همراه با موسیقی

می‌دونی؟ یکی از بزرگترین بدبختی‌های افراد اهل موسیقی(امثال من و اکثر کسانی که باهاشون صنم دارم) همون حرفیه که یه نفر می‌زد که می‌گفت "آهنگی که واقعا عاشقشی رو با هیچ‌کس گوش نکن، همیشه تنها گوش کن! چون یه وقت اگه اون یه نفر تنهات بذاره، بهترین موسیقیِ تمام عمرت، می‌شه بدترین و غم‌انگیزترین و مزخرف‌ترین آهنگ تمام عمرت..." در عین حالی که عاشق آهنگی، ازش نفرت داری، دیوونه‌وار دوست داری گوش کنی، اما از طرفی دلت نمی‌خواد یاد اون بیفتی، هر لحظه دلت می‌خواد بزنی بره ترک بعد، ولی از طرفی هم دلت نمیاد که اون آهنگ ناز رو گوش نکنی...
آخ! بد دردیه! اینو عشاق دنیای موسیقی خوب می‌فهمن... خصوصا اونایی که خودشون این تجربه رو داشتن.
اما از طرفی همه‌ی اینها زر مفته! اون لحظه‌ای که تو آغوش یار هستی، روی پنجه‌ی پاهاش بلند شده، دستات دور کمرش به همدیگه رسیدن، دستاش به مثال زنجیر دور گردنت آویزون شده، لب‌هات روی لب‌هاش قفل شده، چشم‌هات بسته‌ست، مگه می‌شه که دلت نخواد بهترین موسیقی رو تو بهترین لحظاتت نشنوی؟ مگه می‌شه وقتی زیر گوش هم زمزمه می‌کنین دلت نخواد موسیقی متن، زیباترین ملودی گوش‌نواز نباشه؟ معلومه که نمی‌شه!
اما بعدا اسم اون ترانه که میاد، یاد اون لعنتی چنگ می‌زنه به قفسه‌ی سینه‌ت! از اون به بعد تنها راه چاره‌ت اینه که دلت رو بسپاری دست کس دیگه‌ای تا ببره برای خودش... اون وقت اون موسیقی رو دوباره تو بهترین لحظاتتون گوش کنی تا دوباره بهترین لحظاتت با بهترین موسیقی همراه بشه... جواب می‌ده!

پ. ن: هنوز بهترین موسیقی‌های عمرم رو با هیچ‌کس اینطوری شریک نبودم!!