گاهی وقتا توی یه لحظههایی از رابطه، با خودت فکر میکنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان میشه اسم برد.
گرچه که الان فکر میکنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم میخواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشارههایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبیهای ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم میخواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همهی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی میشه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم میشه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچکدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقهای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستورانها و کافهها اگه نگیم همهی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچهها، رنگها و صداها... ولی برای تاریخها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطرهای رو تو یه روز میسازی و روزش رو به خاطر میسپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالیدیها این کارو برات انجام میدن، بدبختی اینجاست که هیچوقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.
میدونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که میخونن، به خاطر منو خوندنه که میخونن. اما در همین راستا قلم کسی (
+) رو بخونین که خوندنیه.