‏نمایش پست‌ها با برچسب اعصاب زیرخط فقر. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب اعصاب زیرخط فقر. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۷, چهارشنبه

510

يه طورى شونه م گرفته كه واس اينكه بش توجه نكنم پاهامو تو هوا تكون مى دم.
ماه كيريه اين خرداد، اون از پارسال، اين از امسال

۱۳۹۳ اردیبهشت ۸, دوشنبه

506

پرسيد سمت شما چيه اينجا؟
گفتم حسابدارم
پرسيد حسابدارى هم بلدى؟
خواستم بگم شما ژاعرى كه انقد شر مى گى؟
گفتم اى، كم و بيش، با كامپيوتر
پرسيد تحصيلاتتون حسابدارى نبوده؟
گفتم خير
پرسيد چى بوده؟
گفتم كامپيوتر
پرسيد چى چى كامپيوتر؟
خواستم بگم ها برا چى چى مى پرسى؟
گفتم سخت افزار
پرسيد دانشگا يادتون دادن؟
گفتم خير
پرسيد كجا ياد گرفتين؟
حساب كردم اگه بگم تجربى ياد گرفتم بازم مى خواد زر بزنه.
گفتم دو تا از دوست دختراى سابقم حسابدار بودن.
البته من راست گفته بودما، ولى خب فهميد بايد لال شه.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ اسفند ۱۴, چهارشنبه

498

امروز طرفای ۱۱:۰۵ قبل از ظهر، بعد از تونل رسالت از تاکسی پیاده شدم و خروجی کردستان رو پیاده رفتم بالا.
سرم رو انداخته بودم پایین، همزمان گوشیم رو دست گرفته بودم که اگه تو شلوغی اتوبان کسی اومد توش از لرزشش متوجه بشم.
تا برسم به پل عابر روی کردستان چند دقیقه‌ای گذشته بود، گوشیم لرزید، فقط روشنش کردم، ساعت رو نگاه کردم، دوباره خاموشش کردم.
رو پل که راه می‌رفتم، سطح کف پل تیکه تیکه یا اصطلاحن گله گله خراب و کنده شده بود.
شاید اگر حوصله داشتم که خب حوصله‌ی خودمم نداشتم آروم‌تر راه می‌رفتم که ببینم کندگی‌ها شبیه چیه یا بهتره بگم چه شکلی به خودشون گرفتن یا شاید بگم تو ذهن نابود من چه شکلی به خودشون می‌گیرن...
هوم، بچه که بودم، وقتی می‌رفتیم مشهد و با بابام می‌رفتیم حرم، من می‌نشستم برای خودم از روی طرح‌های سنگ مرمر خیالبافی می‌کردم و شکل و شکلک‌هایی رو توش می‌دیدم که شاید هیچ‌کس نمی‌دید، حتا خجالت می‌کشیدم از این سرگرمی دوست داشتنیم برای کسی بگم، فکر می‌کردم کس دیگه‌ای عمرن ذهن‌ش مثل من نیست و دستم می‌ندازن، مسخره‌م می‌کنن و حتا اگه براشون بگم نمی‌بیننشون.
تمام اون خاطرات تو صدم ثانیه از ذهنم عبور کردن، تا اینکه توی خرابی‌های کف پل عابر، یه طرح قلب رو دیدم. ناخودآگاه اومد تو ذهنم که عکسشو بگیرم بذارم اینستاگرام و زیرش بنویسم:
Here is my heart, where everyone steps on. :)
تو این فکرا که بودم، دو سه قدم ازش رد شده بودم، دلم می‌خواست برگردم، ولی حوصله‌ی همونم نداشتم.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

429

نیم ساعت پیش گفت ده دقه دیگه اونجام.
ده دقیقه قبل‌ترش گفته بود پنج دقه دیگه می‌زنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان می‌گیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمی‌مونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبل‌ترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی می‌رفت گفته بودم خب خره می‌گفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوساله‌ای شریکم من.

۱۳۹۲ خرداد ۹, پنجشنبه

423

آدمیست دیگر، از یک سوراخ دو بار یا بیشتر گزیده شدن انگار از طبیعتش است.
فقط گاهی بار دوم داخل خود لانه‌ی مار نیز می‌رود.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

412

یک روز هم که بعد از این همه، برنامه هامو ردیف می کنم، به صد بهونه کار رو تعطیل می کنم و هزار حرف از شریکم می شنوم.
برای خودش هزار و یک برنامه می چینه.
بعد این ها رو الان به خودش بگم که چی؟ که روز اونم مثل خودم خراب کنم؟
با رفقایش خوش باشد خب.
بعد از تلفنش سردرد گرفتم، ول هم نمی کنه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳, سه‌شنبه

۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه

392

آدما باید یاد بگیرن که حالا به هر دلیلی که موقعیت برای پاسخگویی به تلفن مهیا نیست ریجکت کنن، این عمل خیلی بیشتر قابل درکه تا اینکه تلفن رو ورنداری، وقتی ورنمی‌داری انگار که نمی‌خوای کلن جواب بدی، حکم ایگنور کردن داره.
قطع کردن تلفن خودش ینی به من زنگ نزن، کار دارم، ننه دارم، بابا دارم، رییس دارم، مافوق دارم، همکار دارم، فامیل رودرواسی‌دار دارم، جلسه دارم، مهمونی دارم، نهار دارم، کوفت دارم، زهرمار دارم و الخ.
حالا اگه با مسیج باشه که دیگه طرف تمام و کمال توجیه می‌شه.
خرا، همنوع رو پشت خط منتظر نذارین و هی به اسمش نگاه نکنین تا ببینین کِی قطع می‌کنه.
حالا یه سریا که از مدت زمانی که پشت خطشون منتظر می‌مونی قضاوتت هم می‌کنند فلسفه‌ی دیگه‌ای داره که چون نمی‌خوام توی این پست لفظ کش‌دار بیام، حرفی راجبشون نمی‌زنم.
من خودم فقط وقتی ریجکت نمی‌کنم که به هر دلیلی گوشی دم دستم نباشه یا روی سایلنت - بدون ویبره حتا - باشه.

پ. ن: چن تا مخاطب خاص داره.

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...

370

ما که بدیم، هیچی، ولی خو شما خوبا چه عنین.

۱۳۹۱ مهر ۱۷, دوشنبه

350

قبلن بارها این مساله رو مطرح کردم که ای بابا، همیشه که حرومزادگی به حرومزاده بودن نیست.
حرومزادگی کردن هنریست که آدمی در اجتماع یاد می‌گیرد، فقط هر کسی در هر جا و در هر مرتبتی ازش استفاده نمی‌کنه! یا لااقل در برابر هر کسی، یه عبارتی قضیه رو جنده‌ش نمی‌کنه، عاره، اینطوریاست.

۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه

348

یه خورده به بابام مرض ریختم!
عاقل اندر سفیه نگام کرد، گفت تو ناخوشی، مریضی، اصلن مرض داری.
گفتم از سرِ بیرون نرفتنه، کرمام تخلیه نمی‌شه، داره سر ریز می‌کنه، ترکشاش به تو می‌گیره همه‌ش.
گفت مگه قرار نیست راه بری؟ برو تو همین فضا سبز جلو خونه، انقدری رد می‌شن که تو تخلیه شی.
چپ چپ نگاش کردم، با حرص گفتم من از اوناش نیستم! دوباره عادی گفتم از همه ایناشم که بگذریم آدم باهاس طرفشو بشناسه، نسبت به شناختش مرض بریزه.
وگرنه منی که این همه به شعورم لااقل در زمینه‌ی برخورد با جامعه می‌نازم، چه فرقی دارم با اون ابله‌هایی که عقده‌های جنسی‌شون رو سر دخترکان خالی می‌کنند؟
بعد از چند ساعت هنوزم عصبی ام از حرفش! :|

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

پوف

می دانید؟
آدم ها می آیند می گویند آدمی باید از روی منطق فکر کند!
اصلن مگر نه اینکه از پایه و اساس اینطور بوده که تفکر نشان از منطق بوده است؟ آدمی بین منطق و منطق نمی ماند که! بین عقل و منطق که جایی نیست، اصلن این ها "بین" ندارند که! آدمی بین دل و منطق است که می ماند، وگرنه اینکه طرف با فکر جلو برود و گند بزند که مشکل از اصل اصولی اش نیست که! موضوع این است که داداش من شوما منطقت ریده است، تفکرت ریده است، وگرنه که آخه... ای بابا

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام

۱۳۹۱ مرداد ۱۹, پنجشنبه

:|

می‌دونی؟
یه وقتا با کسی رفاقتی داری، کلی ارزش براش قائلی، نه برای طرف که برای رفاقتت، چرا که معتقدی ارزش رفاقته از خود یارو بیشتره و مردک اون قدرام با ارزش نیست.
ولی با وجود همه‌ی این مسایل همه جوره خودتو فدای رفاقت می‌کنی.
اما یه روز میاد از یه جایی حرفایی که پشت سرت می‌زده رو می‌شنوی.
تازه بعد از چندین سال می‌فهمی شاید حتا رفاقتی در کار نبوده، طرف فقط برای پوششی بر روی گندکاری‌‌های خودش با تو می‌پره تا بگه فلانی هم فرقی با من نداره. اونم تو همون کثافتی که من غرقم غرق شده...