۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

401

می‌گفت امروز یک ماه شده، چه زود گذشت.
فکر کرده بودم کلش دو ماه شد؟ نشد.

400

قبل‌ترش گفته بودم من سه روزه ریشم رو نزدم، گفته بود بهتره بزنی.
می‌گفت واس خاطر همین سه دقه سه تیغ کردی؟
نیشم تا پس گردنم باز شده بود، مونده بودم چی بگم؟ یعنی بگم که دیگه چی کارا کردم واس همین سه دقه؟
ولی خب نه فقط وقت نمی‌شد که بگم چی کارا کردم، همون سه دقه هم رو به اتمام بود و باید می‌رفت.
گذاشته بودم حرفاشو بزنه، بره سوار ماشینش بشه و بره، بعدن بهم گفته بود تو انقدر بی معرفتی که حتا صبر نکردی نگام کنی وقتی سوار ماشین شدم، سریع سرتو انداختی پایین، از کوچه‌تون رفتی پایین... وقتی اینارو می‌گفت، فکر کرده بودم که خب نمی‌خواستم رفتنتو نگاه کنم.
کوچه رو که اومده بودم پایین، فک کرده بودم اصلن حس خونه رفتن نیست، رفته بودم یوسف آباد، به بستنی رضا که رسیدم، خواستم بستنی بخرم، با خودم گفتم اگه دخترا بستنی می‌خورن که راه چاره‌ی افسردگی‌شون باشه، من یکی اگه اینطوری تنهایی بستنی بخورم دق می‌کنم، بجاش رفته بودم تو شیرینی فروشیِ رضا، دو کیلو شیرینی شکلاتی خریده بودم و رفته بودم خونه.

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

زیبایی

نسبی است که نسبی است، به درک که نسبی است، من خوشم آمده.
می‌دانید که در جواب تعریف از زیباییتان نباید با مرسی و دستت درد نکنه و امثالهم تشکر کنید؟
چرا؟ خو آخه مسخره‌ست!
کمی فکر کنید خب.
اینکه تو زیبایی یا دارای اندام یا وسیله‌ی زیبایی هستی و من به تعریف‌ش می‌نشینم چه ربطی به دستام داره که درد نکنن؟ یا که مثلن چه کردم که تو بگی مرسی؟ باید از طرف دیگه‌ی قضیه جلو بیایی اصلن، اینطوری فکر کنی که تو آنقدر زیبا بوده‌ای و آنقدر چشمای منو نوازش دادی که به اعتراف بنشینم، تشکر کردن نداره که!
اصلن دلیل اینکه به تعداد معدودی هم که از ظاهر من تعریف می‌شه به شوخی می‌گم "قابل ندارم" همینه.
می‌دانید؟ گاهی آدما به وقت تعریف شنیدن از زیبایی‌هاشون خجالت می‌کشن، سرخ و سفید یا که حتا بنفش می‌شن، اما همه‌ی این‌ها کجایش شرمندگی به همراه دارد که مثلن طرف بگوید شرمنده‌م کردی؟ اصولن زیبایی افتخار ندارد، ولی به خود بالیدن که دارد، به خود کیف کردن که دارد.
حالا ممکنه یک وقتی یکی فکر کنه حرف من یعنی طرف خودشو چس کنه یا که دچار خودعنِ‌خاص‌پنداری بشه، نع! منظور اینه که همونطور که آدما می‌تونن از داشتن یک نفر، کسی که دوستش دارن، کیف کنن، مثلن بنشینن کارهای طرف رو وقتی که اصلن حواسش به آدم نیست نگاه کنن و با خودشون عشق کنن که یار مال اون‌هاست، یک لذتی شبیه این.
می‌دانید؟ اینکه همیشه به تمام نقطه نقطه‌ی صورت و گردن و حالا هر جایی که در موقعیت از یار قابل رویت باشد چشم می‌دوزم تا که حفظ بشم هم از همین لذتی که گفتم سرچشمه می‌گیره!
اصولن شاید به زعم خیلی‌ها یاوه گفته باشم و شاید نظر دیگه‌ای داشته باشن! یاوه گویی که در تخصص ماست، هیچ، بهرحال نظر شوما هم برای خودتون محترمه البته، اما اینکه این قضیه رو درک کنید که چه می‌گویم، برمی‌گرده به همون جریان درک کردن ببخشید نگفتنه.

۱۳۹۲ فروردین ۹, جمعه

۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

397

بخاطر مسایلی که به من ربط داره، دیگرانم که همان عزیزانم باشن رو از سر من شماتت نکنید.
از من گفتن.
خر هستم، نگذارید گوسفند شوم.

396

+ اوهوم، زنگ زد بهم، گفت رزرو کنم واس شیش نفر!
- کوجا رزرو کردی؟
+ فلورانس
- نمدونم کوجا هس اصن :دی
+ می‌ریم با هم یه سری. خیلی جای شیکیه! :پی
- هاع، باوشه! خداوند $$رحم$$ فرماید :دی
+ :))) آره خب! ولی رستوران خوب رفتن جز اصول زندگیه! :دی
- بلی، از اصول زندگانی (زنده گایی) می‌باشد. :دی
+ =))) احمق

۱۳۹۲ فروردین ۳, شنبه

395

سال‌ها بود منتظر تحویل سال ننشسته بودم، اینکه بشینم روبروی تلویزیون تا ببینم کی نوای تحویل سال به صدا در میاد یا که مثلن منتظر صدای شلیک توپ شروع سال باشم.
خیلی سال بود یا تحویل سال خواب بودم یا کنار هووی یار* بوده‌ام.
می‌دانید؟ آخرین باری که کنار سفره هفت سین نشستم سال هشتاد و پنج بود، قبل از اون رو یادم نمیاد کی بود. این هم که یادمه، بخاطر اینه که همون سالی بود که کل خانواده خارج از کشور بودن و اصلن پای هفت سین دیگران بودم.
ولی خب امسال قضیه‌ش کاملن فرق می‌کرد. خیلی عالی بود، من همیشه می‌گم جا برای بدتر\بهتر شدن هست، ولی اینقدری خوب بود که بتونم بگم پرفکت بود.
همین دیگر.
راستش موندم با هدیه‌های مونده در چمدانم چه کنم؟ حیف شد. حیف شدم، حیف اینکه اصلن دیشب رفتم آرژانتین، کاش مونده بودم همون جایی که بودم اصلن.
* کامپیوترم

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

394

وقتی می‌گم :*p از کیس و لیس حرف می‌زنم.
همین، فقط خواستم بگم بدانید و آگاه باشید.

393

اتاقم پرده نداره.
دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پرده‌هاشو کندن.
از راه که رسیدم برگشتم سر پله‌ها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانی‌تر شدم، رفتم سر پله‌ها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی می‌گفتن چی می‌گه این؟ داداشم تکرار می‌کرد.
زن احمق پرده‌ای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حوله‌ی منم انداخته بود روی پرده‌هه، بعد می‌گن خودتو کنترل کن.
خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره می‌زنن.
در حالی که ممولن اول می‌زنن، بعدن می‌رن می‌ذارن.
هاع، تازه وقتی هم داره، می‌شه کنارش زد، می‌ره کنار، انگار که نداره.
هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشن‌تره.
چه خوبه سایه‌بازی‌ها.
یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایه‌ها و بازی‌هاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که می‌دونم اینجا رو نمی‌خونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم.
امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا می‌کرد، بالای پله‌ها واستاده بودم و گوش می‌دادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمی‌رفتم، چون حوصله‌ی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون.
تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر می‌کردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق می‌کرد، از هر چیزی بهتر بود.
طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونه‌ی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط می‌کنه از این گه‌خوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه می‌زنم.
شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی می‌گم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمی‌ره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. می‌گفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در می‌رین غوغا می‌کنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انی‌وی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا.

۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه

392

آدما باید یاد بگیرن که حالا به هر دلیلی که موقعیت برای پاسخگویی به تلفن مهیا نیست ریجکت کنن، این عمل خیلی بیشتر قابل درکه تا اینکه تلفن رو ورنداری، وقتی ورنمی‌داری انگار که نمی‌خوای کلن جواب بدی، حکم ایگنور کردن داره.
قطع کردن تلفن خودش ینی به من زنگ نزن، کار دارم، ننه دارم، بابا دارم، رییس دارم، مافوق دارم، همکار دارم، فامیل رودرواسی‌دار دارم، جلسه دارم، مهمونی دارم، نهار دارم، کوفت دارم، زهرمار دارم و الخ.
حالا اگه با مسیج باشه که دیگه طرف تمام و کمال توجیه می‌شه.
خرا، همنوع رو پشت خط منتظر نذارین و هی به اسمش نگاه نکنین تا ببینین کِی قطع می‌کنه.
حالا یه سریا که از مدت زمانی که پشت خطشون منتظر می‌مونی قضاوتت هم می‌کنند فلسفه‌ی دیگه‌ای داره که چون نمی‌خوام توی این پست لفظ کش‌دار بیام، حرفی راجبشون نمی‌زنم.
من خودم فقط وقتی ریجکت نمی‌کنم که به هر دلیلی گوشی دم دستم نباشه یا روی سایلنت - بدون ویبره حتا - باشه.

پ. ن: چن تا مخاطب خاص داره.

۱۳۹۱ اسفند ۲۳, چهارشنبه

391

عمریه - وقتی فقط بیست و چار پنج سالت باشه - فقط؟ نمی‌دونم - دیگه لااقل این "عمریه" نصفش رو که شامل می‌شه - هر وقت خواستم بگم من آخرشم، گفتم آیم فاینالی.
کم هم نمی‌گم.

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

390

هر بار دختری رو می‌بینم که لباسشو با رنگ خاصی ست کرده، زیر لب می‌گم لیــــدی ایــــن د رد یا بلو یا حالا هر چی.
حتا شده یه وقتا به کسی گفتم خانوم این لیدی این د رد که می‌گن شومایی؟ لبخند شیرین تحویل گرفتم و رد شدم.
یه وقتام اینایی رو که با پوشیه هستن رو می‌بینم، با خودم می‌گم هوز این بلک!!؟ نوبادی نوز.

389

وقتی تو خیابون راه می‌رفتیم و گه گدار دخترکان نگاهم می‌کردن.
می‌خواست گلویشان را بجود، بش می‌گفتم موضوع من نیستم. خوشگلیِ تو باعث می‌شه جماعت من رو نگاه کنن و با خودشون فکر کنن من چی دارم که تو با منی.
فشم می داد، ولی خب بهرحال سر ذوق میومد.

388

چند ماهیه تابلویی نصب کردن که لطفن در این مکان سیگار نکشید، منظورم به پاساژمونه، اینه که همیشه کنار درب این وری که به ساختمون بغلی راه داره و کنار مغازه‍ی ماست وایمیسم و نخی دود می‌کنم.
چند روز پیش طرفای ظهر بود، یکی از اسمبل‌کارها دست گذاشت روی شونه‌م و گفت انقدر نکش، خندید رفت دکمه‌ی آسانسور رو زد بیاد پایین. گفتم من که الان روزی حداکثر سه چار نخ می‌کشم، باز خندید و گفت نکش، گفتم داود یه نفر هست صب به صب که من دارم از بالا میام این وری، از فاطمی میاد توی جویبار، حتا واینمیسه سر خیابون که ماشینا واستادن مسافر می‌زنن، خیلی رله و عشقی میاد سر اون کوچه‌هه که خطیای بازار و توپخونه وایمیسن، سیگارشو که کشید، هر کدوم ماشینا که تو قید پر کردن مسافر تا خرتناق نبودن و فقط خواسته بودن که برن رو براشون دست تکون می‌ده و سوار می‌شه میاد پایین. داود جون، تو که اونطوری عشقی سیگار می‌کشی به من نگو نکش.
نیشش تا بناگوش باز شده بود، گفت رفیق بهتر ازین پیدا نمی‌کنه آدم، - سیگارو می‌گفت - تایید نکردم. گفت تو منو از کجا دیدی؟ گفتم من هر روز مسیرمه، چند بار برات دست تکون دادم، منتها انقدر تو حال و هوای خودتی که انگار نه انگار، گفت آره، من صبا همیشه تو عالم خودمم، گفتم به قول یکی از دوستان - منظورم به یکی از بلاگ‌نویس‌ها بود - می‌گفت از سیگاریا عشقی‌تر ندیدم، توی سرمایی که سگ بیرون نمیاد و از پنجره داری بیرون رو نگاه می‌کنی که برف میاد و همه جا نشسته، یکی رو می‌بینی اون پایین به دیوار تکیه داده داره سیگار می‌کشه، دود سیگار و بخار غلیظ دهنش که با هم قاطی می‌شه و می ره هوا رو با چشم دنبال می‌کنه و ... دیگه ادامه نداده بودم. فکر کرده بودم واقعن چقدر شبیه حرفای اون بلاگ‌نویسه بود، انگار فقط پارت عشقی بودنش شبیه بود.
گفت یه روز تو جاده کلاردشت، با چندتا از دوستام رفته بودیم شب چادر بزنیم، صب ساعت چهار اینا بود پا شدم برم بشاشم، دیدم یه شعله‌ی سیگار تو اون تاریکی مطلق انگار از فاصله‌ی چند کیلومتری پیداست، آخه می‌دونی که سیگار شعله ش یه طوریه.. اشاره کردم می‌دونم، ادامه داد آره، با خودم گفتم این دیگه تو چه حالی بوده که اون وقت صب اونم اونجا اومده بوده بیرون سیگار بکشه.
صدای باز شدن قفل درب کابین آسانسور اومد، خدافظی کردیم، اومدم این ور.

می‌گفت عاشق صدای سوختن سیگار تو سکوت شبه؛ کی نیست؟

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

387

پن‌شنبه‌ی هیوده اسفند، عه دی تو ریممبر، خیلی شود بی ریممبر
هاع، همین.

386

صورتی عن است، نارنجی نیز هم، چن روز پیش دختری رو دیدم موهاش سبز بود، مثال کرک قالی، اوواخ، گند بزنن بش.
داشتم برای خواهرم تز می‌دادم که اگه بخواد همه‌ی مواش رو شرابی کنه اصلن جالب در نمیاد، شرابی باید تیکه‌ای باشه - کلهم اجمعین می‌خندیدن که می‌گم "تیکه‌ای" - در ضمن تا مدتی بعدش کلن رنگ گذاشتن سخته و البته اینکه قرمز هم که پوست سفید می‌طلبه و در ادامه‌ش قضیه‌ی خیابون انقلاب و دختر مو سبز رو گفته بودم.
من، این طرف پشت میز نهار نشسته بودم، هنوز از بعد از نهار از جامون تکون نخورده بودیم، سعید گوشیِ من رو گرفته بود و رفته بود همون گوشه‌ی همیشگیِ من، پشت تلویزیون، ولو شده بود و بازی می‌کرد، غش کرده بود از خنده، برگشتم نگاش کردم، دیدم ولو شده رو کاناپه، برگشتم به خواهرم آروم گفتم به چی می‌خنده؟ گفت به تعریف کردن تو. همونطور پچ‌پچ‌کنان گفتم خوبه مثلن داره بازی می‌کنه، گفت حواسش شیش دنگ به حرفای تو هست همیشه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

385

"می‌دونی؟ وقتی با هم بودیم به این فکر می‌کردم که این دو هفته، طولانی‌ترین مدتی بوده که تو به زبون نیاوردی که چقدر از من بدت میاد.
راستش یاد یه فیلمی افتادم که وقتی پسره راجع به بدشانسیاش به دختره می‌گفت و در ادامه‌ش اضافه می‌کرد که از سر همین بدشانسیاش عشقی که دختره بهش داره کم می‌شه و در آخر ازش بدش میاد، دختره بش می‌گفت من هر روز بیشتر از دیروز ممکنه از تو بدم بیاد، - ینی اصن الردی از پسره بدش میومد - ولی هیچ وقت عشقم به تو کم نمی‌شه!
خواستم همون موقه این حرفا رو بت بزنم، ولی خب نمی‌دونم چی شد که نگفتم، احتمالن همون موقعی که بغل دستم با فاصله از من نشسته بودی، به روبرو خیره شده بودی و می‌خواستی که حرف بزنم به ذهنم خطور کرده بود، یکی از همون صد دفه‌ای که دهنم رو باز کردم تا حرف بزنم و هیچی نگفته بودم، دهنمو بسته بودم و نفسی که برای حرف زدن حبس کرده بودم رو از بینی بیرون داده بودم، شاید هم تبدیل شده بود به یکی از وقت‌هایی که حرف دیگه‌ای تو دهنم گذاشته بودم، نمی‌دونم، درسته که حافظه‌ی من در بعضی موارد خیلی قویه و ممولن ثانیه به ثانیه‌ی دیت‌ها رو از بر می‌کنم، ولی خب الان یادم نیست.
هوم، یادته همون روز گفته بودم آدم باید بعضی چیزها رو بنویسه که برای همیشه یادش بمونه؟ گفته بودی مگه می‌شه آدم این چیزا رو یادش بره؟ گفته بودم موضوع این نیست که اصل مطلب رو یادش بره که خو معمولن وقتی احساس قوی باشه آدمی یادش نمی‌رود، ولی خب برای این باید بنویسه که بدونه در لحظه چه حال و هوایی داشته..."

هوم، اینجا رو که نمی‌خونه، ولی خب همونطور که گفته بودم، آدم باید بعضی حرفا رو بنویسه که نوشته باشه.
همین دیگه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۱, جمعه

384

آدمی باید بلد باشد ساز بزند، دلش که می‌گیرد طوری ساز بزند تا تورگی‌هایش وقتی صدای سازش رو می‌شنون، بش برسن و از سر دل گرفتگی‌ش بگن شت...
بمیرم برای خودم خب آخه