۱۳۸۹ مهر ۲۰, سه‌شنبه

گاه‌شمار تقریبا سریع مدرسه

این دو  شراگیم زند و روزبه گاه‌شمار مدرسه به راه انداختن. منم خوشم اومد، خواستم یه چیزی مثلش رو بنویسم...

اول دبستان؛ مدرسه‌ی دکتر محمود افشار، معلمی داشتم که به قیافه‌ش می‌خورد زنی 55-60ساله باشه، همیشه یه بافتنی تنش بود از اینا که تابلو بود خودش بافته، یه عینک ته‌استکانی داشت و یه خط‌کش 50سانتی‌متری همیشه دستش بود، چقدر ازش می‌ترسیدم... هر شب کابوس کتک خوردن با اون خط‌کش رو می‌دیدم(رو حساب کتک خوردن مجید تو اون سریاله با خط‌کش) اولین بار که می‌خواستم اجازه بگیرم که برم دستشویی، قبض روح شدم تا تونستم حرفم رو بزنم، یه هادی نامی هم داشتیم که همیشه سر کلاس می‌شاشید و بوی گند کلاس رو برمی‌داشت، لااقل هفته‌ای یک بار کارش بود!! یه چیزی هم که هیچ وقت یادم نمی‌ره، روز 31شهریور بود که وقتی اکثر بچه‌ها گریه می‌کردن، من و 4-5نفر دیگه آخر صف کلاس‌مون سر سن و سال، چک و چونه می‌زدیم و من حرص می‌خوردم که به هیچ روشی نمی‌تونستم حالیشون کنم که سن و سال ربطی به قد و هیکل نداره و اگه کنار هم وایسن چیزی معلوم نمی‌شه!!!

کلاس دوم هم همونجا بودم، واسه‌ی ثبت‌نام هیچ اقدامی نکرده بودیم، روز اول مهر بابام منو گذاشت دم در مدرسه و رفت شرکت، اسمم توی لیست تقسیم‌بندیِ کلاس‌ها اصلا ثبت نشده بود و معلم‌ها مونده بودن که من رو چی کار کنن که یکی از معاونین اومد اسمم رو پرسید و وقتی فهمید من پسر رییس انجمن اولیا و مربیان هستم، گفت خوب مسئله‌ای نیست، این پسر آقای خرم دله و من رو برد تو یکی از کلاس‌ها نشوند و شدم شاگرد اون کلاس...

سال سوم، تو همون مدرسه، معلمی داشتم که همیشه سعی در خوش‌خط کردن بچه‌های کلاس داشت و فکر می‌کنم بیشترین کسی که اشتباهی به جای خانوم معلم، مامان صداش زدم همون بود! :دی یه دفعه مامان رو کشونده بود مدرسه به جرم بد خط بودنم، بعد دفترم رو صفحه‌هاش رو از وسط پاره کرد و داد دستم، به خیال اینکه غرورم جریحه‌دار بشه و وقتی از دفتر اومده بودم بیرون به این فکر می‌کردم که خوب که چی آخه؟ الان یعنی من باید گریه کنم مثلا؟

سال بعد، برای اولین بار، معلمم مرد بود! دو سال قبلش، همون مرد معلم داداشم بود و من رو از اونجا می‌شناخت و یادمه یکی دو سال بعد تو یکی از فیلم‌هایی که تو مدرسه‌ی ما گرفته شده بود، بازی کرده بود... سال چهارم بار اولی بود که معدل‌هام بیست نشدن! نامرد یه دفعه به خاطر نبردن یه پلی‌کپی چقدر منو ضایع کرد!

سال پنجم، فامیل معلمم دلبری بود و از بس با اسمش حال می‌کرد، همیشه باهاش شعر می‌خوند! حس گندگیِ کلاس پنجمی بودن اون سال خیلی باهام بود و قشنگ یادمه که آخرین امتحان خرداد اون سال، دهم بود و وقتی برای آخرین بار، بعد از پنج سال از اون مدرسه میومدم بیرون، تو گلوم بغض داشتم.

اول راهنمایی، مدرسه‌ای می‌رفتم که معروف به هتل فاضل بود، معلم ادبیاتی داشتم که سر لج و لج بازی و اصولا کرم داشتنم در زمینه‌ی ننوشتن انشا! همیشه بهم نمره‌ی یک می‌داد، مردک همیشه پیرهن‌های گل‌گلی، طرح بامشادی می‌پوشید، شلوار گشادش رو تا زیر قفسه‌ی سینه می‌کشید بالا، ولی حتی با این وجود باز هم شورت مامان‌دوزش چند سانت از بالای شلوارش می‌زد بیرون و در عوض از پایین پاچه‌ش انقدر بالا بود که جوراب صورتی یا قرمزش همیشه دیده می‌شد! صبح به صبح، کیف سامسونت سیاه‌ش رو می‌ذاشت رو میزش و به طرز مشکوکی سرش رو می‌کرد توش و همیشه تو کف این بودیم که چی کار می‌کنه تا بالاخره توسط یکی از دوستان کشف شد که آقا صبح به صبح یه شیر سه گوش همراه با بیسکویت مادر می‌خوره! همیشه وقتی دختر ساختمون روبرویی از شدت خارش تن میو‌مد و لب پنجره می‌نشست، ما رو نهی از منکر می‌کرد و خودش می‌رفت دستاش رو می‌گذاشت لب پنجره و اندامش رو بالا پایین می‌کرد و حاضرم شرط ببندم اگه سوراخی توی دیوار بود، همون لحظه می‌کرد توی سوراخِ گچ و سیمانیِ دیوار...

دوم راهنمایی که رسیده بودم، اکثر بحث‌ها مربوط به پایین تنه بود و خنده به اون‌هایی که نه تنها اسم اندام تناسلی رو نمی‌دونن، بلکه تفاوت مرد و زن رو هم نمی‌دونستن و تعریف کردن دکتربازی‌های تو محل با فامیل و دخترهای همسایه تو سن پنج سالگی و بهت و انفجار خنده‌هایی که باعث می‌شد نیمکت‌های یه نفره‌ی زپرتی بشکنه و منجر به اخراج شدن از کلاس بشه! اخراج‌هایی که به هفته‌ای دو-سه بار رسیده بود و کار به جایی کشیده بود که معلم به محض ورود اشاره می‌کرد که برم بیرون از کلاس... :دی

سال سوم، آخ سال سوم :دی جدا که اون سال‌ها هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن! روزهایی که تک‌تکشون یک خاطره بود... از چای داغ ریختن رو سر معلم تاریخ و تا چهار ساعت بعدش کلاغ‌پر رفتن تو حیاط و لو ندادن اسم فرد خاطی گرفته تا پرت کردن کفش تو صورت معلم زبان، یا مسبب استعفا دادن دبیر ادبیات تو روز دوم مهر، یا بیمارستان فرستادن معلم پرورشی به خاطر درآوردن میخ‌های صندلی زمین خوردنش و یا حتی اسکل کردن پسرکِ ساده و تُرک کلاسمون تو آخرین روز سال، قبل از عید و ترکیدن مدرسه از شایعات بی‌اساسی که باعث کاهش 2 نمره‌ای انضباط شد...

اول دبیرستان، سالی بود که اگر از سال قبلش می‌شد یک کتاب مفصل پر از خاطرات کمدی نوشت، اون سال رو از هر هفته‌ش می‌شد یه کتاب سراسر خنده نوشت، یکی از تاریخی‌ترینِ این هفته‌ها، صبحی شروع شد که از ونک تا پارک ملت با دو تا دیگه از دوستام دویدم به خاطر فرار از دست ناظم مدرسه که با پرایدش دنبالمون میومد و بعدش بدمینتون بازی کردن با پیرمرد پیرزن‌های پارک ملت، به جای رفتن مدرسه و درست همون فرداش، شاهکار 118 رو به وجود آوردن، آتیش زدن کلاس تو همون هفته و زیر بار نرفتن به خاطر دست کاری تو آمارِ حاضری و بعدش فرار کردن از مدرسه، دوباره فرداش مسبب شکستن پای مستخدم مدرسه و به جای اخراج نشدن دو هفته‌ای از مدرسه، تعمیر تمام میز و نیمکت‌های مدرسه و در آخر هم رفتن تو رختکن دخترا توی باشگاه انقلاب... :دی

دوم هنرستان، جدا از لذت فرمت کردن یا ترکوندن کامپیوترهای مدرسه! یکی از بزرگ‌ترین سوژه‌ها معلم ورزش 70 ساله‌مون بود که صبح به صبح می‌رفت روی سکو و میل‌های 20کیلویی رو می‌برد بالای سرش و میل می‌زد و از هر پنج بار حرکت، چهار بار رو می‌زد توی سر خودش...

سال آخر هنرستان، همه‌ش صرف کلاه گذاشتن سر بچه‌های مدرسه شد و کشوندنشون توی شبکه‌ی هرمی یکی از شرکت‌های هرمی که توش کار می‌کردم، جلسات روزهای فرد بود، ساعت 11شب، روزهای زوج، اول صبح ادبیات داشتیم، همیشه خواب بودم و دبیر دودکشم که روزی 5پاکت سیگار خوراکش بود، سرم داد می‌زد، طفلک همیشه از ورشکستگی‌ش در زمان جنگ و حصرتش از اجبار فروختن مجموعه‌ی کامل فرهنگ دهخدا که داشت می‌گفت، آخر سال واسه گرفتن نمره، همه رو ترغیب کردیم پول بذارن رو هم و براش این فرهنگ رو بگیرن تا نمره بگیریم ازش، منتها نداد! :دی

هیچ نظری موجود نیست: