این یارو کیه‌ست که!
- کامران
-خفه شم؟
- یه کم بیشتر
- لال شم؟
- اوهوم
- خوب... فقط یه چیزی
- هان؟
- تو عاشق این شدی؟
- تا چشمات در بیاد
- آخه این کیه که تو عاشقش شدی؟
- این ک‍... کامران! اگه جرات داری وایسا
- جرات دارم، وای نمیسم
برای دربدرهایی همچون منِ معتاد به موسیقی...
یکی بزرگترین فلاکت‌ها وقتیه که ندونه تو اوضاع و احوال فلاکت‌بارش صدای کی آرومش می‌کنه...

۱۳۸۹ آبان ۲۷, پنجشنبه

من داونم

قبلا شده بلاگی رو پیدا کنم که با وجود طولانی بودنِ پست‌هاش تا 20پست قبل رو هم بخونم، شاید با خودت بگی این که چیزی نیست، من خودم فلان...
اما قبلا پیش اومده بلاگی رو پیدا کنم با وجودِ طولانی بودنِ پست‌هاش و هر شب به روز شدن، حوصله‌ی خوندن آرشیوش رو تا 2-3ماه پیدا کنم، شاید با خودت بگی اینم چیزی نیست، من خودم بهمان...
اما یکی دو بار بیشتر پیش نیومده تمام آرشیو یک یا چند ساله‌ی کسی رو بخونم! شاید با خودت بگی اینم چیزی نیست، من... بذار حرفت رو قطع کنم، تو رو خدا! بهت بگم که خودم هم می‌دونم چیزی نیست! اصلا مگه قرار بود چیز خاصی باشه؟ فقط دلم خواست بگم گاهی نویسنده‌هایی پیدا می‌شن که بد بلایی سر من در میارن...
چند شب پیش از گودر یا از لینک‌دونیِ یه بلاگ، مطمئن نیستم از کجا! با بلاگی آشنا شدم که نویسنده از اونهاییست که سر من بلاهای ناجور در می‌‌آره!
آرشیوش رو تا آبان 88 خوندم(مسلما از حالا به قبل)، هر بار هم که می‌خوام فایرفاکس رو ببندم، تبِ بلاگش رو سیو می‌کنم، تا بعدا از همون‌جا ادامه‌ش بدم! چندبار خواستم کامنت بذارم براش، باز دیدم مثل تمام اون بلاگ‌هایی که تو سکوت آرشیوشون رو خوندم، ادامه بدم بهتره! حالا چه کاریه اصلا؟ بری بهش بگی آی فلانی من تو رو خوندم! بیا منو بخون! که چی مثلا؟ همیشه متنفر بودم از این اخلاقِ "من آپم" و امثالهم، حس می‌کنم اینم یه چیزی مثل همون‌هاست! منت گذاشتن سر کسی که می‌خونیش... حالا اصلا بی‌خیال! فقط دلم خواست بگم یکی رو پیدا کردم که کلی دارم با نوشته‌هاش حال می‌کنم! عمرا هم آدرس نمی‌دم! کسی درخواست نده، زیاد هم پا پی بشین، گوشیم رو خاموش می‌کنم! گفته باشم...

۱۳۸۹ آبان ۲۶, چهارشنبه

قربونم برم

فقط راک و متال گوش می‌ده و فقط وقتی موسیقی فارسی به گوشش می‌خوره که توی تاکسی یا کلا از سر اجبار باشه!
نمی‌دونم کجا بوده...
امروز وایساده بود جلو آینه و واسه خودش می‌خوند تو که چشمات خیلی قشنگه.. رنگ چشمات خیلی عجیبه...

نکنه؟

غم داری و غمگینی!
ازت می‌پرسم! جواب می‌دی، درددل می‌کنی و اشک می‌ریزی...
کاری از دست من بر نمیاد...
انگار فقط خودتی که باید با دل‌ت کنار بیای!
از اون به بعد هر بار که می‌بینمت، حرفی نمی‌زنم!
یا اگر هم چیزی می‌گم کاری به اون موضوع ندارم.
تو که منو می‌بینی، با خودم می‌گم نکنه دل‌ت بخواد باهام حرف بزنی و منتظری تا شروع کنم؟ تا حرفی بزنم؟ تا هر چی که روی دل‌ت مونده رو بگی؟ نکنه؟؟؟ :|

۱۳۸۹ آبان ۲۵, سه‌شنبه

بیدار و همی وطن پرستیم

- کوروش تو بخواب، ما ک‍...
- زر نزن بابا! هر چی بدبختی می‌کشیم از همینه که اعلی‌حضرت گفت کوروش بخوابه!

۱۳۸۹ آبان ۲۴, دوشنبه

۱۳۸۹ آبان ۲۲, شنبه

احوالاتِ گودری

گاهی دلم می‌خواد به این‌هایی که می‌نویسن و با نوشتنشون و نوشته‌هاشون آدم رو داغون پاغون(همینطوری درسته؟ نمی‌دونم!) می‌کنن، بگم دم‌تون گرم، می‌خوام بگم حالی دادین اساسی، می‌خوام بگم رفتم تو یه حالی، اصن با یه وضعی و با یه وصفی... گاهی دلم می‌خواد بهتون بگم دهنتون سرویس که چقدر ناز نوشتین، گاهی دلم می‌خواد بگم چطوریه که انقدر من و تو عین همیم، توی یه شهر و حال و اوضاع‌مون عین همدیگه و از هم بی‌خبر، گاهی می‌خوام بگم کثافت! کثافت! کثافت، چی نوشتی لعنتی که انقدر محشر بود که اینطوری با حال و روز من بازی می‌کنه، گاهی دلم می‌خواد...
ولی نمی‌نویسم، همینطوری سکوت رو ادامه می‌دم و در آخر یک لایک، خشک و خالی و آبی، می‌مونه اون بالا!

۱۳۸۹ آبان ۱۷, دوشنبه

سر ظهری

مردک زنگ زده می‌گه حاج‌آقا کامران؟
خواستم دری وری بارش کنما...
قطع شد، زنگ نزدم، تماس نگرفت.

تحقیقا فقط همین یکی مونده بود!

سر شب از پله‌های آ.اس.پ میومدم بالا، می‌خواستم برم اون طرف خیابون که یه ماشین جلو پام نگه داشت، شیشه‌ی سمت شاگرد پایین کشیده شد، منم که ساده، فکر کردم می‌خوان آدرس بپرسن! رفتم طرفش، دو تا دختر بودن...
دخترک نه گذاشت و نه برداشت، با نیش تا پسِ گردن باز، گفت "چطوری هلـــو؟"
فجیع جا خوردم! تو اون لحظه اصلا انتظار یه همچین تیکه پرونی‌ای به خودم رو نداشتم و مسلما تا حالا نشده که به مخیله‌م راه پیدا کنه کسی به چشم هلو منو نگاه کنه! فکر کردم چه جواب دندون شکنی می‌تونم بدم که روشون کم بشه، غافل از اینکه نیشم عینهو گاو مش حسن باز شده بود، دخترا تو همون حالت نگام می‌کردن و نخودی می‌خندیدن، گفتم "از رفقا شنیده بودم 206 مشکی پاخورش خوبه‌ها! ولی دیگه نه در حد و اندازه‌های هلویی مث من! من کمتر از پیکان جوات آلبالویی سوار نمی‌شم"، خنده‌شون قهقهه شد، اونی که پشت فرمون بود، گفت "حالا این یه بار رو کوتاه بیا، با ما فقیر فقرا بساز، بیا برسونیمت... کجا می‌ری جیگر؟"، با خودم می‌گفتم اینا دیگه یا خیلی شارلاتانن که اومدن منو تور کنن، یا انقدر گاگولن که هیچ زپرتیِ دیگه‌ای گیرشون نیومده "اول اینکه نمی‌رم، دارم برمی‌گردم! دوم همون هلو بهتره، من روی جیگر حساسم! تو رو خدا بهم اینطوری نگو"، جمله‌ی آخر رو با ابرو کج کردن و پلک زدن گفتم، دختر سمت شاگرد لپم رو گرفت "بهت نمی‌خوره حاضر جواب و شیطون باشی!"، دستشو پس زدم و تا اومدم جوابش رو بدم، ادامه داد "جووون... عجب لپی داری!"، نتونستم جلو خودمو بگیرم، زدم زیر خنده!
کیکی که توی دستم بود رو نشون دادم، گفتم "ننه‌م الان چشمش به دره تا پسر سر به زیر و سر به راهش برگرده خونه، تو مجتمع هلو و پرتغال خونی زیاده، می‌تونین تست کنین..."، "خوب ما تو رو نشون کردیم دیگه!"، بیشتر از این حوصله‌شون رو نداشتم، مسلما من که آدمش نبودم تا سوار اون ماشین بشم، سوار هم که می‌شدم فکر کنم اگر به صبح می‌رسیدم، چندان با اوضاع روبراهی نمی‌تونستم برگردم سر زندگیِ شاهکارم، بهونه‌ها رو ردیف کردم و خداحافظی کردم...
به مسیر گذرشون که نگاه می‌کردم، با خودم گفتم اینجا تهران است (4)

پ. ن برای یه نفر: اینکه تهران پر از کثافته، تقصیر من نیست که بعضیا چه برخوردی دارن!
چه این برخورد 4-5دقیقه‌ای، چه اون برخورد 4-5دقیقه‌ای، اگه تقصیر منه، بگو تا یه تجدید نظری داشته باشم خوب...

۱۳۸۹ آبان ۱۶, یکشنبه

ارتفاعات

نویسنده اعتراف می‌کند که گوش سپردن به موسیقی‌هایی که بعد از درد و رنج و تلاش مضاعف چند ساعته از بین حدود 80گیگابایت فایل صوتی، برای ریختن تو حافظه‌ی چسکیِ ام‌پی‌3پلیر(یا هر کوفت دیگری از این نوع که مال من گوشیه)، لذتی برابر با... اصلا یه چیزِ عجیب و خاصی مد نظرم بود که می‌خواستم بنویسما! منتها اولین چیزی که به ذهنم اومد این بود که برابر با خوردن تخم‌مرغ نیمرویی دارد که وقتی 5صبح از ارتفاعات داراباد رفتی بالا و سر ظهر که می‌شه دم اون چشمه خوشگله، بشینی بزنی تو رگ... آی حالی می‌ده آقا، نمی‌دونی اگه نرفتی! ولی لااقل می‌تونی درکش رو داشته باشی اگه از این حجم فایل صوتی، موسیقیِ دلخواهت رو ریختی روی گوشی... :دی

پ. ن: الان تو یه حالیم اصن، اصن یه وضعی...

۱۳۸۹ آبان ۱۴, جمعه

گوساله‌ی تحت وب

فیلtering گوساله‌ای‌ست که وقتی بک‌گراند دلخواهم رو برای بلاگر آپلود می‌کنم، می‌جود و نوشخوارش می‌کند...

یه همچین خانواده‌ای دارم من

هر وقت دستم رو می‌برم طرف قفس قناری، شروع می‌کنه با دستم بازی کردن و سر و صدا کردن، چند شب پیش وقتی بابا خواست باهاش بازی کنه، هر بار فقط پرید اون طرف قفس و بهش بی‌محلی کرد، حالش گرفته شد...
خواهرم بهش گفت: "غصه نخور بابا! پرنده‌‌ها کرم‌خوارن، این(یعنی من) که دست‌شو می‌بره طرف قفس بوی کرم رو توی وجودش حس می‌کنه، میاد طرفش، شما کرم نداری، نمیاد طرفت..."

۱۳۸۹ آبان ۱۳, پنجشنبه

رابطه‌ی بازی

رابطه را...
اگر رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر دو رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر یه کم رو و بیشتر دو رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر یه کم دو رو و بیشتر رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر پشت و رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر زیر و رو بازی کنی، به فاک می‌رود.
اگر توش بازی نکنی، به فاک می‌رود.
اگر به بازی بگیریش، به فاک می‌رود.
کلا رابطه واسه‌ی این است که به فاک برود...

رابطه حتی اگر پشت و رو هم نداشته باشد... نه! اشتباه نکن، به فاک نمی‌رود! مثل گل که می‌گن پشت و رو نداره، به خودیِ خود پژمرده می‌شود... می‌شود عشق نا فرجام! پس بنابراین خودت به فاک می‌ری!

۱۳۸۹ آبان ۱۲, چهارشنبه

مرتیکه‌ی تحت وب

یکی از مواردی که در مواقع بی‌کاری‌های اینترنتی ازش لذت می‌برم وقتیه که دارم ایمیل‌هایی که به نظرم باحال میاد رو واسه رفقا فوروارد می‌کنم و از توی لیست دارم آدرس‌ها رو تیک می‌زنم، بعد اسم هر کس رو که می‌بینم، نسبت به شناختی که ازشون دارم، واکنش‌شون توی ذهنم نقش می‌بنده و لبخند میاد روی لب‌هام...

پ. ن: از یکشنبه شب، تلفن‌های منطقه‌مون قطع بود و اینترنت نداشتم، از خماری به استخون درد و فین فین افتاده بودم.
حتی دایل-آپ که مثل جنس بد می‌مونه واسه من هم گیرم نمیومد، رفتم کافی-نت!!! فکر کنم آخرین باری که رفته بودم کافی-نت دوران آموزشی بود...