‏نمایش پست‌ها با برچسب تازه گذشته‌ها. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تازه گذشته‌ها. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ آبان ۲۵, یکشنبه

550

بيست و خورده اى ساله كه يه كانورسيشن تكرارى رو با خورده اى تغيير در لحن و موضوعات سر صبح ها مى شنوم، خيلى وقتا با همين حرفا بيدار شدم اصلن.
بابا در حال لباس پوشيدن مى گه چيزى نمى خواى؟
مامان مى گه نون.
- چى؟
+ نوووووون!
- نداريم مگه؟
+ نه!
- چى شد؟
+ تموم شد!!
- چى كار كردين؟
+ ريختيم دور! خب خورده شده ديگه...

منم هر وقت باشم به بابا مى گم اشتباه كرده پنج تا بچه درست كرده و اينكه نگهدارى از ما اصلن نمى صرفه.
اول يه نگاه تاسف بار بهم مى كنه و مى گه من الان خودم بايد يك يا دو تا بچه رو خرجى بدم، ولى هر چى در ميارم رو مى ذارم جيبم و به قول بابا خرج الواطى مى كنم و تو خونه ش مفت مى خورم و مفت مى خوابم.
البته من انسان لواط كننده اى نيستم، ولى خب اون شصت ساله كه "الواطى" تيكه كلامشه و در راستاى اصلاحش بارها تلاش هاى بيهوده كرديم و ديگه الان خيلى وقته كشيديم بيرون.
بعد من مى گم كدوم پول؟ كدوم درآمد؟ اگه داشتم كه الان نسل خرم دلا رو ادامه داده بودم.

۱۳۹۳ تیر ۱, یکشنبه

516

طرفاى ساعت نه و ده بود كه تو سالن اصلى متروى توپخونه داشتم بليطمو مى ذاشتم تو كيفم، از گرما هلاك شده بودم، خيس عرق، فكر مى كردم اين انصاف نيست كه ما چاقا انقدر عرق مى كنيم.
روزى دو بار دوش بگيرى، مام و ادكلن و غيره هم استفاده كنى، بعد اون مرتيكه لاغرى كه بوى گند تعفن مى ده رو ملت نبينن، ماها رو كه فقط صورتمون خيسه رو ببينن...
يكى آروم بازوم رو لمس كرد و همزمان گفت آقا
گفتم بله؟
گفت صب بخير
آروم يه جورى كه خودم صداى خودمو نمى شنيدم گفتم صب بخير
از خودم پرسيدم چمه؟
پرسيد اينجا توپخونه س؟
به همون آرومى گفتم بله
از خودم پرسيدم جدن چمه؟
پرسيد توپخونه همون امام خمينيه؟
گفتم ميدونش آره
با خودم گفتم دختره لااقل بيست قدم با من راه اومده، هنوز نگاهش نكردم، فقط دارم روبروم رو نگاه مى كنم.
با يه صدايى كه معلوم بود خنده اومده رو لبش پرسيد چطورى بايد برم بهشت؟
 فكر كردم من فقط هاى وى تو هل رو بلدم، استيروى تو هيون رو كساى ديگه اى بلدن.
دهنمو باز كردم كه این یکی رو بش بگم، انگار كه قصدمو فهميده باشه، گفت پارك شهرو مى گما...
دهنمو يه بار بستم، دوباره باز كردم كه جوابشو بدم، عادت دارم. انگار كه وقتى مى خوام بى خيال به كنايه حرف زدنم بشم بايد عوض كنم فرمون دك و دهنم رو...
دستمو آوردم بالا و بهش نشون دادم كه از كجا بره بيرون و بش گفتم كجا بره، گفت مرسى، بازم نگاش نكردم و فقط سرم رو تكون دادم و از اون يكى خروجى خارج شدم.
اومدم بيرون و نور آفتاب كه خورد بهم، يكم فش زير لب حواله دادم و رفتم سمت تاكسى ها.
نشستم رديف آخر ون، گوشيم تو جيبم ويبره زد، درش نياوردم، فكر كردم چرا حرص مى خوره؟ حرص خوردن نداره كه، به تخمش. خواستم بگم به تخمت و فكر كردم الان بم مى گه بى تربيت.
خنده م گرفت.
گوشيمو درآوردم، تكستاى آخرو كه ديدم يادم رفت چى مى خواستم بگم.
بعدتر فكر كردم بش بگم راستى فلانى رو كه مى شناسى، داره مياد تهران، شايد برم ببينمش، شايدم نه.
اون رو هم يادم رفت بش بگم.
ديگه يادم نيست چيا مى خواستم بگم كه يادم رفت، انقدر زيادن كه يادم نمى مونه.

۱۳۹۳ خرداد ۱۸, یکشنبه

512

تو راه برگشت، همين كه دوباره سر چارراه وايسادم و ترمز دستى رو كشيدم بالا، اومد وايساد دم در، كلى اصرار اصرار اصرار كه يه فال بخر، تو رو خدا يه فال بخر عمو جون.
گفتم بدم مياد بچه ها بهم بگن عمو!
نيشش باز شد، باز گفت يه فال بخر ديگه.
تو ترافيك چراغ قرمز سه دقيقه اى، به چشماى مشكى و صورت كثيف و سياهش نگا مى كردم كه نمى دونم عمدن اينطورى بود يا كه نه.
با خودم مى گفتم كاش شيشه بالا بود.
نيت كردم، يه تومن دادم بهش، يه فال ورداشتم، اين اومد:

خوش است خلوت، اگر یارْ یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاهگاه بر او دست اَهرمن باشد
روا مدار خدایا! که در حریم وصال
رقیب مَحرم و حِرمان نصیب من باشد
هُمای گو: «مفکن سایهی شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد»
بیان شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سُخن باشد
هوای کوی تو از سر نمیرود؛ آری
غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد
به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواَش مُهر بر دهن باشد

بوق پرايد پشت سرى از تو فكر بيرونم آورد و از زل زدن به كاغذ فال دست ورداشتم و راه افتادم...

۱۳۹۲ اسفند ۱۴, چهارشنبه

498

امروز طرفای ۱۱:۰۵ قبل از ظهر، بعد از تونل رسالت از تاکسی پیاده شدم و خروجی کردستان رو پیاده رفتم بالا.
سرم رو انداخته بودم پایین، همزمان گوشیم رو دست گرفته بودم که اگه تو شلوغی اتوبان کسی اومد توش از لرزشش متوجه بشم.
تا برسم به پل عابر روی کردستان چند دقیقه‌ای گذشته بود، گوشیم لرزید، فقط روشنش کردم، ساعت رو نگاه کردم، دوباره خاموشش کردم.
رو پل که راه می‌رفتم، سطح کف پل تیکه تیکه یا اصطلاحن گله گله خراب و کنده شده بود.
شاید اگر حوصله داشتم که خب حوصله‌ی خودمم نداشتم آروم‌تر راه می‌رفتم که ببینم کندگی‌ها شبیه چیه یا بهتره بگم چه شکلی به خودشون گرفتن یا شاید بگم تو ذهن نابود من چه شکلی به خودشون می‌گیرن...
هوم، بچه که بودم، وقتی می‌رفتیم مشهد و با بابام می‌رفتیم حرم، من می‌نشستم برای خودم از روی طرح‌های سنگ مرمر خیالبافی می‌کردم و شکل و شکلک‌هایی رو توش می‌دیدم که شاید هیچ‌کس نمی‌دید، حتا خجالت می‌کشیدم از این سرگرمی دوست داشتنیم برای کسی بگم، فکر می‌کردم کس دیگه‌ای عمرن ذهن‌ش مثل من نیست و دستم می‌ندازن، مسخره‌م می‌کنن و حتا اگه براشون بگم نمی‌بیننشون.
تمام اون خاطرات تو صدم ثانیه از ذهنم عبور کردن، تا اینکه توی خرابی‌های کف پل عابر، یه طرح قلب رو دیدم. ناخودآگاه اومد تو ذهنم که عکسشو بگیرم بذارم اینستاگرام و زیرش بنویسم:
Here is my heart, where everyone steps on. :)
تو این فکرا که بودم، دو سه قدم ازش رد شده بودم، دلم می‌خواست برگردم، ولی حوصله‌ی همونم نداشتم.

۱۳۹۲ اسفند ۹, جمعه

496

لیوانای تو سالن رو جمع کردم بردم تو آشپزخونه.
گل‌سرش رو باز کردم.
گفت "آی! نکن کامران! موام می‌ریزه تو غذا!!".
گل‌سر رو انداختم رو میز اپن، لیوان از تو کابینت برداشتم، رفتم طرف کتری که چای بریزم.
همزمانی که لیوانم پر می‌شد، گفتم "به قول یه بنده خدایی، می‌گفت اصلن غذا بدون موی مامان که فایده نداره.".
گفت "من مامانتم!؟".
گفتم "فک کردی اون مامانم بود؟".
خندید، ادامه نداد.
اومدم سر گوشیم، اشک ریخته بود...

۱۳۹۲ آذر ۲, شنبه

481

با بابا نشسته بودیم نهار خوردن، از لای سبزی خوردن پیازچه‌هاش رو من می‌خوردم، شاهی، ریحون، تره و شوید رو اون می‌خورد، دومی رو که برداشتم.
شاکی طور، با خنده گفت قبول نیست من بخورم، پیازچه‌هاشو پیدا کنم، تو بخوریا!
مامان اومد گفت چی شده؟
گفتم می‌گه قبول نیست من در بیارم تو بخوری.
بابا زد زیر خنده، انقد خندید که از خنده‌ش خنده‌م گرفت، گفت شیویدها رو بخور که چربی سوزه.
مامان گفت چربی خون نداری که راستی، داری؟ دفعه پیش کی دادی؟ آزمایش؟
با تعجب گفتم دفه پیش کی دادم!؟
بابا دوباره زد زیر خنده.
مامان با لبخند رو لبش گفت زهرمار، بی ادبِ بی تربیت.
بابا با خنده گفت خب درست حرف بزن خانوم، می‌دونی که چطوریه این.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

472

دیشب پدر برای بار چهارم توی این چند ماه اخیر فکر کرده بود کسی در حال سرقت از ماشینش بوده.
رفته بود به مادرش سر بزنه و وقتی برگشته دیده کسی تو ماشینش نشسته.
انقدر دست و دلش تو این مدت لرزیده که سریع عصبانیتش زده بالا و رفته سر وقت طرف.
بدون اینکه مهلت بده طرف حرف بزنه، چنان یارو رو آش و لاش کرده که حد نداره.
بعدن معلوم شده که طرف همسایه‌ی منزل عمو بوده و چون دیده در ماشین رو بابا باز گذاشته اومده نشسته تو ماشین که نکنه دزدی چیزی بیاد سر وقت ماشین.
طفلک کلی شرمنده شده بود، در راستای آروم کردنش گفته بودم تقصیره خودشه پدر من، آدم در راستای امور خیرخواهانه هم که می‌خواد حرکت بزنه، درست می‌زنه، نمی‌رن تو ماشین یارو بشینن که! وامیستاد دم ماشینت.

۱۳۹۲ مهر ۹, سه‌شنبه

469

گفتم برام کار پیش اومده بود، منتها چون از قبل با تو قرار گذاشته بودم، دیگه بی خیال کاره شدم.
گفت اوا! خب می‌رفتی به کارت می‌رسیدی.
چپ‌چپ نگاش کردم.
با خنده گفت خب الان که پیشمی اینو می‌گم، اگه نمیومدی که با لگد می‌زدم تو صورتت.

۱۳۹۲ شهریور ۱۱, دوشنبه

460

یک شب که ساعت یازده از مهمونی برگشته بودیم خونه، یه نفر لگنته‌ی دویست میلیونیش رو جلوی در پارکینگ خونه پارک کرده بود، بابام از همون دور که کوچه رو میومد پایین شروع کرد فحش دادن به فهم و شعور طرف.
همین که نزدیک در شدیم، همسایه هم که تازه از راه رسیده بود و در حال پارک کردن ماشینش بود، سری به تاسف تکون داد.
داداشم پیاده شد و با عصبانیت در رو کوبید بهم، رفت چندتا ضربه به شیشه‌های اتومبیل مزاحم زد تا صدای دزدگیرش در بیاد و راننده بیاد جابجاش کنه، ولی خبری نشد، مادرم گفت "یعنی همچین ماشینی صدای دزدگیرش قرار نیست در بیاد؟"
پیاده شدم و به همسایه گفتم ماشینش رو از پشت بچسبونه به ماشین طرف، نیشش باز شد، گفت "پنچر کنیش منصفانه‌تره‌ها" و رفت نشست پشت فرمون، به بابام گفتم "ماشینو بچسبون به ماشینش"، اون هم نامردی نکرد و با اشاره‌های من درست تو فاصله‌ی یک سانتیمتری ماشین طرف ترمز دستی رو کشید.
اومدم دم درب وایسادم که بقیه بیان برن تو، با یه لحن از خودراضی گفتم "حالا بیاد ماشینشو ورداره" خواهرم خنده‌ش گرفته بود، گفت "می‌زنه به ماشینا"، گفتم "جراتشو نداره".

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه

450

گاهی عکس آدم‌ها انگار جلوی رویت سبز می‌شود و درسته که سر تاریخ‌های خاصی همیشه یادشان می‌کنی، ولی خب همیشه هم که یادشان نیستی، اما همین که عکسشان ناگهان جلوی رویت ظاهر می‌شود، وقتی به فولدری اشتباهی می‌روی، یکی از جاهایی که خاطره‌ها را دفن کرده‌ای، قلبت درد می‌گیرد، بعد از این همه، می‌فهمی چقدر دلت برایش تنگ شده.
مدت‌ها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشن‌های فیسبوکم، کم اهمیت‌ترها رو پاک می‌کردم و بعضی‌ها رو آرشیو می‌کردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایل‌ش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخ‌های بینیم بیرون دادم.

ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد می‌گیره و به اصطلاح می‌خوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله می‌شه، کلی مو هست که کنده می‌شه و دهنمون رو سرویس می‌کنه.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ تیر ۴, سه‌شنبه

439

جعبه‌ی شکلات بزرگی رو از رفیقش هدیه گرفت و سر راه به خونه‌ی دوست دیگرش رفت. همین که خواست درب جعبه رو باز کنه، رفیقش گفت چه عجله‌ای داری؟ نگه‌ش دار شاید خواستی به کس دیگه هدیه بدی، بعد از کمی مکث گفت خیله‌خب و نشسته بودن به صحبت و آخر شب بند و بساطش رو جمع کرده بود و رفته بود.
بعد از یکی دو روز جعبه رو از کمدش در آورده بود و پلمپش رو با تیغ کاتر باز کرده بود، همین که دید تمام شکلات‌ها آب شده‌اند و به یک طرف جعبه متمایل شدن و تو همون حالت خشک شدن، چهره‌ی دوستی که جعبه‌ی شکلات رو بهش هدیه داده بود اومد جلوی چشماش که می‌گفت "... می‌دونستم یکی از همین روزا میای، دیر و زود داشت، سوخت و سوز نداشت، اینه که از اول هفته اینو گذاشتم توی ماشین..."، فکر کرده بود خوب شد نذاشتم هدیه بدمش.
حال آدمی رو دارم که تمام شکلات‌های جعبه‌ی شکلات بزرگش آب شده و از ریخت افتاده.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

۱۳۹۱ اسفند ۶, یکشنبه

383

طرفای ده صبح بود، هنوز هم فلسطین و انقلاب بخاطر مراسم تشییع یکی از همین آخوندهای سقط شده ترافیک بود، از پنجره‌ی تاکسی بیرون رو نگاه می‌کردم که دیدم یه موتورسوار بچه‌ی دو-سه ساله‌ش رو دمر خوابونده روی باک موتور و بچه هم دو دستی این اطراف باک رو چسبیده، هم تو ذهنم این اومد که ملت بی فکر، هم تو ذهنم این اومد که مرد امن‌ترین راه رو این دیده، ولی خب نه اینکه حق بهش بدم، کافی بود یه ترمز سنگین کنه و سر بچه کوبیده بشه به فرمون و بعدش هم بیفته.. داشتم ناخودآگاه سرم رو به تاسف تکون می‌دادم که یکی از این دخترکای سانتی‌مانتال - خو چی بگم؟ حوصله‌ی شرح‌شو ندارم، ترجیه می‌دم همون بگم سانتی‌مانتال - داشت به مرد موتورسوار زیرلب دری‌وری می‌گفت و منم با اشاره‌ی دست و تکون سر زیرلب حرف زدن دختره رو تایید کردم، نیش‌ش تا پس گردنش باز شد و به رفیق‌ش هم یه چیزی گفت که اون هم من رو نگاه کردن و شروع کردن لبخندهای شیرین زدن، با خودم گفتم دیر به صرافت افتادین خانوما، همون لحظه راه باز شد و تاکسی راه افتاد.
ساعت حدودن دو بعدازظهر گذشته بود که بلخره موفق شدم شماره کارت رویال سفر رو بگیرم تا براشون کارت به کارت کنم.
از 5022 اولش مشخص بود که حساب پاسارگاده، ینی مجبور بودم بهرحال خودم رو به یکی از شعبه‌های پاسارگاد برسونم، چون کارت منم - لااقل اونی که این روزا خالی از سکنه نیست - اولش 5022 داره.
شنیده بودم پاسارگاد شعبه‌ای هم زیر پل کالج داره، از شعبه‌ی بالای میدون ولیعصر خبر داشتم، ولی خب دوست ندارم ولیعصر رو رو به بالا پیاده برم، شاید هم بشه گذاشت پای گشادی، یا حالا هر چی، اینش مهم نیست.
طرفای پنج بود که تا اون طرف پل کالج هم رفتم، ولی از شعبه‌ی بانک پاسارگاد خبری نبود، از اطلاعات ساختمون مترو پرسیدم پاسارگاد کجا شعبه داره؟ گفتن سر میدون فردوسی، بهشون - به خودم - گفتم مـــــِه، تا اونجا حسش نیست، خندیدن، شرو کردم برگشتن سمت چارراه ولیعصر.
دوباره که زیر پل کالج رسیده بودم، از حافظ که رد می‌شدم، یه دختر پسره ازم پرسیدن تا چارراه ولیعصر خیلی راهه؟ گفتم من خودم دارم پیاده می‌رم، تنهایی هم راهی نیست، چه برسه به دو نفره.
جفتی زدن زیر خنده، دختره سرش از خنده رفته بود عقب، به پسره گفتم حالا خودتونو به کشتن ندین، یهو برین زیر ماشین، خون‌تون بیفته گردنم، دست دختره رو گرفت کشید.
با خودم می‌گفتم حرف من اونقدرا هم مضحک یا که خنده‌دار نبود، یحتمل یادآور خاطره‌ای چیزی بوده براش.
از من که جلوتر افتادن، باز برمی‌گشتن نگاهم می‌کردن، می‌خندیدن، دست تکون می دادن... هر بار به صورتشون شیرین‌ترین لبخند تصنعی‌ای که بلد بودم رو تحویل می‌دادم یا که دستمو میاوردم بالا.
رو موزاییک های زرد و خاردار انقلاب راه می‌رفتم و یاد قبل‌ترها می‌کردم و به خودم می‌گفتم اون‌وقت می‌گه اونم یاد من میافته؟
ساعت هفت و نیم هشت که میدون ولیعصر پیاده شدم و رفتم سراغ ای‌تی‌امِ پاسارگاد، دستگاه رسید نمی‌داد، منم انجام ندادم. با خودم گفتم اینترنت علیه‌السلام است.
نشسته بودم پای کامپیوتر که زنگ زدم رویال‌سفر، اپراتوری که بهش وصل شده بودم از اون سرتق‌های شرور بود، یک ربع فقط با من فک زد، بعد از پنج دقه من رو تو خطاب می‌کرد و منم بهش می‌گفتم تو، دو تایی به این نتیجه رسیده بودیم که همکارهاش شاهکارن و غش‌غش می‌خندید، همزمان خواهرزاده‌م بغل دستم نشسته بود و به من می‌گفت کس‌کش، به من ربطی نداشت، اپراتور شرکت‌های خدماتی همه‌شون لاس می‌زنن، من حتا یک بار هم نخندیدم، خنده‌ای نداشت، حالا من دری‌وری می‌گم اون خنده‌ش می‌گیره، سبک صحبت کردنم اینطوریه، تقصیر من نیست که! بعد از کلی چونه زدن، بهش گفتم راستی همون پونزده و پونصد تومنه دیگه؟ گفته بود چــــی؟ اون مال الانه، عید هیژده و پونصده گلم! پرداخت کرده بودم و خوشحال و خندان که بلیط رو که رزرو کردیم، جامونم که رفیق شفیق‌مان رزور کرده، البته اگر بتواند، چمن کنار زاینده رود زیاده بهرحال، گرچه موقع عید فک کنم باید واس همونم زنبیل گذاشت، البته نه برای چریدن که برای خوابیدن.
بهرحال اگر تا آخر این هفته معلوم شه که قرار نیس سرم کلاه بره و بابت بدهکاری سر از زندان در نیارم، سوم فروردین اصفهان خواهم بود.

پ. ن: معمولن، عادت ندارم روزمرگیِ اینطوری بنویسم که مثلن اتفاقات یک روز رو تعریف کنم، امتحانی بود. گرچه خیلی بیشتر می‌تونستم بنویسم، ولی خو...

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...