غم داری و غمگینی!
ازت میپرسم! جواب میدی، درددل میکنی و اشک میریزی...
کاری از دست من بر نمیاد...
انگار فقط خودتی که باید با دلت کنار بیای!
از اون به بعد هر بار که میبینمت، حرفی نمیزنم!
یا اگر هم چیزی میگم کاری به اون موضوع ندارم.
تو که منو میبینی، با خودم میگم نکنه دلت بخواد باهام حرف بزنی و منتظری تا شروع کنم؟ تا حرفی بزنم؟ تا هر چی که روی دلت مونده رو بگی؟ نکنه؟؟؟ :|
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر