۱۳۸۹ فروردین ۴, چهارشنبه

Evanescence - Wash It All Away

"You hold the answer deep within your own mind. Consciously you've forgotten it. That's the way the human mind works. Whenever something is too unpleasant, too shameful for us to entertain we reject it, we erase it from our memory, but the imprint is always there."
"تو پاسخ را در اعماق ذهنت نگه داشته‏ای. آگاهانه فراموشش کرده‏ای. این روشی‏ست که مغز بشر کار می‌کند. هر زمان که چیزی برای ما بیش از حد ناگوار، بیش از حد شرم‏آور برای لذت بردن است، آن را نمی‌پذیریم، آن را از خاطراتمان پاک می‌کنیم، اما خاطره‌ی آن همیشه آنجاست."
(Can't wash it all away)
(نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود)
(Can't wish it all away)
(نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود)
(Can't hope it all away)
(نمی‌توانی امیدوار باشی که همه‌اش را دور بریزی)
(Can't cry it all away)
(نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود)

The pain that grips you
رنجی که تو را در بر می‌گیرد
The fear that binds you
هراسی که تو را آزار می‌دهد
Releases life in me
زندگی را در من رها می‌کند
In our mutual, shame we hide our eyes
در این شرمساری متقابل، چشمانمان را پایین می‏اندازیم
To blind them from the truth that finds a way for who we are
تا آن‏ها را از دیدن حقیقتی ناتوان کنیم که به واسطه‌ی آنچه که ما هستیم، راه خودش را پیدا کند
Please don't be afraid
لطفاً نترس
When the darkness fades away
هنگامی که تاریکی از میان می‌رود
The dawn will break the silence
سپیده دم سکوت را خواهد شکست
Screaming in our hearts
در حالی که در قلب‌هایمان فریاد می‌کشیم
My love for you still grows
عشق من به تو هنوز در حال رشد و تبلور است
This I do for you
این چیزیه که من برای تو می‌کنم 
Before I try to fight the truth my final time
پیش از آنکه برای آخرین بار تلاش کنم تا با حقیقت بجنگم

"We're supposed to try and be real.
"ما می‏‏بایست تلاش کنیم و حقیقی باشیم.
And I feel alone, and we're not together. And that is real."
و من احساس تنهایی می‌کنم، و ما در کنار هم نیستیم. و این حقیقت است."

Can't wash it all away
نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود
Can't wish it all away
نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود
Can't cry it all away
نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود
Can't scratch it all away
نمی‌توانی همه‌اش را پاک کنی برود

Lying beside you
دراز کشیده در کنار تو
Listening to you breathe
در حال گوش کردن به صدای نفس کشیدنت
The life that flows inside of you
زندگی‏ای که در درون تو جریان دارد
Burns inside of me
درون مرا می سوزاند
Hold and speak to me
بمان و با من حرف بزن
Of love without a sound
بی‌صدا، از عشق
Tell me you will live through this
به من بگو که از این جان به در خواهی برد
And I will die for you
و من برای تو خواهم مرد
Cast me not away
مرا (از خودت) دور نکن
Say you'll be with me
بگو که با من خواهی بود
For I know I cannot
چرا که می‌دانم که نمی‌توانم
Bear it all alone
آن را به تنهایی به دوش بکشم

"You're not alone honey."
"تو تنها نیستی عزیزم"
"Never... Never."
"هرگز... هرگز."


Can't fight it all away
نمی‌توانی با همه‌اش بجنگی
Can't hope it all away
نمی‌توانی امیدوار باشی همه‌اش از بین برود
Can't scream it all away
نمی‌توانی جیغ بزنی که همه‌اش از بین برود
It just won't fade away, No
کاملاً از بین نخواهد رفت، نه

Can't wash it all away
نمی‌توانی همه‌اش را بشوری برود
Can't wish it all away
نمی‌توانی آرزو کنی همه‌اش از بین برود
Can't cry it all away
نمی‌توانی فریاد بزنی(بگریی) که همه‌اش از بین برود
Can't scratch it all away
نمی‌توانی همه‌اش را پاک کنی برود

(Can't fight it all away)
(نمی‌توانی با همه‌اش بجنگی)
(Can't hope it all away)
(نمی‌توانی امیدوار باشی همه‌اش از بین برود)
Can't scream it all away
نمی‌توانی جیغ بزنی که همه‌اش از بین برود
Ooh, it all away
اوه، همه‌اش از بین برود
Ooh, it all away
اوه، همه‌اش برود

"But the imprint is always there. Nothing is ever really forgotten."
"اما خاطره‌اش همیشه آنجا هست. هرگز هیچ چیز حقیقتاً فراموش نمی‌شود"
"God, please don't hate me"
"خدایا، خواهش می‌کنم از من متنفر نباش"
"Because I'm tired of it too."
"چون من هم از آن خسته‌ام"
"Because I'll die if you do."
"چون اگر از من متنفر باشی، خواهم مرد"
"Because I'll die if you do."
"چون اگر از من متنفر باشی، خواهم مرد"
"Because I'm tired of it too."
"چون من هم از آن خسته‌ام"



۱۳۸۹ فروردین ۲, دوشنبه

نوروز

وقتی به کسی می‏رسی، برنمی‏گردی از این جملات قصار و طول و تفسیردارها تحویل طرف بدی که.
فقط می‏گی عیدت مبارک. منم فقط می‏گم عیدتون مبارک.
می‏دونم یکی، دو روز تاخیر داشتم، ولی خوب...

این فقط دومین باریه که لحظه‏ی تحویل سال زیر چتر آسمون بودم. یکی‏ش نوروز 85 بود که تو جاده بودم و به سمت تهران میومدم. یکی هم امسال که لب ساحل داشتم قدم می‏زدم...
واسه همین بود که "تبریک" یه کمی دیر شد.

واقعا تو سال 88 هیچ کار به درد بخوری نکردم، بزرگترین مسائلی که توش پیش اومد، جراحی کمرم بود و گرفتن کارت پایان خدمت بعدِ 18ماه... هه! پارسال این موقع به فکر این بودم که فردا(یعنی سوم فروردین 88) می‏خوام برم پادگان و برای 4شبانه‏روز اونجا بمونم.

کلا فکر می‏کنم، هر کس، سال جدید که می‏رسه، با خودش می‏شینه حساب می‏کنه که با پارسال تو همین لحظه چقدر فرق کرده!
حساب می‏کنه که چه چیزهایی داره یا نداره، چه چیزهایی رو از دست داده یا به دست آورده، چه کسایی وارد زندگی‏ش شدن یا رفتن، چه کسایی که انتظار می‏رفت برن، موندن و چه کسایی که انتظار داشت بمونن، رفتن و سه نقطه/.

راستی به قول یکی از رفقا، بدترین فحش امسال "مرتیکه‏ی مضاعف" خواهد بود.

۱۳۸۸ اسفند ۲۶, چهارشنبه

مبارکش باد


اینم اولین و احتمالا آخرین و تنهاترین اثر سال نو توی اتاقم.
مبارکِ میزم.

توضیح صحنه: تقویم رومیزی(جدید) سال 1389 کنار کی‏بورد پیر و خسته‏م که نصف دکمه‏هاش حتی نوشته‏ای روش نمونده.

۱۳۸۸ اسفند ۲۴, دوشنبه

انگار نه انگار

یک سال پیش، دو سال پیش، نه سه سال پیش، نه اصلا چهار سال پیش یا حالا به فرض که ده سال پیش...
همشون انگار همین دیروز بود.
ولی دیروز، هفته‏ی گذشته، ماه قبل، یا فصل پیش...
همشون انگار مال سال‏ها قبل بودن.
لعنتی! گذر سال‏ها خیلی سریع‏تر از روزهاست. واسه همینه که اون‏هایی که پا به سن گذاشتن، همیشه می‏گن "گذر عمر مثل یه چشم به هم زدنه" واسه همینه که خاطرات چهل، پنجاه سال پیششون رو خیلی بهتر یادشونه تا اینکه بدونن نهاری که یک ساعت پیش خوردن چی بوده...
همینه که وقتی به بعضی از خاطرات سال‏های پیش فکر می‏کنم، با خودم می‏گم انگار همین دیروز بود، ولی وقتی به گذر زمان توی اون دوران فکر می‏کنم، یادم میاد که چقدر سخت و چقدر دیر می‏گذشت.
همینه که وقتی یاد زمان آشناییت با یه نفر میفتی، با خودت می‏گی انگار همین دیروز بود. ولی وقتی یه مدتی نیست، حس می‏کنی که چندین سال برات گذشته. اما وقتی که میاد و یه کمی باهات حرف می‏زنه. باز هم اصلا متوجه گذر ثانیه‏هات نیستی.

۱۳۸۸ اسفند ۲۰, پنجشنبه

آخریش (3)

شنبه صبح
بیمارستان؛ راهروی بخش
ساعت ملاقات

-    کامران دهنت سرویس، همه‏ی تنم خشک شد. حالا این سیاوشِ عتیقه رو واسه چی می‏آوردی؟
-    آوردمش امشب اینجا بمونه! ببینم دختره به هوش اومده؟
-    آره، الان اون یارو سروانه میاد، می‏خواد باهاش حرف بزنه.
-    خیلی خوب، تو دیگه برو، من و سیا هستیم. ایناهاش، یارو پلیسه هم اومد.

سروان: پسرا بیاین بریم تو اتاق که کارتون ساخته‏س.
-    باشه، بهش می‏گم...
-    چیو بهش می‏گی؟
-    هیچی، بی‏خیال. شما جدی نگیر. من یه چی گفتم.

-    ببین دخترجون، الان دو ساعته که ما رو علاف خودت کردی، یک کلمه هم حرف نزدی.
-    چی می‏خواین بدونین؟
-    معلومه چی می‏خوایم بدونیم، آزمایش‏ها نشون می‏ده که به زور بهت تجاوز نشده، ولی از طرفی هم بشدت مورد آزار جنسی قرار گرفتی.
-    کامران! من نفهمیدم! چطور شد؟ یعنی هم به این خانم تجاوز شده و هم نشده؟
-    نه خره! یعنی مثلا اثری روی دست و پاش نیست، منتها از طرفی هم بدجوری نموده شده.
-    خوب این کاره‏ایها! نکنه کار خودته؟
-    سروان دوباره جنجال دیروز رو به پا نکنا! من اگه کار خودم بود که...
-    خیلی‏خوب! خیلی‏خوب! می‏خواین بدونین چی شده؟ باشه، می‏گم. ولی اول یا منو ببرین تو یه اتاق خصوصی، یا اینکه این تخت بغلی رو خالی کنین.
-    باشه! هی پسر، پرستار رو صدا کن.
-    پرستار...

-    خیلی‏خوب! حالا تعریف کن.
-    تقریبا یک سال پیش شوهرم به جرم ...(راوی جرم رو به خاطر نمیاره) افتاد زندان، من خودم تحقیق کردم، یه همچین جرمی، آخرِ آخرش 6ماه اینا زندان داشت. اما توی این یک سال، فقط 6بار دادگاه رفت و هر بار قاضی حکمش رو عقب انداخت. تا 3،4 روز پیش که جلسه‏ی آخریش بود...
-    اینها چه ربطی به این قضیه داره؟
-    حتما ربط داره که داره می‏گه دیگه! جناب شما هم چقدر عجله دارینا، تعریف کن ببینیم دخترجون، فقط خلاصه‏ش کن.
-    این دفعه، بازم قاضیه حکم رو عقب انداخت! دیگه اشکم در اومده بود، بعدِ دادگاه رفتم پیشش و ازش پرسیدم واسه چی؟ گفت "من که دفعه‏ی قبل دلیلش رو بهت گفتم."
-    اونوقت دلیلش چی بود؟
-    اِه! چرا اشکت در اومد خانم؟
-    بهش گفتم: "آخه بی‏ناموس من شوهر دارم، همینی که اینجا یک ساله معطلش کردی، شوهرمه." گفت: "اگه شوهرت می‏دونست چه جواهری تو دست و بالشه که یه کاری نمی‏کرد بیفته زندان؟" گفتم: "ازم چی می‏خوای؟" گفت: "شماره‏ت رو بده من، باهات تماس می‏گیرم که کجا بیای..."
-    جایی که می‏خواست رفتی؟
-    فرداش زنگ زد آدرس داد و گفت که فرداشب برم اونجا. فردا شبش، یعنی همین پنج‏شنبه. رفتم اونجا. آدرس یه آپارتمان طرفای رسالت بود، خونه‏ی اصلیش نبود که کثافت. تا رفتم تو منو بغل کرد و شروع کرد به لیس‏بازی و...
-    باقیش رو نمی‏خواد بگی خانم، هیچ می‏دونی تهمت زدن به قاضی مملکت یعنی چی؟
-    ههه! تهمت؟ بذار باقی حرفش رو بزنه، بعد شما قاضـــی بشو جناب سروان.
-    هی پسر، فکر نکن کنایه‏ت رو حالیم نشده.
-    خوبه! حالا که متوجهی، پس بذار ببینیم چی می‏گه. خوب بعدش چی شد؟
-    بعدش رفت طرف آشپزخونه، گفتش من برم روی کاناپه بشینم و لباس‏هام رو هم دربیارم. وقتی اومد، دو تا گیلاس، یه بطری مشروب و یه سطل پر از یخ با خودش آورد. بعد که کلی مست کرد و من مالوند. شروع کرد...
-    کامران، بپر یه لیوان آب بیار.
-    صبر کن، الان...
-    بیا بخور... می‏گم که جناب سروان به نظرت کس دیگه‏ای هم بوده؟ آخه یه نفر چطوری می‏تونه این بلا رو سر یه زن بیاره؟ با تعریف‏هایی که دکترا می‏کنن انگار ده نفر از این بدبخت سوءاستفاده کردن.
-    والا منم نمی‏دونم. ولی چیزی که می‏دونم اینه که از حالی که داره به نظر نمیاد دروغ بگه.
-    خانم؟ می‏خوای بعدا باقی‏ش رو تعریف کنی؟
-    نه! همین الان می‏گم.
-    کس دیگه‏ای هم اونجا بود؟ یا اینکه بعد از اینکه از خونه‏ش اومدی بیرون گیر کس دیگه‏ای افتادی؟
-    نه! کس دیگه‏ای نبود، وقتی من از اونجا اومدم، اولین کسایی که دیدم، شما دو نفر بودین.
-    سروان!!!
-    منم نمی‏دونم!
-    اما آخه!؟
-    الان بهتون می‏گم که این چشم‏های حیرت‏زده‏تون از حیرت در بیاد! وقتی که داشت با من حال می‏کرد و از عقب و جلو پدرم رو درآورده بود. هر بار که میومد ارضا بشه، یه مشت یخ از توی اون سطله برمی‏داشت و می‏مالید به تشکیلاتش. وقتی حرارتش می‏خوابید، دوباره شروع می‏کرد...
-    سیاوش! سیاوش! سیا...

-    چش شد این رفیقت؟
-    رفته توی دستشویی، داره عُق می‏زنه.
-    تو خودت چته؟
-    هیچی! یه سردردِ قدیمیه. دوباره گرفته! خودت چته سروان؟ چرا چشمات قرمزه و صورتت خیسه؟ تو که می‏گفتی داره تهمت می‏زنه!
-    بی‏خیال... الان که شما دو تا اونجا بودین، من رفتم و سپردم که شماها هروقت خواستین، می‏تونین برین.
-    همین؟
-    مگه من کاری می‏تونم بکنم؟ کاری از دست من ساخته نیست...
-    آره خوب، از دست ما هم ساخته نیست، اگه خواستی به اونهایی که کاری ازشون ساخته‏س بگو که بیان یه کاری بکنن... اومدی سیا؟ راه بیفت بریم...

پایان

پ. ن: حقیقت محض بود...

4:44

وقتی اومدم این پست رو بذارم، ساعت 4:44 صبح رو نشون می‏داد. وقتی بارگذاری بشه، نمی‏دونم چند می‏شه دیگه...
توی 5،6 روز گذشته شاید تونسته باشم کلا 10ساعت بخوابم...
معمولا از بی‏خوابی زیر چشمای آدم گود می‏ره و سیاه می‏شه.
نمی‏دونم چرا مال من بجای اینکه اینطوری بشه، سفیدیِ چشمام، رنگ خون شده....

پ. ن: بعدازظهر آخرین تیکه‏ی دو پست قبلی رو می‏ذارم. که دیگه دوستان شکایت از ادامه‏دار بودنش نکنن. چون طولانی بود ادامه‏دار نوشتم.

۱۳۸۸ اسفند ۱۹, چهارشنبه

ادامه‏ی قبلی (2)

همون روز
بیمارستان؛ بالا سر تخت مریض
ساعت 10-11 صبح

-    کامی، حالا جدا این طفلک رو به زور...
-    فکر نمی‏کنم چیز دیگه‏ای غیر از این باشه!

پرستار: آقایون! تشریف بیارین بیرون.
-    امر؟
-    پلیس اومده، می‏خواد باهاتون حرف بزنه!
-    با ما؟ مگه ما چی کار کردیم؟ کامران! این عوض دستتون درد نکنه‏شونه؟
-    به ما کاری ندارن که! خوب دختره آش و لاشه! حتما می‏خوان اطلاعات بدست بیارن دیگه.
-    کامران!
-    هاه؟
-    آقا پلیسه اونجاس!
-    زهرمار!
-    نوش...
-    تو وایسا عقب، اصلا جلو نیا!
-    باشه، من که از خدامه...
-    سلام جناب سروان
-    سلام
-    با ما کاری داشتین؟ اون پرستاره گفت که بیام اینجا!
-    فعلا تا اون خانم به هوش نیاد کاریتون ندارم. اما یکیتون حتما باید توی محوطه‏ی بیمارستان بمونه!
-    کیوان می‏مونه، دیگه؟
-    دیگه اینکه باید کل اطلاعاتی که توی این فرم‏هاست رو پر کنید.
-    Ok! پس فعلا دیگه کاری با من ندارین؟
-    نه، فقط حواستون باشه که دنبال جیم زدن نباشین، به نگهبانی دم در سپرده شده.
-    چشم.

ادامه دارد...

۱۳۸۸ اسفند ۱۸, سه‌شنبه

یه کمی حرف ؛شاید به درد بخور (1)

پاییز سال 86
تونل رسالت
صبح جمعه؛ ساعت 6-7

کیوان: پسر، این امیر چقدر فک زد، تا صبح داشت از خاطرات دوران جنگ تعریف می‏کرد.
-    حالا تو که اونور نشسته بودی، کریستالت رو هم تو بغلت گرفته بودی و داشتین با هم لب و لاس می‏زدین.
-    مگه گوشم کار نمی‏کرد؟
-    گوشت کار می‏کرد؛ منتها مگه لب‏های آناهیتا واسه‏ی گوش تو وقت شنیدن چیز دیگه‏ای رو هم می‏ذاشت؟
-    خوب آره! ولی...
-    فک نزن بابا؛ سه شبه که توی اون باغ نذاشتین درست بخوابیم.
-    من نذاشتم تو بخوابی بزمجه؟ یا تو و سیاوش که دهن همه رو... کامی اینجا رو...
-    کجا رو؟
-    این دخترَ رو ببین! اوناهاش.
-    خوب! حالا چی کار کنم؟ تو راهت رو برو بابا.
-    آخه ببین چطوری راه می‏ره؟
-    من فعلا فقط می‏بینم که ماشینِ تویی که توی فرعی پایین 70-80تا نمی‏ره، الان داره با 20تا می‏ره.
-    این دختره چرا چادرش از سرش افتاده؟
-    من چه می‏دونم!؟ لابد جن..ده دوزاریه.
-    نه بابا! نگاش کن آخه.
-    کیوان!!!
-    هاه؟
-    باور کن بهش تجاوز کردن!
-    نه بابا!!
-    نگه دار ببینم.
-    خیلی خوب! چرا داد می‏زنی؟ حالا تا الان داشت می‏گفت طرف...

من: خانم! حالت خوبه؟
-    چیه؟ شماها هم می‏خواین...

کیوان: چی می‏گه کامران؟
-    نمی‏دونم! صداش در نمیاد اصلا.
-    بیارش تو ماشین!
-    پاشو بیا کمک! از حال رفت، باید ببریمش بقیة‏الله(بیمارستان)

ادامه دارد...

۱۳۸۸ اسفند ۱۷, دوشنبه

زرِ قیمتی

می‏دونی؟ یه نفر وقتی که حرف می‏زنه ممکنه بعدا یادش بره چی گفته یا اصلا متوجه نباشه که حالتی که موقع حرف زدن داره چه جوریه و چه حسی رو به طرف مقابل القا می‏کنه، حتی ممکنه همون چند دقیقه بعدش دقیقا ندونه که لحنش چی بوده و کلماتی که به کار برده دقیقا چه کلماتی بوده. اما وقتی که توسط اس‏ام‏اس یا ایمیل و اینها حرف می‏زنه و ارتباط برقرار می‏کنه، خوب مسلما بعدش می‏شه رفت و دید که چی فک زده و توی طرف مقابلی که حالت صداش رو نمی‏شنوه چه تاثیری می‏تونه گذاشته باشه...
پریشب یه سری از همین گندها زدم که حالا با چهار دست و پا رفتم توش هیچ، هیچ‏کس هم نمی‏تونه منو بیاره بیرون! جز...
سرم بدجوری درد می‏کرد و اعصاب خوردی از حرف‏هایی هم که زده بودم بهش اضافه شد و بعد از دو ساعت غلت زدن تو تخت، بلند شدم...
از وقتی بیدار شدم هنوز اسیر خواب نشدم یا بهتره بگم هنوز اسیر بیداریم. توی این 48ساعت و خورده‏ای که بیدارم، هر بار که خواستم بخوابم، همون لحظه اومد توی خوابم و از خواب پریدم. هر بار وقتی بیدار می‏شم یاد همون اس‏ام‏اس‏ش میوفتم و می‏رم توی آرشیوم و به کلماتش خیره می‏شم که نوشته "دیگه نه توی خوابت میام نه جلوی چشمات"
از اون شب به بعد دیگه بهش نگفتم چقدر جلوی چشمامه و توی خوابم میاد. حالا هم قراره بدونه؟ خوب بذار بدونه، من که توی پست Nothing Else Matters گفته بودم دیگه هیچ چیز واسم مهم نیست.
کلا تازگی زیاد گند می‏زنم توی این اس‏ام‏اس‏ها، اون دفعه‏ای هم که غیر مستقیم خواسته بود تا برم پیشش و نفهمیدم منظورش چیه!
ناراحت شد. خوب من علم غیب ندارم که... هرچند بعدا که بهم گفت قضیه چی بوده، گفت مهم نیست. ولی خوب می‏دونم....
ببخشید؛ متأسفم...
هم بابت اون روز ظهر و هم بابت پریشب.

پ. ن: قدیما راحت‏تر بیدار می‏موندم. الان فقط نزدیک دو شبانه‏روز و نصفیه که بیدارم و مخم داره ریپ می‏زنه. شاید هم از اولش ریپ می‏زد، خودم که نمی‏دونم. ولی اگه از اولش ریپ می‏زد پس حتما الان دیگه به ترتر افتاده...

انتهای زر/.

۱۳۸۸ اسفند ۱۶, یکشنبه

نفرتِ روشن؛ عشقِ تاریک

حالم از این نور آفتاب بهم می‏خوره.
از مهمونی‏هایی که تمام چراغ‏ها رو روشن می‏کنن، نفرت دارم.
احساس انزجار می‏کنم وقتی در حضور کسایی هستم که فکر می‏کنن چون همه‏ی لوسترها روشن نیست، پس صاحب‏خونه بخیله.
خسته شدم از این سردردِ قدیمی.
فقط یکی، دو سال منو به حال خودم رها کرده بود، حالا دوباره برگشته.
سردردی که از نور زیاد تشدید می‏شه.
سردردی که نسخه‏ش عینک دودیِ طِبیه.
سردردی که انگار نوک دو تا سوهان رو می‏ذارن روی شقیقه‏هام و از اونجا می‏کشن تا پشتِ سرم.
لعنتی!
کاش لااقل هر بار که مسیر به آخر می‏رسید، یه مجالی می‏داد.
اما انگار دستای کس دیگه‏ای منتظره که به محض اینکه دو تا سوهان اول مسیر رو حرکت کرد، همون لحظه به کار خودشون مشغول بشن.
به چند برگ مُسکن گردن کلفت نیازمندم. هم اکنون نیازمند یاری سبزتون هستم.

بی‏قانون، قانون وضع می‏کند: هر گونه برداشت سیاسی از واژه‏ی سبز ممنوع می‏باشد.

۱۳۸۸ اسفند ۱۴, جمعه

Metallica - Nothing Else Matters

So close, no matter how far
خیلی نزدیک، فاصله مهم نیست
Couldn't be much more from the heart
از قلب ممکن نیست بیشتر از این بشه
Forever trusting who we are
برای همیشه به آنچه هستیم ایمان داشته باشیم
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگری مهم نیست
Never opened myself this way
هیچ‏وقت من خودمو به این شکل نشون نداده بودم
Life is ours, we live it our way
زندگی مال ماست، ما به سبک خودمون زندگی می‏کنیم
All these words I don't just say
اینها فقط حرف نیست
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگه مهم نیست
Trust I seek and I find in you
من دنبال اطمینان و حقیقت هستم که در درون تو پیدا کردم
Every day for us something new
هر روز برای ما چیزهای جدیدتری داره
Open mind for a different view
ذهنت رو باز کن برای یک نگاه متفاوت
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگه مهم نیست
Never cared for what they do
هیچ‏وقت برام مهم نبود بقیه چه کاری دارن انجام می‏دن
Never cared for what they know
هیچ‏وقت برام مهم نبود اونا چی می‏دونن

But I know
ولی من می‏دونم

So close, no matter how far
خیلی نزدیک، فاصله مهم نیست
Couldn't be much more form the heart
از قلب ممکن نیست بیشتر از این بشه
Forever trusting who we are
برای همیشه به خودمون ایمان داشته باشیم
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگه مهم نیست
Never cared for what they do
هیچ‏وقت برام مهم نبود بقیه چه کاری دارن انجام می‏دن
Never cared for what they know
هیچ‏وقت برام مهم نبود اونا چی می‏دونن

But I know
ولی من می‏دونم

Never opened myself this way
هیچ‏وقت من خودمو به این شکل نشون نداده بودم
Life is ours, we live it our way
زندگی مال ماست، ما به سبک خودمون زندگی می‏کنیم
All these words I don't just say
اینها فقط حرف نیست
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگه مهم نیست
Trust I seek and I find in you
من دنبال اطمینان و حقیقت هستم که در درون تو پیدا کردم
Every day for us something new
هر روز برای ما چیزهای جدیدتری داره
Open mind for a different view
ذهنت رو باز کن و بیرون از چهارچوب فکر کن
And nothing else matters
و هیچ چیز دیگه مهم نیست
Never cared for what they say
هیچ‏‏وقت برام مهم نبود اونا چی می‏گن
Never cared for games they play
هیچ‏‏وقت برام مهم نبود اونا چجوری بازی می‏کنن(زندگی دیگران اهمیتی برای من نداره)
Never cared for what they do
هیچ‏وقت برام مهم نبود بقیه چه کاری دارن انجام می‏دن
Never cared for what they know
هیچ‏وقت برام مهم نبود اونا چی می‏دونن

And I know
و من می‏دونم
So close, no matter how far
خیلی نزدیک، فاصله مهم نیست
Couldn't be much more form the heart
از قلب ممکن نیست بیشتر از این بشه
Forever trusting who we are
برای همیشه به خودمون ایمان داشته باشیم
No, nothing else matters
نه، هیچ چیز دیگه مهم نیست



هیچ چیز دیگه واسم مهم نیست...

زخمِ دلم

لعنتی! زخم لبم دوباره باز شد، خوب نمی‏شه که!
هر بار وقتی یادم میاد که سر چی گازش گرفتم، لبخندی می‏شینه روی لبهام که باعث می‏شه از اینی که هست داغون‏تر بشه....

۱۳۸۸ اسفند ۱۳, پنجشنبه

پرایویسیِ مضحک و نوستالژیِ مزمن؛ هی روزگار

چند شب پیش، متنی آماده کردم تحت عنوان "خودتحویل‏گیری مزمن" اما توی بلاگ بارگذاری نکردم.

مودم دی‏اس‏ال از پنج‏شنبه ریپ می‏زد و صبح شنبه دار فانی رو وداع گفت.
شنبه شب که خواهرم توی شبکه کاری داشت که حتما باید انجام می‏شد با دایل-آپ به شبکه وصل شد و همون موقع که صدای مودم لپ‏تاپش بلند شد، با همدیگه گفتیم "نوستالژیه" و بعدش کرکر خنده... بعد از فقط 5،6سال استفاده از دی‏اس‏ال، دچار خودتحویل‏گیری مزمن شده بودیم... قضیه اون پست همین بود، ولی خوب از اونجایی که مودم یا روتر جدید وایرلسه و کامپیوتر من هم از نوع دسکتاپه، تا همین امشب مدیر شبکه‏ی داغونمون(همون داداشم) نتونسته بود به دلیل ذیق وقت این دو تا دستگاهِ ابله رو با همدیگه دارای همخونی کنه.
آخه یکی نیست بگه باقالیِ کچلِ موفرفری! اینم مودم بود تو سفارش دادی بیارن؟
اولش که اون متن رو نوشتم، انتظار نداشتم که تا الان شبکه درست نشده باشه، بخاطر همین تصمیم گرفتم این یکی رو بنویسم.

خلاصه‏ی مطلب اینکه تا همین یک ساعت پیش بنده در فقر اینترنتی به سر می‏بردم و فقط گاهی روی لپ‏تاپ بابائه یا خواهرم خراب می‏شدم و سرکی به ایمیل و بلاگم می‏کشیدم و ... البته دیگه "و ..." نداره، قبل از اینکه می‏خواستم به کارای دیگه برسم یا به بلاگ رفقام سر بزنم یا به سایت‏هایی که عضوشون هستم و... یا من رو از پای لپ‏تاپ بلند می‏کردن یا لپ‏تاپ رو از پای بنده...
همینه دیگه... "گَهی زین به پشت و گَهی پشت به زین" که می‏گن دقیقا مصداق این روزهای من بود. وقتی برای پی‏سی خودت پرایویسی خیلی بالایی در نظر بگیری و نذاری هیچ‏کس پاش بشینه یا اگر هم می‏شینه خودت باید حتما حضور داشته باشی، اینجور مواقع تلافی‏ش رو بدجوری سرت در میارن.
می‏دونم دیگه الان نصفیاتون می‏گین حقته، شاید هم همه‏تون.
ولی از اونجایی که من تصمیم ندارم آدم بشم، عمرا پرایویسی کامپیوترم و گوشی‏م رو برای کسی باز کنم.

ولی جدا خنده داره، تا چند سال قبل که از دایل-آپ استفاده می‏کردم، هر وقت می‏خواستم متنی رو تایپ کنم و توسط ایمیل ارسال یا توی بلاگ بارگذاری کنم، قبلش توی یه فایل "ورد" می‏نوشتم و بعد کپی/پیست می‏کردم، اما خوب بعدا دیگه توی خود ایمیل یا بلاگ می‏نوشتم... این چند روز هم کارم این شده بود.
یه دفعه دیگه هم اینجا گفته بودما، ولی دوباره می‏گم "ای بسوزه پدر تکنولوژی"

پ. ن: یکی واسه من مودم وایرلس بخره...
ای ننه!!! عَررر
بازم پ. ن: قبلا با به کار بردن بعضی واژه‏ها(مثل Privacy, Dial-Upو امثالهم) توی بلاگ مشکل داشتم، البته مسئله این بود که خوشم نمیومد اونها رو با حروف فارسی بنویسم... ولی خوب دیگه همینطوری که بنویسم، هم راحت‏تره و هم به خودم شبیه‏تر نوشتم.

۱۳۸۸ اسفند ۱۱, سه‌شنبه

گاهی وقتا؛ مرتیکه‏ی هندسی

گاهی وقتا شرایط زندگی، جا و مکان، خانواده، فرهنگ جا افتاده میون جامعه و غیره ایجاب می‏کنه که آدم تصمیمایی بگیره که نه تنها مخش رو جابه‏جا می‏کنه و تا فیهاخالدونش رو می‏سوزونه، حتی یا بهتره بگم بلکه شیشه‏ی دلش رو هم بدجوری خورد و خاکشیر می‏کنه...
گاهی وقتا این تصمیمای لعنتی، بشر رو می‏اندازه تو مثلثی که یه گوشه‏ش رو خودش وایمیسه و گوشه‏های دیگه تیکه‏های دلش که خورد و خاکشیر شده، پخش و پلا شدن...
گاهی وقتا انسان برای خلاصی از شر انتخاب این که به کدوم یکی از گوشه های مثلث زندگی‏ش فرار کنه بسمت کس دیگه‏ای پناه می‏بره. اما دریغ...
دریغ از اینکه نه تنها راه نجاتی پیدا نمی‏کنه، بلکه مثلثش رو حالا به یه چهارضلعی بدل کرده.
چهارضلعی‏ای که مسلما چهارتا کنج هم داره و حالا از ترس اینکه گوشه‏های این چهارضلعی بیشتر نشه و دلش از اینی که هست تیکه‏پاره‏تر نشه، دنبال هیچ راه چاره‏ای خارج از حول خود چهارگوشش نمی‏گرده...
اما بعد چندوقت، وضعیت به جایی کشیده شده که هر کدوم از گوشه‏ها انقدر واسه‏ی خودشون از دل این موجود بیچاره دارن که نه تنها بسته‏شون نیست، حتی دنبال بقیه تیکه‏ها هم هستند و مسخرگی کار از اینجا نشات می‏گیره که تا هر کدوم از اینها مطمئن نباشند که این دل بی‏صاحاب کاملا از آن خودشونه، حتی گوشه‏ای از محبت دلشون رو نثار این خلق خدا نخواهند کرد...
این وسط تنها ترس مالک اصلی اینه که خودش و دلش، هر دو با هم تموم بشن و کلا بین سه گوشه‏ی دیگه تقسیم بشه...
اونوقت تنها امیدی که باقی می‏مونه این خواهد بود که لااقل یکی از گوشه‏ها کم شده و دوباره مثلث زندگی به جای قبلی‏ش برگشته...
واقعا امیدواری بزرگیه.
خوب آخه یکی از همین خزعبلات قدیمی می‏گه: انسان به امید زنده‏ست...

و سه نقطه