‏نمایش پست‌ها با برچسب خدایا منو بکش. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب خدایا منو بکش. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ بهمن ۱۰, پنجشنبه

492

اون لحظه‌ای که می‌دونی اگه حداکثر تا ده دقیقه دیگه به حرف زدن ادامه بدین، جفتتون از خستگی پس میافتین، فقط معلوم نیست کدوم یکی زودتر...
بهش می‌گی "شب بخیر بگیم؟"، می‌گه "اوهوم"، تو شب بخیر می‌گی، اما اون قبلش خوابش برده...

۱۳۹۲ تیر ۱۰, دوشنبه

443

صدای قدم دخترها باید آن چنان زیبا باشد که آدمی وقتی با رفیقش میرداماد را متر می‌کند، توان ادامه‌ی حرفش را نداشته باشد و برگردد ببیند آنکه از پشت سر می‌آید کیست که این چنین با پاشنه بلندهایش آهنگین و خرامان قدم از قدم بر می‌دارد...

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

413

سر ظهر بود زنگ زده بود، خنده های مستانه می کرد، فش می داد که نیستی، فش می دادم که نیست.
گفته بودم کجایی؟ گفته بود خونه، گفته بودم مگه تو کار و زندگی نداری؟ گفته بود تو چقدر تو ماه در میاری؟ خودش یه رقمی گفت و ادامه داد منم سر کار نمی رم ولی همون قدر در میارم.
دوباره می خندید و حرف می زدیم، تا دوزاریم بعد از هفت هشت دقیقه حرف زدن افتاد؟ گفتم می دونی ساعت چنده؟ گفت نمی دونم و خندید، گفتم خجالت نمی کشی؟ خندید و گفت نه، گفتم افتادی رو تلفن، آره؟ زد زید خنده و گفت آره! گفتم مرتیکه الان وقت مست کردنه؟ زد زیر خنده و گفت فایده نداره دیگه، تو فهمیدی، کاری نداری؟ گفتم از وقتی رو تلفنی با چند تا دختر بهم زدی یا آشتی کردی؟ خندید و گفت نمی دونم، دلم تنگه با تو مست کردنه، گفتم خیله خب حالا...
خدافظی کرده بود تا به نفر بعدی زنگ بزنه.

۱۳۹۲ فروردین ۳, شنبه

395

سال‌ها بود منتظر تحویل سال ننشسته بودم، اینکه بشینم روبروی تلویزیون تا ببینم کی نوای تحویل سال به صدا در میاد یا که مثلن منتظر صدای شلیک توپ شروع سال باشم.
خیلی سال بود یا تحویل سال خواب بودم یا کنار هووی یار* بوده‌ام.
می‌دانید؟ آخرین باری که کنار سفره هفت سین نشستم سال هشتاد و پنج بود، قبل از اون رو یادم نمیاد کی بود. این هم که یادمه، بخاطر اینه که همون سالی بود که کل خانواده خارج از کشور بودن و اصلن پای هفت سین دیگران بودم.
ولی خب امسال قضیه‌ش کاملن فرق می‌کرد. خیلی عالی بود، من همیشه می‌گم جا برای بدتر\بهتر شدن هست، ولی اینقدری خوب بود که بتونم بگم پرفکت بود.
همین دیگر.
راستش موندم با هدیه‌های مونده در چمدانم چه کنم؟ حیف شد. حیف شدم، حیف اینکه اصلن دیشب رفتم آرژانتین، کاش مونده بودم همون جایی که بودم اصلن.
* کامپیوترم

۱۳۹۱ مهر ۱, شنبه

346

دیروز سر ظهر تکستی اومد برام با محتوای
From today and for 3 days all the muslims will stop using Google and Youtube. Because they refused to stop showing the film 786, that made fun on our prophet SAW. Taking less than 2 min to fwd this msg so that we can answer Allah SWT when he asks us what action we took when his beloved SAW was insulted?
با خودم فک کردم گوگل و یوتیوب؟ پدیده‌ها یوتیوب هم که آخه متعلق به گوگله! من اصلن کمِ کم هشتاد درصد مصرف اینترنتم توسط گوگله، میانگین هم که در نظر بگیریم لااقل از سی تا از پروداکت‌های گوگل به طور دایم و روزانه دارم استفاده می‌کنم.
اصلن اینطوری که باشد، بی‌خیال استفاده از گوشی‌های اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچ‌هایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسه‌ی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمی‌کنه!

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام

۱۳۹۰ تیر ۱۵, چهارشنبه

خانواده‌ای هستم برای خودم، پَ چی؟

اگه از یکی دو ماه پیش تا حالا برات پیش اومده مردی حدودن شصت ساله رو جایی ببینی که به جوون بیس و دو-سه ساله‌ای که به نظر پسرش میاد و چند سالی هم بالاتر از بیس و دو-سه سال می‌زنه می‌گه خانواده!!!
تعجب نکنیا، بدون که من و بابام رو دیدی، بیا سلام و عرض ادب.

از دو ماه پیش که نصف شبی رفت بخوابه، زد چراغو خاموش کرد و گفتم اینجا خانواده زندگی می‌کنه که البته فقط خودم یه نفر بودم، شدم خانواده.
خانواده موبایل منو بیار، خانواده عینک منو بیار، خانواده برو این چکو بریز به حساب و الخ.

۱۳۹۰ خرداد ۱۵, یکشنبه

این خرداد چرا اینطوری می‌کنه با ما؟

هم‌بازی بچگی بودیم.
بزرگ‌تر که شدیم بخاطر محرم و نامحرمی‌هایی که قرار بود رعایت بشه دیگه با هم نمی‌پریدیم، ولی تو خلوت بازم شیطنت‌های بین خودمون رو داشتیم.
گذشت...
چند سالی بود ندیده بودمش، تقریبن از همون دوران بلوغی که دخترا طی می‌کنن و بعضیاشون قیافه‌هاشون کلن عوض می‌شه و یه وقتا اساسی خوشگل‌تر می‌شن. تا همین عید که رفته بودیم خونه‌ی یکی از فامیلا و اونجا دیدمش، اولش که نشناختم، تا گفتن این فلانیه، همینطوری با چشمای گشاد شده از حیرت داشتم نگاش می‌کردم که داداشم به پام لگد زد، نگاش کردم، گفت مرتیکه دختره رو خوردی. گفتم چه برو تو گلویی شده! اون روز گذشت و بخاطر وجود سن بالاهای فامیل نشد هیچ حرفی زد یا حرکتی کرد تا چند روز بعدش که اومدن خونه‌مون بازدید... فهمیدم شریف قبول شده و از بابام تو همون نیم ساعتی که اونجا نشسته قول گرفته که براش آزمایشگاه جور کنه و ... برگشتم بهش گفتم من دور و برم آدمِ خوشگل یا آدمِ باهوش زیاد دیدم، ولی آدمی ندیدم که هم خوشگل باشه و هم باهوش. جمع یه خورده خندید، گفت یعنی من باهوشم و خوشگل نیستم یا برعکسش؟ گفتم نه دیگه، تو هم خوشگلی هم باهوشی، گفت پس چی؟ گفتم آدم نیستی. این دفه نشیمن از خنده منفجر شد. نتونست جوابی بهم بده...
امروز بعد نهار هنوز نشسته بودیم پشت میز به چرت و پرت گفتن و خندیدن که گوشی بابام زنگ خورد و رفت اون طرف صحبت کردن، داشت راه می‌رفت و میومد اینور که همه از قیافه‌ش فهمیدن اتفاقی افتاده و ساکت شدن، دستش که گوشی رو گرفته بود می‌لرزید، تون صداش که همیشه بالاتر از حد معمولیه خیلی آروم شده بود، چند بار با حال داغونش گفت انا لله و انا اليه راجعون و وقتی قطع کرد، گفت سحر، سحر دخترِ...
لعنتی‌ها رانندگی‌های تخمی‌تون رو بذارین واسه خیابون خلوت این شهر لعنتی، نه جاده قم به این شلوغی تو روز پونزدهم خرداد.
غیر از سحر یکی دیگه‌شون هم رفت، یه مرد که پدر دو بچه بود، همسرش بی پدر بزرگ شده و حالا دو تا بچه‌هاشم مث خودش شدن... :|

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۲, پنجشنبه

240

آه، باد کرکره‌ها را به رقص درآورده
اشک به چشمانم آمده
بغض گلویم را گرفته
کسی نیست به من ذره‌ای امید دهد
لااقل به من بگوید خر داغ کرده‌اند
ولی من می‌دانم
بوی شیشلیک را از هفت فرسخی می‌شناسم

۱۳۸۹ اسفند ۲۷, جمعه

شب جمعه خود را چگونه گذراندید؟

برای یکی از رفقای شفیقم، محض شروع کردن صحبت و اینا تکست فرستادم که "یه شعری بود، بچه بودیم. یه دخملی داشتیم، خیلی دوسش می‌داشتیم ..."
زود جواب نداد.
پنج دقیقه بعد برنامه‌ی نماز جمعه فردا اومد! یعنی اعصاب منو تصور کنا! :|