‏نمایش پست‌ها با برچسب ارجاع به واحد پردازش. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب ارجاع به واحد پردازش. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ مهر ۱۶, پنجشنبه

575

كلن داستان اينطوريه كه وقتى از دستت ناراحته بايد بغل كنى، ناز بكشى و بخرى و نوازش كنى و … باز اون ناز كنه و سركل ادامه پيدا كنه تا بلخره دلشو به دست بيارى.
در حالى كه وقتى اون تو رو ناراحت كنه، تو همون ثانيه اول با پاپى آيز و از اين دست مسايل خر مى شى، مگه اينكه چون خيلى از دستش ناراحتى، به اين مرحله برسى كه بخواى تنهات بزاره تا خودت آروم بشى، دخترا هم كه معمولن اين موقع ها آدمو ول نمى كنن، اگه اون لحظه اى برسه كه ولت كنن، يعنى كلن كون لقت، باز دوباره اين تويى كه بايد بغل كنى، ناز بكشى و بخرى و نوازش كنى و … باز اون ناز كنه و سركل ادامه پيدا كنه تا دلشو به دست بيارى.

۱۳۹۳ مرداد ۳, جمعه

۱۳۹۲ اسفند ۱۱, یکشنبه

497

کاش بود یک نفر این حوالی که می‌خوندم نوشته‌هاشو... دلم برای خوندن آدم‌ها تنگ شده، نه اینکه نخونمشون‌ها، نه!
برای اینکه مثلن سوراخ نوشته‌های یک نفرو پیدا کنم. مثلن بلاگ ناآشنایی که انقدر جذبم کنه که تا پست‌های یک سال قبل یا بیشترش رو هم بخونم. مثلن یک نفر یادداشت‌های روزانه‌ش رو بده بخونم. مثلن نوت‌های توی گوشی. مثلن دفترچه خاطرات.
دلم برا خوندن آدما تنگ شده.
دلم برای نگاه تو چشم کسی که دوستش دارم از فاصله‌ی صفر، نوازش کردن، خندیدنای بی دلیل، دلم برای خوندن چشما از فاصله‌ی صفر تنگ شده.
یه وقتا با وجود قهقهه و خنده‌های شدید، آدم چشماش نمی‌خنده، یه وقتا تو یه سکوت یا یه آرامش‌های خاصی لباش که نه، فقط چشماش می‌خنده. دلم برای دیدن اون چشمای خندون تنگ شده.
دلم طولانی نوشتن نمی‌خواد، دلم طولانی خوندن می‌خواد.
می‌دونی نازنین؟ دلم سیر نشدن می‌خواد.‌

۱۳۹۲ مهر ۸, دوشنبه

468

از تیکه‌کلام‌های دائمی و نفرت‌انگیز(لااقل برای من) پدرم اینه که برمی‌گرده "با همه‌ی ادعات ..."، "ادعات کون خرو پاره کرده، ولی ..."، "تو که همه‌ش ادعات می‌شه ..."، "تو که ادعای فلانت می‌شه ..." و و و و ...
حال اینکه این حرف‌ها رو آدمی می‌زنه که مدام می‌گه من این کارو کردم، من اون کارو کردم و ... در عین حال انتقادپذیریش نه اینکه بگی در حد نخوده یا هر چیز خورده‌ی دیگه‌ای، کلن انتقادپذیری در وجودش گنجونده نشده، بماند.
تا سال‌های سال، شاید بگم حتا تا همین چند وقت پیش، هر بار متلکی در زمینه‌ی ادعا می‌نداخت، کلی باهاش بحث می‌کردم که من هیچ‌وقت ادعا نکردم، یا حتا اگر کردم پیش تو نکردم، اگر پیش تو کردم در هیچ‌کدوم از زمینه‌هایی که بابت‌ش گیر می‌دی نکردم و لب مطلب اینکه همیشه می‌گم من ادعایی ندارم.
گاهی همین موضوع مسخره به بحث‌های بالابلندی با صداهای از حنجره در رفته کشیده می‌شه.

انی‌وی، حالا چی شد که همه‌ی این‌ها رو بهم بافتم، اونو بگم.
چند وقت پیش تو نیوزفیدِ فیسبوک، یکی از دیالوگ‌های روزی روزگاری که تو پیج دیالوگ بی‌منت نوشته بودن، توجه‌م رو جلب کرد، نوشته بود:
خاله لیلا (ژاله علو): یه مسابقه‌ هست که مردایی که ادعاشون می‌شه، توش شرکت می‌کنن.
مراد بیگ (زنده یاد خسرو شکیبایی): من ادعایی ندارم.
خاله لیلا: ادعایی ندارم، خودش کم ادعایی نیست!

توضیح واضحات هم ندارد دیگر.

۱۳۹۲ شهریور ۱۸, دوشنبه

462

علیرضا می‌گفت کامران به این فکر کن که فرداروز گذرت میافته به خیابونایی که اون زیاد ازشون رد می‌شه و شاید با هم چشم تو چشم شدین.
چند ساعتی بعد از اینکه حرف زده بودیم، برای اینکه ذهنم رو از مسایل کاری دور کنم، به آدمایی از گذشته فکر کردم.
آدمایی که بعضیاشون شاید مال خیلی قدیم، یا حتا قدیم هم نبوده باشن، ولی خب ترجیح داده‌ام که جزو گذشته‌م بدونمشون.
بعضی‌ها رو انقدر کم بدونم که فقط به دید تجربه نگاهشون کنم.
و خب یاد حرف علیرضا افتادم و با خودم فکر کردم اگه فرداروز گذرم تو خیابونایی که زیاد ازشون رد می‌شن افتاد و چشم تو چشم شدیم چه می‌کنم؟