‏نمایش پست‌ها با برچسب بعد از نیمه‏شب. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب بعد از نیمه‏شب. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه

552

چند شب پيش ها تو يه مهمونى شبونه، سرم توى گوشيم بود و دستم رو به ريش زير چونه م مى كشيدم كه يه موى بلند چند سانتى پيدا كردم، هر چه زور زدم با دست بكنمش، نمى شد، ليز مى خورد! مى خواستم بى خيالش بشم، نمى تونستم. داشت ديوونه م مى كرد، رفتم پيش صاحبخونه، حواله م داد به دخترش، خودمو سپردم به قيچى دختر صاحبخونه، يك ربع صورت من لاى دستاش بود كه مثلن اون يك تار مو رو درست بچينه. گفت عجيبه كه تا حالا متوجهش نشدى، گفتم عجيب نيست! گفت منظورم اينه كه بعد از دو سه روز كه ريشتو زدى، الان فهميدى و انقد اعصابتو خورد كرده. گفتم خيل وقتا تو زندگى عادى تو مسايل ديگه هم همينه. گفت يعنى چى؟ گفتم آدم يه چيزى نمى دونه، ولى وقتى فهميد باباى خودشو در مياره، گفت مى شه مثال بزنى؟ طبق معمول كه ناخودآگاه هميشه اينطور سوالا رو جواب مى دم، گفتم حالا الان حضور ذهن ندارم، بعد گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ گفتم اول از همه اينكه وقتى من مى گم مى دونى؟ فقط گوشاتو كار بنداز نه زبونتو، گفت تو چقدر بى تربيت و گستاخى. گفتم حالا من گستاخ، مى خواى بدونى يا برم؟ گفت نه، بگو. يه نفس عميق كشيدم، گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ قيافه ش منتظر واكنش شديد من بود، برق شيطنت تو چشمش كاملن مشخص بود، محل نذاشتم. گفتم مثلن يه موقعى من تو رو دوست دارم، تو نمى دونى، زندگى عاديتو مى كنى، از بغل من رد مى شى تنمون بهم مى خوره، حرف مى زنيم بدون اينكه حس خاصى انتقال بديم، بغل دست هم مى شينيم، تنمون با هم در تماس قرار مى گيره، شايد براى مدت طولانى و و و مورداى مشابه ديگه! اما انگار نه انگار، ولى كافيه تو به حقيقت پى ببرى و من هم بفهمم كه فهميدى و بدتر از همه ببينم بدت كه نيومده خوشت هم اومده، چرا كه خودت هم همين حس رو مثل من خفه شده و دفن شده ش رو درون خودت داشتى كه حالا بيدار شده و سر از قبر بيرون آورده، حالا كافيه بخوايم سركوبش كنيم... ديگه من اون آدم سابق نمى شم برات، ديگه نمى تونيم راحت با هم حرف بزنيم، ديگه از برخورد تن هامون با هم توى مهمونى داغ مى شيم، ديگه راحت نمى تونيم با هم دست بديم، ديگه حرف كه مى زنيم دنبال نشونه ها مى گرديم، لحن حرف زدن، حالت، دنبال خودمون توى حرفاى همديگه مى گرديم. ديگه نمى تونيم بشينيم كنار هم، ديوونه مى شيم. اگه بازم ادامه پيدا كنه، ديگه نمى خوايم همديگه رو ببينيم، مى خوايم، ولى نمى خوايم. مى خوايم بريم كه نبينيم همو، ولى مى گيم كاش اصلن مسيرش اين ورى بود، حساب مى كنى كى و چطور مى ره خونه يا مى ره سر كار، ديگه نمى تونى تحملم كنى، ديگه نمى تونم تحملت كنم، مى دونى؟ منتظر شدم حرف بزنه، صداش در نميومد كه! گلوشو صاف كرد، دهنشو كه به نظر ميومد خشك شده باز كرد، تشنه ش شده بود انگار، صداى چندانى در نيومد، گفت چيو؟ گفتم هيچى ديگه، همين!

بى ويرايش

۱۳۹۳ آبان ۱۶, جمعه

548

همه گذاشتن گذاشتن گذاشتن.
رفتنشون رو گذاشتن واسه پاييز.
به قول حبيبِ چهرازى پاييز چرا هيچ كى بر نمى گرده؟
حالم اصلن خوش نيست.
فقط هر كس بم بگه خوبى؟ مى گم آره، خوبم.
از خوشى از سر كتف هام داره بال در مياد اصن...
برم باقى غرامو اون ور بزنم.

۱۳۹۳ آبان ۴, یکشنبه

545

يه روزى به من مى گفت: اگه يه روزى، يكى بياد، بهم بگه تو نباشى، نمى دونم چى كار كنم.
هه!
مى گفت: به بودن اون بيشتر شك مى كنم، تا اينكه بخوام تو نباشى.
يه كم بعدتر، فقط يه كم بعدتر ديگه خودش نخواست باشم.

۱۳۹۳ مهر ۲۱, دوشنبه

541

چند کیلومتر اسکرول کرده باشم امشب خوبه؟
فقط همین قدر می دونم که انقدر استریم ها رو رفتم پایین، دیگه Load more بهم نداد.
بعد من می خوام خاموش کنم بخوابم؟

دلم می خواد پاشم برم فلشم رو از تو ماشین بیارم، این موزیکه رو بریزم توش، برم بشینم پشت فرمون، مث الان که سه ساعته روی ریپیته، بذارمش رو ریپیت، همونطوری که این با گیتارش زار می زنه، منم برم تو اتوبانا برونم و باهاش زار بزنم.
برم، برم.

۱۳۹۳ مرداد ۲۸, سه‌شنبه

532

نگاهش مى كردم و فكر مى كردم خدايا لب هاش شبيه كيه؟ شبيه يكى از همين مدلاى ويكتوريا سيكرته!
يادم نميومد، اما از همين فكرم هم نيشم باز شده بود.
امروز تو اينستاگرام فهميدم شبيه كيه.

۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

531

سر صبحى با دنده ى چپى بس تخمى بيدار شدم.
دنده ى چپ به خودى خود تخمى هست، حال فك كن كه دنده ى چپت، تخمى هم باشه.
باز دوباره سرم درد مى كرد.
فكر كنم ساعت هفت و پنج دقيقه بود، نشستم لل تخت، به تخت خالى داداشم نگاه كردم، شست و اشاره م رو روى چشمام فشار دادم، بعد يه كم شقيقه هام رو دو دستى مالش دادم و چشمامو دوباره باز كردم، تمام حواسى كه تو اون لحظه مى تونستم جمع كنم رو براى تمركز روى تعادلم و اينكه چشمام سياهى - يا به قول بعضيا سيايى - نره جمع كردم و بلند شدم.
انقدر بد خوابيده بودم كه وقتى رفتم رو فرنگى نشستم و سرمو به ديوار تكيه دادم، براى چن دقيقه اى خوابم برد.
صداى آلارم گوشى كه روى تختم بود، بيدارم كرد.
حتا يادم نمياد خودم رو تو آينه نگاه كرده باشم، صورتم رو فقط با تماس آبى كه به صورتم مى خورد شستم. باز هم فين كردم و طى چند روز متوالى خونى بود. فكر كردم به سلومتى كه دارم مى ميرم، تلخند زدم و مسواكمو برداشتم، با چشماى بسته مسواكمو زدم، هنوز آلارمم روشن بود. خاموشش كردم. به انتظار تكست صب بخير گوشى رو باز كردم، سر جاش بود، لبخند زدم، درد سرم افزون شد. جوابش رو دادم و بلند شدم حاضر شم.
پشت ميز صبونه كه بودم مادرم نشست بغل دستم، انقدر نزديكم نشست كه بوى خوبش ميومد زير دماغم، گفت چرا ريشتو نمى زنى؟ گفتم هفته اى يه بار بسه ديگه، با تعجب هفته اى يه بار؟ از كى تا حالا؟ گفتم براى چى؟ براى كى بزنم؟ همينطورى خوبه.
بغلم كرد، گفت نمى خواى برى دنبال مداركت؟ گفتم نه، گفت چرا؟ گفتم هر وقت خواستم ادامه ش بدم مى رم مى گيرم، بهتره الان دانشگاه باشه، با يه صدايى كه معلوم بود مى خواد ذوقش رو مخفى كنه چون از شلوغ بازى خوشم نمياد گفت مگه مى خواى ادامه بدى؟ گفتم الان نه، سال ديگه، امسال رو بگذرونم. هيچى نگفت، با خودم مى گفتم طفلك. دلم مى خواست انقدر به پاى ماها نمى سوخت. يه لحظه چشام خيس شد و همون لحظه دوباره خشك شد، انگار چشمام اشكاشو هورت كشيده باشن. نمى دونم چه جورى.
بش گفتم قرار بود برام وقت آزمايش خون بگيرى گرفتى؟ گفت از دكترت بايد وقت بگيرم، نه از آزمايشگاه كه! گفتم باشه.
زدم بيرون، تو كوچه مثل هر روز چشمم دنبال ديدن همسايه ى پير و خوش مشربمون بود كه هم مسيريم، نبود، رفتم، ايستادن جايز نبود.
دفتر كه بودم از سردرد سرمو با دستام فشار مى دادم، فك كردم آيا هنوزم ادويل هاى ٤٠٠ گرمى بى رنگ گير مياد تو داروخونه ها؟ خدارو شكر كه انقدر كار داشتم، نه فقط وقت براى سر خاروندن كه وقت براى فكر كردن هم نداشتم.
چك هايى كه از مشترى ها جمع شده بود رو بردم بانك، از حواسپرتى سندهاى حسابدارى رو چن بار چك كرده بودم، اعداد مو نمى زد، همه ى كارهام دقيق انجام شده بود، اما يادم رفته بود مهر وصول به حسابم رو پشت چك ها بزنم.
تموم كه شد، ديگه يادم نبود براى خفظ تعادلم تمركز كنم.
از پله ها كه ميومدم، سرم گيج رفت، چند پله اى رو پرت شدم پايين، فقط پاى پيچ خورده ام درد مى كند، احتمالن درد كمرم فردا نمود پيدا كند كه بدنم خنك شد.
منى كه يازده شب رسيدم خونه، بعدش هم دوش آبگرم گرفتم براى تسكين دردهام، هنوز حرارت تنم معمولى نشده، چقدر گرممه، شايد هنوز حاليم نيست.
چقدر اين وسط تا حالا چرتم برده، اينو پابليش كنم و كپه ى مرگم رو بگذارم. :)

بى ويرايش

۱۳۹۳ مرداد ۱۳, دوشنبه

529

يه آن ميون حرفايى كه تو مخم با صداى خودم مى شنوم، شنيدم كاش مى شد زمان رو به عقب برگردوند. قبل از اينكه اين اتفاقات بيافته، قبل از اينكه اين حرفا زده بشه.
توجهم كه به شنيده هه جلب شد، فكر كردم من هميشه فكر مى كنم اگر بخوام روزى به عقب برگردم دلم مى خواد برگردم سال هشتاد و يك، وقتى اول دبيرستان بودم، وقتى يه جورايى مى شه گفت تبديل شدم به اينى كه الان هستم. دلم مى خواست اينى كه الان هستم نمى شدم.
ولى امشب به خودم گفتم نع، به اون موقع نبايد برگشت، بايد به اون موقعى برگشت كه شروع كردم به فهميدن، انقدر برگردم به عقب كه برسم به اول جاده، برم تو جاده ى نفهميدن، نفهم بشم، نفهم بودن خيلى خوبتره. جاده ى asshole بودنم از نفهمى مى گذره. كلن زندگى خيلى بهتر بهت مى گيره، وقتى با كس كشى توش قدم بر مى دارى.
يه وقتا تو دفتر كه نشستيم. سرم كه تو گوشيمه و دارم تايپ مى كنم، يا بهتره بگم حرف مى زنم، پسرعمه م قيافه م رو نگاه مى كنه، نگاهشو مى فهمم، حس مى كنم وارسيم مى كنه تا كه چهره م رو بخونه، سرم رو ميارم بالا، اكثرن تو سكوت مى خنده بم و روش رو بر مى گردونه، يه وقتا فضوليش مياد، كرمش مى گيره، كنجكاو مى شه.
انقدر اين اتفاق افتاده، يه وقتا خودم رو از نگاه اون مى بينم كه گوشيم رو به دست گرفتم، دارم فك مى زنم، تو وايبر يا برنامه هاى مشابه...
مثل امروز، كلى خنديده بودم تا اون موقع، گه گدار بلندبلند، پرسيد با كى حرف مى زنى؟ گفتم به تو چه؟ گفت پ؟ گفتم نه، گفت الف؟ گفتم نه، گفت جفتشون با هم؟ گفتم نه، گفت آهان، با سين؟ گفتم نه، گفت نكنه با سين حرف مى زنى؟ صداى نوچ درآوردم، گفت آ؟ بازم نوچ كردم، گفت جديده؟ گفتم كى حوصله آدم جديد داره؟ گفت با نون؟ گفتم بمير بابا، گفت قديميه؟ گفتم اوووه، گفت به كهكشان مى رسه؟ گفتم يه چى تو همين مايه ها، گفت لامصب خب كيه؟ گفتم به تو چه؟ روش كم شد. برگشت طرف لپ تاپ، اين وسط يك بار هم سرم رو بالا نياورده بودم نگاهش كنم.
ديگه نگاهم نمى كرد، اما من هنوزم خودم رو مى ديدم، خودمو مى ديدم كه حالا كه مسخره بازيم تموم شده بود و حرف جدى مى زدم، چقدر قيافه م عوض شده بود، چقدر آروم به نظر مى رسيدم، چه غوغايى توم بود.
از تغيير حالت هام غصه م گرفته بود، با خودم مى گفتم من واقعى اينم، همين كه آروم مثل آتيش زير خاكستر نشسته، پاش رو انداخته رو پاش.
ميون حرفامون، فكر كرده بودم لابد براى بعضى آدما، وقتى دوست دختر/پسرشون كه با هم برك آپ كردن، برمى گرده پيش پارتنر سابقشون، بيشتر بهشون فشار مياد تا اينكه طرف با فرد جديدى بپره.
خوابم مياد ديگه...

۱۳۹۳ مرداد ۹, پنجشنبه

528

هر چقدر احمقانه، با اينكه مى خوام از خواب بميرم.
ولى دلم نمى خواد بخوابم.
مى دونم كه دير يا زود، پنج دقيقه يا حداكثر ده دقيقه ى ديگه بدنم على رغم ميل باطنيم به نخوابيدن، مى خوابه.
انگار كه دلم مى خواد خودمو آزار بدم.
خودم هم نمى دونم چرا.
امشب از خودم مى پرسيدم به چى دل بستى؟ باد؟

هر چقدر دستم روى صفحه موند و هى خوابم برد و صفه ى گوشى روشن موند و بيدار شدم و درى ورى هاى تايپ شده رو پاك كردم بسه، بخوابم.

۱۳۹۳ مرداد ۳, جمعه

۱۳۹۳ تیر ۳۰, دوشنبه

523

وقتايى كه انقدر سر ذوقم كه بعيد نيست چشمامو كه مى بندم خودم در حال پرواز ببينم و با خودم بخونم
I believe I can fly
I can touch the sky...
همون موقع با مغز سقوط كردم كف آسفالت.

۱۳۹۳ خرداد ۳۰, جمعه

515

لابد یک وقتی هم به خودم میام و می‌بینم مدت‌هاست با هم حرف نزدیم، فکر می‌کنم چه به مرور تموم شدیم برای هم، یه دلم می‌خواد دنبال مقصر بگردم، یه دلم می‌گه خب که چی؟ لابد می‌رم توی کانتکت‌هام و به اسمش زل می‌زنم که آیا پاکش کنم یا نه؟
آدما وقتی سرد می‌شن، بی تفاوت می‌شن، آروم آروم کم می‌شن، به مرور تموم می‌شن، از همدیگه می‌رن، دیگه برگشتنشون ممکن نیست.
اما انگار برای اونایی که تو یه نقطه‌ی عطفی تمومش می‌کنن، همیشه یه راه برگشتی هست، انگار که گند نزده باشن به همه‌ی خوبی‌هایی که از همدیگه به یاد دارن.
می‌دونی؟ یه وقتا آدم وقتی به یکی علاقه داره و از طرفی هم نمی‌خواد، حالا به هر دلیلی - دلیلش اینجا مطرح نیست - هی برای خودش بهونه جور می‌کنه، مثلن وقتی یکی رو عاشقی، ایرادهاش هم برات بانمکه و بهش عشق می‌کنی، اما وقتی می‌خوای از یکی زده بشی، می‌‌خوای ازش دل بکنی، ساده‌ترین ایرادهاش رو هم برای خودت بزرگ جلوه می‌دی. خودتو گول می‌زنی، اونو به گند می‌کشی.

خودم می‌دونم گنگ می‌نویسم، فردا نیا به من بگو ما می‌خونیم بلاگت رو، ولی هیچی نمی‌فهمیم. انگلیستم که امشب حذف شد برادر من.

سرسری، بی ویرایش

۱۳۹۳ خرداد ۱۲, دوشنبه

511

وقتى گفت.
گفتم تو نمى گفتی، دير يا زود مى گفتم.
گفت اگر نمى گفتم، تو هرگز نمى گفتی.
گفتم حالا كه گفتی، مهمه كى اول گفته؟
گفت قرار نيست اتفاق خاصى بيافته.
گفتم اگر من هم مى گفتم اتفاق خاصى نميافتاد.
گفت كاش نمى گفتم. تو چرا زودتر نگفتی؟ بايد مى گفتی. كاش مى گفتی.
گفتم چطور مى گفتم؟
گفت نمى دونم.
ديگه هر چی گفتم، هيچ نگفت.
گفت زبون نريز، بمون، اما نباش.

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲۶, جمعه

508

حرف هاى معمولى مى زنيم
روزمرگى
چه مى كنى و چه مى كنم ها
انقدر دلم مى خواد قربون صدقه ش برم كه انگار نقل و نبات مى ريزه از لباش...

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲۴, چهارشنبه

507

كامى كى را دور ريختم.
از هر جايى كه يادم بود حذفش كردم.
ديگه دلم نمى خواد حرف بزنم راجبش كه چرا...
ذهن ديگران هم خود به خود عادت مى كنه، نكرد هم گوشزد خواهم كرد.
تا كه صدام نكنن.
غمگينم.
انقدر اين دو روز رو به الكى خوش بودن سر كرده ام كه به خودم هم تلقين شه.
انقدر نقش بازى كردم تا كه عمرن كسى بفهمه توم چه خبره.
اما الان زده بالا.
با كار خفه نكردن خودم و خسته نشدن تو روز تعطيل باعث شده اين وقت شب حالم بهم بريزه.
از تو يكى انگار داره مى خورتم.
لعنت.
لعنت به همه ى تلخندايى كه اين روزا تحويل مى گيرم.

۱۳۹۳ فروردین ۹, شنبه

501

ساعت سه و سه دقیقه‌ی بامداده.
اینطور که به نظر میاد، حال من هیچ خوش نیست.
نابودم در واقع.
داغونم شاید.
دچارم - از همونا که اون یارو می‌گفت - انگار.
چمه واقعن؟
یه نیم ساعت پیش رفتم دوش گرفتم.
فردا کلی کار دارم، سر صبح راننده‌ی شخصی پدر خواهم بود، چرا که اونجایی که می‌خواد بره ماشین رو نمی‌تونه بذاره.
اینه که چون آگاهم به وضعیت خویشتن، اینکه توان و قابلیت دوش گرفتن صبحگاهی در این ایام رو ندارم، وایسادم ریشم رو تراشیدن.
بعد از ده سال تجربه‌ی ریش تراشیدن و اینکه شاید سرجمع بیست بار - تازه الان خیلی دست بالا گرفتم- صورتم رو بریدم، این دومین باره که توی یک ماهه‌ی اخیر کار دست خودم می‌دم.
پشت لبم رو که می‌خواستم بتراشم یاد لفظی که امشب در وصف لبم به کار می‌برد افتادم و نیشم باز شد، خون راه افتاد.
فقط با نیش باز وایساده بودم و به کارایی که از صدقه سریش دست خودم می‌دم فکر می‌کردم و خون روی صورتم لیز می‌خورد...
الان - یعنی قبل اینکه بخوام شروع کنم به نوشتن - داشتم با گوگل‌مپ از بالاسر جاهایی که این چند روز رفته رد می‌شدم. یه آن به خودم اومدم که چندین دقیقه‌س زل زدم به نقشه و فکر می‌کنم ببین که چقدر دنیا کوچیکه.
ببین که آدم به آدم می‌رسه.

بی ویرایش

۱۳۹۲ اسفند ۱۱, یکشنبه

497

کاش بود یک نفر این حوالی که می‌خوندم نوشته‌هاشو... دلم برای خوندن آدم‌ها تنگ شده، نه اینکه نخونمشون‌ها، نه!
برای اینکه مثلن سوراخ نوشته‌های یک نفرو پیدا کنم. مثلن بلاگ ناآشنایی که انقدر جذبم کنه که تا پست‌های یک سال قبل یا بیشترش رو هم بخونم. مثلن یک نفر یادداشت‌های روزانه‌ش رو بده بخونم. مثلن نوت‌های توی گوشی. مثلن دفترچه خاطرات.
دلم برا خوندن آدما تنگ شده.
دلم برای نگاه تو چشم کسی که دوستش دارم از فاصله‌ی صفر، نوازش کردن، خندیدنای بی دلیل، دلم برای خوندن چشما از فاصله‌ی صفر تنگ شده.
یه وقتا با وجود قهقهه و خنده‌های شدید، آدم چشماش نمی‌خنده، یه وقتا تو یه سکوت یا یه آرامش‌های خاصی لباش که نه، فقط چشماش می‌خنده. دلم برای دیدن اون چشمای خندون تنگ شده.
دلم طولانی نوشتن نمی‌خواد، دلم طولانی خوندن می‌خواد.
می‌دونی نازنین؟ دلم سیر نشدن می‌خواد.‌

۱۳۹۲ اسفند ۵, دوشنبه

495

قبلن این رو در قالب توییت مطرح کرده بودم که خیلی از افراد هر جایی می‌رن، اعم از مراکز تفریحی، کافه‌ها، رستوران‌ها، هتل‌ها، پارک‌ها، خیابونا، بیابوتا، شهرا و کشورها برای این نمی‌رن که از خود اونجا بودن لذت ببرن، می‌رن که انگار تو اسکوربوردشون ثبت کنن فلان جا رفتن، انگار که دوست دارن وقتی ازشون می‌پرسی فلان‌جا رفتی؟ بگن آره، اما شاید اگه بگی چه چیزی رو راجع به فلان شهر دوست داری؟ نتونن جواب بدن، احتمالن فقط برای ساکت نموندن یه چرندی تحویلت می‌دن. بهرحال تجربه ثابت کرده این آدما حاضر نیستن توی حرف زدن ساده و راحت کم بیارن و براشون کم بودن تعریف نشده. حال هر چقدر هم که کم باشن و آگاه باشن به این کم بودن و به آگاهی تو هم واقف باشن، باز هم کار خودشونو می‌کنن.
اینا همون آدمایی هستن که وقتی وارد بوفه رستوران می‌شن براشون مهم نیست چه غذاهایی خوشمزه‌ست و چه چیزایی رو دوست دارن و بیشتر براشون مهمه که طعم هر چیزی رو بچشن. بدونن هر غذایی چطوره، یه وقتا هم فقط برای اینکه بدونن طعمش چطوره که بدونن، نه اینکه ببینن چطوره که بفهمن آیا دوست دارن یا نه.
این آدما برای برخورد با آدما هم همینن، چه کسانی که اطرافشون هستن و چه کسانی که از سر اجبار باهاشون ارتباط دارن. به عنوان مثال داشتن دوست پسر\دختر بنا بر کمیتش مهمه، نه اینکه حالا چه کسی باشد و اصلن ذره‌ای همخونی فکری و غیره با طرف دارن!! معمولن تعداد دوستاشون بیشتر از صمیمیت با دوستاشون اهمیت داره، معمولن شنیده شدن حرفاشونو به شنیدن حرف دیگران ترجیح می‌دن. معمولن از اینکه دوروبرشون شلوغ و همهمه باشه بیشتر لذت می‌برن تا که تو خلوت با یک نفر سر کنن...
حتا اگر بر حسب اتفاق و شانس با فرد معروفی سروکار داشته باشن، بر فرض که طرف فرهنگی باشد، شاعر باشد، بیشتر از اینکه از همجواری و هم صحبتی با وی لذت ببرن. داشتن او توی لیست آشنایانشونه که براشون لذتبخشه.
حتا می‌تونم خصوصیت ظاهری مشترک این افراد با هم رو هم بگم.
که نمی‌گم.
آخ که چقدر نفرت دارم از این آدما.
خالی شدم نوشتم اینارو.