۱۳۹۴ آبان ۲۱, پنجشنبه

576

از سر كار تازه رسيده بودم…
گفتم گريه كردى؟
گفت نه.
گفتم فقط اشك ريختى؟
گفت نه.
گفتم چشات نشتى داشتن؟
انگار كه يه پق كوچولوى خنده كرده باشه و باز چشماشو پاك كرده باشه.
شوخى كردم باهاش، گفت الان وقت مزاح نيست.
نشستم پاى درددلش، حرفاشو گوش دادم، آرومش كردم…
يخ كرده بود از سرما، پاييزم آخه انقدر سرد مى شد؟
از يه ناحيه ى ديگه شروع كردم به حرف زدن و بحث هاى ديگه رو پيش كشيدن، به يه جايى رسيد انقدر خنديده بود لپاش گل انداخته بود، انقدر گرمش شده بود كه مدام تكرار مى كرد واى چقدر گرمم شده.
چقدر خوب بودن خنده هاش…

۱۳۹۴ مهر ۱۶, پنجشنبه

575

كلن داستان اينطوريه كه وقتى از دستت ناراحته بايد بغل كنى، ناز بكشى و بخرى و نوازش كنى و … باز اون ناز كنه و سركل ادامه پيدا كنه تا بلخره دلشو به دست بيارى.
در حالى كه وقتى اون تو رو ناراحت كنه، تو همون ثانيه اول با پاپى آيز و از اين دست مسايل خر مى شى، مگه اينكه چون خيلى از دستش ناراحتى، به اين مرحله برسى كه بخواى تنهات بزاره تا خودت آروم بشى، دخترا هم كه معمولن اين موقع ها آدمو ول نمى كنن، اگه اون لحظه اى برسه كه ولت كنن، يعنى كلن كون لقت، باز دوباره اين تويى كه بايد بغل كنى، ناز بكشى و بخرى و نوازش كنى و … باز اون ناز كنه و سركل ادامه پيدا كنه تا دلشو به دست بيارى.

۱۳۹۴ مهر ۹, پنجشنبه

574

چند روز بود حواسم به آخر سپتامبر بود كه مثلن بيام ادا تنگارو درارم بگم سپتامبر تموم شد و ليريكس ويك مى آپ ون سپتمبر اندز رو بنويسم و اينا…
نيست قرار بود امروز نرم سر كار و ديرتر بيدار شم، ديشب ساعت يك نشسته بودم داشتم كنسرت گرين دى - راستش رو بخواى همچين زياد از اين بند خوشم نمياد، ولى واقعن اجرايى كه با اين سانگ مى كنن رو دوست دارم. - رو مى ديدم، هر چند كه سر هر كدوم از كارا رفتم چشمه خشكيده بود.
پيش خودم حساب كرده بودم ممكنه نهار هم خونه نباشم، اونوقت ساعت نه و نيم خودمو انداختم رو تخت.
البته اين فقط لفظش بود، من بخاطر شرايط كمرم لااقل هيچوقت خودمو پرت نمى كنم رو تخت، البته رو تخت هاى تك نفره كس ديگه اى رو هم نمى شه پرت كرد، ممكنه سرشون بخوره به ديوار يا شوفاژ…
آره، رو اين حساب كه امروز يه كم ديرتر مى خوام راه بيافتم با بى خيالى نشسته بودم به كنسرت هاى اچ دى ديدن و بعدش با يه نازنينى تا يه ربع به سه حرف زدنم طول كشيد.
و خب من اصلن الارم گوشيم رو يه ساعت ديرتر تنظيم كرده بودم كه هشت هشت و نيم پاشم، اونوقت پدر گرام ساعت هفت و ربع يه طورى از طبقه پايين صدام زد كه در عرض سى صدم ثانيه ملافه رو زدم كنار و سيخ روى دو تا پام كاملن سيخ وايساده بودم. برادر گرام منظره رو ديد و خنديد و روش رو اون طرف كرد، گفتم زهرمار صبحه ديگه…
داشتم فكر مى كردم بيا، از بين اين همه موجود زنده باس بابامون روز اول اكتبر بيدارمون كنه.

۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

573 - تیکه‌پاره از دست‌نوشته‌های دو سه ماه اخیر

•       گفتم گمونم باس بگم خدافظ…
گفت نگو.
گفتم چى بگم پس؟
گفت هيچى.
گفتم هيچى.

•       اممم، يادته گفته بودى بسه ديوونه، انقدر خاطرهبازى نكن؟ تمام عكسامونو پاك كردم، عكسايى كه تو ازم گرفته بودى، عكسايى كه من ازت گرفته بودم، عكساى دو نفرهمون، سايههامون، اسكرينشاتهاى حرفامون، همه رو… اصن ورداشتم اسمتو پاك كردم. بعد ديدم خب تو رو كه پاك كردم از هر كى ديگه هم هر عكسى مونده بود پاك كردم.

•       امروز يه جا خوندم زندگى تو ٨٠ سالگى خيلى حوصله سر بر و خسته كنندهس، خصوصن اينكه ديگه سكس هم نمىتونى بكنى. پس با يكى ازدواج كن كه بتونه بخندونت، مىتونه بخندونت؟

•       هه! تا همين چند روز پيشا صحبت خواستگارى رفتن يكى از دوستان بود، چقدر از دختره خوشش ميومد، بعد فكر كن دو شب قبل از مراسم خواستگارى يكى بياد فيلمى كه از طرف مخفيانه موقع سكس گرفتن و پخش شده رو بهت نشون بده، نه اينكه خود حركته مهم باشهها، ولى اينكه فيلمش هست. اينكه يه خرى اين كارو كرده…

•       يه الدنگى مىگفت نصف اينا ارتباط عاطفى يا نزديك با تو ندارن، هر كى ندونه انگار خودش عاشق دلخستهى منه! والا…

•       گفت تو از همه چى بدت مياد.
گفتم خو من از خيلى چيزا خوشم مياد، ولی فقط اونايى كه بدم ميادو مىگم.
گفت ولى بيشتر بدت مياد.
گفتم ياپ، آيم هيتر.
گفت آيم لاور.
من نگاه…

•       به خدا زشته رو كيك تولد يه نر ٢٧ ساله به قد و اندازههاى من يه ٢ بزارن و يه علامت سوال، توجيهشون هم اين باشه كه قنادى ٧ نداشت. خب به جاى فشفشه و دود و مكافات ده تا دونه شمع خالى مىگرفتين که بهتر بود.

•       چند روز پيش واسه خاطر تولدم همديگه رو ديده بوديم، وقتى داشتم از ماشينش پياده مىشدم، گفت دوست دارم، دوباره برگشتم سر جام، نگاش كردم، گفت هيچى هيچى! هيچى نگفتم، اصن غلط كردم، برو! خدافظ… خندهم گرفته بود، گفتم خدافظ و پياده شدم.

•       مىگفت زن انقد درشت بده، گفتم زن بايد بياد تو بغل جا شه. با ذوق مىگفت آره آره؛ كوچولوموچولو، ريز نباشه البته، يه طورى ظريف باشه كه تو بغل فيت بشه، بيرون نزنه، جا كه كرد خودشو تو بغلت بهش بگى كوچولو. حالا اينكه اون بفهمه از ذوقزدگىِ آغوشش بهش اينو مىگى يا فقط بخاطر هيكلش مىگى ديگه پاى خودش و درك و شناختش از تو.

•       گفتم انصاف نيست تو انقد منو حفظى، گفت نيس تو اصن منو بلد نيستى، گفتم آست رو سريع رو كردى عزيزدلم، گفت آره بابا، من كلا رو بودم از اول با تو.

•       گفت نرو، بمون حرف بزنيم. نشستم سر جام.

•       چقدر خوبه يكى دروغ نگه، رك باهات موافق باشه و بگه پول دواى هر درديه! وقتى كه مىگه برس به خودت و مىگى دارم عين خر كار مىكنم پول درارم خوب مىشه حالم.

•    اگه يكى هست كه حرفت رو قبل از گفتن مىدونه، از حالاتش مىفهمى كه مىدونه، بهش مىگى خودت كه میدونى، اون تاييد مىكنه كه مىدونه، با این حال بازم از احوالاتش مىفهمى كه دلش مىخواد براش بگى و گوش بده؛ اينارو نزار برن، چنگ بنداز به هر چيزى كه لازمه، با هر جايى كه مىتونى نگهشون دار، نزار برن از زندگيت. نزار فقط تو زندگيت باشن، مال خودت بكنشون.


572

گفت: دیگه تموم کنیم، تو درست بشو نیستی.
گفتم: درست میشم! دیگه اذیتت نمیکنم!
- بیخیال این وسط همه چی غلطه، تموم شده دیگه، بس کن این بحث بیفایده رو.
+ ولی من دوست دارم!
- مرسی.
مرسی؟ جوابی که فکر نمیکردم هیچوقت ازش بشنوم.
قول داده بود نزاره دوستیمون به این راحتیا تموم شه.
ولی فقط حرف بود. حرف حرف حرف...
سرم داغ شده... تموم شد!
هی مسیجارو میخوندم، باورم نمیشد.
اینقدر غیر قابل تحمل بودم که رفت؟
پای منطق و کشید وسط.
به گند کشید همه چیو با این منطق مسخرهش.
تموم شد.. تموم شد...

چند وقته که تموم شده، تقریبا دو هفته گذشته.
قبلنا که تموم میکرد، میدونستم باز برمیگرده.
آروم منتظرش میموندم.
ولی این بار... خیلی حرفا زد که نباید میزد.
گفت ازم ناامید شده.
گفت دیگه همه چی، همه چی تموم شده.
پنجره رو باز میکنم و نفس عمیق میکشم...
بزار پلان شبونه رو اجرا کنم... آروم شم شاید.
میشینم لب پنجره، یه سیگار روشن میکنم.
موزیک میزارم و چشمامو میبندم...
"میدونم زمین صافه..."
چقدرخاطره هجوم میارن تو مغزم...
عید، واسه اولین بار، بعد از یه مدت طولانی دستمو گرفت...
چه ذوقی داشتم وقتی توی چشمام زل زد و گفت دوستم داره...
آخرین چهارشنبهی سال... وقتی که منو بوسید...
بالا پشت بوم... عشق بازیمون...
مسیجهای آخر شب، که نترسم، راحت بخوابم.
اون همه عکس که میفرستادیم به هم.
سیصد تا screenshot از مسیجهای قشنگش، از روز اول تا حالا.
اون voice موزیکایی که برام میفرستاد.
چند بار شروع کردیم و نشد؟
چند بارخواستیم و نشد؟
چرا هر چی بیشتر سمتت میام، محکمتر به عقب پرت میشم؟
چرا هر چی میگذره، حسم بهت کم نمیشه؟
هر روز دارم دیوونهتر میشم...
هر چی بیشتر منو شکستی، بیشتر بخشیدمت.
هر چی سردتر شدی، بیشتر دوستت داشتم.
تو نمیفهمی...
وقتایی که زل میزدی توی چشمام...
چه آشوبی توی دلم بود!
نمیفهمی روزی که گفتی واسه همیشه تمومش کنیم.
چه بلایی سر دلم اومد.
پرپر میشدم وقتی خسته بودی و چشمات غمگین.
دیوونه میشدم وقتی عکساتو با یکی دیگه میدیدم.
ولی بازم راضی بودم، چون خوشحال بودم که تو خوشحالی.
گفته بودی ازم متنفری...
باش. متنفر باش...
میخواستم امشب باهات حرف بزنم.
ولی اینقدر سردی که...
بی خیال. باز یه آهنگ منو تا کجاها که نبرد.
تو آروم بخواب و شاد زندگی کن...
همین که خوشی، همین که از دور میبینمت و نمیفهمی.
همین که "آرامش داری"
حتی بدون من... برام کافیه.
اشکامو پاک میکنم و میرم که بخوابم.
گوشیو نگاه میکنم، 02:02!
اه! لعنتى باز ساعتا جفت شدن...

پ. ن: من ننوشتم، فقط از نویسندهش اجازهی کپی گرفتم.

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۴ تیر ۳۰, سه‌شنبه

570

نمى دونم كدوم پست بود، الان دنبالش گشتم لاى نوشته هام، پيداش نكردم منتها.
خطاب به نازنينى نوشته بودم نازنين.

چند وقت بعدش ازم پرسيدن اين پست راجب منه؟ گفته بودم نه، راجع به فلانيه.

چند ماه پيش، چند ماه گذشته بود از اون روز، سر يه صحبتى گفت تو گفته بودى فقط به من مى گى نازنين، ولى تو اون پستت به فلانى گفته بودى.
جواب در خورى نداشتم بهش بدم، فكر كنم فقط گفته بودم آدما تغيير مى كنن.
شايد فقط بشه اينطور توجيهش كرد كه در هر زمانى فقط يك نازنين وجود داره. :)
چند روزيه به يك نفر مى خوام بگم، ولى زبونم نمى چرخه انگار اصلن.
لعنت بهت، لعنت به جفتتون.

۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

569

ديروز زير پستى كامنت گذاشتم، خود نويسنده كه نه، يك نفر ديگه اومد گفت ما همه مون همينيم.
حرف از دزدى ها بود، دزد هاى توى مملكت…
گفته بودم هستن كسانى كه به خود من گفتن اگر دزدى نمى كنن فقط يا جراتشو ندارن يا نمى تونن و نمى دونن كه چطور… بعد طرف اومده بود بهم منشن زده بود گفته بود نودونه درصد همينيم و منم اگه مى تونستم مى كردم و اينها.
مى خواستم بگم آدمايى هستن كه اينطور نيستن ولى چوب لاى چرخشون مى كنن، چون وقتى يك نفر درست كار كنه مسلمن اطرافيانش نمى تونن بخورن. يا زمينش مى زنن يا بهرحال يه طورى از كار بر كنار…

همه ى اين حرفارو داشتم براى يكى ديگه از دوستام مى زدم، مى گفت كافر همه را به كيش خويش پندارد.
ديگه بحث رو ادامه نداده بودم و فكر كرده بودم بدبختى اينجاست كه اكثريت خودشون رو با "همه مى كنن" مبرا از هر گناهى مى دونن و جالب تر اينكه پيش وجدانشون هم آسوده خاطر مى شن! اگه من نبرم/ندزدم، يكى ديگه مى دزده/مى بره يا من نخورم كه فلانى بخوره شده معيار زندگى ملت.
تو همه چيزمون همينه، الان با پسر بيست ساله اى كه مغز دختر سيزده چهارده ساله رو زده و مى خواد ببردش تو تخت حرف بزنى كه اين كارو نكنه، طرف ممكنه فلان مشكل و بهمان مشكل رو پيدا كنه، باز همون جواب رو مى شنوى.
رانندگيامونم همينه.
ساده ترين مسايلمون كه نريختن زباله تو خيابون باشه هم همينه.
كلن ريديم، فقط ادعاييم.
اونى كه از خودش شروع كرد رو يكى به من نشون بده. برم مريدش بشم.

بى ويرايش

۱۳۹۴ تیر ۲۱, یکشنبه

568

مى خوندم نوشته هاشو، بدون اينكه متوجه باشم خودكاره رو انقد تو دستم فشار دادم كه شكست، خورد شد در واقع.
سطح درگيرى!

۱۳۹۴ خرداد ۲۱, پنجشنبه

567

گاهى لازم نيست حتا مطمئن باشى كسى بهت خيانت كرده يا نه. همين كه فكر مى كنى طرف بهت خيانت كرده، دوستت ارتباطش رو با طرف قطع مى كنه. اون قطع كردنه خوبه، خوشم مياد.

۱۳۹۴ اردیبهشت ۲۳, چهارشنبه

566

باز من بيست خط نوشتم پاك كردم.
نشستم دو سال اينباكسمو ورق زدم، كلى خاطره بازى كردم و مرتبش كردم و …

۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۷, پنجشنبه

564 - Lets say its for you

When I'm looking in your eyes,
Everything seems to fade away.
After all these years we had, do I know you now?
Have I trusted blindly in your love, too many times?

You said: "Hey, my love, I'm sorry but we can't go on 'cause
I'm in love with someone else".
Tell me, what do you want me to say,
When you treat me this way?

Oh I love you, maybe?
And I hope it goes away.
Oh, how I want you daily?
I know it's gonna stay.

You are so self-satisfied.
Always ready for a ride.
Double crossing, lousy cheat, love you anyway.
You have warm and tender devil's soul, you are so low.

I can hear you say: "I'm sorry, should we still go on,
I'm not in love with that someone else".
Tell me, what do you want me to say,
When you treat me this way?

Oh I love you, maybe?
And I hope it goes away.
Oh, how I want you daily?
Tell me now that...

I have found the whore in you.
Why can't I tell you "NO"?
Time will show, the last word is for me.
If you fail to see the problem we have, one room full of walls.
Jar of love isn't dry until the last drop falls.

The moment I will step aside, you're ready for another ride.
Walking in the cool night air without underwear,
You have red light burning in your soul, I've seen the glow.

In every dream I have, I say: "I'm not in love with you".
But every day I say I do.
You have messed with my head so many times.
Forced me to love you.

Now that...
I have found the whore in you.
why Can't I tell you "NO"?
Time will show, the last word is for me.
If you fail to see the problem we have, one room full of walls.
I will cry until the last drop falls...

۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۴, دوشنبه

۱۳۹۴ فروردین ۳۱, دوشنبه

562

اين انصاف نيست كه سواى همه ى شب هاى گذشته تو اين چند ماه، اين سه شب به صورت متوالى خواب تو رو ببينم نازنين. 

۱۳۹۳ اسفند ۲۸, پنجشنبه

561

اين متن قرار بود كپشن عكسى تو اينستاگرام باشه كه جا نشد، اينه كه اينطورى.

بعضى عكسا انقد هر افكتى روشون مى زارى بازم خوبن، آخرسر ترجيح مى دى بدون فيلتر آپلود كنى و راه بيافتى برى واس خودت.
البته شخص شخيص بنده باى ديفالت مال اين حرفا نيستم كه چنين عكسايى خلق كنم و به قول دوستان ما خودمونو بكشيم عكس هِنرى مى گيريم.
حالا نمى دونم آوردن "خلق" اصلن اينجا درست بود يا كه نه؟ الان يكى با خودش مى گه سطح دغدغه، يكى ام تازه بعد از اينكه من گفتم الان يكى با خودش مى گه سطح دغدغه دقيق مى شه كه بفهمه چى خونده اصلن و اين دغدغه اى كه من مى گم چى بوده اصلن. بس كه ماها موجوداتى هستيم كه دقيق مى خونيم و اينا.
در ادامه باس بگم اين عكسه هم فيلتر داره، خيال نكنيد كه خواستم بگم اين دفه اينطورى، فقط بين چند تا دودل بودم، ولى خب اين باعث نمى شه كه فيلان…
چقدر حال تموم كردن حرفامو ندارم، اونايى كه باس بفهمن چى مى گم مى فهمن كه خب من هميشه گفتم چه اهميتى داره كه اونايى كه مهم نيست بفهمن نفهمن؟
اين در همون كتگورى قرار مى گيره كه هميشه مى گم هـيچ چيز مطلقن زشت نيست، انقد واس من لفظ نياين كه عه فيلان، زشته. هيم واى!
اين همه كه ياوه سرايى كردم، اولش فقط مى خواستم زير اين عكس بنويسم حالم از اين بهم مى خوره كه انقدر يادت ميافتم.
بعد خب با خودم گفتم قبل از چس ناله ى غيرفلسفيم يه چرندى هم بگم.
از اونجايى كه ماها عادت داريم به محض ديدن به متن بلند حتا شروع به خوندنش نمى كنيم و يك سرى هامون وقتى مى بينيم تعداد سطور نوشته از صفحه ى اسمارت فون يا تبلت هامون پايين تر رفته، اسكرول مى كنيم كه ببينيم چقدر ادامه داره و تو همون حند ثانيه در حال پروسس كردن حالمون هستيم كه بدونيم حال خوندن انقدر نوشته رو داريم؟ حال خوندن اين آدمو داريم؟ اصلن اين يارو ارزش خوندن و وقت گذاشتن داره؟
اين سوال آخريه خيلى وقتا واس اين پديد مياد كه ماها همه مون كم يا زياد همون "زشته" رو توى فالويينگامونم داريم حتا.
مى خوام بگم ينى انقد تارفى و بدبختيم.
آى نكند فلانه كس فكرش راجب من اينطور بشود يا اونطور بشود، در واقع زندگى پره از آدماييه كه بى دليل يا با دليل ما ازشون خوشمون مياد يا بدمون مياد، حالا الان كار به شدت و حدتش ندارم، موضوع اينه كه اونايى كه ما ازشون بدمون مياد يا بالعكس، به درك كه چه فكرى مى كنن و اونايى هم كه خوششون مياد يا فكر ناطور نمى كنن يا بيشترم خوششون مياد حتا.
من هميشه وقتى طولانى حرف مى زنم به گنگ نويسى روى ميارم و خيلى وقتا اونايى كه منو مى فهمن هم ديگه كم ميارن جلوم.
مسلمن هميشه خيلى آدما هستن كه ميان نمى خونن و فقط عكس رو لايك مى زنن و مى رن پايين، مهم نى. بگذريم، بايد تموم كرد اين فك زدن رو…
نازنينى رو مى شناسم از همين اينستاگرام اينو از هادى خرسندى نوشته بود ديروز يا پريروز، بزارمش اينجا، وصف الحال منم هست تازه.
پ. ن: لازم به ذكر است لطفن كسى به نوشتن من گير ندهد، امروز تو بانك پشت چك" لطفا" رو نوشته بودم "لطفن"، وضع خراب است مراعات كنيد.

دلم ميخواهد الزايمر بگيرم
که لبريز از فراموشي بميرم

دلم خواهد ندانم در چه حال ام
کجايم، در چه تاريخ و چه سال ام

نخواهم حافظه چندان بپايد
که تاريخ و رقم يادم بيايد

به تاريخ هزار و سيصد و کي؟
بريدند از نيستان ناله زن ني؟

به تاريخ هزار و سيصد و چند؟
ز لب هامان تبسم رفت و لبخند؟

نخواهم سال ها را با شماره
که ميسازم به ايما و اشاره

به سال يکهزار و سيصد و غم
اصول سرنوشتم شد فراهم

به سال يکهزار و سيصد و درد
مرا آينده سوي خود صدا کرد

گمانم در هزار و سيصد و هيچ
شدم پوياي راه پيچ در پيچ

ندانم در هزار و سيصد و پوچ
به چه اميد کردم از وطن کوچ

۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ دی ۲۹, دوشنبه

559

داشتيم با هم راه مى رفتيم و بعدش رفتيم نشستيم يه جا... به خودم اومدم با خودم گفتم وقتى دو سه سال همه ش سمت راست يه نفر راه برى و سمت چپش بشينى، معلومه كه عادت مى كنى و نمى تونى به اين زوديا عين آدم راه برى.

۱۳۹۳ دی ۱۷, چهارشنبه

558

مى دونم ديگه، احتمالن فردا تكست مى ده
Sooo?
با اينكه مى دونم چى مى گه، مى گم
Whaaat?
مى گه
How was your date?
مى گم
Meh!
بعد بازم احتمالن قاطى مى كنه كه به قول خودش دو ساله هر وقت از من چطور بودن يه چيزى رو مى پرسه، مى گم مه! و مى گه
I'LL FUCKING KILL YOU!
مى گم
Alrighty.
و كانورسيشنمون تا ساعاتى بعد كه همديگه رو ببينيم تموم مى شه و دوباره همينا يه بار ديگه تكرار مى شه تا بلخره بهش ديتيل مى دم.

۱۳۹۳ دی ۱۶, سه‌شنبه

557

يه وقتا آدم با يكى مى تونه شب تا صب نخوابه و صبح هم ناراضى نباشه از كرده ش.
يه وقتام آرامشى كه تو نيم ساعت خواب با يكى داره به تمام شب بيدارياش ميارزه.

۱۳۹۳ دی ۱۱, پنجشنبه

556

بگذار پس از من هرگز کسی نداند از رُکسانا با من چه گذشت. 

بگذار کسی نداند که چگونه من از روزی که تخته‌های کف این کلبه‌ی چوبین ساحلی رفت و آمد کفش‌های سنگینم را بر خود احساس کرد و سایه‌ی دراز و سردم بر ماسه‌های مرطوب این ساحل ِ متروک شنیده شد، تا روزی که دیگر آفتاب به چشم‌هایم نتابد، با شتابی امیدوار کفن خود را دوخته‌ام، گور خود را کنده‌ام...
□
اگرچه نسیم‌وار از سر عمر خود گذشته‌ام و بر همه چیز ایستاده‌ام و در همه چیز تأمل کرده‌ام رسوخ کرده‌ام؛ اگرچه همه چیز را به دنبال خود کشیده‌ام؛ همه‌ی حوادث را، ماجراها را، عشق‌ها و رنج‌ها را به دنبال خود کشیده‌ام و زیر این پرده‌ی زیتونی‌رنگ که پیشانی آفتاب‌سوخته‌ی من است پنهان کرده‌ام، اما من هیچ کدام این‌ها را نخواهم گفت لام‌تاکام حرفی نخواهم زد می‌گذارم هنوز چو نسیمی سبک از سر بازمانده‌ی عمرم بگذرم و بر همه چیز بایستم و در همه چیز تأمل کنم، رسوخ کنم. همه چیز را دنبال خود بکشم و زیر پرده‌ی زیتونی‌رنگ پنهان کنم.

همه‌ی ِ حوادث و ماجراها را، عشق‌ها را و رنج‌ها را مثل رازی مثل سرّی پشت این پرده‌ی ضخیم به چاهی بی‌انتها بریزم، نابودشان کنم و از آن همه لام‌تاکام با کسی حرفی نزنم...

بگذار کسی نداند که چگونه من به جای ِ نوازش‌شدن، بوسیده‌ شدن، گزیده شده‌ام! 

بگذار هیچ‌کس نداند، هیچ‌کس! و از میان همه‌ی خدایان، خدائی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد.

و به کلی مثل این که این‌ها همه نبوده است، اصلاً نبوده است و من هم‌چون تمام آن کسان که دیگر نامی ندارند نسیم‌وار از سر این‌ها همه نگذشته‌ام و بر این‌ها همه تأمل نکرده‌ام، این‌ها همه را ندیده‌ام...

بگذار هیچ‌کس نداند، هیچ‌کس نداند تا روزی که سرانجام، آفتابی که باید به چمن‌ها و جنگل‌ها بتابد، آب این دریای مانع را بخشکاند و مرا چون قایقی فرسوده به شن بنشاند و بدین‌گونه، روح مرا به رُکسانا ـ روح دریا و عشق و زندگی ـ بازرساند. چرا که رُکسانای من مرا به هجرانی که اعصاب را می‌فرساید و دلهره می‌آورد محکوم کرده است. و محکومم کرده است که تا روز خشکیدن دریاها به انتظار رسیدن بدو در اضطراب انتظاری سرگردان محبوس بمانم...

و این است ماجرای شبی که به دامن رُکسانا آویختم و از او خواستم که مرا با خود ببرد. چرا که رُکسانا ــ روح دریا و عشق و زندگی ــ در کلبه‌ی چوبین ساحلی نمی‌گنجید، و من بی‌وجود رُکسانا ــ بی‌تلاش و بی‌عشق و بی‌زندگی ــ در ناآسوده‌گی و نومیدی زنده نمی‌توانستم بود...
□
...سرانجام، در عربده‌های دیوانه‌وار شبی تار و توفانی که دریا تلاشی زنده داشت و جرقه‌های رعد، زندگی را در جامه‌ی قارچ‌های وحشی به دامن کوهستان می‌ریخت؛ دیرگاه از کلبه‌ی چوبین ساحلی بیرون آمدم. و توفان با من درآویخت و شنل سرخ مرا تکان داد و من در زردتابی‌ی فانوس، مخمل کبود آستر آن را دیدم. و سرمای پائیزی استخوان‌های مرا لرزاند. 

اما سایه‌ی دراز پاهایم که به‌دقت از نور نیم‌رنگ فانوس می‌گریخت و در پناه من به ظلمت خیس و غلیظ شب می‌پیوست، به رفت‌وآمد تعجیل می‌کرد. و من شتابم را بر او تحمیل می‌کردم. و دلم در آتش بود. و موج دریا از سنگ‌چین ساحل لب‌پر می‌زد. و شب سنگین و سرد و توفانی بود. زمین پرآب و هوا پرآتش بود. و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می‌مانستم که به مجلس عشرت‌های شوق‌انگیز می‌رفت.

اما دلم در آتش بود و سوزنده‌گی این آتش را در گلوی خود احساس می‌کردم. و باد، مرا از پیش رفتن مانع می‌شد...

کنار ساحل آشوب، مرغی فریاد زد و صدای او در غرش روشن ِ رعد خفه شد. و من فانوس را در قایق نهادم. و ریسمان قایق را از چوب‌پایه جدا کردم. و در واپس‌رفت نخستین موجی که به زیر قایق رسید، رو به دریای ظلمت‌آشوب پارو کشیدم. و در ولوله‌ی موج و باد ـ در آن شب نیمه‌خیس غلیظ ـ به دریای ِ دیوانه درآمدم که کف جوشان غیظ بر لبان کبودش می‌دوید.

موج از ساحل بالا می‌کشید و دریا گرده تهی می‌کرد.

و من در شیب تهی‌گاه دریا چنان فرو می‌شدم که برخورد کف قایق را با ماسه‌هائی که دریای آبستن هرگز نخواهد ِشان زاد، احساس می‌کردم.

اما می‌دیدم که ناآسوده‌گی روح من اندک‌اندک خود را به آشفتگی دنیای خیس و تلاش‌کار بیرون وا می‌گذارد. و آرام‌آرام، رسوب آسایش را در اندرون خود احساس می‌کردم.

لیکن شب آشفته بود و دریا پرپر می‌زد و مستی دیرسیرابی در آشوب سرد امواج دیوانه به جُست‌وجوی لذتی گریخته عربده می‌کشید... و من دیدم که آسایشی یافته‌ام و اکنون به حلزونی دربه‌در می‌مانم که در زیروزبررفت بی‌پایان شتابندگان دریا صدفی جسته است.
و می‌دیدم که اگر فانوس را به آب افکنم و سیاهی شب را به فروبستگی چشمان خود تعبیر کنم، به بودای بی‌دغدغه ماننده‌ام که درد را از آن ‌روی که طلیعه‌تاز نیروانا می‌داند به دلاسودگی برمی‌گزارد.
اما من از مرگ به زندگی گریخته بودم.
و بوی لجن نمک‌سود شب خفتن‌جای ماهی‌خوارها که با انقلاب امواج برآمده هم‌راه وزش باد در نفس من چپیده بود، مرا به دامن دریا کشیده بود. و زیروفرارفت زنده‌وار دریا، مرا به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد از سکون مرده‌وار ساحل برآب رانده بود، و در می‌یافتم از راهی که بودا گذشته است به زندگی بازمی‌گردم.
و در این هنگام در زردتابی نیم‌رنگ فانوس، سرکشی کوهه‌های بی‌تاب را می‌نگریستم. و آسایش تن و روح من در اندرون من به خواب می‌رفت. و شب آشفته بود و دریا چون مرغی سرکنده پرپر می‌زد و به سان مستی ناسیراب به جُست‌وجوی ِ لذت عربده می‌کشید.
□
در یک آن، پنداشتم که من اکنون همه چیز زندگی را به‌دل‌خواه خود یافته‌ام.
یک چند، سنگینی خردکننده‌ی آرامش ساحل را در خفقان مرگی بی‌جوش، بر بی‌تابی روح آشفته‌ای که به دنبال آسایش می‌گشت تحمل کرده بودم؛ ـ آسایشی که از جوشش مایه می‌گیرد!
و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد، دل به دریای توفانی زده بودم.
و دریا آشوب بود. و من در زیروفرارفت زنده‌وار آن‌که خواهشی پرتپش در هر موج بی‌تابش گردن می‌کشید، مایه‌ی آسایش و زندگی خود را بازیافته بودم، همه چیز زندگی را به‌دل‌خواه خویش به‌دست آورده بودم.
اما ناگهان در آشفتگی تیره و روشن بخار و مه بالای قایق ـ که شب گهواره جنبانش بود ـ و در انعکاس نور زردی که به مخمل سرخ شنل من می‌تافت، چهره‌ای آشنا به چشمان‌ام سایه زد.
و خیزاب‌ها، کنار قایق بی‌قرار بی‌آرام در تب سرد خود می‌سوختند.

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»

اما او در آرامش خود آسایش نداشت و غریو من به مانند نفسی که در توده‌های عظیم دود دمند، چهره‌ی او را برآشفت. و این غریو، رخساره‌ی رویائی او را به سان روح گنه‌کاری شب‌گرد که از آواز خروس نزدیکی سپیده‌دمان را احساس کند، شکنجه کرد.
و من زیر پرده‌ی نازک مه و ابر، دیدمش که چشمان را به خواب گرفت و دندان‌هایش را از فشار رنجی گنگ بر هم فشرد. 

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»

اما او در آرامش خود آسوده نبود و به سان مهی از باد آشفته، با سکوتی که غریو مستانه‌ی توفان دیوانه را در زمینه‌ی خود پُررنگ‌تر می‌نمود و برجسته‌تر می‌ساخت و برهنه‌تر می‌کرد، گفت: «من همین دریای بی‌پایان‌ام!»

و در دریا آشوب بود
در دریا توفان بود...

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»
اما رُکسانا در تب سرد خود می‌سوخت
و کف غیظ بر لب دریا می‌دوید
و در دل من آتش بود

و زن مه‌آلود که رخسارش از انعکاس نور زرد فانوس بر مخمل سرخ شنل من رنگ می‌گرفت و من سایه‌ی بزرگ او را بر قایق و فانوس و روح خودم احساس می‌کردم، با سکوتی که شُکوه‌اش دلهره‌آور بود، گفت:
«من همین توفانم من همین غریوم من همین دریای آشوبم که آتش صدهزار خواهش زنده در هر موج بی‌تابش شعله می‌زند!»

«رُکسانا!»

«اگر می‌توانستی بیایی، تو را با خود می‌بردم. تو نیز ابری می‌شدی و هنگام دیدار ما از قلب ما آتش می‌جست و دریا و آسمان را روشن می‌کرد...
در فریادهای توفانی خود سرود می‌خواندیم در آشوب امواج کف کرده‌ی دورگریز خود آسایش می‌یافتیم و در لهیب آتش سرد روح پرخروش خود می‌زیستیم...
اما تو نمی‌توانی بیایی، نمی‌توانی تو نمی‌توانی قدمی از جای خود فراتر بگذاری!»

می توانم
رکسانا
می توانم

«می‌توانستی، اما اکنون نمی‌توانی
و میان من و تو به همان اندازه فاصله هست که میان ابرهایی که در آسمان و انسان‌هایی که بر زمین سرگردانند...»

«رُکسانا...»

و دیگر در فریاد من آتش امیدی جرقه نمی‌زد.

«شاید بتوانی تا روزی که هنوز آخرین نشانه‌های زندگی را از تو بازنستانده‌اند چونان قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب‌پایه‌ی ساحل بگسلد بر دریای دل من عشق من زندگی من بی‌وقفه‌گردی کنی... با آرامش من آرامش یابی در توفان من بغریوی و ابری که به دریا می‌گرید شوراب اشک را از چهره‌ات بشوید.
تا اگر روزی، آفتابی که باید بر چمن‌ها و جنگل‌ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند و مرا گودالی بی‌آب و بی‌ثمر کرد، تو نیز به سان قایقی برخاک‌افتاده بی‌ثمر گردی و بدین‌گونه، میان تو و من آشنائی نزدیک‌تری پدید آید.
اما اگر اندیشه کنی که هم‌اکنون می‌توانی به من که روح دریا روح عشق و روح زندگی هستم بازرسی، نمی‌توانی، نمی‌توانی!

«ــ رُک... سا... نا»

و فریاد ِ من دیگر به پچپچه ای مأیوس و مضطرب مبدل گشته بود.

و دریا آشوب بود.
و خیال زندگی با درون شوریده‌اش عربده می‌زد.
و رُکسانا بر قایق و من و بر همه‌ی دریا در پیکری ابری که از باد به‌هم برمی‌آمد در تب زنده‌ی خود غریو می‌کشید: 
«شاید به هم بازرسیم؛ روزی که من به سان دریایی خشکیدم، و تو چون قایقی فرسوده بر خاک ماندی
اما اکنون میان ما فاصله چندان است که میان ابرهایی که در آسمان و انسان‌هایی که بر زمین سرگردانند»

می توانم
رکسانا
می توانم

«نمی‌توانی!
نمی‌توانی»

«رُکسانا...»
خواهش متضرعی در صدایم می‌گریست و در دریا آشوب بود.

«اگر می‌توانستی تو را با خود می‌بردم تو هم بر این دریای پرآشوب موجی تلاش‌کار می‌شدی و آن‌گاه درالتهاب شب‌های سیاه و توفانی که خواهشی قالب‌شکاف در هر موج بی‌تاب دریا گردن می‌کشد، در زیروفرارفت جاویدان کوهه‌های تلاش، زندگی می‌گرفتیم.»

بی‌تاب در آخرین حمله‌ی یأس کوشیدم تا از جای برخیزم اما زنجیر لنگری به خروار بر پایم بود.
و خیزاب‌ها کنار قایق بی‌قرار بی‌سکون در تب سرد خود می‌سوختند.
و روح تلاشنده‌ی من در زندان زمخت و سنگین تنم می‌افسرد و رُکسانا بر قایق و من و دریا در پیکر ابری که از باد به‌هم برآید، با سکوتی که غریو شتابنده‌گان موج را بر زمینه‌ی خود برجسته‌تر می‌کرد فریاد می‌کشید:

«نمی‌توانی!

و هرکس آن‌چه را که دوست می‌دارد در بند می‌گذارد.
و هر زن مروارید غلتان خود را به زندان صندوقش محبوس می‌دارد،

و زنجیرهای ِ گران را من بر پایت نهاده‌ام، ورنه پیش از آن‌که به من رسی طعمه‌ی دریای بی‌انتها شده بودی و چشمانت چون دو مروارید جان‌دار که هرگز صید غواصان دریا نگردد، بلع صدف‌ها شده بود...

تو نمی‌توانی بیایی

نمی‌توانی بیایی!

تو می‌باید به کلبه‌ی چوبین ساحلی بازگردی و تا روزی که آفتاب مرا و تو را بی‌ثمر نکرده است، کنار دریا از عشق من، تنها از عشق من روزی بگیری...»
□
من در آخرین شعله‌ی زردتاب فانوس، چکش باران را بر آب‌های کف کرده‌ی بی‌پایان دریا دیدم و سحرگاهان مردان ساحل، در قایقی که امواج سرگردان به خاک کشانده بود مدهوشم یافتند...
□
بگذار کسی نداند که ماجرای من و رُکسانا چگونه بود!

من اکنون در کلبه‌ی چوبین ساحلی که باد در سفال بامش عربده می‌کشد و باران از درز تخته‌های دیوارش به درون نشت می‌کند، از دریچه به دریای آشوب می‌نگرم و از پس دیوار چوبین، رفت‌وآمد آرام و متجسسانه‌ی مردم کنج‌کاوی را که به تماشای دیوانه‌گان رغبتی دارند احساس می‌کنم. و می‌شنوم که زیر لب با یک‌دیگر می‌گویند: 

«هان گوش کنید، دیوانه هم‌اکنون با خود سخن خواهد گفت.»

و من از غیظ لب به دندان می‌گزم و انتظار آن روز دیرآینده که آفتاب، آبِ دریاهای مانع را خشکانده باشد و مرا چون قایقی رسیده به ساحل به خاک نشانده باشد و روح مرا به رُکسانا ـ روح دریا و عشق و زندگی ـ بازرسانده باشد، به سان آتش سرد امیدی در تَه چشمانم شعله می‌زند. و زیر لب با سکوتی مرگ‌بار فریاد می‌زنم:

«رُکسانا!»

و غریو ِ بی‌پایان رُکسانا را می‌شنوم که از دل دریا، با شتاب بی‌وقفه‌ی خیزآب‌های دریا که هزاران خواهش زنده در هر موج بی‌تابش گردن می‌کشد، یک‌ریز فریاد می‌زند:

«نمی‌توانی بیایی!
نمی‌توانی بیایی...»

مشت بر دیوار چوبین می‌کوبم و به مردم کنج‌کاوی که از دیدار دیوانه‌گان دل‌شاد می‌شوند و سایه‌شان که به درز تخته‌ها می‌افتد حدود هیکلشان را مشخص می‌کند، نهیب می‌زنم:
می شنوید؟
         بدبخت ها
می شنوید ؟

و سایه‌ها از درز تخته‌های دیوار به زمین می‌افتند.
و من، زیر ضرب پاهای گریزآهنگ، فریاد رُکسانا را می‌شنوم که از دل دریا، با شتاب بی‌وقفه‌ی امواج خویش، هم‌راه بادی که ازفراز آب‌های دوردست می‌گذرد، یک‌ریز فریاد می‌کشد:

«نمی‌توانی بیایی!
نمی‌توانی بیایی!»

احمد شاملو
با تشکری همیشگی از محمدرضا محمدی مهر - بهترین شعرهایی که خوندم (+)