‏نمایش پست‌ها با برچسب از دل. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب از دل. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ دی ۱۵, سه‌شنبه

577

عادت كرده بودم ارغوانِ عليرضا قربانى رو كه گوش مى دم، اشكم بياد و به عكساش زل بزنم…
حالا كه ديگه نه عكساش هست، نه نوشته هاش، نه اثرى، فقط باهاش همخونى مى كنم و اشكم مياد…
عه عه عه! كلى وقت بود فكر كرده بودم خوب شدم…

من در اين گوشه ى خاموش فراموش شده
ياد رنگينى در خاطر من گريه مى انگيزد
گريه مى انگيزد…

۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ آذر ۲۷, پنجشنبه

553 - بميرم براى ذهن آشفته م

الان نزديك بيست روزه كه سر تيترهاى يه پست بلند بالا رو نوشتم و هنوز حوصله ى نوشتنش رو پيدا نكردم.
تو اين مدت هر بار كه يه چيزى به ذهنم مى رسه كه بنويسم با خودم مى گم تو اگه خيلى تنگى برو اونو بنويس و اون يكى رو هم نمى نويسم.
اما امشب دلم مى خواست ديگه حتمن يه چيزى بنويسم.
يه چن تا از خورده نوت هاى تيتروارى كه تو اين ده بيست روز نوشته بودم كه مثلن بعد از نوشتن اون پست بلند بالا ادامه بدم رو خوندم، اصلن ازشون سر در نياوردم كه چى بودن و براى چى نوشته بودم و قرار بوده چى بشن. يا حتا اگه يه خورده واضح بود هم نمى دونستم به كجا قرار بوده برسه.
همه رو پاك كردم.
مثلن يكى از چيزايى كه مى خواستم بنويسم و ننوشتم اين بود كه چند روز پيش حواسم بهت بودِ رضا صادقى رو تو ماشين گوش مى دادم، با خودم گفتم اينو اون موقع كه حواسم بهت بود نبايد مى دادم گوش بدى. اون موقع كه خب حواسم بهت بود، الان كه گذشته شده بايد گوش مى دادى. مى فهميدى كى به كيه، گرچه كه فهميدنت هم توفيرى نداشت. حتمن مى گفتى حتمن همينطوره.
تو يكى از نوتا سه خط نوشته بودم كه به خودى خود جالب بود برام، چون واقعن هيچى ايده اى ندارم كه اين چى بوده و از كجا خلق شده،  نوشته بودم:
عكس گرفتن رو پل ٦٤
هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم
او گاد اوه گاد

حالا شما خودت كس خل بودن منو به نوت بردارى در نظر بگير، موقع درس خوندنمم همين بودم، نوت بر مى داشتم كه مثلن از طريق تيترش بفهمم چه خبره و كى به كيه، هيچيش يادم نمى موند، همينه كه هيچ گهى نشدم ديگه!

تو يكى از نوت ها نوشتم قضيه ى ديوا گفتن فلانى، البته جاى فلانى اسم طرف رو هم نوشتم، ولى خب نمى خوام اينجا بگم كه نكنه - هيم واى! - غيبت بشه. يادم نمياد در رابطه ش چى مى خواستم بگم، اما خب جوك قضيه اين بود كه يه نفر منو به ديواى يه نفر ديگه تشبيه كرده بود، حال اينكه من با اين ريخت زمختم به كجام مى خوره كه لفظ مونث برام به كار ببرن نمى دونم.
چند وقت پيش ها، نمى دونم كى بود، لااقل سه تا چهار هفته پيش، همون روز كه اون عكس خوشگله از پنجره اتاقمو گذاشتم اينستاگرام، همون روز صبح، بيدار شده بودم، ساعت قبل از هفت بود، چون بدون زنگ ساعت بيدار شده بودم، چشمامو باز نكرده بودم، خيلى به ندرت اين موضوع اتفاق ميافته، يعنى در واقع اصلن نميافتاد، اما تازگى آروم بيدار مى شم، نه كه آرامشى در كار باشه كه فقط آروم بيدار مى شم. حتا وقتايى كه مى خوام بازم بخوابم، تا بيدار مى شم چشمام باز مى شه، حالا يا ساعتو مى بينم يا از نور محيط رو چك مى كنم كه ساعتو تشخيص بدم و ... اما تازگى نه، تو اوج بهم ريختگى، كابوس، فكراى درب داغون و ... آرومِ آروم بيدار مى شم.
اون روزم اينطورى بود، چشمام كه بسته بود ياد تهديدايى كه پسرداييم رو كرده بودم افتادم، تهديدايى كه به اشتباه اول توى وايبر براى دوست دوران راهنماييم فرستادم كه هم اسم پسرداييمه، داشتم تحليلش مى كردم، فكر مى كردم پسردايى ١٤ ساله م چه شخصيتى داره، چقدر ممكنه ناراحت شده باشه يا بهش برخورده باشه و اين ها كه ذهنم رفت به چند شب قبلش كه اومده بودن خونه مون. ياد اين افتادم كه اومده بود نشسته بود بغل دستم تا فول آلبوم متاليكا رو بهش بدم، يكى دو ماه قبلش، براى اولين بار تو كل عمرش تو ماشين من نشسته بود كه بريم براى مهموناى خونه ى مامان بزرگ از پرپروك پارك وى پيتزا بخريم. صداى جيمز كه لاورمن رو مى خوند و منم ناخودآگاه باهاش بى صدا لب مى زدم و مى خوندم توجهش رو جلب كرده بود و خوشش اومده بود، از فرداى اون شب تا همون شبى كه اومده بود خونه مون تك تك آهنگاى خوب متاليكارو ازم پرسيده بود و گوش داده بود. خنده م مى گرفت، ياد دوره ى راهنماييم ميافتادم، اون موقع ها متاليكا تو اوج بود و ما چه حماقتايى در مياورديم كه مثلن بگيم ما بيگ فن متاليكاييم.
ذهنم بال هاش باز شده بود ديگه، به هر قبرستونى داشت سر مى زد، ياد گودر افتادم، يادم اومد يه بار چند تا گيف شر كرده بودم از چند تا گربه كه مثلن هر كدوم يه موزيكى گوش مى دادن و حديث گفته بود من مثل هوى متاله مى مونم و سالى و چند تاى ديگه تاييد كرده بودن.
ديگه يادم نمياد تو اون لحظه چه فكرايى از ذهنم گذشت، فقط تا همينجاش يادم مونده، آلارم گوشى در اومد، تو همون ثانيه اول خاموشش كردم، آروم پتو رو كنار زدم، حتا پتو كنار زدنم هم عادى نبود، هميشه با شدت كنارش مى زنم، چون نود درصد اوقات گرمم شده، بلند شدم، طبق معمول بلند شدم برم ببينم هوا چطوره، هه! الان يادم اومد اون "هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم" رو براى چى نوشته بودم، براى همين جا بود، كار هميشه مه آخه! پاييز زمستون كه مياد هميشه از پنجره بيرونو نگاه مى كنم كه ببينم ابريه يا نه كه اگه لازم شد لباس مناسبترى بپوشم. اون "او گاد اوه گاد" رو هم الان يادم اومد، وقتى پرده رو كنار زدم و پل ٦٤ رو داشتم نكاه مى كردم، چشمم كه به آسمون افتاد، از قشنگيش گفتم او گاد اوه گاد، به حالت دو اومدم گوشى رو برداشتم كه عكس بگيرم.
همينطور كه هى عكساى مختلف مى گرفتم، يادش افتادم، با خودم گفتم بذار براش فيلم بگيرم، پنجره رو باز كردم دستمو بيرون كرم فيلم گرفتم. الان حتا يادم نيست براش فرستادم يا نه!
وقتى باز انگار غم دنيا نشسته باشه تو دلم راه افتادم رفتم، نشسته بودم فكر مى كردم كه تصويراى مشوش خوابم توى ذهنم پديدار مى شدن، تا اون موقع يادم نبود چه خواب هايى ديدم، انگار از تمام آدماى حال و گذشته ى زندگيم يه تيكه اى ديده باشم...
بماند، بماند كه بماند كه بماند.
اون صبح كه شب شد، خواب ديدم با داداشم و پسرعمه م، تو يكى از خيابوناى شيب دار شهر داريم مى چرخيم، پياده، طبق معمول اونا حرف مى زدن و من تو سكوت همراهيشون مى كردم و هر از چندگاهى يه كسشرى تحويلشون مى دادم، تو خوابم هم مثل يه وقتا تو بيدارى شروع كرده بودم درى ورى گفتن و براى مسخره بازى فاز قافيه دار حرف زدن گرفته بودم، سرم طرف آسمون بود، پسرعمه م گفت چى كار مى كنى؟ گفتم سياهى شب رو ديد مى زنم، هيزى شب رو مى كنم. حالا يادم نيست ديگه چيا گفته بودم، فقط يادمه يه چيزايى گفته بودم راجب اينكه شب چقدر پاكه و از اين دست خزعبلات شعرگونه. اونا هم مث منِ كس مغز ويران شروع كرده بودن آسمون سياه و بى ستاره ى تهران رو ديد زدن، جالبيش اينجا بود كه ستاره داشت توى خوابم، همينطورى سرامون بالا بود كه يه چيزى مثل ستاره دنباله دار رد شد، داداشم گفت شهاب بود؟ پسرعمه م گفت يعنى ممكنه شهاب بارون بوده باشه و ماها خبر نداشته باشيم؟ با همون حالت مسخره گفتم معاذالله! خنديد و گفت اصلن مى دونى يعنى چى؟ گفتم نه والا! يكى ديگه ام رد شد،هل كردم و گفتم بذار فيلم بگيرم، شروع كردم فيلم گرفتم كه چند تاى ديگه هم اومد، اما فاصله شون خيلى نزديك بود، نگاهمو از آسمون گرفتم، مسير حركتشو نگاه كردم، تازه فهميديم اونى كه مى ديديم شهاب نبود، نمى دونم كجا بوديم، اما تمام شهر رو مى ديدم كه نورانى هايى كه فك مى كرديم ستاره ى دنباله داره مى خورن توى تهران و منفجر مى شن و تبديل به قارچ مى شن، صداى آژير قرمز ميومد، صورتم از اشك خيس شده بود، حس اين لحظه رو كه تو خواب داشتم قشنگ يادمه، يكى ديگه هم جورى خورد زمين كه بردش به ما هم برسه، آروم سرمو آوردم پايين و گوشيمو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود، گرما رو كه روى صورتم حس كردم بيدار شدم. به همون آرومى، جالب بود كه كاملن هوشيار بودم، اصلن هميشه ى وقتايى كه اينطورى بيدار مى شم، هوشيارم. آروم چرخيدم و ساعت گوشى رو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود. قبل تر ها بازم اين اتفاق افتاده بود، اينكه ساعت توى خواب و بيدارى يكى باشه.
يادم افتاد اون روز ظهر تو دفتر پسرعمه م بعد از خوندن چند تا خبر اقتصادى، فحش مى كشيد به سران مملكتى و مى گفت اصلن بياد آمريكا بزنه خوار مملكتو بگاد، يه هسته اى بندازه وسط تهران. با داداشم بحث كرده بودن و بازم من تو سكوت هر از گاهى تيكه مى انداختم فقط...

مطلقن بى ويرايش

۱۳۹۳ شهریور ۲۳, یکشنبه

534 - آشفتگی

می خواستم بنویسم سرگردونی، مث قبل ترها، ولی خو به جاش نوشتم آشفتگی.
اولی درست تره.
خیلی وقت بود انقدری که این جمعه حال بدی داشتم، حالم بد نبود.
از همون صبحش یا زدم تو پر همه، یا محل نذاشتم که این خودش یه لطف بود از جانب من، البته من کلن لطف ندارم. ولی خو این بار رو می شه اینطوری بهش نگاه کرد که لطف کردم.
یه وقتا انقدر دلم می خواد براش بشینم بازم ایمیل بنویسم، ایمیل هام رو دوست داشت، تا همین چن وقت پیش، نمی دونم هنوزم حال داره یا نه، احتمالن حال داره.
بعد همه ش وقتی فکر می کنم چی می خوام بنویسم با خودم می گم "می دونی؟ یه روز..." یا "می دونی؟ یه وقتی..." یا "یه موقعی فکر می کردم..."، همین، دیگه نمیاد.
بعد با خودم فکر می کنم چی هست که ندونه، چی هست که نگفته باشم، چی؟ بعد به خودم می گم با همه ی این تفاسیر اینطوری! چی بگم دیگه؟
بعد خودمو آروم می کنم و حرفی نمی زنم، نامه ای نمی فرستم.
امروز که می خواستم بیام اینها رو بنویسم، اولش فقط می خواستم بنویسم برای وبزیست هایی مثل من اینطوری پیش می ره که اول هر جا که نوتیفیکیشن هاش رو آن کردی آف می کنی، بعد از توی کلوزفرند فیسبوکت حذفش می کنی، بعد کارکترهایی که به تشبیه از اسمش لابلای پسووردت گنجوندی رو عوض می کنی.
باید وا داد.
دیشب میون اون همه حرفی که زده شد و آخرش به این منتهی شد که من دیوونه نیستم و بلکه خیلی دیوونه م، وقتی به فراموش کردن آدما فکر می کردم، با خودم می گفتم گاهی که آدم کسی رو فراموش می کنه، فقط اون قسمت هایی رو دور می ریزه و فراموش می کنه که برای باقی موندن یه دوستی معمولی مشکل زاست.
منتها یه وقتا همه ی این کارارو هم که بکنی آدما برات تموم نمی شن.
اون آدمایی که برات تموم نشدن.
دیدی یه وقتا می گن هر چی بین ما بود تموم شده؟
همیشه این آدما امکان برگشتشون به هم بیشتره.
خودشون که برای هم تموم نشدن، فقط اون چیزی که بینشون بوده تموم شده.
چقدر کسشر دارم می گم، خودمم نمی فهمم چی می گم.
الاناس که دستمو بزارم رو بک اسپیس و پاک شدن تمام کلمه هایی که تایپ کردم رو نگاه کنم.
این رو جدن می گم، یه وقتا که طولانی واس خودم می نویسم و ذهن مشوشم رو می ریزم بیرون، افکار بی سر و تهی که دارم، با خودم می گم کاش کسی تا اینجاها رو دیگه حوصله نکنه و بخونه. با خودم می گم چی می گم!؟ بعدنا احتمالن حتا یادم نمیاد وقتی اینها رو می نوشتم برای چی یه همچین حالی داشتم.
می دونی؟ یه وقتا یه حسی توم هست که دلم می خواد بنویسم، بعد که می نویسم خالی می شم، ولی بعدش دیگه نمی خوام کسی بخونه، حتا خودم هم دلم نمی خواد دوباره چشمم به نوشته م بیافته، اینه که می زنم پاک می کنمش.
الان هم تقریبن یه همچین حسی داشتم، اما الان یهو ترجیح دادم که بزارم بمونه، شاید بعده ها یه روزی که خوندم اینها رو، شاید یه روزی که از زندگیم راضی بودم، شاید یه روزی که خوشحال بودم، یه وقتی که دلم خواست به گذشته م نگاه کنم. بیام اینها رو بخونم و یاد آشفتگی های این روزام بیافتم. یاد فرار کردنای از خودم. یاد فرارهای دیگه م...
بوی اره کردن چوب میاد. شایدم باید گفت بوی خاک اره میاد، ولی فکر می کنم بوی اره کردن چوبه بیشتر تا اینکه بوی خاک اره باشه.
فکر کنم امروز جزو معدود دفعاتی تو تمام عمرم بود که نگران شدم، دلم شور افتاد، انقدری که من ریلکسم و دنیا به تخممه، احساس عجیبی بود.
بعد از صحبت تلفنی با بابا و شاکی بودنش از دستم بابت برخوردم توی این چند روز و اینکه خیالم ازش راحت شد و قطع کردیم، داشتم فکر می کردم انتظار آدما ازت چقدر متفاوته، آدمای مزخرف رو همه می گن فلانی آدم مزخرفیه و کسی هم کاریش نداره. مثل اینکه می گن فلانی عقب افتادگی ذهنی داره و مسلمن هیچ کس از یه فردی که مشکلات عقب افتادگی ذهنی داره انتظاری نداره. اما وقتی برعکس این باشی و هی ازت انتظار داشته باشن. وقتی برآورده نمی کنی انتظاراتشون رو، چندین برابر ازت شاکی می شن. حال شاید اینکه فقط همون یک بار بوده باشه. یه چیزی می گن، می گن تو فوتبال مهاجم اگه بیست تا حمله کنه و همه ش بی ثمر، همه می گن چقدر زحمت کشید. اما گلر به محض اینکه یه گل بخوره همه می گن رید. داستان ماس. توقع آدما می گاد.
خیلی ها فک می کنن توقع فقط اینه که آدم از پدر، مادر، خواهر و برادر، دوستش، رفیق صمیمیش، رفیق صمیمی ترش، همکارش و اینا یه توقعاتی رو داشته باشه. اما درستش اینه که آدم نسبت به اخلاق و رفتار آدما ازشون توقع پیدا می کنه، گاهی فک می کنم شدیدن توقع آدما رو از خودم بالا می برم و این یک ریدمان عظماست.
بسه دیگه، خسته شدم.
بی ویرایش و بازخوانی

۱۳۹۳ شهریور ۱۳, پنجشنبه

533

ديشب فكر كنم طرفاى هشت بود از بيمارستان مرخص شدم و اومدم خونه، بعد از دوش گرفتن و شامى كه به خاطر قرص خوردن مجبور به خوردنش بودم و رفتن پسرعموها كه اومده بودن ديدنم.
توى تخت ولو بودم، فك كنم نيمه شب شده بود كه بلخره تصميم به خوابيدن گرفتم، پلكامو كه مى بستم، بدون اينكه حتا بهش فكر كنم، به جاى سياهى، صورتش رو م ديدم، نه يه حالتى كه انگار تو خيالم تصورش كنم، يه طورى كه انگار جلوى ديدم رو گرفته باشه. انگار نخواد بذاره جاى ديگه اى رو نگاه كنم.
روبروم وايساده بود، پهلوى سمت چپش به طرف من بود، سرش رو چرخونده بود و نگام مى كرد.
هر چى چشمامو باز مى كردم، بازم ميومد جلوى چشمم، بى خيال اين شدم كه از سرم بيرونش كنم، شروع كردم وراندازش كردن، به صورتم مى خنديد.
چرا اونطورى مى ديدمش؟
جالب اين بود كه انگار يه لايه ى سياه و تيره از نگاهى كه پشت پلك هاى بسته شده ست روى تصويرش بود.
انگار كه مثلن به يه تصوير توى گوشى نگاه كنى و برايتنسش رو پايين آورده باشى.

۱۳۹۳ تیر ۲۳, دوشنبه

520

فقط اينكه من خوب مى دونم چرا چراغ قرمزها رو دوست داشتيم.
يادت هست دستت تو دستم بود و چطور احساسم لو رفته بود؟ يادته بعدن چند بار از اون لحظه ياد كردى و  گفتى از خواستن من پر شدى؟

519


انقدر كه اين شعر خوبه، انقدر كه خوبه، گفتم بذارمش اينجا و نگه ش دارم. براى خودم. فقط گاهى فكر مى كنم آيا واقعن اين شعره!؟ كه خب تصميم گرفتم ديگه راجبش فكر نكنم، كه آخه چه اهميتى داره؟
آخ، بميرم براى اونجايى كه گفته
"بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد..."


وقتی قرار است بروی، دل دل نکن...
منتظر نمان  
هیچ اتفاقی ماندگارت نمی کند.
وقتی قرار است بروی، حتما دل شوره هایت را مرور کرده ای
یادگاری هایت را، بغض های پشت سرت را...
یا می روی بی آنکه یادت بیاید کوچه هایی را که قدم زدیم 
و باران هایی که بر سرمان بارید 
و چراغ قرمز هایی که هنوز نمی دانم چرا دوستشان داشتیم.
بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد...

حالا هی تو بگو باید بروی، اصلا همه دنیا را جاده بکش
بگو که عشق به درد شعر ها می خورد 
و من می ترسم از کسی که دیگر 
حتی شعر هم قلبش را نمی لرزاند
کسی که می داند به غیر از من، کسی منتظرش نیست
اما دلش، هوای پریدن دارد...

وقتی قرار است بروی، حتی به آیینه نگاه نکن
شاید چشم های کسی که روبروی تو ایستاده 
منصرفت کند از رفتن
شاید نم اشکی ببینی، غباری
خیالی دور در آستانه ویران شدن
شاید ناخودآگاه در آینه لبخند بزنی
و به تصویر دیرآشنای محصور در قاب بگویی: سلام...
شاید هنوز روح کودکانه ات از گوشه ای سرک بکشد
و نگران باشد که مبادا فراموشش کنی...

تو لبخند بزن!
من غربت پشت آن لبخند را خوب می شناسم
نمی گویم نرو
اصلا مگر چیزی عوض می شود!؟
فقط یک والله خیرالحافظین می خوانم 
و به چهار جهت فوت می کنم...

حتی اگر دیگر نبینمت
هر شب به خوابت می آیم 
تا به یادت بیاورم که بی خداحافظی رفتی...

نیلوفر لاری پور

۱۳۹۳ خرداد ۳۰, جمعه

515

لابد یک وقتی هم به خودم میام و می‌بینم مدت‌هاست با هم حرف نزدیم، فکر می‌کنم چه به مرور تموم شدیم برای هم، یه دلم می‌خواد دنبال مقصر بگردم، یه دلم می‌گه خب که چی؟ لابد می‌رم توی کانتکت‌هام و به اسمش زل می‌زنم که آیا پاکش کنم یا نه؟
آدما وقتی سرد می‌شن، بی تفاوت می‌شن، آروم آروم کم می‌شن، به مرور تموم می‌شن، از همدیگه می‌رن، دیگه برگشتنشون ممکن نیست.
اما انگار برای اونایی که تو یه نقطه‌ی عطفی تمومش می‌کنن، همیشه یه راه برگشتی هست، انگار که گند نزده باشن به همه‌ی خوبی‌هایی که از همدیگه به یاد دارن.
می‌دونی؟ یه وقتا آدم وقتی به یکی علاقه داره و از طرفی هم نمی‌خواد، حالا به هر دلیلی - دلیلش اینجا مطرح نیست - هی برای خودش بهونه جور می‌کنه، مثلن وقتی یکی رو عاشقی، ایرادهاش هم برات بانمکه و بهش عشق می‌کنی، اما وقتی می‌خوای از یکی زده بشی، می‌‌خوای ازش دل بکنی، ساده‌ترین ایرادهاش رو هم برای خودت بزرگ جلوه می‌دی. خودتو گول می‌زنی، اونو به گند می‌کشی.

خودم می‌دونم گنگ می‌نویسم، فردا نیا به من بگو ما می‌خونیم بلاگت رو، ولی هیچی نمی‌فهمیم. انگلیستم که امشب حذف شد برادر من.

سرسری، بی ویرایش

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲۶, جمعه

508

حرف هاى معمولى مى زنيم
روزمرگى
چه مى كنى و چه مى كنم ها
انقدر دلم مى خواد قربون صدقه ش برم كه انگار نقل و نبات مى ريزه از لباش...

۱۳۹۳ فروردین ۳۰, شنبه

504

همین تازگی یکی یه گوشه‌ی دنیا انقدر شبیه ما بوده که نوشته بوده
WHEN
You are
JEALOUS
But you
DON'T HAVE
The rights
TO BE.
یک چند روزیست تلخند از روی لبمان پاک نمی‌شود.
ما، اون فاکدآپ‌هایی که از یه قماشیم، موجودات بافهمی هستیم، خرهایی هستیم پر از ادراک که وقتی آدما همینطوری عادی دلشون می‌خواد بفهمیم، همیشه می‌فهمیم.
ینی چی؟ ینی مثلن وقتی آدما برای معمولیا، خوبا، عنا حرفاشونو بزنن، ممکنه حرفی که ما توی دو جمله می‌فهمیم رو لازم باشه توی ده جمله بگن.
اما وقتی یه موردی هست که دوست ندارن بت بگن و قرارشون با دلشون اینطوریه که تو خودت بفهمی، صد سال سیاه نمی‌فهمیم، تا اینکه بلخره دیر می‌شه و کار از کار می‌گذره و خودشون میان بت می‌گن، ولی دیگه دیره.
تازه یه وقتا این گفتنه، همین "دیگه دیره"ها، واس اینه که لست چنس رو بت داده باشن، ولی تو از اون قماش بگارفته‌هایی هستی که قرار نیست بفهمی.
مثلن الان این حرفای منو، شما نمی‌فهمین، فک می‌کنین دارم کسشر می‌گم، ولی هم‌قبیله‌ای‌هام می‌فمن از چی می‌نالم.
ما لعنتی‌های دوست‌داشتنیِ احمقی هستیم، خودمون آگاهیم.
مثلن ما الان که این‌ها رو نوشتیم دلمان می‌خواهد با فرهاد بخونیم
در روزهای آخر اسفند، (مثلن بیست و پنج اسفند)
در نیم‌روز روشن،
وقتی بنفشه‌ها را
با برگ و ریشه و پیوند و خاک،
در جعبه‌های کوچک چوبین جای می‌دهند.
جوی هزار، زمزمه‌ی درد و انتظار،
در سینه می‌خروشد و بر گونه‌ها روان.
ای کاش آدمی،
وطنش (مثلن استعاره از دلش) را هم‌چون بنفشه‌ها
می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست!
در روشنایی باران،
در آفتاب پاک،
در نیم‌روز روشن...
به خدا اگه بفهمین.
چرا دستم بوی کبریت می‌ده؟
چرا یه سری از این دوستای اینترنتی، شاد و خرم و خندان برای همون توی اینترنت نمی‌مونن؟ چرا هی می‌خوان ما رو بکشن بیرون از توش؟ چرا هی می‌خوان خودامون رو ببینن؟ ما هیچ عن خاصی نیستیم. دوستشون داریما، منتها نه برای بیرون، شاید از اونایی که باهاشون می‌ریم بیرون هم بیشتر دوستشون داشته باشیم حتا، ولی دلمون نمی‌خواد ببینیمشون!
بعد سوال دیگه‌ای که مطرحه اینه که چرا ما برای اونایی که بهشون تمایل داریم مث خودمون برای اون دوست اینترنتیاییم؟
از اونجایی که تب "ــِـ" رو "ـه" ننوشتن خیلیا رو گرفته و یه سریام دارن تو این زمینه مبارزه می‌کنن، مث اون موقع‌ها که در راستای پینگلیش ننوشتن مبارزه می‌کردیم. لازم به ذکره، قرار نیست هر چیزی رو جنده کنین، شما اگه بلد نیستی همون مث قبل بنویس، من تضمین می‌دم کسی بهت گیر نده! فقط اینو بدون که "ــِـ" رو غلط نوشتنه، خیلی ضایع‌تره.
خب دیگه برم گم شم، افسردگی‌هام و باقی چس‌ناله‌هام رو توی خودم خفه کنم. دیگه حوصله‌ی نوشتن ندارم.
کاش از نیمه‌شب گذشته بود.
کاش بهار نمیومد.
کاش شبا هنوزم بلند بود.
امروز بم می‌گه چه هواییه! می‌گم اوهوم، می‌گه دونفره‌س، می‌گم هوا، هوای لواطه. می‌گه خاک بر سرت، می‌گم آدم به پسر که نمی‌گه هوا دو نفره‌س، باس اینطوری بگه.
این بالاییه قرار بود توییت بشه، حسش نبود.
خیلی ازینا رو می‌خواستم توییت کنم.
خیلیاشو سانسور کردم، نه از سر خودسانسوری، از سر "خب که چی؟"، از سر بی حوصلگی.
سابجکتم پونصد و چاره، هیه.

۱۳۹۲ اسفند ۹, جمعه

496

لیوانای تو سالن رو جمع کردم بردم تو آشپزخونه.
گل‌سرش رو باز کردم.
گفت "آی! نکن کامران! موام می‌ریزه تو غذا!!".
گل‌سر رو انداختم رو میز اپن، لیوان از تو کابینت برداشتم، رفتم طرف کتری که چای بریزم.
همزمانی که لیوانم پر می‌شد، گفتم "به قول یه بنده خدایی، می‌گفت اصلن غذا بدون موی مامان که فایده نداره.".
گفت "من مامانتم!؟".
گفتم "فک کردی اون مامانم بود؟".
خندید، ادامه نداد.
اومدم سر گوشیم، اشک ریخته بود...

۱۳۹۲ بهمن ۲۹, سه‌شنبه

494

یک ربع به چهاره.
بهرحال هر از گاهی موجوداتی مث من می‌تونن دلایل باخود یا بیخودی برای بی خوابی‌هاشون داشته باشن.
وقتایی که می‌فهمم خوابش برده، دلم می‌خواد دیگه هیچی نگم، نکنه بیدار شه.
یه وقتا هم بعد از چند ساعت آثار بیدار شدن دوباره‌ش رو می‌بینم و متوجه می‌شم وقتی من غرق افکار خودم بودم اون بیدار بوده. شاید فقط برای لحظاتی، شاید خیلی سریع دوباره خوابش برده باشه، ولی خو...
گنگ‌نویسی تخصص ماست :)

۱۳۹۲ بهمن ۸, سه‌شنبه

491 - برای فرزند به دنیا نیامده‌ام

وقتی دلت خواست به آدما بگی "نرو"، فقط بگو.
آخرش اینه که می‌رن دیگه.
سرافکندگی پیش خودت از هر چیزی بدتره. فکر اینو بکن که بعدش هی با خودت می‌شینی می‌گی "اگه گفته بودم چی می‌شد!؟"
بدتر از همه زمانیه که بهش می‌گی دلت چی می‌خواسته بگی و اونم بهت بگه نمی‌خواسته بره.
اون‌وقته که دلت می‌خواد سرتو بزنی تو دیوار.
پس برای اینکه هم به مراد دلت برسی، هم خرج روی دست من بدبخت برای دوا درمون کله‌ی پوکت نذاری. می‌تونی به این روش اکتفا کنی که با خودت تا 3 بشمری و فقط بگیش.

۱۳۹۲ آذر ۴, دوشنبه

482

به صورت یه قدیمی زل زده بودم، با خودم گفتم خودمونیما، نگاه کردن به صورت بعضی‌ها هم حس خوب گوش سپردن به نوای زیبای ویولن رو برای آدمی تداعی می‌کند.

۱۳۹۲ آبان ۸, چهارشنبه

477

امشب متوجه شدم خواهرزاده‌ی دو ساله‌ام هم حتا فهمیده به هنگامه‌ای که مهربون می‌شم باید قدر عافیت بداند.
وی هرگز نفهمید.
مهم هم نیست پس از این همه، فقط در راستای کنایه‌های گه گدارش می‌گویم.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

471

تو عالم موسیقی یه فلسفه‌ای هست که موزیسین‌ها می‌گن "وقتی از ساخت یه کار خوب مطمئن می‌شی که آدمایی که برای بار اول می‌شنونش حس می‌کنن یه جایی قبلن شنیدنش."
می‌دونی؟ یه وقتا بعضی آدما تو زندگیت همینطوری‌ان، انگاره که سال‌هاست می‌شناسیشون.
اینا همون تصنیف‌هایی هستن که برات می‌شن بهترین تصنیف یک قرن.

۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه

461 - :) با ربع قرن تجربه

تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال...
اینکه پنج سال رو می‌گم تا سال‌های سال، احتمالن تو نگاه اول مضحک به نظر بیاد، آخه پنج سال و یا کمی بیشتر که سال‌های سال به حساب نمیاد.
ولی خب معمولن این موضوع بستگی به این داره که در چه زمینه‌ای این اصطلاح یا عبارتو به کار برده باشی، به نظرم وقتی بخوای مثل من به کار ببری شاید کم هم باشه.
منظور از کم اینکه اونطور که باید و شاید وصف حال نیست.
تازگی گله‌هایی می‌شنوم یا که حتا با انزجار از توضیح دادنام غر می‌زنن، می‌دونم که توضیح عنه، ولی خب من همینم، دیگه اینجا که چاردیواری اختیاری هر گونه که دلم بخواد می‌نویسم، شما تو همون تکست‌ها و ایمیل‌ها غرهاتو بزن.
انی‌وی، داشتم می‌گفتم، تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال از بزرگترین حسرت‌ها یا شاید بشه گفت آرزوهای ناشدنی‌ام این بود که کاش لااقل هفت یا هشت سال زودتر به دنیا میومدم.
نوشتنِ این پست تو شب تولدم هم حال و هوایی داره واس خودش. شب تولد بیست و پنج سالگی، ربع قرن...
هه!
الان که دارم می‌نویسم - راستش فک کنم طرفای پنج بعدازظهر بود اولین کلمه رو توی گوشی نوشتم، بعد هی مسایل مختلف پیش اومد و طول کشید تا نیمه‌ی اول دربی تهران پخش شد و نشستم کم و بیش نگاه کردم، بعد انقدر حالم از بازیشون بهم خورد که بین دو نیمه اومدم پای کامپیوتر به قول انگلیسی زبان‌ها اند هیِر وی آر، آره - و یاد روزایی میافتم که هر شب فکرم درگیر همین موضوع بود، الانه باز هم دلایل دیگه‌ای یادم میاد که موقع شروع به نوشتن اصلن یادم نبود.
می‌دانید؟ چند ساعت پیش فقط یاد عاشقیَت‌ها بودم، یاد دخترکانی - نویسنده به این دلیل از واژه‌ی دخترکان استفاده می‌کنه، چون حال نمی‌کنه بنویسه دختران، دلم خواست توضیح بدم الان باز، به همین سادگی - که اشک توی چشمشان جمع می‌شد و تو چشم‌هام (چشم‌های گاهی خیس) نگاه می‌کردن و بعضی بعد از یک یا دو سال یا حتا سه سال رابطه، تنها دلیل بهم زدنشان اختلاف سنیِ پنج سال و بیشتر بود.
وقتی بحث اختلاف سنی پیش میاد، حالا هر چقدر هم که باشه، نمی‌شه برای این فاصله‌هه "سال‌های سال" رو به کار برد، مگه نه؟
مثلن یادم میاد بچه که بودم دوست داشتم برادر بزرگتره باشم، نه به این خاطر که حریف زور داداشم بشم‌ها، البته دروغ نگم این هم بود یه وقتا، اما اونقدرا حس جدی‌ای نبود، مال معدود روزهایی که با داداشم دعوا داشتیم و مسلمن کتک بیشتر رو من می‌خوردم، ولی چیزی که حقیقتن بهش فکر می‌کردم این بود که از اون داداش بزرگای حمایت‌گر باشم مثلن.
یه همچین موجودی‌ام من.
چند روز پیش به یکی از دوستام، از همون قدیمیا که آخر این پست بهشون اشاره شده گفتم یه همچین موجودی‌ام من، گفت خوب موجودی هستی، حیف تو محیط وب بود، انگار لبخند شیرینی می‌زد، نشد ببینم سیو کنم تصویر لبخندش رو.
یا مثلن اون موقع که پدرم ورشکست شد و با خودم فکر می‌کردم اگه بزرگتر بودم، می‌تونستم کمک‌حالش باشم.
نمی‌دونم، از همین چیزا دیگه!
این روزا رابطه‌م که با آدمای هم سنم - تا دو سال بالا پایین هم سنه به زعم من - به صورت احمقانه‌ای بهم می‌خوره، یکی از دلایل اصلیش همون رابطه‌های قدیم بوده و هست. مسلمن وقتی عادت کنی به برخوردها و رفتارهای عقلانی‌تر، نمی‌تونی خیلیا رو تحمل کنی.
دوباره ارتباطم با دوستای سن بالای قدیمی‌ام که مدت‌ها باهاشون بیرون نمی‌رفتم و صحبت‌هامون فقط در حد صحبت‌های فیسبوکی شده بود، زیاد شده.
بازم دلم از همون چیزای ناشدنی می‌خواد.
این چند وقت همه‌ش میدنایت این پاریس میاد تو ذهنم، چقدر این فیلمو دوست داشتم.
ادامه ندارد.

۱۳۹۲ مرداد ۱۶, چهارشنبه

452

می‌دانید؟ گاهی آدما هر چقدر هم که بهت نزدیک باشن یک سری حرفا رو نمی‌تونی براشون بزنی.
نه که بخوام باز جریان غریبه‌ای-در-اتوبوس رو پیش بکشما، نه! ولی خب مثلن من با برادرم از خصوصی‌ترین مسایل حرف می‌زنم، اما فقط از خود مساله حرف می‌زنم، یاد ندارم از احساسی که به اون موضوع داشتم حرف زده باشم.
اینطوریه که می‌شه گفت طرف از زندگیت با خبره.
در حالی که هر چیزی رو هم راجب تو نمی‌فهمه، شاید سال تا سال نفهمه فلان روز چرا ناراحت بودی یا بهمان روز چرا خوشحال.
اما بعضیا برات اینطوری نیستن، نه اینکه از اولش اینطوری بوده باشن، تنها کسانی که از اول اینطوری‌ان همون غریبه‌هان، که البته اونا هم فقط جریان خبری مسایل رو می‌گیرن، احساس رو اگه دلتم بخواد نمی‌تونی باهاشون به اشتراک بذاری یا انتقال بدی. چرا که باید بشناسنت، باید ادراک داشته باشن روت، می‌دونی؟ باید وقتی یه سری چیزا رو از اون ته‌مه‌های دلت براشون می‌گی، لبخند پر از آرامشی به صورتت بزنن که انگار دنیا مال توست. اینا همون آدمایی هستن که بعد از گفتن یه سری حرفا خودتم باورت نمیاد براشون گفتی. بعد ناخودآگاه می‌گی "تا حالا برای کسی نگفته بودم."، وقتی چند بار تکرار شد قضیه، حس می‌کنی اگر بازم این جمله‌ی "تا حالا برای کسی نگفته بودم." رو بگی حالت لوثی پیدا می‌کنه، ولی قبل از اینکه فک کنی که آیا بگی آیا نگی، ناخودآگاهت این حرفو زده...

دلم نمی‌خواد بیشتر از این راجبش حرف بزنم، فکر هم می‌کنم شدیدن ناواضح نوشتم و باز هم دلم نمی‌خواد بشینم ویرایش کنم.
همین دیگه.

۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه

450

گاهی عکس آدم‌ها انگار جلوی رویت سبز می‌شود و درسته که سر تاریخ‌های خاصی همیشه یادشان می‌کنی، ولی خب همیشه هم که یادشان نیستی، اما همین که عکسشان ناگهان جلوی رویت ظاهر می‌شود، وقتی به فولدری اشتباهی می‌روی، یکی از جاهایی که خاطره‌ها را دفن کرده‌ای، قلبت درد می‌گیرد، بعد از این همه، می‌فهمی چقدر دلت برایش تنگ شده.
مدت‌ها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشن‌های فیسبوکم، کم اهمیت‌ترها رو پاک می‌کردم و بعضی‌ها رو آرشیو می‌کردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایل‌ش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخ‌های بینیم بیرون دادم.

ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد می‌گیره و به اصطلاح می‌خوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله می‌شه، کلی مو هست که کنده می‌شه و دهنمون رو سرویس می‌کنه.