قدم که میزدم، سرد بود، تاریک هم بود!
یه سرمای خاصی وجودمو گرفته بود، از طرفی لذتبخش بود و از طرفی...
یه حال عجیبی بود! رویا یا توهم همهی ذهنم رو پر کرده بود... قدم برداشتنم کند شده بود، تو یه جایی از ذهنم، پشت سرم جنگلِ پوشیده از برف و سفیدی رو داشتم حس میکردم، میگم حس میکردم چون پشتم بهش بود و نمیدیدم، ولی میدونستم که هست، میدونستم اونجاست، انگار که تازه ازش رد شدم، مثل مرز جنگل با بیابون، یه همچین چیزی، مثِ این جنگلهای قدیمی که پر از دار و درخت و کندههای شکستهست که از کهنسالی به اون روز افتادن، مث این جنگلهایی که وقتی واردشون میشی انقدر سرپوشیدن، که از نبودنِ نور نمیتونی تشخیص بدی چه ساعتی از روزه، مث این جنگلهایی که زوزهی باد که میپیچه وسط درختاش، مث جیغ زنی از راه دور میشه... به اینجاها که رسیده بودم، همهی اون لذتِ اولیه از بین رفته بود، جاشو وحشت گرفته بود، یه لحظه به خودم اومدم، دیدم وسط پارکم، دور و برم پر از درخته... خواستم فرار کنم، در برم، اما یخ کرده بود تنم، نمیتونستم تند راه برم، حس میکردم هر قدمم، نیم دقیقه طول میکشه تا بردارم، وقتی به مسیر اصلی پارک رسیدم، دوباره ذهنم رفت همونجا، جنگل رو میدونستم پشت سرمه، اما دیگه اون مهم نبود، حسِ خون میکردم، بوی خون میومد، توی ذهنم پوست ترکیده از سرمایی نقش بسته بود که گرمای خون رو زیرش میشه دید، با دیدن حتی میشد گرمای گوشتِ خونین زیر پوست رو حس کرد، انگار یکی داشت منو برمیگردوند، شونهم رو گرفته بود و میچرخوند، میگفت از این طرف برو، دوباره داشتم برمیگشتم سمت جنگل، اما جنگل... فرق کرده بود، با چند لحظه پیش که تصورش رو داشتم فرق کرده بود، روبروم یه رود بود، رودی که درست به سمت من میومد، ولی یه کم قبل از رسیدن به من دور میزد، به خاطر همین مسیر رود رو مستقیم به سمت خودم میدیدم، ولی رود توش آب نبود، فقط خون بود، غلیظ حرکت میکرد، مثل آب روون نبود، وسط اون همه برف و سرما و یخ سرخیِ خون وحشتناک بود، دستی که از شونه منو گرفته بود، همچنان هولم میداد طرف رود، مثل وقتی که یخ خشکی روی تن بذاری و تنت از سرماش بسوزه... همهی پوست تنم اونطوری شده بود، از طرفی رودِ خون گرم بود و داغ، به خاطر سرمای محیط و داغی خون، تمام مسیرِ رود بخار میکرد، نزدیک رود رسیده بودم، داشتم اطراف رو نگاه میکردم، غیر از سفیدیِ برف، فقط تنهی سیاه درختا بود، جنگل شوم بود، آره! این بهترین واژهایه که به ذهنم میاد، شوم بود... ولی این خون داشت منو از پا مینداخت، تصویر خودم اومده بود توی ذهنم که صورتم سفیدِ سفید شده، فقط رگههای آبی توش داره، سرم رو انداختم پایین و توی رود رو نگاه کردم، توش تیکههای گوشت بود، میخواستم به خودم بقبولونم که این گوشت و خون انسان نیست، ولی دستی که از ساعد قطع شده بود، کار رو یک سره کرد، داد زدم، خواستم برگردم، دستی که تا اونجا منو کشونده بود، هولم داد، افتادم، افتادم توی رود، داد زدم، با تمام توانم داد زدم، دست و پام تو هوا تکون میخورد، حس خلأیی که آدم تو فضای معلق و موقع سقوط پیدا میکنه، وجودمو گرفته بود، افتادم... افتادم روی چمنِ خیس پارک، به حال خودم اومدم، تمام تنم و صورتم عرق کرده بود، ولی داشتم یخ میزدم، نمیدونم چقدر، ولی فکر کنم 10دقیقه طول کشید تا تونستم بلند بشم، با اینکه نشسته بودم، هنوز نفسم جا نیومده بود، حالم بهم خورد، روی چمن استفراغ کردم، زمان اصلا تو ذهنم نبود، نمیدونم بعد از چقدر وایسادم و تونستم خودمو برسونم خونه! هیچکس نبود، رفتم زیر دوش... وقتی اومدم، همه اومده بودن خونه!
قضیه مال چند شب پیشه! از بعدِ این کابوسِ موقع بیداری، همهش سایه و شبحهای سیاه میبینم، گاهی سرخ... اینجا تنها جاییه که بازگوش کردم!
یه سرمای خاصی وجودمو گرفته بود، از طرفی لذتبخش بود و از طرفی...
یه حال عجیبی بود! رویا یا توهم همهی ذهنم رو پر کرده بود... قدم برداشتنم کند شده بود، تو یه جایی از ذهنم، پشت سرم جنگلِ پوشیده از برف و سفیدی رو داشتم حس میکردم، میگم حس میکردم چون پشتم بهش بود و نمیدیدم، ولی میدونستم که هست، میدونستم اونجاست، انگار که تازه ازش رد شدم، مثل مرز جنگل با بیابون، یه همچین چیزی، مثِ این جنگلهای قدیمی که پر از دار و درخت و کندههای شکستهست که از کهنسالی به اون روز افتادن، مث این جنگلهایی که وقتی واردشون میشی انقدر سرپوشیدن، که از نبودنِ نور نمیتونی تشخیص بدی چه ساعتی از روزه، مث این جنگلهایی که زوزهی باد که میپیچه وسط درختاش، مث جیغ زنی از راه دور میشه... به اینجاها که رسیده بودم، همهی اون لذتِ اولیه از بین رفته بود، جاشو وحشت گرفته بود، یه لحظه به خودم اومدم، دیدم وسط پارکم، دور و برم پر از درخته... خواستم فرار کنم، در برم، اما یخ کرده بود تنم، نمیتونستم تند راه برم، حس میکردم هر قدمم، نیم دقیقه طول میکشه تا بردارم، وقتی به مسیر اصلی پارک رسیدم، دوباره ذهنم رفت همونجا، جنگل رو میدونستم پشت سرمه، اما دیگه اون مهم نبود، حسِ خون میکردم، بوی خون میومد، توی ذهنم پوست ترکیده از سرمایی نقش بسته بود که گرمای خون رو زیرش میشه دید، با دیدن حتی میشد گرمای گوشتِ خونین زیر پوست رو حس کرد، انگار یکی داشت منو برمیگردوند، شونهم رو گرفته بود و میچرخوند، میگفت از این طرف برو، دوباره داشتم برمیگشتم سمت جنگل، اما جنگل... فرق کرده بود، با چند لحظه پیش که تصورش رو داشتم فرق کرده بود، روبروم یه رود بود، رودی که درست به سمت من میومد، ولی یه کم قبل از رسیدن به من دور میزد، به خاطر همین مسیر رود رو مستقیم به سمت خودم میدیدم، ولی رود توش آب نبود، فقط خون بود، غلیظ حرکت میکرد، مثل آب روون نبود، وسط اون همه برف و سرما و یخ سرخیِ خون وحشتناک بود، دستی که از شونه منو گرفته بود، همچنان هولم میداد طرف رود، مثل وقتی که یخ خشکی روی تن بذاری و تنت از سرماش بسوزه... همهی پوست تنم اونطوری شده بود، از طرفی رودِ خون گرم بود و داغ، به خاطر سرمای محیط و داغی خون، تمام مسیرِ رود بخار میکرد، نزدیک رود رسیده بودم، داشتم اطراف رو نگاه میکردم، غیر از سفیدیِ برف، فقط تنهی سیاه درختا بود، جنگل شوم بود، آره! این بهترین واژهایه که به ذهنم میاد، شوم بود... ولی این خون داشت منو از پا مینداخت، تصویر خودم اومده بود توی ذهنم که صورتم سفیدِ سفید شده، فقط رگههای آبی توش داره، سرم رو انداختم پایین و توی رود رو نگاه کردم، توش تیکههای گوشت بود، میخواستم به خودم بقبولونم که این گوشت و خون انسان نیست، ولی دستی که از ساعد قطع شده بود، کار رو یک سره کرد، داد زدم، خواستم برگردم، دستی که تا اونجا منو کشونده بود، هولم داد، افتادم، افتادم توی رود، داد زدم، با تمام توانم داد زدم، دست و پام تو هوا تکون میخورد، حس خلأیی که آدم تو فضای معلق و موقع سقوط پیدا میکنه، وجودمو گرفته بود، افتادم... افتادم روی چمنِ خیس پارک، به حال خودم اومدم، تمام تنم و صورتم عرق کرده بود، ولی داشتم یخ میزدم، نمیدونم چقدر، ولی فکر کنم 10دقیقه طول کشید تا تونستم بلند بشم، با اینکه نشسته بودم، هنوز نفسم جا نیومده بود، حالم بهم خورد، روی چمن استفراغ کردم، زمان اصلا تو ذهنم نبود، نمیدونم بعد از چقدر وایسادم و تونستم خودمو برسونم خونه! هیچکس نبود، رفتم زیر دوش... وقتی اومدم، همه اومده بودن خونه!
قضیه مال چند شب پیشه! از بعدِ این کابوسِ موقع بیداری، همهش سایه و شبحهای سیاه میبینم، گاهی سرخ... اینجا تنها جاییه که بازگوش کردم!
۱ نظر:
سلام کامران
تو هم عجب خواب هایی می بینیا :دی
خودت نمیتونی حدس بزنی چرا اینجوری شدی؟
ارسال یک نظر