‏نمایش پست‌ها با برچسب نوستالژیک. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب نوستالژیک. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۰ خرداد ۱۵, یکشنبه

این خرداد چرا اینطوری می‌کنه با ما؟

هم‌بازی بچگی بودیم.
بزرگ‌تر که شدیم بخاطر محرم و نامحرمی‌هایی که قرار بود رعایت بشه دیگه با هم نمی‌پریدیم، ولی تو خلوت بازم شیطنت‌های بین خودمون رو داشتیم.
گذشت...
چند سالی بود ندیده بودمش، تقریبن از همون دوران بلوغی که دخترا طی می‌کنن و بعضیاشون قیافه‌هاشون کلن عوض می‌شه و یه وقتا اساسی خوشگل‌تر می‌شن. تا همین عید که رفته بودیم خونه‌ی یکی از فامیلا و اونجا دیدمش، اولش که نشناختم، تا گفتن این فلانیه، همینطوری با چشمای گشاد شده از حیرت داشتم نگاش می‌کردم که داداشم به پام لگد زد، نگاش کردم، گفت مرتیکه دختره رو خوردی. گفتم چه برو تو گلویی شده! اون روز گذشت و بخاطر وجود سن بالاهای فامیل نشد هیچ حرفی زد یا حرکتی کرد تا چند روز بعدش که اومدن خونه‌مون بازدید... فهمیدم شریف قبول شده و از بابام تو همون نیم ساعتی که اونجا نشسته قول گرفته که براش آزمایشگاه جور کنه و ... برگشتم بهش گفتم من دور و برم آدمِ خوشگل یا آدمِ باهوش زیاد دیدم، ولی آدمی ندیدم که هم خوشگل باشه و هم باهوش. جمع یه خورده خندید، گفت یعنی من باهوشم و خوشگل نیستم یا برعکسش؟ گفتم نه دیگه، تو هم خوشگلی هم باهوشی، گفت پس چی؟ گفتم آدم نیستی. این دفه نشیمن از خنده منفجر شد. نتونست جوابی بهم بده...
امروز بعد نهار هنوز نشسته بودیم پشت میز به چرت و پرت گفتن و خندیدن که گوشی بابام زنگ خورد و رفت اون طرف صحبت کردن، داشت راه می‌رفت و میومد اینور که همه از قیافه‌ش فهمیدن اتفاقی افتاده و ساکت شدن، دستش که گوشی رو گرفته بود می‌لرزید، تون صداش که همیشه بالاتر از حد معمولیه خیلی آروم شده بود، چند بار با حال داغونش گفت انا لله و انا اليه راجعون و وقتی قطع کرد، گفت سحر، سحر دخترِ...
لعنتی‌ها رانندگی‌های تخمی‌تون رو بذارین واسه خیابون خلوت این شهر لعنتی، نه جاده قم به این شلوغی تو روز پونزدهم خرداد.
غیر از سحر یکی دیگه‌شون هم رفت، یه مرد که پدر دو بچه بود، همسرش بی پدر بزرگ شده و حالا دو تا بچه‌هاشم مث خودش شدن... :|

۱۳۹۰ فروردین ۱۵, دوشنبه

Entry for April 04, 2011

چهار روز از آوریل 2011 گذشت.
شیش سال از آوریل 2005 می‌گذره.
تا جایی که یادمه یاهو 360 متولد آوریل 2005 بود.
اسم 360 واسه خیلی‌ها یادآور خیلی چیزهاست، واسه من از اولین میتینگ‌هایی که توسط شبکه رفتم تا دوستی‌ها و رفاقت‌هایی که از اونجا شروع شد و ادامه پیدا کرده تا امروز.
رفاقت‌هایی که قدیمی شدن، ولی کهنه نشدن.
گاهی این چند سال خیلی دورتر از چیزی که هست به چشم میاد، خصوصن وقتایی که به آشنایی با رفیق‌ت فکر می‌کنی و باید تو ذهن‌ت بگردی که کی و کجا آشنا شدین و وقتی یادت میاد...
بعضیاشون رو می‌دونم که اگه الان بهشون بگم آشناییمون از همون طریق بوده، یادشون نمیاد، شاید حتا باور نکنن!

پ. ن: تو روحت گوگل اگه گودر رو تعطیل کنی.

۱۳۸۹ اسفند ۵, پنجشنبه

بست آو دِ بست

دبیرستان که می‌رفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..س‌کلک بازی‌ها، هیچ‌کس هم استقبال نمی‌کردا، ولی مجبور بودیم، می‌فهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری می‌کرد از این توطئه‌ها...
آدمای خونه‌‌های اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونه‌هاشون(اکثرن ویلایی) گوش می‌دادن که ما از روزنامه‌های صبح چه شر و ورایی تلاوت می‌کنیم.
هفته‌ای یه بار نوبت به منم می‌افتاد و همیشه ورزشی می‌خوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیه‌ی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونه‌ش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)
منم با اعتماد به نفس فوق‌العاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونه‌ش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.
جمع شد! از فرداش دیگه روزنامه‌ای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روش‌ها برای براندازیه.

۱۳۸۹ دی ۶, دوشنبه

اوج دقت و توجه به کلاس

داشتم جزوه‌های قدیمیِ هنرستانم رو ورق می‌زدم، این رو تو صفحه‌ی آخر یکی از دفترهام دیدم.
لامصب انقدر که من حواسم به استاد بوده‌ها...


برای خودم هم مجهوله که چرا سه نقطه گذاشته بودم!

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

خرس مصنوعی

همین دیشب اتفاق افتاد...
یه مشت خرس گنده ریخته بودیم دور هم، دختر و پسرای هم سن فامیل بعد از عمری داشتیم اسم فامیل بازی می‌کردیم!
به حرف "ف" رسیده بود، شهر رو نوشتم فرحزاد! نامردا هیچ‌کدوم قبول نکردن، گفتن فرحزاد محله‌ست بابا و ...
نوبت به حرف "خ" که رسید، پسر عمه‌م نوشت خراسان، من اعتراض کردم که این استانه و نه شهره نه کشور! همه گفتن فرقی نمی‌کنه که! گفتم چطور فرحزادِ من محله‌ست! منتها خراسانِ این استان نیست؟
بابام نوک انگشتشو نشون داد و گفت تو فرحزادِ انقدری رو با خراسان انقدری(دو تا دستشو به پهنا باز کرده بود) مقایسه می‌کنی؟

پ. ن: برای اون‌هایی که نمی‌دونن، سابجکت برگرفته از نوشتن "مصنوعی" آخر همه‌ی حیوانات برای اشیا تو بازی اسم فامیله!!!

۱۳۸۹ آبان ۲۵, سه‌شنبه

بیدار و همی وطن پرستیم

- کوروش تو بخواب، ما ک‍...
- زر نزن بابا! هر چی بدبختی می‌کشیم از همینه که اعلی‌حضرت گفت کوروش بخوابه!

۱۳۸۹ مهر ۲۰, سه‌شنبه

گاه‌شمار تقریبا سریع مدرسه

این دو  شراگیم زند و روزبه گاه‌شمار مدرسه به راه انداختن. منم خوشم اومد، خواستم یه چیزی مثلش رو بنویسم...

اول دبستان؛ مدرسه‌ی دکتر محمود افشار، معلمی داشتم که به قیافه‌ش می‌خورد زنی 55-60ساله باشه، همیشه یه بافتنی تنش بود از اینا که تابلو بود خودش بافته، یه عینک ته‌استکانی داشت و یه خط‌کش 50سانتی‌متری همیشه دستش بود، چقدر ازش می‌ترسیدم... هر شب کابوس کتک خوردن با اون خط‌کش رو می‌دیدم(رو حساب کتک خوردن مجید تو اون سریاله با خط‌کش) اولین بار که می‌خواستم اجازه بگیرم که برم دستشویی، قبض روح شدم تا تونستم حرفم رو بزنم، یه هادی نامی هم داشتیم که همیشه سر کلاس می‌شاشید و بوی گند کلاس رو برمی‌داشت، لااقل هفته‌ای یک بار کارش بود!! یه چیزی هم که هیچ وقت یادم نمی‌ره، روز 31شهریور بود که وقتی اکثر بچه‌ها گریه می‌کردن، من و 4-5نفر دیگه آخر صف کلاس‌مون سر سن و سال، چک و چونه می‌زدیم و من حرص می‌خوردم که به هیچ روشی نمی‌تونستم حالیشون کنم که سن و سال ربطی به قد و هیکل نداره و اگه کنار هم وایسن چیزی معلوم نمی‌شه!!!

کلاس دوم هم همونجا بودم، واسه‌ی ثبت‌نام هیچ اقدامی نکرده بودیم، روز اول مهر بابام منو گذاشت دم در مدرسه و رفت شرکت، اسمم توی لیست تقسیم‌بندیِ کلاس‌ها اصلا ثبت نشده بود و معلم‌ها مونده بودن که من رو چی کار کنن که یکی از معاونین اومد اسمم رو پرسید و وقتی فهمید من پسر رییس انجمن اولیا و مربیان هستم، گفت خوب مسئله‌ای نیست، این پسر آقای خرم دله و من رو برد تو یکی از کلاس‌ها نشوند و شدم شاگرد اون کلاس...

سال سوم، تو همون مدرسه، معلمی داشتم که همیشه سعی در خوش‌خط کردن بچه‌های کلاس داشت و فکر می‌کنم بیشترین کسی که اشتباهی به جای خانوم معلم، مامان صداش زدم همون بود! :دی یه دفعه مامان رو کشونده بود مدرسه به جرم بد خط بودنم، بعد دفترم رو صفحه‌هاش رو از وسط پاره کرد و داد دستم، به خیال اینکه غرورم جریحه‌دار بشه و وقتی از دفتر اومده بودم بیرون به این فکر می‌کردم که خوب که چی آخه؟ الان یعنی من باید گریه کنم مثلا؟

سال بعد، برای اولین بار، معلمم مرد بود! دو سال قبلش، همون مرد معلم داداشم بود و من رو از اونجا می‌شناخت و یادمه یکی دو سال بعد تو یکی از فیلم‌هایی که تو مدرسه‌ی ما گرفته شده بود، بازی کرده بود... سال چهارم بار اولی بود که معدل‌هام بیست نشدن! نامرد یه دفعه به خاطر نبردن یه پلی‌کپی چقدر منو ضایع کرد!

سال پنجم، فامیل معلمم دلبری بود و از بس با اسمش حال می‌کرد، همیشه باهاش شعر می‌خوند! حس گندگیِ کلاس پنجمی بودن اون سال خیلی باهام بود و قشنگ یادمه که آخرین امتحان خرداد اون سال، دهم بود و وقتی برای آخرین بار، بعد از پنج سال از اون مدرسه میومدم بیرون، تو گلوم بغض داشتم.

اول راهنمایی، مدرسه‌ای می‌رفتم که معروف به هتل فاضل بود، معلم ادبیاتی داشتم که سر لج و لج بازی و اصولا کرم داشتنم در زمینه‌ی ننوشتن انشا! همیشه بهم نمره‌ی یک می‌داد، مردک همیشه پیرهن‌های گل‌گلی، طرح بامشادی می‌پوشید، شلوار گشادش رو تا زیر قفسه‌ی سینه می‌کشید بالا، ولی حتی با این وجود باز هم شورت مامان‌دوزش چند سانت از بالای شلوارش می‌زد بیرون و در عوض از پایین پاچه‌ش انقدر بالا بود که جوراب صورتی یا قرمزش همیشه دیده می‌شد! صبح به صبح، کیف سامسونت سیاه‌ش رو می‌ذاشت رو میزش و به طرز مشکوکی سرش رو می‌کرد توش و همیشه تو کف این بودیم که چی کار می‌کنه تا بالاخره توسط یکی از دوستان کشف شد که آقا صبح به صبح یه شیر سه گوش همراه با بیسکویت مادر می‌خوره! همیشه وقتی دختر ساختمون روبرویی از شدت خارش تن میو‌مد و لب پنجره می‌نشست، ما رو نهی از منکر می‌کرد و خودش می‌رفت دستاش رو می‌گذاشت لب پنجره و اندامش رو بالا پایین می‌کرد و حاضرم شرط ببندم اگه سوراخی توی دیوار بود، همون لحظه می‌کرد توی سوراخِ گچ و سیمانیِ دیوار...

دوم راهنمایی که رسیده بودم، اکثر بحث‌ها مربوط به پایین تنه بود و خنده به اون‌هایی که نه تنها اسم اندام تناسلی رو نمی‌دونن، بلکه تفاوت مرد و زن رو هم نمی‌دونستن و تعریف کردن دکتربازی‌های تو محل با فامیل و دخترهای همسایه تو سن پنج سالگی و بهت و انفجار خنده‌هایی که باعث می‌شد نیمکت‌های یه نفره‌ی زپرتی بشکنه و منجر به اخراج شدن از کلاس بشه! اخراج‌هایی که به هفته‌ای دو-سه بار رسیده بود و کار به جایی کشیده بود که معلم به محض ورود اشاره می‌کرد که برم بیرون از کلاس... :دی

سال سوم، آخ سال سوم :دی جدا که اون سال‌ها هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن! روزهایی که تک‌تکشون یک خاطره بود... از چای داغ ریختن رو سر معلم تاریخ و تا چهار ساعت بعدش کلاغ‌پر رفتن تو حیاط و لو ندادن اسم فرد خاطی گرفته تا پرت کردن کفش تو صورت معلم زبان، یا مسبب استعفا دادن دبیر ادبیات تو روز دوم مهر، یا بیمارستان فرستادن معلم پرورشی به خاطر درآوردن میخ‌های صندلی زمین خوردنش و یا حتی اسکل کردن پسرکِ ساده و تُرک کلاسمون تو آخرین روز سال، قبل از عید و ترکیدن مدرسه از شایعات بی‌اساسی که باعث کاهش 2 نمره‌ای انضباط شد...

اول دبیرستان، سالی بود که اگر از سال قبلش می‌شد یک کتاب مفصل پر از خاطرات کمدی نوشت، اون سال رو از هر هفته‌ش می‌شد یه کتاب سراسر خنده نوشت، یکی از تاریخی‌ترینِ این هفته‌ها، صبحی شروع شد که از ونک تا پارک ملت با دو تا دیگه از دوستام دویدم به خاطر فرار از دست ناظم مدرسه که با پرایدش دنبالمون میومد و بعدش بدمینتون بازی کردن با پیرمرد پیرزن‌های پارک ملت، به جای رفتن مدرسه و درست همون فرداش، شاهکار 118 رو به وجود آوردن، آتیش زدن کلاس تو همون هفته و زیر بار نرفتن به خاطر دست کاری تو آمارِ حاضری و بعدش فرار کردن از مدرسه، دوباره فرداش مسبب شکستن پای مستخدم مدرسه و به جای اخراج نشدن دو هفته‌ای از مدرسه، تعمیر تمام میز و نیمکت‌های مدرسه و در آخر هم رفتن تو رختکن دخترا توی باشگاه انقلاب... :دی

دوم هنرستان، جدا از لذت فرمت کردن یا ترکوندن کامپیوترهای مدرسه! یکی از بزرگ‌ترین سوژه‌ها معلم ورزش 70 ساله‌مون بود که صبح به صبح می‌رفت روی سکو و میل‌های 20کیلویی رو می‌برد بالای سرش و میل می‌زد و از هر پنج بار حرکت، چهار بار رو می‌زد توی سر خودش...

سال آخر هنرستان، همه‌ش صرف کلاه گذاشتن سر بچه‌های مدرسه شد و کشوندنشون توی شبکه‌ی هرمی یکی از شرکت‌های هرمی که توش کار می‌کردم، جلسات روزهای فرد بود، ساعت 11شب، روزهای زوج، اول صبح ادبیات داشتیم، همیشه خواب بودم و دبیر دودکشم که روزی 5پاکت سیگار خوراکش بود، سرم داد می‌زد، طفلک همیشه از ورشکستگی‌ش در زمان جنگ و حصرتش از اجبار فروختن مجموعه‌ی کامل فرهنگ دهخدا که داشت می‌گفت، آخر سال واسه گرفتن نمره، همه رو ترغیب کردیم پول بذارن رو هم و براش این فرهنگ رو بگیرن تا نمره بگیریم ازش، منتها نداد! :دی

۱۳۸۸ اسفند ۱۳, پنجشنبه

پرایویسیِ مضحک و نوستالژیِ مزمن؛ هی روزگار

چند شب پیش، متنی آماده کردم تحت عنوان "خودتحویل‏گیری مزمن" اما توی بلاگ بارگذاری نکردم.

مودم دی‏اس‏ال از پنج‏شنبه ریپ می‏زد و صبح شنبه دار فانی رو وداع گفت.
شنبه شب که خواهرم توی شبکه کاری داشت که حتما باید انجام می‏شد با دایل-آپ به شبکه وصل شد و همون موقع که صدای مودم لپ‏تاپش بلند شد، با همدیگه گفتیم "نوستالژیه" و بعدش کرکر خنده... بعد از فقط 5،6سال استفاده از دی‏اس‏ال، دچار خودتحویل‏گیری مزمن شده بودیم... قضیه اون پست همین بود، ولی خوب از اونجایی که مودم یا روتر جدید وایرلسه و کامپیوتر من هم از نوع دسکتاپه، تا همین امشب مدیر شبکه‏ی داغونمون(همون داداشم) نتونسته بود به دلیل ذیق وقت این دو تا دستگاهِ ابله رو با همدیگه دارای همخونی کنه.
آخه یکی نیست بگه باقالیِ کچلِ موفرفری! اینم مودم بود تو سفارش دادی بیارن؟
اولش که اون متن رو نوشتم، انتظار نداشتم که تا الان شبکه درست نشده باشه، بخاطر همین تصمیم گرفتم این یکی رو بنویسم.

خلاصه‏ی مطلب اینکه تا همین یک ساعت پیش بنده در فقر اینترنتی به سر می‏بردم و فقط گاهی روی لپ‏تاپ بابائه یا خواهرم خراب می‏شدم و سرکی به ایمیل و بلاگم می‏کشیدم و ... البته دیگه "و ..." نداره، قبل از اینکه می‏خواستم به کارای دیگه برسم یا به بلاگ رفقام سر بزنم یا به سایت‏هایی که عضوشون هستم و... یا من رو از پای لپ‏تاپ بلند می‏کردن یا لپ‏تاپ رو از پای بنده...
همینه دیگه... "گَهی زین به پشت و گَهی پشت به زین" که می‏گن دقیقا مصداق این روزهای من بود. وقتی برای پی‏سی خودت پرایویسی خیلی بالایی در نظر بگیری و نذاری هیچ‏کس پاش بشینه یا اگر هم می‏شینه خودت باید حتما حضور داشته باشی، اینجور مواقع تلافی‏ش رو بدجوری سرت در میارن.
می‏دونم دیگه الان نصفیاتون می‏گین حقته، شاید هم همه‏تون.
ولی از اونجایی که من تصمیم ندارم آدم بشم، عمرا پرایویسی کامپیوترم و گوشی‏م رو برای کسی باز کنم.

ولی جدا خنده داره، تا چند سال قبل که از دایل-آپ استفاده می‏کردم، هر وقت می‏خواستم متنی رو تایپ کنم و توسط ایمیل ارسال یا توی بلاگ بارگذاری کنم، قبلش توی یه فایل "ورد" می‏نوشتم و بعد کپی/پیست می‏کردم، اما خوب بعدا دیگه توی خود ایمیل یا بلاگ می‏نوشتم... این چند روز هم کارم این شده بود.
یه دفعه دیگه هم اینجا گفته بودما، ولی دوباره می‏گم "ای بسوزه پدر تکنولوژی"

پ. ن: یکی واسه من مودم وایرلس بخره...
ای ننه!!! عَررر
بازم پ. ن: قبلا با به کار بردن بعضی واژه‏ها(مثل Privacy, Dial-Upو امثالهم) توی بلاگ مشکل داشتم، البته مسئله این بود که خوشم نمیومد اونها رو با حروف فارسی بنویسم... ولی خوب دیگه همینطوری که بنویسم، هم راحت‏تره و هم به خودم شبیه‏تر نوشتم.