‏نمایش پست‌ها با برچسب کانفیوز. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کانفیوز. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۱۲, دوشنبه

511

وقتى گفت.
گفتم تو نمى گفتی، دير يا زود مى گفتم.
گفت اگر نمى گفتم، تو هرگز نمى گفتی.
گفتم حالا كه گفتی، مهمه كى اول گفته؟
گفت قرار نيست اتفاق خاصى بيافته.
گفتم اگر من هم مى گفتم اتفاق خاصى نميافتاد.
گفت كاش نمى گفتم. تو چرا زودتر نگفتی؟ بايد مى گفتی. كاش مى گفتی.
گفتم چطور مى گفتم؟
گفت نمى دونم.
ديگه هر چی گفتم، هيچ نگفت.
گفت زبون نريز، بمون، اما نباش.

۱۳۹۳ فروردین ۱۸, دوشنبه

503

تا بوده این‌گونه بوده که موجود خواب‌بین و خیال‌پردازی بودم.
یه وقتا می‌شد یه خوابی می‌دیدم و بعدنا باهاش خیال‌پردازی می‌کردم، با اینکه به قوه‌ی تخیلم کاملن ایمان دارم، همیشه جلوی ناخودآگاهم کم میاره.
بچه که بودم، وقتی دلم می‌خواست یه خوابی رو دوباره یا ادامه‌ش رو ببینم یا حتا از روزمرگی‌هام چیزی رو تو خواب ببینم، هر وقت بهش فکر می‌کردم امکان نداشت اون خواب رو ببینم. یوخده بعدتر وقتی به این موضوع فکر می‌کردم که کاش خوابشو ببینم، از دست خودم حرص می‌خوردم که چرا این فکرو کردم، حالا که اینطوری فکر کردم، امکان نداره دیگه خوابشو ببینم.
این‌ها که گفتم مال خیلی سال پیشه، اما هنوز توی وجودم مث یه هابی مونده، مث یه خاطره‌بازی، مث یه بازی فکری برای خودم، بهرحال بویز ویل بی بویز، خودم می‌دونم که ربط به اینجا نداره، این بیشتر به کودک درون ربط داره.
یه وقتا، بعدنا، یه طوری که مثلن انگار بخوام سر ناخودآگاهم شیره بمالم یا دورش بزنم، با خودم می‌گفتم خب دیگه الان که فکرشو کردم حتمن خوابشو نمی‌بینم، در حالی که یه جایی تو وجودم که دلم می‌خواست چون الان دارم با اطمینان می‌گم خب دیگه خوابشو نمی‌بینم، خوابشو ببینم.
اینکه شما این نوشته رو نفهمی به من هیچ ربطی نداره.
دیشب یا فی‌الواقع ساعت چار و بیست دقیقه که از پشت میزم بلند شدم برم بخوابم، باز همینطوری اومد تو ذهنم، فکر کرده بودم منی که انقدر بهش فکر می‌کنم، منی که امشب نشسته بودم نگاش می‌کردم لابد باید خوابشم ببینم، بعد باز همون ذهنیت توم ایجاد شد، البته دیگه با خودم اون حرفا رو نمی‌زنم، یه جورایی مث یه فرمان ایجاد شده توی مغزم می‌مونه که توی صدمی از ثانیه اجرا می‌شه.
انگار هر وقت با ایمان کامل با این موضوع برخورد می‌کنم که خب چون به خوابشو دیدن فکر کردم پس خوابشو نمی‌بینم، دقیقن همون شب خوابشو می‌بینم.

۱۳۹۲ مهر ۸, دوشنبه

468

از تیکه‌کلام‌های دائمی و نفرت‌انگیز(لااقل برای من) پدرم اینه که برمی‌گرده "با همه‌ی ادعات ..."، "ادعات کون خرو پاره کرده، ولی ..."، "تو که همه‌ش ادعات می‌شه ..."، "تو که ادعای فلانت می‌شه ..." و و و و ...
حال اینکه این حرف‌ها رو آدمی می‌زنه که مدام می‌گه من این کارو کردم، من اون کارو کردم و ... در عین حال انتقادپذیریش نه اینکه بگی در حد نخوده یا هر چیز خورده‌ی دیگه‌ای، کلن انتقادپذیری در وجودش گنجونده نشده، بماند.
تا سال‌های سال، شاید بگم حتا تا همین چند وقت پیش، هر بار متلکی در زمینه‌ی ادعا می‌نداخت، کلی باهاش بحث می‌کردم که من هیچ‌وقت ادعا نکردم، یا حتا اگر کردم پیش تو نکردم، اگر پیش تو کردم در هیچ‌کدوم از زمینه‌هایی که بابت‌ش گیر می‌دی نکردم و لب مطلب اینکه همیشه می‌گم من ادعایی ندارم.
گاهی همین موضوع مسخره به بحث‌های بالابلندی با صداهای از حنجره در رفته کشیده می‌شه.

انی‌وی، حالا چی شد که همه‌ی این‌ها رو بهم بافتم، اونو بگم.
چند وقت پیش تو نیوزفیدِ فیسبوک، یکی از دیالوگ‌های روزی روزگاری که تو پیج دیالوگ بی‌منت نوشته بودن، توجه‌م رو جلب کرد، نوشته بود:
خاله لیلا (ژاله علو): یه مسابقه‌ هست که مردایی که ادعاشون می‌شه، توش شرکت می‌کنن.
مراد بیگ (زنده یاد خسرو شکیبایی): من ادعایی ندارم.
خاله لیلا: ادعایی ندارم، خودش کم ادعایی نیست!

توضیح واضحات هم ندارد دیگر.

۱۳۹۲ تیر ۱۸, سه‌شنبه

446

فقط موضوع این نیست که آدمای اشتباهی سر راه هم قرار می‌گیرن، حاضرم شرط ببندم اگر آن‌هایی که معتقدند شما انسان اشتباهیِ زندگی‌شان هستید روبروی فردی مثل خودشون قرار بگیرن حتا توان تحمل همدیگه رو برای لحظات کوتاه هم ندارن.
ولی اینطور آدما حتا تو نگاه اول هم همدیگه رو جذب نمی‌کنن انگار.

۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه

436

کامی کی هستم.
پنج و بیست و یک دقیقهی صبح چارشنبه س.
هوا داره روشن میشه کم کم.
صدای گنجشکا هم بلند شده.
چند هفتهایه خواب ندارم.
از اون شبا بود که با این همه فعالیت فکر میکردم تا صبح مثل خرس بخوابم.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

405

اونجاش هست که ابی می‌خونه، نمی‌خونه که البته، یه کار دیگه می‌کنه که تو واژه نمی‌گنجه، آره، همونجا که می‌گه
تو رو می‌شناسم ای شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی
تو رو می‌شناسم ای سر در گریبون
غریبگی نکن با هق هق من
تن شکسته تو بسپار به دست نوازش‌های دست عاشق من
همین جاش، داشتم اینجا رو تو خواب می‌خوندم، بیدار که شده بودم هی با خودم می‌خوندم و یادم نمیومد کدوم سانگه، هیچ جای دیگه‌ی شعرش رو هم یادم نمیومد...
چه خوب بود.

۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

۱۳۹۲ فروردین ۹, جمعه

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

390

هر بار دختری رو می‌بینم که لباسشو با رنگ خاصی ست کرده، زیر لب می‌گم لیــــدی ایــــن د رد یا بلو یا حالا هر چی.
حتا شده یه وقتا به کسی گفتم خانوم این لیدی این د رد که می‌گن شومایی؟ لبخند شیرین تحویل گرفتم و رد شدم.
یه وقتام اینایی رو که با پوشیه هستن رو می‌بینم، با خودم می‌گم هوز این بلک!!؟ نوبادی نوز.

۱۳۹۱ دی ۸, جمعه

368

غیر از بی قانون بلاگ دیگه‌ای دارم که شورتکات‌ش رو توی برازرهام با اسم Diary سیو کردم.
یه زمانی بعضیا بهش دسترسی داشتن، یه وقت‌هایی پیش اومده بود بعضی نوت‌هاش رو برای بعضیا کپی-پیست کرده بودم، اما خو همون بعضیا از اعتمادم سواستفاده کرده بودن، سرچ کرده بودن، خود بلاگ رو یافته و خونده بودن‌ش.
بعدن پرایویسی‌ش رو محدود کردم و در حال حاضر هیچ کس نمی‌خونه‌ش، شاید کسی باشه که بخواد بخونه، ولی خب نمی‌تونه.
فیدش هم مسلمن آپدیت نمی‌شه.
به قول یکی از دوست‌دخترهای سابق که آدرس‌ش رو داشت و فکر می‌کرد کلن بستم‌ش، می‌گفت "فکر می‌کردم تا وقتی زن بگیری، نگه‌ش داری"، حالا چه بحث‌هایی باهاش کرده بودم که کلن این دو تا موضوع هیچ ربطی به هم نداره و اینکه چه زنی؟ چه کشکی؟
امروز توی بلاگر گشت می‌زدم، به طور اتفاقی دیدم روی یکی از پست‌هاش 10781 پلاس خورده!
راستش اصلن انتظار دیدن همچین چیزی رو نداشتم.
تاریخ پست رو نگاه کردم، پابلیش شده‌ی سپتامبر پارسال بود. 
خوندمش.
با خودم گفتم اگر کس یا کسانی این رو شر کرده باشن، راحت می‌تونه انقدر پلاس بخوره، لیاقت‌شو داره.
ولی آخه کی یه همچین کاری کرده؟
هر چی بیشتر فکر کردم و راهی نیافتم که بفهمم چه کسی چه زمانی اون پست رو شر کرده، بیشتر به این نتیجه رسیدم که فقط یه باگه!
بلاگر خدا نیست که باگ نداشته باشه!؟ هان؟

خدای بی باگ، خدای بی باک... بی خیال، حوصله ندارم توی نوشته‌هام به خدا گیر بدم، بعضی‌ها انقدر ناله می‌کنند، آدمی احساس تعفن پیدا می‌کند. فکر اینکه چطور می‌توان با این انسان‌ها زندگی کرد هم می‌ترساندم، گاهی فکر می‌کنم بیخود نیست که تنهایند.
گندش را در آورده‌اند، بس است دیگر خب.
یک روز در جمعی می‌گفتم آدما روزی از قالب بچگی در میان که بفهمن نباید چیزی رو تقصیر کسی بندازن یا که حتا اگر کسی مقصره، نباید قضیه را هم زد. بوی گندش، اطرافیان را دور می‌کند! تا کی می‌خواهی بگویی رانگ پلیس رانگ تایم؟ تا کی می‌خواهی بگویی من چاقم، من زشتم، من کوتاهم، من فلان، باید بی خیال شد، نمی‌خواهم از این دری‌وری‌ها بگویم که می‌گن دست به زانوش بگیره پاشه بگه یا علی!!! منظور اینکه یو آر جاست آن یور آون...
گاهی بعضی آدما ناز کردن رو با غر زدن و غر زدن رو با ناله کردن اشتباه می‌گیرن، همه‌ی این‌ها رو هم با درددل اشتباه می‌گیرند. بعد خب می‌دانید؟ همان ندانید بهتر است، حالتان بهم می‌خورد.

۱۳۹۱ مرداد ۲۵, چهارشنبه

سرگردونم

می دانید؟ روزهای داغانیست برای من، دلم می خواهد آنقدر از روزمرگی هایم بنویسم تا لااقل خالی شوم.
بارها صفحه ی ایمیلم را باز می کنم تا که بنویسم، چند خطی می نویسم و حوصله م سر می رود و می گویم خب که چی؟ سر چه کسی را می خواهم در بیاورم با دری وری هایم؟
بعضی وقتها اتفاقهایی میافتد، آنقدر روی ذهنت تاثیر گذاره که می خوای به محض پیدا کردن فرصت بنویسیشون، ولی هر بار که می نشینی تا که بنویسی اش، انگار آنطور که باید بشود نمی شود که نمی شود، اصلن اون حالی که بهت دست داده رو نمی تونی بیاری توی نوشته ت و این حالت رو بهم می زنه و فقط خودت را لعنت می کنی با این قلم افتضاحی که داری و حتا به زور می شه بهش گفت قلم...
می دونی؟ به زعم من پیرمردها دو دسته ن، یکی کسانی که از گذروندن زمان باهاشون سیر نمی شی، یک سری هم هستن که خیلی سخت می شه حتا توی یک اتاق باهاشون زمان رو بگذرونی.
همین چند روز پیشها بود یکی از آن پیرمردهایی رو دیدم که با خودم آرزو می کردم کاش حضورش در زندگی ام پررنگ تر بود، پررنگ تر که چه عرض کنم، یعنی ای کاش که حضور داشت و فقط به یک صحبت تقریبن بیست دقیقه ای ختم نمی شد.
از کوچه ی خودمان - یک کوچه بعد از چارراه ولیعصر به سمت میدون انقلاب است، همان جایی که اکثرن فقط به "همون کوچه سنگفرشه" می شناسنش - پایین آمده بودم و رسیده بودم به انقلاب، آنهایی که حضور من رو زیاد در اطرافشان دیده اند می دانند که موجودی هستم که نه فقط به زبان اشاره زیاد حرف می زنم که تبهر خاصی هم در راسندن منظور دارم، از همان بالا که میومدم با راننده تاکسی زرد رنگی که توی ترافیک ایستاده بود حرف می زدم و بهش می گفتم من فقط تا انقلاب میام و اون می گفت اگه آزادی می ری بیا بریم و من می گفتم می خوام برم شهرک غرب و راه افتاده بود، پشت سرش 405 دودی رنگی بوق زد و به اشاره گفت که بیا بالا. همین که نشستم روی صندلی جلو قبل از اینکه طبق عادت سلام کوتاه همیشگی ام را کنم، مرد خیلی گرم و تقریبن کش دار سلام کرد، جا خورده بودم، لبخندی اومد رو لبم گفتم سلام، با همون لحن گرم که شبیه به مجری های لایوشوها بود گفت عصرتون بخیر، گفتم عصر شما هم بخیر! مرد شروع کرد به انگلیسی حرف زدن و ازم راجب فهم انگلیسیم پرسید و جوابشو دادم و از اون لحظه به بعد دیگه فقط انگلیسی حرف زد. حیرت، غم، لذت و هیجان از شنیدن حرفاش همه با هم قاطی شده بود، مرد یک بند حرف می زد و حتا کوچک ترین کلمه ای نمی گفت که بخواهم مخالفت کنم، پیرمرد دل پر غصه ای داشت، تنها کاری که از من برآمده بود لذت متقابل برای او بود از هم صحبتی ام. حرفهایش بماند که چه ها گفت، فقط می دونم وقتی تو میدون داشتم از ماشینش پیاده می شدم، دو دل شده بودم، بین رفتن و موندن و حرف زدن باهاش، پیرمرد که خلبان هلی کوپتر بازنشسته ارتش بود غرورش اجازه نداد حتا بگویم باقی پول برای خودت، دستم رو گرفت اسکناس رو مچاله فشار داد کف دستم و مچم رو بست. همه اش بسته به آدمی بود که به ملاقاتش می رفتم، هر کس دیگری بود بی خیال می شدمو قرار رو کنسل می کردم و به مرد می گفتم بریم دوری بزنیم در شهر...