‏نمایش پست‌ها با برچسب دیالوگ فیلم. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب دیالوگ فیلم. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ مهر ۵, شنبه

537

چند شب پیش طبق معمول پشت به تی وی ولو شده بودم، داشتم 2048 بازی می کردم تا شاید بتونم از سد 4096 رد بشم که خب بازم نتونستم، مخم بیشتر از اونجا رو دیگه نمی کشه انگار... مامان شبکه ها رو بالا پایین می کرد و روی هر کدوم یکی دو دقه می موند، تو همين بالاپايين كردن ها یه جایی یکی گفت "آدما همیشه فک می کنن دنیا در حال گفتن قصه ی اوناس"، همون داستان هر کی فک می کنه خودش مرکز دنیاست و اینا. تا اومدم سرم رو بیارم بالا که ببینم کی داره این حرف رو می زنه! شبکه رو رد کرد. دوباره دراز کشیدم، یاد نمایش ترومن افتادم. وقتی برای بار اول دیده بودم چقدر دوستش داشتم، فکر کنم تمام آدمایی که فقط یه کم تخیلاتشون از حد معمول بالاتر بوده باشه بعد از دیدن اون فیلم تا یه مدت دنبال دوربین و این چیزها توی زندگیشون بودن یا حالا یک سری توهمات دیگه از قبیل اینکه همیشه کَس یا کسانی در حال تماشا کردنش هستن.

یه دوستی تو دسكريپشن يكى از عكساش تو اينستاگرام از قول آنا گاوالدا یه نوتی گذاشته بود:
"من آدم نرفتنم
آدم دوست موندن
یا اصلا آدم دیر رفتنم
خیلی دیر؛
اما وقتی برم
دیگه آدم برگشتن نیستم
آدم مثل قبل شدن نیستم
باور کن..."
از اون نوت ها بود که با خودت می گی سخن از زبان حال ما می گوید و اينا.

مى دانيد؟ يكى از بدترين زمان هايى كه شما به عن بودن متهم مى شين، زمانيه كه بايد ناز بخرين، ناز بكشين، به هر رِنگى كه دلش خواست برقصين، فحشتون داد هم قربون صدقه ش برين، انگار كه دلش بخواد بزنت، ولى تو توى آغوش بكشيش، انگار كه بخواهد فقط تو آغوشت بگريد، همه ى ظلم و جبر دنيا رو گردن تو بندازه، تو هم قبول كنى، دست تو موهاش بكشى. نگاه به چشم هاى خيسش بكنى، چشم هاى خيسش رو ببوسى. نوازشش كنى، توى بغلت بنشونيش و براش حرف بزنى، پاى همه ى حرفاش بشينى و ... اما... اما جبر زمونه نمى ذاره.
خورد مى شى، مى شكنى، اصلن دلت مى خواد كه بشكنى.

۱۳۹۲ آذر ۸, جمعه

483 - Love this scene, love this kind of proof

A Beautiful Mind (2001)
John Nash (Russell Crowe): Alicia, does our relationship warrant longtime commitment? 'Cause I need some kind of proof, some kind of verifiable, empirical data.
Alicia Nash (Jennifer Connelly): [Laughs] I'm sorry, just give me a moment... to redefine my girlish notions of romance. Ummm, A proof? Verifiable data. Um... okay. Well, how big is the universe?
+ Infinite.
- How do you know?
+ I know because all the data indicate it.
- But it hadn't been proven yet?
+ No.
- You haven't seen it.
+ No.
- How do you know for sure?
+ I don't, I just believe it.
- Mmm, It's the same with love, I guess.


۱۳۹۱ شهریور ۲۴, جمعه

339

پوو رو یادتونه؟ همون خرس کارتونی زرده، البته من هیچ وقت باهاش حال نمی کردم، ولی خب خیلی وقتا جملات سنگین و توپی می گفت، حالا شاید اینا به هم ربطی نداشته باشه، ولی یه حس مشابه اینی که به پوو دارم رو به وودی آلن هم دارم، ینی از خودش خوشم نمیاد، ولی خب حرفاش و خیلی وقتا آثارش به مرز ارضا شدن می رسوندم.
حالا اصلن قصدم گفتن این ها نبود، پوو یه جمله ای داره که می گه
"People say nothing is impossible, but I do nothing everyday"
خب به اینجای پست که رسیدیم، قضیه بیخ پیدا کرد، تا خط قبلی رو قبلن نوشته بودم، الان اومدم ادامه ش رو بنویسم، ولی یادم نیست به کجا می خواستم برسونم حرفم رو.. البته دلیلش اینه که دقیقن یادم نیست سر چی شروع به نوشتن این پست کردم. مثلن اینشو یادمه که بخاطر نوشته ی یکی از آشنایانِ به ظاهر دور، ولی خیلی نزدیکِ قدیم و دورِ حالا اینو نوشتم، ولی خب اینکه چی نوشته بود رو یادم نیست. نوشته ی اون هم موجود نیست آخه بدبختی.
خودش می خونه اینجا رو، فقط بعید می دونم نکته رو بگیره از یاوه سرایی های من.

۱۳۹۰ آبان ۵, پنجشنبه

ترو استوری

نیمه‌ی شب، دو تا نوجوون تو ساحل اقیانوس لباساشونو می‌کندن که برن شنا کنن، یکی با تردید، یکی بی پروا، رهای رها، اولی پونزده ساله می‌زد، دومی هیوده اینا.
درست یادم نیست تو ساحل چیا می‌گفتن، زدن به آب، انقد شنا کردن که چراغای ساحل نقطه شده بود، کوچیکه هی می‌گفت بیا برگردیم، اگه بازم بریم دیگه انرژی برگشتن نداریم. بزرگه گفت اگه به برگشتن فکر کنی، هیچ‌وقت تا اوج نمی‌تونی پیش بری. یا یه همچین چیزی، کوچیکه ترسید و برگشت، فرداش همه فکر می‌کردن بزرگه غرق شده، ولی برگشته بود. بزرگه رو بعدن نقش‌ش رو جان رنو بازی می‌کرد، اون یکی رو یادم نیست! بعدنا دهن همدیگه رو تو مسابقات بین‌ُل سرویس کردن.
کوه هم که می‌خوای بری، اگه وقتی پایین واسادی به بالا نگاه کنی و فکرشو بکنی، تو بیس و پن درصد اول راه خسته می‌شی، از نفس میفتی، پاهات درد می‌گیرن، اگه همچین که رسیدی اون بالا، قبل از ایستگاه آخر به برگشت فکر کنی، بازم دهنت سرویسه.
شبا هم که می‌خوای بندازی بری واس خودت اگه فک کنی تا کجا می‌خوای بری، کی برگردی، چقد انرژی بذاری واسه برگشتت، نمی‌تونی بری، اصن نباس بری، حتا قبل اینکه به ذهنت خطور کنه فوق‌ش یه ماشین می‌گیری برمی‌گردی، باید جیباتو از اسکناس خالی کنی، باس ساعت و موبایل بندازی رو میز و بری، انقد بری که.. نمدونم، رفته باشی.
تو، خواننده؛ اگر منو نشناسی حالا شاید با خودت فکر کنی که نویسنده چه عن خاصی‌ست در عالم ورزش، از همین الان بدون که هیچی نیست، فقط رفتن رو بلده، نویسنده فقط از اوناس که اگه در طول شبانه‌روز حداقل دو سه ساعت پیاده راه نره، وقتی چشاش کم میاره و خواب لازم می‌شه، بدن‌ش خواب نمی‌ره و فقط غلت می‌زنه.
همین دیگه، انتهای پیام
راستی جریان فیلمه هم حقیقت بود.

۱۳۹۰ تیر ۲۹, چهارشنبه

هیـــس

قلب اژدها فیلمی نیست که بخوام به کسی توصیه کنم که بره ببینه، البته اگه ندیده! 
گرچه قدیمیه و خودم هم دیالوگ‌ها رو دقیق یادم نیست.
ولی یه سکانس رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، یادمه کاراکتر اول فیلم یا همون شکارچی اژدها با اسب‌ش توی جاده می‌تازید و یه یارو رو می‌دید که الان یادم نیست چی کاره‌ی دربار شاهانه بود، بهش می‌گفت تا وقتی شاه روی جاده‌ها مالیات نبسته بهتره راه‌ش رو بگیره و بره یا یه همچین چیزی! طرف وقتی این حرف رو می‌شنید، ذوق مرگ می‌شد و می‌رفت پیش شاه و در گوشش فقط دو کلمه می‌گفت "مالیات بر جاده‌ها" شاهم یه لبخند خبیثانه‌ای می‌زد و فشار مالیات رو بیشتر می‌کرد. خب همه هم که می‌دونن تو انگلیس همیشه مالیات زیاد بوده و بدبختا کلن در همه‌ی اعصار رابین هود لازم بودن. آخی آخی
حالا همه‌ی اینا رو گفتم که بگم خیلی وقتا حرفایی که از ترس‌مون می‌زنیم که آی تا فلان نشده، فیلان کنم. خودش ایده رو به اونایی که نباید بده، می‌ده.
شاید اسم‌ش رو ترس هم نشه گذاشت، ولی خب من به این موضوع وقعی نمی‌نهم از اونجایی که اسم‌ش رو هم بلد نیستم.
همین

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

244

تو Social Network همون اولای فیلم یه جاش می‌گه افراد بیشتر دوست دارن عکس کسایی رو که می‌شناسن ببینن، نه پورنو گرافیِ کسایی رو که تا حالا ندیدن و نمی‌شناسن.

یه نکته‌ای که وجود داره اینه که خیلی وقتا کسایی که با هم عکس ندارن ولی یه زمانی دلشون می‌خواسته(حتی می‌خواد) داشته باشن، به عکس آدمای غریبه با اون فرد مورد نظرشون چندان کاری ندارن، ولی نسبت به عکس اون کسی که می‌شناسن و با طرفشون عکس داره حساسیت زیادی نشون می‌دن.

۱۳۸۹ شهریور ۳۰, سه‌شنبه

یه کمی حرف


لی: زندگیِ من سخته، پول بیشتری نیاز دارم.
استالونه: چرا؟
- من سخت‌تر از بقیه کار می‌کنم.
- نه، اینطور نیست.
- چرا، همینطوره!
چون اونا بلندترند، همه چیز برای من سخت‌تره.
وقتی زخمی می‌شم، سوراخش بزرگتره، چون کوچکترم.
وقتی مسافرت می‌کنم، باید دورتر برم.
- می‌دونم، چون تو کوچیکتری، درسته؟
- آره!
زندگی من سخت‌تر از اونیه که فکرشو بکنی، من پول بیشتری نیاز دارم.

Sylvester Stallone - Jet Li
در
Expendables - 2010