‏نمایش پست‌ها با برچسب گپ و گفت. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب گپ و گفت. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه

552

چند شب پيش ها تو يه مهمونى شبونه، سرم توى گوشيم بود و دستم رو به ريش زير چونه م مى كشيدم كه يه موى بلند چند سانتى پيدا كردم، هر چه زور زدم با دست بكنمش، نمى شد، ليز مى خورد! مى خواستم بى خيالش بشم، نمى تونستم. داشت ديوونه م مى كرد، رفتم پيش صاحبخونه، حواله م داد به دخترش، خودمو سپردم به قيچى دختر صاحبخونه، يك ربع صورت من لاى دستاش بود كه مثلن اون يك تار مو رو درست بچينه. گفت عجيبه كه تا حالا متوجهش نشدى، گفتم عجيب نيست! گفت منظورم اينه كه بعد از دو سه روز كه ريشتو زدى، الان فهميدى و انقد اعصابتو خورد كرده. گفتم خيل وقتا تو زندگى عادى تو مسايل ديگه هم همينه. گفت يعنى چى؟ گفتم آدم يه چيزى نمى دونه، ولى وقتى فهميد باباى خودشو در مياره، گفت مى شه مثال بزنى؟ طبق معمول كه ناخودآگاه هميشه اينطور سوالا رو جواب مى دم، گفتم حالا الان حضور ذهن ندارم، بعد گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ گفتم اول از همه اينكه وقتى من مى گم مى دونى؟ فقط گوشاتو كار بنداز نه زبونتو، گفت تو چقدر بى تربيت و گستاخى. گفتم حالا من گستاخ، مى خواى بدونى يا برم؟ گفت نه، بگو. يه نفس عميق كشيدم، گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ قيافه ش منتظر واكنش شديد من بود، برق شيطنت تو چشمش كاملن مشخص بود، محل نذاشتم. گفتم مثلن يه موقعى من تو رو دوست دارم، تو نمى دونى، زندگى عاديتو مى كنى، از بغل من رد مى شى تنمون بهم مى خوره، حرف مى زنيم بدون اينكه حس خاصى انتقال بديم، بغل دست هم مى شينيم، تنمون با هم در تماس قرار مى گيره، شايد براى مدت طولانى و و و مورداى مشابه ديگه! اما انگار نه انگار، ولى كافيه تو به حقيقت پى ببرى و من هم بفهمم كه فهميدى و بدتر از همه ببينم بدت كه نيومده خوشت هم اومده، چرا كه خودت هم همين حس رو مثل من خفه شده و دفن شده ش رو درون خودت داشتى كه حالا بيدار شده و سر از قبر بيرون آورده، حالا كافيه بخوايم سركوبش كنيم... ديگه من اون آدم سابق نمى شم برات، ديگه نمى تونيم راحت با هم حرف بزنيم، ديگه از برخورد تن هامون با هم توى مهمونى داغ مى شيم، ديگه راحت نمى تونيم با هم دست بديم، ديگه حرف كه مى زنيم دنبال نشونه ها مى گرديم، لحن حرف زدن، حالت، دنبال خودمون توى حرفاى همديگه مى گرديم. ديگه نمى تونيم بشينيم كنار هم، ديوونه مى شيم. اگه بازم ادامه پيدا كنه، ديگه نمى خوايم همديگه رو ببينيم، مى خوايم، ولى نمى خوايم. مى خوايم بريم كه نبينيم همو، ولى مى گيم كاش اصلن مسيرش اين ورى بود، حساب مى كنى كى و چطور مى ره خونه يا مى ره سر كار، ديگه نمى تونى تحملم كنى، ديگه نمى تونم تحملت كنم، مى دونى؟ منتظر شدم حرف بزنه، صداش در نميومد كه! گلوشو صاف كرد، دهنشو كه به نظر ميومد خشك شده باز كرد، تشنه ش شده بود انگار، صداى چندانى در نيومد، گفت چيو؟ گفتم هيچى ديگه، همين!

بى ويرايش

۱۳۹۳ آبان ۲۵, یکشنبه

550

بيست و خورده اى ساله كه يه كانورسيشن تكرارى رو با خورده اى تغيير در لحن و موضوعات سر صبح ها مى شنوم، خيلى وقتا با همين حرفا بيدار شدم اصلن.
بابا در حال لباس پوشيدن مى گه چيزى نمى خواى؟
مامان مى گه نون.
- چى؟
+ نوووووون!
- نداريم مگه؟
+ نه!
- چى شد؟
+ تموم شد!!
- چى كار كردين؟
+ ريختيم دور! خب خورده شده ديگه...

منم هر وقت باشم به بابا مى گم اشتباه كرده پنج تا بچه درست كرده و اينكه نگهدارى از ما اصلن نمى صرفه.
اول يه نگاه تاسف بار بهم مى كنه و مى گه من الان خودم بايد يك يا دو تا بچه رو خرجى بدم، ولى هر چى در ميارم رو مى ذارم جيبم و به قول بابا خرج الواطى مى كنم و تو خونه ش مفت مى خورم و مفت مى خوابم.
البته من انسان لواط كننده اى نيستم، ولى خب اون شصت ساله كه "الواطى" تيكه كلامشه و در راستاى اصلاحش بارها تلاش هاى بيهوده كرديم و ديگه الان خيلى وقته كشيديم بيرون.
بعد من مى گم كدوم پول؟ كدوم درآمد؟ اگه داشتم كه الان نسل خرم دلا رو ادامه داده بودم.

۱۳۹۳ خرداد ۱۲, دوشنبه

511

وقتى گفت.
گفتم تو نمى گفتی، دير يا زود مى گفتم.
گفت اگر نمى گفتم، تو هرگز نمى گفتی.
گفتم حالا كه گفتی، مهمه كى اول گفته؟
گفت قرار نيست اتفاق خاصى بيافته.
گفتم اگر من هم مى گفتم اتفاق خاصى نميافتاد.
گفت كاش نمى گفتم. تو چرا زودتر نگفتی؟ بايد مى گفتی. كاش مى گفتی.
گفتم چطور مى گفتم؟
گفت نمى دونم.
ديگه هر چی گفتم، هيچ نگفت.
گفت زبون نريز، بمون، اما نباش.

۱۳۹۳ خرداد ۳, شنبه

509

مى گفت يادت هست ز... يه دوست داشت، اسمش ل... بود؟
گفتم آره، چطورى ممكنه يادم بره؟ اسم و قيافه ش هم يادم بره، خيلى چيزاى ديگه ش يادم نمى ره...
پريد وسط حرفم گفت خيله خب حالا نمى خواد وارد جزيات شى.
گفتم چطور شده حالا؟
گفت يادته ل... تعريف مى كرد كه يه دفه كه داداشش ز... رو ديده بود، با هم سلام عليك و احوالپرسى كرده بودن، بعد داداشه بعدن به ل... گفته بود كه چرا ز... اينطورى حرف مى زنه؟
گفتم خو...
گفت ل... مى گفت داداشش گفته بعد كه ز... ازش تو ايستگاه اتوبوس جدا شده، انقد بهم ريخته كه گرفته نشسته تو ايستگاه تا نفسش جا بياد.
جريان يادم اومده بود و بخاطر همين نيشم باز شده بود، گفتم خو من ديگه انقد تو زندگيم با ز... حرف زدم متوجه اون حالت بخصوص صحبت كردنش نمى شم، تازه الان لحن حرف زدنش صددرصد متفاوت شده، كلى سال از اون موقع مى گذره بابا، از اون موقع ازدواج كرده و فيلان و اينا.
گفت حالا داستان توام كه مى گى فقط با سلام گفتنش مى خواى برى بغل بگيريش همينه.
گفتم نه، تو حاليت نيس، جريان دوست داشتن با لحن عشوه دار خيلى فرق داره، كارى كه اين دو تا با آدم مى كنه خيلى با هم فرق مى كنه.
يه صداى هوم از لباش در اومد فقط.

۱۳۹۲ آذر ۲, شنبه

481

با بابا نشسته بودیم نهار خوردن، از لای سبزی خوردن پیازچه‌هاش رو من می‌خوردم، شاهی، ریحون، تره و شوید رو اون می‌خورد، دومی رو که برداشتم.
شاکی طور، با خنده گفت قبول نیست من بخورم، پیازچه‌هاشو پیدا کنم، تو بخوریا!
مامان اومد گفت چی شده؟
گفتم می‌گه قبول نیست من در بیارم تو بخوری.
بابا زد زیر خنده، انقد خندید که از خنده‌ش خنده‌م گرفت، گفت شیویدها رو بخور که چربی سوزه.
مامان گفت چربی خون نداری که راستی، داری؟ دفعه پیش کی دادی؟ آزمایش؟
با تعجب گفتم دفه پیش کی دادم!؟
بابا دوباره زد زیر خنده.
مامان با لبخند رو لبش گفت زهرمار، بی ادبِ بی تربیت.
بابا با خنده گفت خب درست حرف بزن خانوم، می‌دونی که چطوریه این.

۱۳۹۲ شهریور ۹, شنبه

458

+ من
- اوشون

ساعاتی بعد از نیمه شب:
+ شب بخیر
- شب بخیر عشق قدیمی
ساعاتی بعد از ظهر:
+ خر
- عه، چرا؟
+ دلم خواست، این از امتیازهای عشق قدیم بودنه
- تابلو بود در مورد اونه
+ عه، فمیدی؟
- عشق هرگز نمی‌میرد، بلکه از شکلی به شکل دیگر تغییر پیدا می‌کند، آره، فهمیدم
+ یا از کسی به کس دیگر انتقال می‌یابد؟
- نه، منظورم عشق به یک نفره، حتا تنفر هم وقتی به وجود میاد که عشقی در کار بوده باشه
+ الان عشقت به من شکلش عوض شده؟
- آره
+ الان چه شکلیه؟
- قبلنا شکل قلب بود، الان دایره‌س
+ گاب
- [گل می‌فرستد]
+ متشکر
- فداتون بشم، تازه دایره‌ش یه وقتا سولاخ می شه
+ چطوری ینی؟

تو بی کانتینیود...

۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

396

+ اوهوم، زنگ زد بهم، گفت رزرو کنم واس شیش نفر!
- کوجا رزرو کردی؟
+ فلورانس
- نمدونم کوجا هس اصن :دی
+ می‌ریم با هم یه سری. خیلی جای شیکیه! :پی
- هاع، باوشه! خداوند $$رحم$$ فرماید :دی
+ :))) آره خب! ولی رستوران خوب رفتن جز اصول زندگیه! :دی
- بلی، از اصول زندگانی (زنده گایی) می‌باشد. :دی
+ =))) احمق

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

393

اتاقم پرده نداره.
دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پرده‌هاشو کندن.
از راه که رسیدم برگشتم سر پله‌ها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانی‌تر شدم، رفتم سر پله‌ها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی می‌گفتن چی می‌گه این؟ داداشم تکرار می‌کرد.
زن احمق پرده‌ای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حوله‌ی منم انداخته بود روی پرده‌هه، بعد می‌گن خودتو کنترل کن.
خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره می‌زنن.
در حالی که ممولن اول می‌زنن، بعدن می‌رن می‌ذارن.
هاع، تازه وقتی هم داره، می‌شه کنارش زد، می‌ره کنار، انگار که نداره.
هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشن‌تره.
چه خوبه سایه‌بازی‌ها.
یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایه‌ها و بازی‌هاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که می‌دونم اینجا رو نمی‌خونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم.
امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا می‌کرد، بالای پله‌ها واستاده بودم و گوش می‌دادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمی‌رفتم، چون حوصله‌ی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون.
تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر می‌کردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق می‌کرد، از هر چیزی بهتر بود.
طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونه‌ی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط می‌کنه از این گه‌خوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه می‌زنم.
شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی می‌گم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمی‌ره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. می‌گفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در می‌رین غوغا می‌کنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انی‌وی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا.

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

388

چند ماهیه تابلویی نصب کردن که لطفن در این مکان سیگار نکشید، منظورم به پاساژمونه، اینه که همیشه کنار درب این وری که به ساختمون بغلی راه داره و کنار مغازه‍ی ماست وایمیسم و نخی دود می‌کنم.
چند روز پیش طرفای ظهر بود، یکی از اسمبل‌کارها دست گذاشت روی شونه‌م و گفت انقدر نکش، خندید رفت دکمه‌ی آسانسور رو زد بیاد پایین. گفتم من که الان روزی حداکثر سه چار نخ می‌کشم، باز خندید و گفت نکش، گفتم داود یه نفر هست صب به صب که من دارم از بالا میام این وری، از فاطمی میاد توی جویبار، حتا واینمیسه سر خیابون که ماشینا واستادن مسافر می‌زنن، خیلی رله و عشقی میاد سر اون کوچه‌هه که خطیای بازار و توپخونه وایمیسن، سیگارشو که کشید، هر کدوم ماشینا که تو قید پر کردن مسافر تا خرتناق نبودن و فقط خواسته بودن که برن رو براشون دست تکون می‌ده و سوار می‌شه میاد پایین. داود جون، تو که اونطوری عشقی سیگار می‌کشی به من نگو نکش.
نیشش تا بناگوش باز شده بود، گفت رفیق بهتر ازین پیدا نمی‌کنه آدم، - سیگارو می‌گفت - تایید نکردم. گفت تو منو از کجا دیدی؟ گفتم من هر روز مسیرمه، چند بار برات دست تکون دادم، منتها انقدر تو حال و هوای خودتی که انگار نه انگار، گفت آره، من صبا همیشه تو عالم خودمم، گفتم به قول یکی از دوستان - منظورم به یکی از بلاگ‌نویس‌ها بود - می‌گفت از سیگاریا عشقی‌تر ندیدم، توی سرمایی که سگ بیرون نمیاد و از پنجره داری بیرون رو نگاه می‌کنی که برف میاد و همه جا نشسته، یکی رو می‌بینی اون پایین به دیوار تکیه داده داره سیگار می‌کشه، دود سیگار و بخار غلیظ دهنش که با هم قاطی می‌شه و می ره هوا رو با چشم دنبال می‌کنه و ... دیگه ادامه نداده بودم. فکر کرده بودم واقعن چقدر شبیه حرفای اون بلاگ‌نویسه بود، انگار فقط پارت عشقی بودنش شبیه بود.
گفت یه روز تو جاده کلاردشت، با چندتا از دوستام رفته بودیم شب چادر بزنیم، صب ساعت چهار اینا بود پا شدم برم بشاشم، دیدم یه شعله‌ی سیگار تو اون تاریکی مطلق انگار از فاصله‌ی چند کیلومتری پیداست، آخه می‌دونی که سیگار شعله ش یه طوریه.. اشاره کردم می‌دونم، ادامه داد آره، با خودم گفتم این دیگه تو چه حالی بوده که اون وقت صب اونم اونجا اومده بوده بیرون سیگار بکشه.
صدای باز شدن قفل درب کابین آسانسور اومد، خدافظی کردیم، اومدم این ور.

می‌گفت عاشق صدای سوختن سیگار تو سکوت شبه؛ کی نیست؟

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

386

صورتی عن است، نارنجی نیز هم، چن روز پیش دختری رو دیدم موهاش سبز بود، مثال کرک قالی، اوواخ، گند بزنن بش.
داشتم برای خواهرم تز می‌دادم که اگه بخواد همه‌ی مواش رو شرابی کنه اصلن جالب در نمیاد، شرابی باید تیکه‌ای باشه - کلهم اجمعین می‌خندیدن که می‌گم "تیکه‌ای" - در ضمن تا مدتی بعدش کلن رنگ گذاشتن سخته و البته اینکه قرمز هم که پوست سفید می‌طلبه و در ادامه‌ش قضیه‌ی خیابون انقلاب و دختر مو سبز رو گفته بودم.
من، این طرف پشت میز نهار نشسته بودم، هنوز از بعد از نهار از جامون تکون نخورده بودیم، سعید گوشیِ من رو گرفته بود و رفته بود همون گوشه‌ی همیشگیِ من، پشت تلویزیون، ولو شده بود و بازی می‌کرد، غش کرده بود از خنده، برگشتم نگاش کردم، دیدم ولو شده رو کاناپه، برگشتم به خواهرم آروم گفتم به چی می‌خنده؟ گفت به تعریف کردن تو. همونطور پچ‌پچ‌کنان گفتم خوبه مثلن داره بازی می‌کنه، گفت حواسش شیش دنگ به حرفای تو هست همیشه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

385

"می‌دونی؟ وقتی با هم بودیم به این فکر می‌کردم که این دو هفته، طولانی‌ترین مدتی بوده که تو به زبون نیاوردی که چقدر از من بدت میاد.
راستش یاد یه فیلمی افتادم که وقتی پسره راجع به بدشانسیاش به دختره می‌گفت و در ادامه‌ش اضافه می‌کرد که از سر همین بدشانسیاش عشقی که دختره بهش داره کم می‌شه و در آخر ازش بدش میاد، دختره بش می‌گفت من هر روز بیشتر از دیروز ممکنه از تو بدم بیاد، - ینی اصن الردی از پسره بدش میومد - ولی هیچ وقت عشقم به تو کم نمی‌شه!
خواستم همون موقه این حرفا رو بت بزنم، ولی خب نمی‌دونم چی شد که نگفتم، احتمالن همون موقعی که بغل دستم با فاصله از من نشسته بودی، به روبرو خیره شده بودی و می‌خواستی که حرف بزنم به ذهنم خطور کرده بود، یکی از همون صد دفه‌ای که دهنم رو باز کردم تا حرف بزنم و هیچی نگفته بودم، دهنمو بسته بودم و نفسی که برای حرف زدن حبس کرده بودم رو از بینی بیرون داده بودم، شاید هم تبدیل شده بود به یکی از وقت‌هایی که حرف دیگه‌ای تو دهنم گذاشته بودم، نمی‌دونم، درسته که حافظه‌ی من در بعضی موارد خیلی قویه و ممولن ثانیه به ثانیه‌ی دیت‌ها رو از بر می‌کنم، ولی خب الان یادم نیست.
هوم، یادته همون روز گفته بودم آدم باید بعضی چیزها رو بنویسه که برای همیشه یادش بمونه؟ گفته بودی مگه می‌شه آدم این چیزا رو یادش بره؟ گفته بودم موضوع این نیست که اصل مطلب رو یادش بره که خو معمولن وقتی احساس قوی باشه آدمی یادش نمی‌رود، ولی خب برای این باید بنویسه که بدونه در لحظه چه حال و هوایی داشته..."

هوم، اینجا رو که نمی‌خونه، ولی خب همونطور که گفته بودم، آدم باید بعضی حرفا رو بنویسه که نوشته باشه.
همین دیگه.

۱۳۹۱ بهمن ۱۲, پنجشنبه

378

گفته بود تو خوبی به روم نمیاری...
گفته بودم آی بدم میاد از خوب بودن.
گفته بود دیوونه! و خندیده بود.

۱۳۹۱ آبان ۲۵, پنجشنبه

362

چن دقیقه بعد از نوشیدن چای، لیوان خالی‌اش را بو می‌کشیدم.
به برادرم که حرکاتم را زیر نظر داشت گفتم بعضی وقت‌ها یه طعمی می‌ده لامصب که اصلن تو هیچ کلامی نگنجد.
گفت اصلن آدم این همه چای می‌خوره که همون بعضی وقتاعه پیش بیاد.

۱۳۹۱ آبان ۲۱, یکشنبه

359

تازه از راه رسیده، لباس‌هام رو سبک کرده بودم و با یه رکابی مشغول گشت‌زنی تو خونه شده بودم.
آبی به سر و صورتم زده بودم و طبق معمول چای به دست اومدم کنار شومینه وایسادم.
چشم که چرخوندم، پنج تا خرمالو جلوی ساعت رو شومینه چیده شده بود و چند تای دیگه هم جاهای دیگه‌ی خونه بود.
خواهرم لپ تاپ بغل نشسته بود روی یکی از کاناپه‌ها و پاهاش روی میز بود.
داداشم طبق روال همیشگیِ تلویزیون دیدنش، کف زمین، رو فرش ولو بود و دستاش رو زده بود زیر سرش، مان داشت تخمه می‌شکوند و به ناکجاآباد نگاه می‌کرد، بابا اما چشماش سمت من بود و نبود، فک کرده بودم منو می پاد یا تلویزیون می بینه؟
گفته بودم این مسخره‌بازیا چیه؟ این خرمالوها چیه؟
بابا با یه لحن طلبکارانه و آماده‌ای، خیلی سریع گفت به تو چه؟ من دوس دارم دکور خونه‌م رو اینطوری بچینم.
روم رو کردم سمت تلویزیون و با بی‌خیالی گفته بودم هر طور حال می‌کنی.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم تلویزیون رو حتا ذره‌ای هم نگاه نمی‌کردم که لااقل یادم باشه چی نشون می‌داد.
دوباره طرف بابا رو نگاه کردم، مامان که اون سمتش نشسته بود، با چشم و ابرو اشاره کرد که قمر در عقربه و ساکت مونده بودم و هیچی نگفتم.
چایم که تموم شد، مامان تو آشپزخونه بود، رفتم دوباره چای بریزم، لیوانم رو که پر می‌کردم، پرسیدم چی شده؟
گفت چیزی نشده که! چطور؟
گفتم بابا چشه خب؟
گفت آهان، می‌خواست با تو کل کل کنه، نفهمیدی؟ با خودم گفتم پس قمردرعقربی نبود، اشارات رو اشتباه گرفتم، سکوتمو که دید، ادامه داد هوس سر به سر گذاشتن با تو رو کرده.
گفتم من حوصله خودم رو هم ندارم و اومدم تو سالن، چای و گوشی رو گذاشتم روی میز کنار یکی از مبل سه نفره‌ها و رفتم سراغ کمد رخت‌خواب‌ها، یکی از این پتوهای نازکی که خیلی‌ها روی پشتی مبل می‌ندازن و اسمش رو هم نمی‌دونم ورداشتم، پنجره‌ی پشت مبل رو باز کردم، پتو رو باز کردم، به خودم پیچیدم و ولو شدم، بلند اما انگار خطاب به خودم، انگار خطاب به همه، انگار خطاب به هیچ‌کس، گفتم این پتوآ چقدر خوبه، نه گرمه، نه سرده، نه سنگینه، نه سبک.
گوشی رو ورداشتم، بابا گفت دیوانه پنجره باز می‌کنه، پتو می‌پیچه به خودش.
پترن رو باز کردم و بدون اینکه به بابا نگاه کنم، گفتم نه شوفاژی بازه نه کولری روشن، خرجی نداره برات که!
گفت اصلن کی بهت گفته پتوی منو ورداری؟
گفتم تو توی این خونه پتویی نداری.
گفت بهع، دکی، ینی چی؟
گفتم تا حالا شده خودت به اتاقتون بگی اتاقِ من یا بگی اتاق ما؟ تا حالا شده بگی تخت من یا تخت ما؟ پتوی من یا پتوی ما؟ یا حالا خیلی چیزای دیگه! همیشه فقط اتاق مامانت، تخت مامانت، پتوی مامانت، حتا مام بچه‌هات نیستیم، همیشه به مان می‌گی بچه‌هات فیلان... همونطوری دراز روی آرنج چپم تکیه دادم و نگاش کردم، گفتم آره پدر من، تو شاید اختیار دکور خونه‌ت رو داشته باشی، ولی پتویی مال تو نیست.
خواهر و داداشم نیششون تا بناگوش باز بود، منتظر بودن ببینن چی می‌گه، خودش هم گونه‌هاش رو از داخل گاز گرفته بود که نیشش باز نشه، گفت این پتوعه مسافرتیه، مال توی ماشینه، ماشین هم مال منه، پس مال منه.
گفتم پدرم استدلالت را، حالا نمی‌خوام بگم چه ربطی داره به شقیقه؟ ولی خب اگه بخوایم اونطوری هم در نظر بگیریم، تو باس اونجایی بخوابی که خانومت می‌خوابه و از اونجایی هم که مال دو نفره خوابیدن رو صندلی عقب ماشین یا حالا جاهای دیگه‌ی ماشین نیستی، به تو تعلق نمی‌گیره.
سرم رو گذاشتم روی کوسن‌ها، وی‌پی‌ان رو زدم کانکت شه و همزمانی که چشمم به صفحه‌ی گوشی بود گفتم از طرفی شماها دیگه اونقدرام هات نیستین که توی ماشین حتا دو نفری زیر این گرم بشین، این به درد منو امثال منو یاران می‌خوره، حالام اگه روت کم شد، بشینین تلویزیون ببینین.
ششش کردم و دیگه چیزی نگفتم، با خنده‌ای که دیگه سعی در کنترل کردنش نداشت، فقط گفت خیلی رو داری و دیگه ادامه نداد.

۱۳۹۱ آبان ۱۰, چهارشنبه

356

چند روز پیش ها بود، منِ از سیاست فراری رو انقدر توی بحث هاشون مخاطب قرار داده بودن که پام به بحث باز شده بود.
داد و فریاد می کردن، مثل تمام افرادی که خود را خفه ی این بحث ها می کنند، سرشان را بزنی، ته شان را بزنی عشق هوار زدنند، وقتی بهشان بتوپی، می گویند شور بحث گرفتارشان می کند و وقتی می گویم پس چرا من را نمی گیرد، نگاه های "بی برو بابا" به صورتم می اندازند.
یادم نیست بحث از کجا شروع شده بود، گاهی وقت ها که بخوای بدونی بحث های ماها از کجا شروع شده، فقط باید پنج دقیقه مباحثی که توی صحبت فی مابین مطرح شده رو تا به اول برای خودت هلاجی کنی و خیلی هایش را اصلن یادت نیاید و اگر هم بتوانی کشف کنی در آغاز بحث از کجا شروع شد، نه فقط می بینی که آن بحث ناتمام مانده که هیچ، شاید نصفش هم مطرح نشده و به موضوع آخری که فکر می کنی، با خود می گویی گوز چه ربطی داشت به شقیقه؟
گفتم این رو که یادم نیست بحث از کجا شروع شده بود، آن موقع به اینجا رسیده بود که مردم کی بلند دوباره بلند خواهند شد. وارد بحث شده بودم و داشتم می گفتم: اصن موضوع این هایی که شماها می گین نیست، اگه هشتاد و هشت به جایی نرسید به خاطر این بود که اکثریتِ قشرِ مرفه جامعه وسط قضیه بودن و هر چقدر داد و فریاد می زدن، جماعت فقیر می گفتن از شکم سیریشونه، جماعت پولدارو سرشو بزنی ته شو بزنی منافع داره، منافعش هم صددرصد داخل کشوره که الان توی ایرانه، به تهدیدی می شینه سر جاش، خودش هم نه، بچه هاشونم همینن، سختی نکشیده ها که نمی تونن جلوی زور دولتی ها وایسن. این بار اما قضیه فرق می کنه، قشر فقیر داره می شکنه، انگار که در حال غرق شدن باشه و هی یه چیزی ورداره بذاره زیر پاش، پدر من، من و تو هفت پشت اون ور تر فامیلمون کاسبیم، چه حالا تحصیل کرده و نکرده تو سطح بالا یا پایین اگه مرغ بشه کیلویی پنجاه و گوشت بشه صد تومن، درسته که به همه جامون فشار میاد و نمی تونیم خرج و برجمون رو تنظیم کنیم، ولی لااقل از گشنگی نمی میریم. مردم ما اگه دو تا کتاب می خوندن و توبثبختیِ اصلی ما اینه که تاریخ خودمون رو هم هیچی نمی دونیم، از تاریخ یه کوروشیسم رو گرفتارشیم و آخ که ما چی بودیم و چی شدیمش رو چسبیدیم و ناله و فغان که ننه من غریب بازیاشو، خیلی قدیم هم که نریم، اگه تاریخ جنگ جهانی اول رو بخونن ملت، اینکه از سر قحطی مردم به همنوع خواری افتاده بودن تو یه سری جاهای کشور، اون وقت شاید بفهمن این قضیه ممکنه تا کجا برسه، می دونی؟ یه جمله ی معروفی هست، نمدونم مال کیه، مال همین دولت مرداست، می گه که باید از کسی که هیچ چیز به غیر از پول ندارد ترسید. همین الان خود من، تمام چیزی که دارم پوله، چن میلیون تو بانک و چن میلیون هم تو کاره، چه چیزی به نام منه؟ هیچی. اما مثلن فلان رفیقت که ان تا کارخونه داره و ملومه تخم نمی کنه حرف بزنه. قشری که چیزی واسه از دست دادن نداره وقتی بلند شد، مگه خود خدا بیاد زمین که بنشوندش...
این حرف ها رو که می زدم، ساعت از ده شب گذشته بود، همان صبح نشسته بودیم پشت میز و داشتیم صبحانه می خوردیم که بابا از پای لپ تاپش اومد نشست پیشمون و از این گفت که یکی از دایی هایش چون استفاده از اینترنت را بلد نیست و تک و تنهاس - حالا دلیل تک و تنهایی اش چیزی نیست که اینجا بهش بپردازم - هر ماه قبض هایش را به پدرم می دهد تا برایش پرداخت کند. با خنده گفته بودم چقدر کارمزد می گیری؟ گفته بود تا چشمات دراد، بابت هر قبض صد و پنجاه تومن. یه زبون درازی هم تو فاز سرخوشانه ش کرد، همینطور که مشغول خوردن بود حرکاتشو نگاه می کردم، از همان نگاه کردن هایی که دیگر نزدیکانم، آنهایی که دمخورند با من، می دانند می خواهم مرض بریزم، هنوز حرف نزده نیش خواهر برادرم باز بود، گفتم خدا شانس بده، آدم دایی بی سواد داشته باشه، ما که هیچ خوارزاده هامونم بدبختا از این شانسا ندارن. از حرصی که از پدرم در آمد همه زدن زیر خنده و دوباره مادرم رو وسط کشید، اسمشو صدا کرد و گفت این بچه هات خیلی بی تربیت شدن. گفتم باز ورداشت مامانشو آورد تو کارزار و مارو هم یتیم کرد، شدیم بچه های مامان فقط. همه گفتن خاک بر سرت. بعد از چند دقیقه پرسیده بودم راستی این قبض های همراه اول نیومد؟ بابا گفته بود دایی اش گفته برایش تکست زده اند که دیگر قبض ها نمی آید و با همون تکستی که می زنن باید پرداخت کنی و این حرفا: گفتم بهع، اینا منتظر بودن من برم بعد سه چار سال که این خطه دستمه برم به نامم بزنم و بعد بگن دیگه قبضه نمیاد!؟ شانسی داریما، ما که هیچی به ناممون نیس، حقوق بگیرم که نیستیم، نشد یه بار از پشت پنجره اسممون رو ببینیم بگیم های می!! همه زدن زیر خنده، برادر و خواهر کوچکترم که می دانستند حرفم کنایه به فرندز است بیشتر خندیدند و گفتند دیوانه.
به همین جا ختم نشد، چرا که مورفی سر شوخی اش با من از بچگی باز بوده و هست، همین که پدر از در بیرون می رفت، از آن قهقهه های مخصوص خودش را زد و بلند گفت کامی قبض موبایلا رو آوردن، مال توام توشه. باز همه به ریشم خندیدن، گفتم خوبالا، خودم می دونم، کاش یه چی دیگه خواسته بودم، آرزو مارزو فیلان. شانس نداریم که...

آن شب، بعد از سخنرانی هام من باب به پا خواستن، برادرم قبض موبایلم رو از روی شومینه کوبیده بود روی میز جلوی من و گفته بود اشتباه نکن، این یکی به نامته و با خنده بحث تموم شده بود...

۱۳۹۱ آبان ۲, سه‌شنبه

:)

اول وقت بود، نشسته بودم پشت سیستم حسابداری که از راه نرسیده گفت "کامی می دونستی این لاو دپارتمانتو بدجوری انداختی تو دهن ما؟"، گفتم "از دهن خاله م افتاد تو دهن من"، گفت "پس دهن به دهن گشته"، گفتم "اوووه، آره، دهنیه، تف مالی شده اصن"، یه خورده با چشمایی که رنگ چندش به خودش گرفته بود نگام کرد و بی خیال چشماش رو انداخت رو مجله ای که با خودش آورده بود، گفت "چای دم کردی؟"، گفتم "نع"، گفت "ای گشاد"، گفتم "پاشو دم کن، انقدم حرف نزن دارم فاکتور می زنم".
رفت چای دم کرد، اومد و دوباره سراغ مجله ش، چن دقه که گذشت، با لحن خاصی، همونطوری، در حین مجله رو ورق زدن، گفت "خب چه خبر؟"، سرم رو بالا نیاوردم، چشمامو چرخوندم نگاش کردم، از قیافه ش چیزی دستگیرم نشد، رفتم سراغ سند بعدی و تو همون حال گفتم "از چی چه خبر؟"، گفت "بهع، از دپارتمان لاو دیگه"، گفتم "هیچی، عاشقی و عاشقیت رو گذاشتم کنار"، گفت "من الان هفت ساله می شناسمت، هر چن ماه یه بار تقریبن وضعت همینه، خب بعدش؟"، خنده م گرفت، گفتم "نه، آخه هر چند ماه یه بار!؟ هی بعت می گم جمله  ت رو یه بار با خودت تکرار کن..."، پرید وسط حرفم و گفت "خوبالا گیر نده، خودت می دونی منظورم چیه، به قول خودت مهم اینه که آدم منظورشو برسونه"، جوابشو ندادم و دوباره رفتم سراغ حسابداری، گفت "یه دقه از اون هلو - برنامه حسابداری - بکش بیرون"، گفتم "چته خب؟ چی می خوای بگم؟ اصن می دونی چیه؟"، با یه ذوقی از اینکه حرصم رو در آورده تا حرف بزنم، گفت " هان؟ چیه؟ بگو!"، نیشم باز شد، گفتم " من عشق و عاشقی رو گذاشتم کنار، خواطرخواهی پیشه ساختم"، نیشش محو شد، گفت "ینی چی خو؟"، گفتم "هیچی دیگه، خواطرخواه شدم! نامه تمام"، گفت "غلط کردی"، یه خورده فکر کرد، مجله رو بست، رو شیشه ی پیشخون ضرب گرفت، مشتری راه انداخت، متفکر نگام کرد، چونه ش رو خاروند..
داشتم با خودم می گفتم "اینا توهمه، خیال ادامه دادن نداره، بیخودی فک می کنم هنوز داره به حرفای من فک میکنه..."، که گفت "کامی فرق عاشقی و خاطرخواهی چیه اون وقت؟"، از حالت پرسیدنش زدم زیر خنده، گفتم "می کشی بیرون یا نه؟ فک کن من یکی رو می خوام، منتها عاشقیت و این کسشرا رو به همراه نداره"، گفت "آخه راه نداره"، گفتم "چطو که آخه اینطور؟"، گفت "خو آخه تو کامرانی، سلطان بگایی دادنی، خودتو بگا بدی، ما رو بگا بدی، سازمانو بگا بدی"، با خنده گفتم "کدوم سازمان آخه عنتر؟"، خنده قاطیِ صداش شده بود و همونطوری ادامه داد "من که عمرن تو کتم نمی ره تو دنبال عشق و عاشقی نری"، یه خورده خیره نگاش کردم، افکارم انقدر سریع از پس ذهنم می گذشتن که حتا توان نوشتنشون رو ندارم...
بی خیال ادامه ی بحث شدم، گفتم "راستی..."، منتظر شدم برگرده طرفم، ادامه دادم "طلبتو از بابام گرفتما.. منتها خب هنوز به حسابت نزدم"، یهو از سر جاش بلند شد و اومد طرفم و بحثمون کلن منحرف شد و به حساب کتابامون کشید.
میون حرف زدناش فک کردم بهتر می بود زودتر بحث رو به موضوعات مالی می کشوندم و تو ذهنم به خودم خندیده بودم و فکر کرده بودم شاید هم دلم نمی خواسته که زودتر ازین بحث رو عوض کنم.

۱۳۹۱ شهریور ۱۸, شنبه

من و این همه خوارزاده

خوارزاده‌ی هیوده ساله‌م
دیشب
دیشب که می‌گم ینی حول و حوش ساعت یازده و نیم
از اونجایی که با سوپ دستپخت مادرم
که دو ساعت قبلش خورده بود
خندق بلایش پر نشده بود
اومده می‌گه تو این ماهیتابه نچسب‌ها هم بخوام نیمرو درست کنم باید روغن بریزم؟
یه خورده مکث کردم
خودمو کنترل کردم
تا شر و ور نگم
گفتم آره، باس بریزی
یه چن دقه‌ای گذشت
صدای کشیده شدن فلز روی فلز میومد
داد زدم داری با چنگال تو اون ماهیتابه غذا درست می‌کنی دیوانه؟
گفت مگه چیه؟
گفتم خراب می‌شه خو، همه نچسبش به گا می‌ره
یه خورده فکر کرد
گفت آهان، اون موقه منظورم از نچسب این نه‌نچسب‌ها بود
با اینکه منظورشو فهمیده بودم
با خنده گفتم نه‌نچسب چیه دیگه؟
گفت همینا که نمی‌چسبه دیگه
بابام داشت غش می‌کرد پای لپ‌تاپش
گفتم خو چرا تو اینا درس کردی؟
گفت آخه اینا ته‌دیگ می‌شه، خوشمزه‌تره
گفتم: که نه‌نچسب، ها؟
تو چشماش انگار وحشت از استاتوس و برند فیسبوک موج می‌زد
لذت وافری بود

۱۳۹۱ تیر ۲۸, چهارشنبه

316

مي‌خواستم بنويسم :'(
نوشتم :('
گفت :'( ديده بوديم، اين يكى چيه ديگه؟
محض كم نياوردن می‌خواستم بگم "اين من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم، چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدمه"
کلش در گذرى از ثانيه از ذهنم رد شده بود، فقط اصلاحش كردم و فرستادم...

۱۳۹۰ شهریور ۲۵, جمعه

آخ خدا، شاد شدم اصن

خونواده دامادمون، ینی کلن فامیل‌شون از اون پرسپولیسی‌های دو آتیشه‌ن.
منتها ما فقط اسم‌مون استقلالیه، بگی یه بازیکن از تیم اسم ببر نمی‌تونم بگم، ولی سر کل‌کل‌هاش نمی‌شه کم آورد، خنده‌س.
البته دامادمونم کشیده طرف ما، به قول داداشم اونم فقط سر کل‌کل و مسخره بازی با خونواده‌ش اینطوری کرده.
بعدِ بازی به داداش دومادمون تکست زدم که تسلیت می‌گم آقا
- شما؟
حالا شماره رو داره‌ها، گفتم فلانی‌ام
- خوبی؟
+ فدات، احوال خودت چطوره؟
- خوب
+ از بازی لذت بردی؟
- آره
+ بگردم دورت که نطق‌ت کور شده :ی
- ای بترکی کثافت، دستم بهت برسه، باغ که میای بلخره
+ :)))) :*