پوو رو یادتونه؟ همون خرس کارتونی زرده، البته من هیچ وقت باهاش حال نمی کردم، ولی خب خیلی وقتا جملات سنگین و توپی می گفت، حالا شاید اینا به هم ربطی نداشته باشه، ولی یه حس مشابه اینی که به پوو دارم رو به وودی آلن هم دارم، ینی از خودش خوشم نمیاد، ولی خب حرفاش و خیلی وقتا آثارش به مرز ارضا شدن می رسوندم.
حالا اصلن قصدم گفتن این ها نبود، پوو یه جمله ای داره که می گه
حالا اصلن قصدم گفتن این ها نبود، پوو یه جمله ای داره که می گه
"People say nothing is impossible, but I do nothing everyday"
خب به اینجای پست که رسیدیم، قضیه بیخ پیدا کرد، تا خط قبلی رو قبلن نوشته بودم، الان اومدم ادامه ش رو بنویسم، ولی یادم نیست به کجا می خواستم برسونم حرفم رو.. البته دلیلش اینه که دقیقن یادم نیست سر چی شروع به نوشتن این پست کردم. مثلن اینشو یادمه که بخاطر نوشته ی یکی از آشنایانِ به ظاهر دور، ولی خیلی نزدیکِ قدیم و دورِ حالا اینو نوشتم، ولی خب اینکه چی نوشته بود رو یادم نیست. نوشته ی اون هم موجود نیست آخه بدبختی.
خودش می خونه اینجا رو، فقط بعید می دونم نکته رو بگیره از یاوه سرایی های من.
خودش می خونه اینجا رو، فقط بعید می دونم نکته رو بگیره از یاوه سرایی های من.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر