‏نمایش پست‌ها با برچسب خاطره. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب خاطره. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ دی ۲۹, یکشنبه

489

تقریبن دو سال پیش بود.
سه تایی کنفرانس گذاشته بودیم.
اون موقع‌ها خیلی به کنفرانس گذاشتن عادت داشتم، آخه تا یه مدت مدیدی هر شب با دو تا از دوستای دیگه‌م تو یاهو کنفرانس می‌ذاشتیم.
یادش به خیر، چقدر می‌خندیدیم. حتا یه وقتا شده بود بعده‌ها به وقت دل گرفتگی‌های گاه و بی‌گاه، می‌رفتم اون صحبت‌ها رو می‌خوندم.
همیشه دو تایی علیه من همدست می‌شدن که اذیتم کنن، البته مسلمه که کم نمیاوردم، ولی بازم دهنمو سرویس می‌کردن نامردای بی انصاف...
دلم تنگشون می‌شه، دلم تنگ اون وقتا می‌شه، هعی، چه دوران خوبی بود...
حالا که فکر کنم، می‌بینم تو سال اخیر، سرجمع، تعداد دفعاتی که با تک تکشون حرف زده‌م به ده بار نمی‌رسه. اون تعداد محدود هم با اس‌ام‌اس و اینا بوده.
دیگه حتا یاهومسنجر رو باز هم نمی‌کنم، شاید ماهی یا دو ماهی یک بار...
داشتم دو سال پیش رو می‌گفتم.
خیلی از حرفای اون شب تو جی‌تاک رو عینن یادمه، گرچه که همه‌شون اینجا گفتن ندارن.
یادمه یه جایی از صحبتامون، می‌گفتم "من هیچ‌وقت در وهله‌ی اول خوب جلوه نکردم و نمی‌کنم، همی این خودتون شما دو تا، اولش شاید حتا از من بدتون میومده، اما خو الان ببینین که چقدر دوسم دارین..."
نیشم باز بود، یه جورایی مطمئن بودم بلندبلند بابت این حرفم که می‌گم دوسم دارن می‌خندن، فکر می‌کردم حتمن همزمان با کانورسیشنمون یه پنجره برای صحبت راجع به حرفای من بین خودشون باز کردن. ولی من نمی‌ذاشتم احتیاج به این حرف زدنا پیدا کنن، اضافه می‌کردم "البته خودتحویلگیری مزمن هم دارم."، باز می‌خندیدن...
الان یادم نمیاد حتا آخرین صحبت بیش از دو نفری که تو محیط وب توش شرکت داشتم کی و با چه کسانی بوده، چه برسه به اینکه بخوای فکر کنی اون صحبتا هنوزم ادامه می‌داشته.
"می‌داشته"، هه!
اون شب تعارف تیکه پاره کردن و عمرن هیچ حرفی نزدن و هیچ نکته‌ای از تفکراتشون لو ندادن.
چند شب پیش با یکی‌شون صحبت می‌کردم، برام می‌گفت وقتی تازه منو دیده و شناخته بوده چه فکری راجع بهم می‌کرده، غش کرده بودم از خنده و یاد حرفای همون شبی که الان راجع بهش گفتم افتادم و فکر کردم حتمن این حرفارو اون لحظه تو همون پنجره پرایوتی که اشاره کردم، داشته به اون یکی دوستمون می‌گفته.
اینکه چه فکری می‌کرده بماند. (;
پ. ن: گنگی و نامفهوم بودن نوشتار و اینکه هیچ اسمی از افراد برده نشده، اینه که هر چهار نفری که در متن بودن اینجا رو  و هر چهار نفر رو افراد دیگه‌ای هستن که اینجا رو بخونن و بشناسنشون، سو...
همین.
توضیح بیشتر نمی‌خواد.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۰ اسفند ۱۰, چهارشنبه

301

حوصله‌ی باز کردن بلاگر رو ندارم و از طرفی هم به محض باز کردن بلاگر کلی از تنظیمات گوگل‌ریدرم بهم می‌ریزه، رو همین حساب ترجیح می‌دم از طریق همین ایمیل پست بزنم و خب این رو فقط در ادامه‌ی پست قبلی دلم می‌خواد بنویسم:
حتا یادمه کی و کجا اون حس به وجود اومد، تو خیابون شریعتی بودم، تابستون پارسال بود، فکر کنم اواخر تیر یا اوایل مرداد بود، پایین‌تر از سید خندان، یه پارکی هست، فک کنم اسمش اندیشه‌ست، از اونجا اومده بودم توی شریعتی منتظر تاکسی بودم، می‌خواستم تا خود میدون قدس برم که برم خونه‌ی مامان‌بزرگم، یادمه حتا از همین شلوار جین‌های آبی که چن‌تا عین همدیگه‌ش رو دارم رو پوشیده بودم و یه پیرهن چارخونه هم تنم بود، گرمای اون روز رو هم یادمه، یادمه واس این داشتم می‌رفتم خونه‌ی مامان‌بزرگ چون دایی‌م از کانادا اومده بود و من هنوز ندیده بودمش. از یه گالری نقاشی برمی‌گشتم... بس است.

۱۳۹۰ دی ۲۵, یکشنبه

رو به شمال

ولیعصر، از خود میدون ولیعصر تا تجریش غرق کثافت، غرق خاطره‌ست.
هی میام یه جایی رو بگم که فلان جا از هر جایی بیشتر، ولی لامصب همه‌ش پره از خاطره.
یکی نوشته بود آدم وقتی شروع به پیر شدن می‌کنه که خاطره‌هاش از امیدهاش بیشتر می‌شن. می‌دونم اونی که نوشته بود در اصل این جمله رو نگفته، چون مال این حرفا نیست. حس گشتن هم ندارم که ببینم کی بوده در اصل.
خط روی پیشونیم هم که توی این یکی دو سال جاش ثابت شده، احتمالن از همین بیشتر شدن خاطره‌هاست.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

رونوشت به کلیه دوستان و فالوئرهای اصفهونی

چند سال پیش با رفیقام رفته بودیم اصفهان
یه واحد آپارتمان کرایه کرده بودیم واسه پنج روز
صبح روز اول، طرفای 9 با یکی از دوستام اومدیم سر کوچه و از یکی پرسیدیم نونوایی کجاس؟
گفت "ته همین خیابون" و به سمت راستمون اشاره کرد، البته کلن خیابونش که ته نداشت.
هر چی جلوتر رفتیم به نونوایی نرسیدیم و تو راه از هر کی می‌پرسیدیم اول ازمون می‌پرسید "بهتون کجا آدرس دادن؟" می‌گفتیم "گفتن ته خیابون"، می‌گفتن "آره، ته همین خیابونِس"، خوب ما هم می‌رفتیم.
گفتیم "حین صحبت حتمن رد شدیم و نفهمیدیم"، رفتیم اون سمت خیابون و مسیر رو برگشتیم، هر چی می‌رفتیم و از هر کس می‌پرسیدیم، باز همون مکالمه تکرار می‌شد، منتها این دفه اون سمت رو می‌گفتن انتهای خیابون!! حدودن رفت و برگشتمون دو ساعتی طول کشید تا رسیدیم روبروی کوچه‌ی خودمون و دیدم نونوایی تافتونی درست تو کوچه روبرویی نبش حالا نه، ولی در دوم بودش!
از حرص می‌خواستم سرمو بکوبم تو دیوار، دیوونه شده بودم!
تا قبل از این قضیه یکی دو سال یه بار می‌رفتم اصفهان، الان شیش ساله پامو نذاشتم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۹, دوشنبه

راه راه خال خال پشمی

این عکسه هست مادره بچه‌شو زیر آوار بغل زده و بچه زنده مونده، رو گوشیش واسش پیغام گذاشته و می‌گن واسه‌ی سونامی ژاپنه، یه سریا می‌گن واسه چینه و راستش من سر هایتی هم شنیده بودم، اصلن کار ندارم قضیه واس کجاس.
خواستم بگم سال هشتاد و دو که تهران زلزله اومد از نزدیک شاهد یه همچین اتفاقی بودم.
با بابام تو سالن جلویی خونه تو خواب بعدازظهر قوطه‌ور بودیم که به وقت لرزش یهو بلند شدیم، گفتم زلزله‌س، اون موقع واحد هم‌کف بودیم، سریع رفتیم تو کوچه.
بابا از پای پنجره اسم خواهر، برادر، و مامانم رو صدا می‌زد که بیان بیرون - احتمال پس لرزه بود به هر حال - آخرشم داد زد یکی بیژامه‌ی منو بیاره.
حالا یارو با زنش یکی یه ملافه پیچیده بودن دور خودشون اومده بودن تو کوچه، ملت به ریش بابای ما می‌خندیدن و ولو شده بودن کف آسفالت.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۱, یکشنبه

هفته معلم مبارک

سوم هنرستان بودیم.
خب اصولن هنرجوی کامپیوتر که بی کار نیست بشینه ادبیات بخونه!
یادمه دبیر ادبیات که استاد یا استاد جلالی صداش می‌کردیم، اون آخرا دیگه به اسم کوچیک صدام می‌کرد.
هر وقت سرم رو بلند می‌کردم، می‌گفت "کامران جان بخواب عزیزم، چیز مهمی نگفتیم."
خسته بودم خو، چه کاری بود شبِ قبلش زود بخوابیم وقتی ساعت اول رو ادبیات داشتیم؟ همیشه روی یک ساعت خواب ادبیات حساب می‌کردم که تا 2 و 3 می‌نشستم پای کامپیوتر! یعنی نه فقط من، من قطره‌ای بودم از دریا...
با این منوال کل پایه سوم ادبیات رو میافتادیم.
همین موقع‌ها از سال بود، یعنی هفته معلم و اینا، یادمه جلالی همیشه از وضع مالی خراب اوایل انقلابش تعریف می‌کرد که به خاطرش مجبور شده بود فرهنگ کامل دهخداش که نمی‌دونم چند جلد بوده رو بفروشه و خرج زندگیش کنه.
کل پایه سوم پول گذاشتیم رو هم براش خریدیم. پیرمرد از ذوق زبونش بند اومده بود، نصف دبیرها که ذوق جلالی رو می‌دیدن اشکشون جاری بود.
بعد از اهدای هدیه که رفتیم سر کلاس یه نگاه بهم انداخت، گفت "کامران جان بخواب"، کلاس منفجر شد. ادامه داد "فکر نکنین با این کارا نمره می‌گیرین، اینطوری هم منو نگا نکنید."
سر امتحان بینش تو شهریور، معاون بهم گفت "تو تاریخ هنرستان بی سابقه بوده که هیچ‌کس ادبیات رو تو خرداد نیافته."

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱, پنجشنبه

228

با داییم واستاده بودیم ظرفای مهمونی رو می‌شستیم، تریپ نمی‌دونم چی‌چی مردی!!!
دختر خاله‌ش اومد گفت مگه مردا هم ظرف می‌شورن؟ هه هه هه!
گفتم پَ نَه؟ فقط خانومان که هنرمندن!
گفت تیش!
داییم گفت ایش!
من گفتم ویش!
دختر خاله‌ش گفت ویژ! رفت قاطی مهمونا...

۱۳۸۹ اسفند ۵, پنجشنبه

بست آو دِ بست

دبیرستان که می‌رفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..س‌کلک بازی‌ها، هیچ‌کس هم استقبال نمی‌کردا، ولی مجبور بودیم، می‌فهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری می‌کرد از این توطئه‌ها...
آدمای خونه‌‌های اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونه‌هاشون(اکثرن ویلایی) گوش می‌دادن که ما از روزنامه‌های صبح چه شر و ورایی تلاوت می‌کنیم.
هفته‌ای یه بار نوبت به منم می‌افتاد و همیشه ورزشی می‌خوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیه‌ی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونه‌ش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)
منم با اعتماد به نفس فوق‌العاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونه‌ش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.
جمع شد! از فرداش دیگه روزنامه‌ای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روش‌ها برای براندازیه.

۱۳۸۹ اسفند ۲, دوشنبه

گودر کف خیابون

بعد یه ساعتی که تو شهر چرخ زدیم و از وضعیت زندگی، کار و بچه‌هاش نالید.
گفت: ای بابا! دادا ما که بچه بودیم هی بابا ننه‌مون می‌زدن تو سرمون که بچه‌های مردم فلان بچه‌های مردم بهمان، بچه‌های مردم کوفت، بچه‌های مردم درد، بچه‌های مردم زهرمار... حالا هم که گنده شدیم، بچه‌مون از راه می‌رسه می‌گه بابا مامانای مردم فلان کارو می‌کنن براشون، بهمان کارو می‌کنن براشون... اِاِاِ! بشکنه این دست که نمک نداره، ریدم تو روح این مردم که اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم...
سر چهارراه که رسیدیم، پشت چراغ نگه داشت و نگام کرد، ابروشو داد بالا "کره‌خر چار ساعته دارم درددل می‌کنم واست، اونوقت نیشتو واسه من باز می‌کنی؟"، "می‌گم که تو احیانن گودری نیستی؟"، "گوگل ریدر؟ نه بابا، وقتشو ندارم!"، "هوم..."

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

خرس مصنوعی

همین دیشب اتفاق افتاد...
یه مشت خرس گنده ریخته بودیم دور هم، دختر و پسرای هم سن فامیل بعد از عمری داشتیم اسم فامیل بازی می‌کردیم!
به حرف "ف" رسیده بود، شهر رو نوشتم فرحزاد! نامردا هیچ‌کدوم قبول نکردن، گفتن فرحزاد محله‌ست بابا و ...
نوبت به حرف "خ" که رسید، پسر عمه‌م نوشت خراسان، من اعتراض کردم که این استانه و نه شهره نه کشور! همه گفتن فرقی نمی‌کنه که! گفتم چطور فرحزادِ من محله‌ست! منتها خراسانِ این استان نیست؟
بابام نوک انگشتشو نشون داد و گفت تو فرحزادِ انقدری رو با خراسان انقدری(دو تا دستشو به پهنا باز کرده بود) مقایسه می‌کنی؟

پ. ن: برای اون‌هایی که نمی‌دونن، سابجکت برگرفته از نوشتن "مصنوعی" آخر همه‌ی حیوانات برای اشیا تو بازی اسم فامیله!!!

۱۳۸۹ آبان ۱۷, دوشنبه

تحقیقا فقط همین یکی مونده بود!

سر شب از پله‌های آ.اس.پ میومدم بالا، می‌خواستم برم اون طرف خیابون که یه ماشین جلو پام نگه داشت، شیشه‌ی سمت شاگرد پایین کشیده شد، منم که ساده، فکر کردم می‌خوان آدرس بپرسن! رفتم طرفش، دو تا دختر بودن...
دخترک نه گذاشت و نه برداشت، با نیش تا پسِ گردن باز، گفت "چطوری هلـــو؟"
فجیع جا خوردم! تو اون لحظه اصلا انتظار یه همچین تیکه پرونی‌ای به خودم رو نداشتم و مسلما تا حالا نشده که به مخیله‌م راه پیدا کنه کسی به چشم هلو منو نگاه کنه! فکر کردم چه جواب دندون شکنی می‌تونم بدم که روشون کم بشه، غافل از اینکه نیشم عینهو گاو مش حسن باز شده بود، دخترا تو همون حالت نگام می‌کردن و نخودی می‌خندیدن، گفتم "از رفقا شنیده بودم 206 مشکی پاخورش خوبه‌ها! ولی دیگه نه در حد و اندازه‌های هلویی مث من! من کمتر از پیکان جوات آلبالویی سوار نمی‌شم"، خنده‌شون قهقهه شد، اونی که پشت فرمون بود، گفت "حالا این یه بار رو کوتاه بیا، با ما فقیر فقرا بساز، بیا برسونیمت... کجا می‌ری جیگر؟"، با خودم می‌گفتم اینا دیگه یا خیلی شارلاتانن که اومدن منو تور کنن، یا انقدر گاگولن که هیچ زپرتیِ دیگه‌ای گیرشون نیومده "اول اینکه نمی‌رم، دارم برمی‌گردم! دوم همون هلو بهتره، من روی جیگر حساسم! تو رو خدا بهم اینطوری نگو"، جمله‌ی آخر رو با ابرو کج کردن و پلک زدن گفتم، دختر سمت شاگرد لپم رو گرفت "بهت نمی‌خوره حاضر جواب و شیطون باشی!"، دستشو پس زدم و تا اومدم جوابش رو بدم، ادامه داد "جووون... عجب لپی داری!"، نتونستم جلو خودمو بگیرم، زدم زیر خنده!
کیکی که توی دستم بود رو نشون دادم، گفتم "ننه‌م الان چشمش به دره تا پسر سر به زیر و سر به راهش برگرده خونه، تو مجتمع هلو و پرتغال خونی زیاده، می‌تونین تست کنین..."، "خوب ما تو رو نشون کردیم دیگه!"، بیشتر از این حوصله‌شون رو نداشتم، مسلما من که آدمش نبودم تا سوار اون ماشین بشم، سوار هم که می‌شدم فکر کنم اگر به صبح می‌رسیدم، چندان با اوضاع روبراهی نمی‌تونستم برگردم سر زندگیِ شاهکارم، بهونه‌ها رو ردیف کردم و خداحافظی کردم...
به مسیر گذرشون که نگاه می‌کردم، با خودم گفتم اینجا تهران است (4)

پ. ن برای یه نفر: اینکه تهران پر از کثافته، تقصیر من نیست که بعضیا چه برخوردی دارن!
چه این برخورد 4-5دقیقه‌ای، چه اون برخورد 4-5دقیقه‌ای، اگه تقصیر منه، بگو تا یه تجدید نظری داشته باشم خوب...

۱۳۸۹ آبان ۴, سه‌شنبه

اینجا تهران است (3)

جریان پست قبلی مربوط به همین یکشنبه‌ی دومِ آبان بود، بعد از اینکه راجع بهش با یه نفر صحبت کردم، یاد یه قضیه‌ی دیگه‌ای افتادم، مربوط به چند وقت قبل...

سر شب بود، می‌خواستم از میرداماد برم ونک، ولی انقدر ماشین گیرم نیومده بود که کنار جدول وسط بلوار پیاده راه افتاده بودم تا اینکه بالاخره سوار یه پراید شدم، دختری که عقب نشسته بود، با وجود اینکه یه پسر زمخت سمت چپش بود پیاده نشد و خودش وسط ماشین نشست، هر چند که اکثرا پیاده می‌شن...
بعد از چند دقیقه دوزاریم افتاد پسری که اون سمت نشسته، کرم داره و تنش خارش افتاده، دختر بیچاره مدام سعی می‌کرد خودش رو جمع‌تر کنه، منم که فهمیده بودم خودم رو به خاطر حال دخترک این طرف بیشتر مچاله می‌کردم، ترافیک خیلی سنگین بود، هر جور حساب می‌کردی لااقل نیم ساعت دیگه توی ماشین بودیم... طفلک تقریبا دیگه به من کاملا چسبیده بود، اما انگار خیالش از منی که منظوری نداشتم راحت‌تر بود تا اینکه حتی پای اون به پاش بخوره، با وجود اینکه کیفش رو گذاشته بود بین‌شون مردک بی‌خیال نمی‌شد! انقدر صورتش به من نزدیک شده بود که صدای نفس‌هاش رو می‌شنیدم، نگام کرد، خواهش و درموندگی توی صورتش موج می‌زد، آروم گفتم "با کیف بزن تو صورتش!"، ابروهاش رفت بالا!
پسره دوباره کیف طلقی‌ش از دستش افتاد که مسلما هر بار به عمد بود تا به پای دخترک دستی بکشه، وقتی دوباره دست دراز کرد تا برداره، حرفم رو گوش کرد و کیفش رو چنان کوبید تو صورت پسره که آخ‌ش کل ماشین رو پر کرد، دختره ترسیده بود، من کیف کرده بودم، نگام می‌کرد، بهش خندیدم و بعد خم شدم و زل زدم تو چشمای پسره، دهن‌ش رو باز کرد حرف بزنه، ولی هیچی نگفت! داشتم با چشمام براش خط و نشون می‌کشیدم، راننده با اینکه سرعت ماشین به خاطر ترافیک خیلی پایین بود، جوری زد رو ترمز که همه خم شدیم جلو، یارو رو پیاده کرد... وقتی رسیدیم ونک ازم کرایه نگرفت، گفت "مرامتو عشقه" و رفت... دخترک مونده بود پیش من و انگار می‌خواست یه چیزی بگه، تشکری کنه، ولی حرفش نمیومد، فقط لباش به یه لبخندِ کمرنگ مدام باز و بسته می‌شد! بعد از 4-5دقیقه آروم گفت "مرسی"، گفتم "خواهش! کاری نکردم" و راه افتادم سمت ترمینال تاکسی‌ها...

۱۳۸۹ آبان ۳, دوشنبه

اینجا تهران است (2)

حدود چهار بعد از ظهر، موقع برگشت به خونه، تو تاکسیِ رسالت به ونک کنار درِ سمت راست نشسته بودم.
هیچ‌وقت حوصله‌ی ونگ زدن دخترها و زن‌هایی که به خودشون و به همه‌ی پسرا شک دارن رو نداشتم.
اما این بار واقعا مچاله شده بودم، با وجود اینکه دو مسافر دیگه‌ی عقب ماشین، دو تا باریک اندام بودن!
بغل دستیم، از اولش نشسته بود نیمه‌ی راست صندلی عقب، جوری که حتی راننده فکر می‌کرد ما با همدیگه هستیم و هر بار به سمت چپ می‌پیچید، زن که تقریبا 30-35 ساله به نظر میومد، می‌افتاد تو بغل من! فکر کنم اگه به روش می‌خندیدم، در عرض پنج دقیقه می‌نشست روی پاهام!
رسالت خلوت بود! راننده هم سریع می‌روند، ولی جهان کودک شدیدا ترافیک بود، دیگه خسته شده بودم و حوصله‌م حسابی سر رفته بود... کرایه‌م رو که دادم، راننده پول دو نفر رو حساب کرد! گفتم من یه نفرم، با حیرت و چشمای گرد شده از تو آینه بهم خیره شد! ابروهامو کج و کوله کردم و گفتم آقای محترم من تنهام! باقی پول رو که داد، کامل برگشت و به من و زن نگاه کرد! دوباره روش رو برگردوند و یه چیزی زیر لب حواله کرد(به کی؟ نمی‌دونم!)، دنده رو جا زد و آروم راه افتاد و دوباره ایستاد...
رومو کامل برگردوندم طرف زنیکه، تو چشماش نگاه کردم، خندید! آروم گفتم از رژ صورتی، اونم غلیظش نفرت دارم و بعدش جوری که بقیه هم بشنون گفتم خدایی کار دنیا بر عکس شده‌ها! قدیما تو تاکسیا پسرا می‌افتادن رو دخترا! حالا جدیدا دخترا می‌افتن رو پسرا!
بعد از پوزخند راننده، دختری که سمت چپ بود زد زیر خنده(چون احتمالا اون از همه بهتر متوجه قضیه شده بود)، سرش رو تکون داد و نگاهش رو به بیرون دوخت، بغل دستی‌م خودش رو جمع و جور کرد و از من فاصله گرفت، من هم به چراغ قرمز چهارراه که نوشته بود PO، خیره شدم...

۱۳۸۹ مهر ۲۰, سه‌شنبه

گاه‌شمار تقریبا سریع مدرسه

این دو  شراگیم زند و روزبه گاه‌شمار مدرسه به راه انداختن. منم خوشم اومد، خواستم یه چیزی مثلش رو بنویسم...

اول دبستان؛ مدرسه‌ی دکتر محمود افشار، معلمی داشتم که به قیافه‌ش می‌خورد زنی 55-60ساله باشه، همیشه یه بافتنی تنش بود از اینا که تابلو بود خودش بافته، یه عینک ته‌استکانی داشت و یه خط‌کش 50سانتی‌متری همیشه دستش بود، چقدر ازش می‌ترسیدم... هر شب کابوس کتک خوردن با اون خط‌کش رو می‌دیدم(رو حساب کتک خوردن مجید تو اون سریاله با خط‌کش) اولین بار که می‌خواستم اجازه بگیرم که برم دستشویی، قبض روح شدم تا تونستم حرفم رو بزنم، یه هادی نامی هم داشتیم که همیشه سر کلاس می‌شاشید و بوی گند کلاس رو برمی‌داشت، لااقل هفته‌ای یک بار کارش بود!! یه چیزی هم که هیچ وقت یادم نمی‌ره، روز 31شهریور بود که وقتی اکثر بچه‌ها گریه می‌کردن، من و 4-5نفر دیگه آخر صف کلاس‌مون سر سن و سال، چک و چونه می‌زدیم و من حرص می‌خوردم که به هیچ روشی نمی‌تونستم حالیشون کنم که سن و سال ربطی به قد و هیکل نداره و اگه کنار هم وایسن چیزی معلوم نمی‌شه!!!

کلاس دوم هم همونجا بودم، واسه‌ی ثبت‌نام هیچ اقدامی نکرده بودیم، روز اول مهر بابام منو گذاشت دم در مدرسه و رفت شرکت، اسمم توی لیست تقسیم‌بندیِ کلاس‌ها اصلا ثبت نشده بود و معلم‌ها مونده بودن که من رو چی کار کنن که یکی از معاونین اومد اسمم رو پرسید و وقتی فهمید من پسر رییس انجمن اولیا و مربیان هستم، گفت خوب مسئله‌ای نیست، این پسر آقای خرم دله و من رو برد تو یکی از کلاس‌ها نشوند و شدم شاگرد اون کلاس...

سال سوم، تو همون مدرسه، معلمی داشتم که همیشه سعی در خوش‌خط کردن بچه‌های کلاس داشت و فکر می‌کنم بیشترین کسی که اشتباهی به جای خانوم معلم، مامان صداش زدم همون بود! :دی یه دفعه مامان رو کشونده بود مدرسه به جرم بد خط بودنم، بعد دفترم رو صفحه‌هاش رو از وسط پاره کرد و داد دستم، به خیال اینکه غرورم جریحه‌دار بشه و وقتی از دفتر اومده بودم بیرون به این فکر می‌کردم که خوب که چی آخه؟ الان یعنی من باید گریه کنم مثلا؟

سال بعد، برای اولین بار، معلمم مرد بود! دو سال قبلش، همون مرد معلم داداشم بود و من رو از اونجا می‌شناخت و یادمه یکی دو سال بعد تو یکی از فیلم‌هایی که تو مدرسه‌ی ما گرفته شده بود، بازی کرده بود... سال چهارم بار اولی بود که معدل‌هام بیست نشدن! نامرد یه دفعه به خاطر نبردن یه پلی‌کپی چقدر منو ضایع کرد!

سال پنجم، فامیل معلمم دلبری بود و از بس با اسمش حال می‌کرد، همیشه باهاش شعر می‌خوند! حس گندگیِ کلاس پنجمی بودن اون سال خیلی باهام بود و قشنگ یادمه که آخرین امتحان خرداد اون سال، دهم بود و وقتی برای آخرین بار، بعد از پنج سال از اون مدرسه میومدم بیرون، تو گلوم بغض داشتم.

اول راهنمایی، مدرسه‌ای می‌رفتم که معروف به هتل فاضل بود، معلم ادبیاتی داشتم که سر لج و لج بازی و اصولا کرم داشتنم در زمینه‌ی ننوشتن انشا! همیشه بهم نمره‌ی یک می‌داد، مردک همیشه پیرهن‌های گل‌گلی، طرح بامشادی می‌پوشید، شلوار گشادش رو تا زیر قفسه‌ی سینه می‌کشید بالا، ولی حتی با این وجود باز هم شورت مامان‌دوزش چند سانت از بالای شلوارش می‌زد بیرون و در عوض از پایین پاچه‌ش انقدر بالا بود که جوراب صورتی یا قرمزش همیشه دیده می‌شد! صبح به صبح، کیف سامسونت سیاه‌ش رو می‌ذاشت رو میزش و به طرز مشکوکی سرش رو می‌کرد توش و همیشه تو کف این بودیم که چی کار می‌کنه تا بالاخره توسط یکی از دوستان کشف شد که آقا صبح به صبح یه شیر سه گوش همراه با بیسکویت مادر می‌خوره! همیشه وقتی دختر ساختمون روبرویی از شدت خارش تن میو‌مد و لب پنجره می‌نشست، ما رو نهی از منکر می‌کرد و خودش می‌رفت دستاش رو می‌گذاشت لب پنجره و اندامش رو بالا پایین می‌کرد و حاضرم شرط ببندم اگه سوراخی توی دیوار بود، همون لحظه می‌کرد توی سوراخِ گچ و سیمانیِ دیوار...

دوم راهنمایی که رسیده بودم، اکثر بحث‌ها مربوط به پایین تنه بود و خنده به اون‌هایی که نه تنها اسم اندام تناسلی رو نمی‌دونن، بلکه تفاوت مرد و زن رو هم نمی‌دونستن و تعریف کردن دکتربازی‌های تو محل با فامیل و دخترهای همسایه تو سن پنج سالگی و بهت و انفجار خنده‌هایی که باعث می‌شد نیمکت‌های یه نفره‌ی زپرتی بشکنه و منجر به اخراج شدن از کلاس بشه! اخراج‌هایی که به هفته‌ای دو-سه بار رسیده بود و کار به جایی کشیده بود که معلم به محض ورود اشاره می‌کرد که برم بیرون از کلاس... :دی

سال سوم، آخ سال سوم :دی جدا که اون سال‌ها هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن! روزهایی که تک‌تکشون یک خاطره بود... از چای داغ ریختن رو سر معلم تاریخ و تا چهار ساعت بعدش کلاغ‌پر رفتن تو حیاط و لو ندادن اسم فرد خاطی گرفته تا پرت کردن کفش تو صورت معلم زبان، یا مسبب استعفا دادن دبیر ادبیات تو روز دوم مهر، یا بیمارستان فرستادن معلم پرورشی به خاطر درآوردن میخ‌های صندلی زمین خوردنش و یا حتی اسکل کردن پسرکِ ساده و تُرک کلاسمون تو آخرین روز سال، قبل از عید و ترکیدن مدرسه از شایعات بی‌اساسی که باعث کاهش 2 نمره‌ای انضباط شد...

اول دبیرستان، سالی بود که اگر از سال قبلش می‌شد یک کتاب مفصل پر از خاطرات کمدی نوشت، اون سال رو از هر هفته‌ش می‌شد یه کتاب سراسر خنده نوشت، یکی از تاریخی‌ترینِ این هفته‌ها، صبحی شروع شد که از ونک تا پارک ملت با دو تا دیگه از دوستام دویدم به خاطر فرار از دست ناظم مدرسه که با پرایدش دنبالمون میومد و بعدش بدمینتون بازی کردن با پیرمرد پیرزن‌های پارک ملت، به جای رفتن مدرسه و درست همون فرداش، شاهکار 118 رو به وجود آوردن، آتیش زدن کلاس تو همون هفته و زیر بار نرفتن به خاطر دست کاری تو آمارِ حاضری و بعدش فرار کردن از مدرسه، دوباره فرداش مسبب شکستن پای مستخدم مدرسه و به جای اخراج نشدن دو هفته‌ای از مدرسه، تعمیر تمام میز و نیمکت‌های مدرسه و در آخر هم رفتن تو رختکن دخترا توی باشگاه انقلاب... :دی

دوم هنرستان، جدا از لذت فرمت کردن یا ترکوندن کامپیوترهای مدرسه! یکی از بزرگ‌ترین سوژه‌ها معلم ورزش 70 ساله‌مون بود که صبح به صبح می‌رفت روی سکو و میل‌های 20کیلویی رو می‌برد بالای سرش و میل می‌زد و از هر پنج بار حرکت، چهار بار رو می‌زد توی سر خودش...

سال آخر هنرستان، همه‌ش صرف کلاه گذاشتن سر بچه‌های مدرسه شد و کشوندنشون توی شبکه‌ی هرمی یکی از شرکت‌های هرمی که توش کار می‌کردم، جلسات روزهای فرد بود، ساعت 11شب، روزهای زوج، اول صبح ادبیات داشتیم، همیشه خواب بودم و دبیر دودکشم که روزی 5پاکت سیگار خوراکش بود، سرم داد می‌زد، طفلک همیشه از ورشکستگی‌ش در زمان جنگ و حصرتش از اجبار فروختن مجموعه‌ی کامل فرهنگ دهخدا که داشت می‌گفت، آخر سال واسه گرفتن نمره، همه رو ترغیب کردیم پول بذارن رو هم و براش این فرهنگ رو بگیرن تا نمره بگیریم ازش، منتها نداد! :دی

۱۳۸۹ تیر ۳, پنجشنبه

شب زفاف، رو سنگ‌فرش

یکی دو سال پیش، خونه‌ی رفیقم در حال بازی کردن شطرنج، نرد یا چیز دیگه‌ای بودیم.
من، رفیقم و باباش نشسته بودیم و همونطور که بازی می‌کردیم و کنار بساط روی زمین ولو شده بودیم، صحبت‌های مختلفی هم پیش میومد...
همین میون بود که گفتم: ای تو روح‌شون! آخه کدوم خری برگشته گفته که اگه پسرا برن خدمت مرد می‌شن یا چه می‌دونم آدم می‌شن و از این مزخرفات؟
- خوب حالا مگه چی شده؟
- دوباره دیشب روی این تخت‌های یه لا پتوی پادگان خوابیدم، له شدم! کمرم داغون شده.
- شماها هنوز بچه‌این! نمی‌فهمین! شاید مرد نشین و البته مسلما آدم که نمی‌شین! ولی یه چیزایی یاد می‌گیرین که الان که نمی‌فهمین هیچ، شاید بعدا هم اصلا نفهمین که قضیه از کجا آب می‌خوره!
- آخه مثلا چی!؟ یه حرفایی می‌زنیا!
- می‌خوای نمونه‌ش رو برات بگم؟ مثلا همین روی این تختای سفت خوابیدن، کلی به درد زندگی مشترک آینده‌ت می‌خوره!
من و رفیقم ابروهامون رفته بود بالا و با تعجب به باباش نگاه می‌کردیم و هر دو منتظر بودیم تا ادامه بده...
اون هم با نیش باز ادامه داد: ببین پسرم، صددرصد تو زندگی زناشوییت، یه وقتایی یه مسائلی پیش میاد که خانومت توی تخت راهت نمی‌ده! تو توی خونه و زندگی‌ت دیکتاتور مطلق هم که باشی، هیچ غلطی در رابطه با حکومت مطلق زن‌ها بر اتاق خواب نمی‌تونی بکنی!
ما هم که شدیدا مشتاق شنیدن شده بودیم و در همون حال بلند بلند می‌خندیدیم، هی پشت سر هم گفتیم خوب! خوب!
- اگه یه وقتی یه همچین مسئله‌ای پیش بیاد و زنت تو اتاق راه‌ت نده! خوب باید دم در اتاق روی سنگا بخوابی دیگه، سفت و سخت و سرد، مثل تختای پادگان...
- خوب مگه کاناپه رو از آدم گرفتن؟ تازه اگه آدم تخت سفری نداشته باشه!
- می‌گم نمی‌فهمین، پس نگو چرا!
- خوب شما بگو بفهمیم!
- اول از همه اینکه آخه بدبخت اگه بری رو کاناپه بخوابی که شب بعدی هم باید رو همون کاناپه بخوابی!
و ادامه‌ی خنده...
- البته یه چیزی هم هستا! اگه زنت دوستت نداشته باشه یا تو دوستش نداشته باشی، دلیلی نداره رو سنگا بخوابی. حتی اگه وضعیت خراب‌تر بود، می‌تونی از خونه هم بزنی بیرون. ما مواردی رو در نظر می‌گیریم که شما همدیگه رو دوست دارین، حالا مثلا به هر دلیلی که اون شب پیش اومده خانومت راه نداده‌ت!
- خــــوب!
- وقتی که شرایط اینطوری باشه! من بهت قول می‌دم که نیمه‌های شب خانومت از اتاقش میاد بیرون تا تو رو چک کنه و ببینه تو چه وضعیتی هستی! اول از همه وقتی ببینه تو دم در رو سنگ‌ها خوابیدی، ممکنه همون موقع دلش به رحم بیاد، بیدارت کنه و دعوتت کنه که بری سر جات بخوابی که این موقع‌ها هم معمولا فقط به یه خوابیدن ساده قضیه تموم نمی‌شه! می‌دونی چی می‌گم که! مگه نه؟
- آره عزیزم، می‌دونم چی می‌گی...
- خوشم میاد خوب می‌گیری! تو حالت دوم، اگه کمتر دل‌رحم باشه، برات پتو و متکا میاره. تو این حالت تو اگه از اون قشر مردهای یبس نباشی، صددرصد بیدار می‌شی و چون در رو دیگه نبسته می‌ری سر جات می‌خوابی و بازم ادامه‌ی داستان... تو حالت سوم، اول از همه باید زنت رو خوب بشناسی که زیاد دل‌رحم نیست و ترجیح می‌ده یه کم ادب بشی تا اینکه بهت محبت کنه و از این حرفا، اگه زنت اینطوری باشه برات بهتره که خوابت هم سبک باشه که وقتی خانومت اومد بالا سرت، بیدار بشی و بری سر جات، ولی در این موارد نمی‌تونی انتظار اون استقبال گرم رو داشته باشی، حالا همه‌ی اینا یه طرف اگه زنت از اون سرتق‌ها و شیطون‌ها باشه یه طرف...
- چطور؟ (با نیشی که تا پس گردن باز شده!)
- خوب این موقع‌ها، وقتی زنت ببینه که داری از جات بلند می‌شی، سریع می‌پره تو اتاق تا در رو ببنده و اگه با سرعت عمل نکنی، کلاه‌ت پس معرکه‌س، هر چند که می‌تونی از برخوردار شدن امتیاز ویژه‌ی فردا شب برای خودت مطمئن باشی، ولی اگه اون شب به اتاق خواب برسی، یه بُناسی داره که بعده‌ها خودت می‌تونی تجربه کنی و بفهمی...
باز هم انفجار خنده...
- خیلی حالت‌های دیگه هم هست، ولی دیگه حوصله ندارم. ولی بذار یه چیز دیگه رو هم بگم، وقتی ازدواج کردین، البته اگه به سبک سنتی عمل کردین و قبل از جشن عروسی از همدیگه شناخت جنسی نداشتین این قضیه به کارتون میاد... گاهی وقتا دخترا حاضر نیستن یا مثلا آمادگی ندارن که همون شب اول با کسی باشن، حالا بعضی وقتا که از یه شب هم بیشتر می‌شه رو کاری ندارم! ولی در کل بهت تضمین می‌دم که وقتی یه همچین قضیه‌ای برات پیش بیاد، خوابیدن روی سنگ سرد دم در، خیلی درصد راه یافتنت به اتاق خواب رو تو همون شب زیاد می‌کنه...
همین موقع دمپایی همسر استاد گوشه‌ی شقیقه‌ش نشست(به دلیل مجهول بودن روش کسب تجربه)، خودش هم فرار کرد و خنده‌ها بازم ادامه پیدا کرد...

پ. ن: این وسط چون متنم طولانی شد و مابین نوشتن برای خوردن نهار رفتم، اصلا یادم رفت که این قضیه رو واسه‌ی چی شروع کردم به نوشتن...

۱۳۸۹ فروردین ۲۰, جمعه

الحق که دود از کنده بلند می‏شه

نزدیک چهار بعدازظهر

- آخه پدر من، دیگه گذشت اون زمون که به بانک اطلاعات هر برنامه‏ای نفوذ می‏کردی، اینجا که محیط داس نیست.
- حالا نگاه کن پسر من!
- ببین جی‏جی(نیک‏نِیم بابا)، این برنامه با وی‏بی نوشته شده، بانک اطلاعاتی‏ش هم با اکسز. برای همشون هم پسوورد گذاشتن، تو اگه بتونی پسوورد اکسز رو بشکونی، تازه بعدش شاید بتونی بهش نفوذ کنی.
- برو بچه‏جون، احتیاج به این کارها نیست. من خودم می‏دونم باید چی کار کنم!
- داداش، تو یه چیزی بهش بگو، الان می‏شینه کل برنامه رو می‏ترکونه، بعد باید بریم واسه مهندس کُر دستمال دست بگیریم که یه جوری این لعنتی رو ریکاوری کنه.
- به من چه!؟ خودش می‏دونه!
- بابا اگه خرابش کردی! من نمی‏شینم برات کاری کنما! از الان گفته باشم.
- تو غلط کردی، هر چی بهت گفتم، باید بگی چشم. این اولندش، دوما شرط می‏بندی سر این که درست می‏شه؟
- آره، سر چی؟
- سر شام امشب.
- قبوله. حالا که شاهکارت رو زدی، برنامه رو ران کن.
- دیدی الدنگ جان؟ درست عمل کرد یا نه؟ فوتِینا!
- ببین، من اصلا قبول ندارم...
- لااقل صبر کن دو دقیقه بگذره، بعد بزن زیرش.
- تقصیر علیه، اون هی اشاره کرد، من تحریک شدم. اون فتنه‏گر باید شام بده.

نزدیک یازده شب

- حالا این شام سر چی بود؟
- از بی‏انصافی بابا!
- برای چی من بی‏انصافم؟ خودت شرط رو بستی، هر کی خربزه می‏خوره، پای لرزش هم می‏شینه...
- آره! اینش قبول، منتها اگه قبل از اینکه شرط ببندیم، به من می‏گفتی که تا حالا 100دفعه این بلا رو سر اون برنامه‏ی بدبختِ فلک‏زده‏ای که برنامه‏نویسش رو با این کارها به خاک سیاه نشوندی، آوردی که باهات شرط نمی‏بستم، حالا فهمیدی چرا بی‏انصافی؟ اصلا تقسیر خودمه که ادب نمی‏شم. کلا با هم سن سال شماها نباید شرط بست.
- چرا؟
- خوب دیگه! هر کدومتون فقط وقتی شرط می‏بندین که کاملا به خودتون مطمئن باشین. یادت رفته با علی بدبخت شرط بستی از نظام‏آباد تا نیاوران در عرض نیم ساعت رانندگی کنی؟ اونم ساعت چند؟ از شیش و نیم تا هفت شب! علی یادته؟ آقا ما رو ساعت پنج دقه به هفت رسوند در خونه‏ی مامان بزرگ تو جمشیدیه. اصلا آقاجون بیخود نیست که می‏گن دود از کنده بلند می‏شه، سر کامپیوتر هم نباید با تو شرط بست، حالا سر هر موضوعی که می‏خواد باشه، باشه.

۱۳۸۸ اسفند ۲۰, پنجشنبه

آخریش (3)

شنبه صبح
بیمارستان؛ راهروی بخش
ساعت ملاقات

-    کامران دهنت سرویس، همه‏ی تنم خشک شد. حالا این سیاوشِ عتیقه رو واسه چی می‏آوردی؟
-    آوردمش امشب اینجا بمونه! ببینم دختره به هوش اومده؟
-    آره، الان اون یارو سروانه میاد، می‏خواد باهاش حرف بزنه.
-    خیلی خوب، تو دیگه برو، من و سیا هستیم. ایناهاش، یارو پلیسه هم اومد.

سروان: پسرا بیاین بریم تو اتاق که کارتون ساخته‏س.
-    باشه، بهش می‏گم...
-    چیو بهش می‏گی؟
-    هیچی، بی‏خیال. شما جدی نگیر. من یه چی گفتم.

-    ببین دخترجون، الان دو ساعته که ما رو علاف خودت کردی، یک کلمه هم حرف نزدی.
-    چی می‏خواین بدونین؟
-    معلومه چی می‏خوایم بدونیم، آزمایش‏ها نشون می‏ده که به زور بهت تجاوز نشده، ولی از طرفی هم بشدت مورد آزار جنسی قرار گرفتی.
-    کامران! من نفهمیدم! چطور شد؟ یعنی هم به این خانم تجاوز شده و هم نشده؟
-    نه خره! یعنی مثلا اثری روی دست و پاش نیست، منتها از طرفی هم بدجوری نموده شده.
-    خوب این کاره‏ایها! نکنه کار خودته؟
-    سروان دوباره جنجال دیروز رو به پا نکنا! من اگه کار خودم بود که...
-    خیلی‏خوب! خیلی‏خوب! می‏خواین بدونین چی شده؟ باشه، می‏گم. ولی اول یا منو ببرین تو یه اتاق خصوصی، یا اینکه این تخت بغلی رو خالی کنین.
-    باشه! هی پسر، پرستار رو صدا کن.
-    پرستار...

-    خیلی‏خوب! حالا تعریف کن.
-    تقریبا یک سال پیش شوهرم به جرم ...(راوی جرم رو به خاطر نمیاره) افتاد زندان، من خودم تحقیق کردم، یه همچین جرمی، آخرِ آخرش 6ماه اینا زندان داشت. اما توی این یک سال، فقط 6بار دادگاه رفت و هر بار قاضی حکمش رو عقب انداخت. تا 3،4 روز پیش که جلسه‏ی آخریش بود...
-    اینها چه ربطی به این قضیه داره؟
-    حتما ربط داره که داره می‏گه دیگه! جناب شما هم چقدر عجله دارینا، تعریف کن ببینیم دخترجون، فقط خلاصه‏ش کن.
-    این دفعه، بازم قاضیه حکم رو عقب انداخت! دیگه اشکم در اومده بود، بعدِ دادگاه رفتم پیشش و ازش پرسیدم واسه چی؟ گفت "من که دفعه‏ی قبل دلیلش رو بهت گفتم."
-    اونوقت دلیلش چی بود؟
-    اِه! چرا اشکت در اومد خانم؟
-    بهش گفتم: "آخه بی‏ناموس من شوهر دارم، همینی که اینجا یک ساله معطلش کردی، شوهرمه." گفت: "اگه شوهرت می‏دونست چه جواهری تو دست و بالشه که یه کاری نمی‏کرد بیفته زندان؟" گفتم: "ازم چی می‏خوای؟" گفت: "شماره‏ت رو بده من، باهات تماس می‏گیرم که کجا بیای..."
-    جایی که می‏خواست رفتی؟
-    فرداش زنگ زد آدرس داد و گفت که فرداشب برم اونجا. فردا شبش، یعنی همین پنج‏شنبه. رفتم اونجا. آدرس یه آپارتمان طرفای رسالت بود، خونه‏ی اصلیش نبود که کثافت. تا رفتم تو منو بغل کرد و شروع کرد به لیس‏بازی و...
-    باقیش رو نمی‏خواد بگی خانم، هیچ می‏دونی تهمت زدن به قاضی مملکت یعنی چی؟
-    ههه! تهمت؟ بذار باقی حرفش رو بزنه، بعد شما قاضـــی بشو جناب سروان.
-    هی پسر، فکر نکن کنایه‏ت رو حالیم نشده.
-    خوبه! حالا که متوجهی، پس بذار ببینیم چی می‏گه. خوب بعدش چی شد؟
-    بعدش رفت طرف آشپزخونه، گفتش من برم روی کاناپه بشینم و لباس‏هام رو هم دربیارم. وقتی اومد، دو تا گیلاس، یه بطری مشروب و یه سطل پر از یخ با خودش آورد. بعد که کلی مست کرد و من مالوند. شروع کرد...
-    کامران، بپر یه لیوان آب بیار.
-    صبر کن، الان...
-    بیا بخور... می‏گم که جناب سروان به نظرت کس دیگه‏ای هم بوده؟ آخه یه نفر چطوری می‏تونه این بلا رو سر یه زن بیاره؟ با تعریف‏هایی که دکترا می‏کنن انگار ده نفر از این بدبخت سوءاستفاده کردن.
-    والا منم نمی‏دونم. ولی چیزی که می‏دونم اینه که از حالی که داره به نظر نمیاد دروغ بگه.
-    خانم؟ می‏خوای بعدا باقی‏ش رو تعریف کنی؟
-    نه! همین الان می‏گم.
-    کس دیگه‏ای هم اونجا بود؟ یا اینکه بعد از اینکه از خونه‏ش اومدی بیرون گیر کس دیگه‏ای افتادی؟
-    نه! کس دیگه‏ای نبود، وقتی من از اونجا اومدم، اولین کسایی که دیدم، شما دو نفر بودین.
-    سروان!!!
-    منم نمی‏دونم!
-    اما آخه!؟
-    الان بهتون می‏گم که این چشم‏های حیرت‏زده‏تون از حیرت در بیاد! وقتی که داشت با من حال می‏کرد و از عقب و جلو پدرم رو درآورده بود. هر بار که میومد ارضا بشه، یه مشت یخ از توی اون سطله برمی‏داشت و می‏مالید به تشکیلاتش. وقتی حرارتش می‏خوابید، دوباره شروع می‏کرد...
-    سیاوش! سیاوش! سیا...

-    چش شد این رفیقت؟
-    رفته توی دستشویی، داره عُق می‏زنه.
-    تو خودت چته؟
-    هیچی! یه سردردِ قدیمیه. دوباره گرفته! خودت چته سروان؟ چرا چشمات قرمزه و صورتت خیسه؟ تو که می‏گفتی داره تهمت می‏زنه!
-    بی‏خیال... الان که شما دو تا اونجا بودین، من رفتم و سپردم که شماها هروقت خواستین، می‏تونین برین.
-    همین؟
-    مگه من کاری می‏تونم بکنم؟ کاری از دست من ساخته نیست...
-    آره خوب، از دست ما هم ساخته نیست، اگه خواستی به اونهایی که کاری ازشون ساخته‏س بگو که بیان یه کاری بکنن... اومدی سیا؟ راه بیفت بریم...

پایان

پ. ن: حقیقت محض بود...

۱۳۸۸ اسفند ۱۹, چهارشنبه

ادامه‏ی قبلی (2)

همون روز
بیمارستان؛ بالا سر تخت مریض
ساعت 10-11 صبح

-    کامی، حالا جدا این طفلک رو به زور...
-    فکر نمی‏کنم چیز دیگه‏ای غیر از این باشه!

پرستار: آقایون! تشریف بیارین بیرون.
-    امر؟
-    پلیس اومده، می‏خواد باهاتون حرف بزنه!
-    با ما؟ مگه ما چی کار کردیم؟ کامران! این عوض دستتون درد نکنه‏شونه؟
-    به ما کاری ندارن که! خوب دختره آش و لاشه! حتما می‏خوان اطلاعات بدست بیارن دیگه.
-    کامران!
-    هاه؟
-    آقا پلیسه اونجاس!
-    زهرمار!
-    نوش...
-    تو وایسا عقب، اصلا جلو نیا!
-    باشه، من که از خدامه...
-    سلام جناب سروان
-    سلام
-    با ما کاری داشتین؟ اون پرستاره گفت که بیام اینجا!
-    فعلا تا اون خانم به هوش نیاد کاریتون ندارم. اما یکیتون حتما باید توی محوطه‏ی بیمارستان بمونه!
-    کیوان می‏مونه، دیگه؟
-    دیگه اینکه باید کل اطلاعاتی که توی این فرم‏هاست رو پر کنید.
-    Ok! پس فعلا دیگه کاری با من ندارین؟
-    نه، فقط حواستون باشه که دنبال جیم زدن نباشین، به نگهبانی دم در سپرده شده.
-    چشم.

ادامه دارد...

۱۳۸۸ اسفند ۱۸, سه‌شنبه

یه کمی حرف ؛شاید به درد بخور (1)

پاییز سال 86
تونل رسالت
صبح جمعه؛ ساعت 6-7

کیوان: پسر، این امیر چقدر فک زد، تا صبح داشت از خاطرات دوران جنگ تعریف می‏کرد.
-    حالا تو که اونور نشسته بودی، کریستالت رو هم تو بغلت گرفته بودی و داشتین با هم لب و لاس می‏زدین.
-    مگه گوشم کار نمی‏کرد؟
-    گوشت کار می‏کرد؛ منتها مگه لب‏های آناهیتا واسه‏ی گوش تو وقت شنیدن چیز دیگه‏ای رو هم می‏ذاشت؟
-    خوب آره! ولی...
-    فک نزن بابا؛ سه شبه که توی اون باغ نذاشتین درست بخوابیم.
-    من نذاشتم تو بخوابی بزمجه؟ یا تو و سیاوش که دهن همه رو... کامی اینجا رو...
-    کجا رو؟
-    این دخترَ رو ببین! اوناهاش.
-    خوب! حالا چی کار کنم؟ تو راهت رو برو بابا.
-    آخه ببین چطوری راه می‏ره؟
-    من فعلا فقط می‏بینم که ماشینِ تویی که توی فرعی پایین 70-80تا نمی‏ره، الان داره با 20تا می‏ره.
-    این دختره چرا چادرش از سرش افتاده؟
-    من چه می‏دونم!؟ لابد جن..ده دوزاریه.
-    نه بابا! نگاش کن آخه.
-    کیوان!!!
-    هاه؟
-    باور کن بهش تجاوز کردن!
-    نه بابا!!
-    نگه دار ببینم.
-    خیلی خوب! چرا داد می‏زنی؟ حالا تا الان داشت می‏گفت طرف...

من: خانم! حالت خوبه؟
-    چیه؟ شماها هم می‏خواین...

کیوان: چی می‏گه کامران؟
-    نمی‏دونم! صداش در نمیاد اصلا.
-    بیارش تو ماشین!
-    پاشو بیا کمک! از حال رفت، باید ببریمش بقیة‏الله(بیمارستان)

ادامه دارد...