‏نمایش پست‌ها با برچسب تحت وب. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تحت وب. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

569

ديروز زير پستى كامنت گذاشتم، خود نويسنده كه نه، يك نفر ديگه اومد گفت ما همه مون همينيم.
حرف از دزدى ها بود، دزد هاى توى مملكت…
گفته بودم هستن كسانى كه به خود من گفتن اگر دزدى نمى كنن فقط يا جراتشو ندارن يا نمى تونن و نمى دونن كه چطور… بعد طرف اومده بود بهم منشن زده بود گفته بود نودونه درصد همينيم و منم اگه مى تونستم مى كردم و اينها.
مى خواستم بگم آدمايى هستن كه اينطور نيستن ولى چوب لاى چرخشون مى كنن، چون وقتى يك نفر درست كار كنه مسلمن اطرافيانش نمى تونن بخورن. يا زمينش مى زنن يا بهرحال يه طورى از كار بر كنار…

همه ى اين حرفارو داشتم براى يكى ديگه از دوستام مى زدم، مى گفت كافر همه را به كيش خويش پندارد.
ديگه بحث رو ادامه نداده بودم و فكر كرده بودم بدبختى اينجاست كه اكثريت خودشون رو با "همه مى كنن" مبرا از هر گناهى مى دونن و جالب تر اينكه پيش وجدانشون هم آسوده خاطر مى شن! اگه من نبرم/ندزدم، يكى ديگه مى دزده/مى بره يا من نخورم كه فلانى بخوره شده معيار زندگى ملت.
تو همه چيزمون همينه، الان با پسر بيست ساله اى كه مغز دختر سيزده چهارده ساله رو زده و مى خواد ببردش تو تخت حرف بزنى كه اين كارو نكنه، طرف ممكنه فلان مشكل و بهمان مشكل رو پيدا كنه، باز همون جواب رو مى شنوى.
رانندگيامونم همينه.
ساده ترين مسايلمون كه نريختن زباله تو خيابون باشه هم همينه.
كلن ريديم، فقط ادعاييم.
اونى كه از خودش شروع كرد رو يكى به من نشون بده. برم مريدش بشم.

بى ويرايش

۱۳۹۳ مهر ۲۱, دوشنبه

541

چند کیلومتر اسکرول کرده باشم امشب خوبه؟
فقط همین قدر می دونم که انقدر استریم ها رو رفتم پایین، دیگه Load more بهم نداد.
بعد من می خوام خاموش کنم بخوابم؟

دلم می خواد پاشم برم فلشم رو از تو ماشین بیارم، این موزیکه رو بریزم توش، برم بشینم پشت فرمون، مث الان که سه ساعته روی ریپیته، بذارمش رو ریپیت، همونطوری که این با گیتارش زار می زنه، منم برم تو اتوبانا برونم و باهاش زار بزنم.
برم، برم.

۱۳۹۳ شهریور ۲۹, شنبه

536

از قول پائولو کوئیلو نوشتن "دوست داشتن آدم‌ها را می‌توان از توجه آن‌ها فهمید، وگرنه حرف را که همه می‌توانند بزنند."
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پله‌ای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرف‌های تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم می‌ماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون می‌خوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که می‌‌گذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت می‌گذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین این‌ها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقه‌من.
اومده نشسته جلوی من سیگار می‌کشه، درست همین حالا که من شروع کردم به این‌ها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوت‌پد ویندوز می‌نویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشته‌هام لیبل بذارم، لیبل‌ها رو به نظرم فقط خودم استفاده می‌کنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشته‌هایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ می‌شه و می‌خوام بخونمشون، میام به لیبل‌ها سر می‌زنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم گفته می‌تونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدم‌ها وقتی برایت قانون می‌گذارن، ینی مثلن می‌گن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاوی‌هاشون، قانون‌هاشون رو زیر پا بذارن.
خودم می‌دونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.

بی ویرایش

۱۳۹۳ فروردین ۳۰, شنبه

504

همین تازگی یکی یه گوشه‌ی دنیا انقدر شبیه ما بوده که نوشته بوده
WHEN
You are
JEALOUS
But you
DON'T HAVE
The rights
TO BE.
یک چند روزیست تلخند از روی لبمان پاک نمی‌شود.
ما، اون فاکدآپ‌هایی که از یه قماشیم، موجودات بافهمی هستیم، خرهایی هستیم پر از ادراک که وقتی آدما همینطوری عادی دلشون می‌خواد بفهمیم، همیشه می‌فهمیم.
ینی چی؟ ینی مثلن وقتی آدما برای معمولیا، خوبا، عنا حرفاشونو بزنن، ممکنه حرفی که ما توی دو جمله می‌فهمیم رو لازم باشه توی ده جمله بگن.
اما وقتی یه موردی هست که دوست ندارن بت بگن و قرارشون با دلشون اینطوریه که تو خودت بفهمی، صد سال سیاه نمی‌فهمیم، تا اینکه بلخره دیر می‌شه و کار از کار می‌گذره و خودشون میان بت می‌گن، ولی دیگه دیره.
تازه یه وقتا این گفتنه، همین "دیگه دیره"ها، واس اینه که لست چنس رو بت داده باشن، ولی تو از اون قماش بگارفته‌هایی هستی که قرار نیست بفهمی.
مثلن الان این حرفای منو، شما نمی‌فهمین، فک می‌کنین دارم کسشر می‌گم، ولی هم‌قبیله‌ای‌هام می‌فمن از چی می‌نالم.
ما لعنتی‌های دوست‌داشتنیِ احمقی هستیم، خودمون آگاهیم.
مثلن ما الان که این‌ها رو نوشتیم دلمان می‌خواهد با فرهاد بخونیم
در روزهای آخر اسفند، (مثلن بیست و پنج اسفند)
در نیم‌روز روشن،
وقتی بنفشه‌ها را
با برگ و ریشه و پیوند و خاک،
در جعبه‌های کوچک چوبین جای می‌دهند.
جوی هزار، زمزمه‌ی درد و انتظار،
در سینه می‌خروشد و بر گونه‌ها روان.
ای کاش آدمی،
وطنش (مثلن استعاره از دلش) را هم‌چون بنفشه‌ها
می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست!
در روشنایی باران،
در آفتاب پاک،
در نیم‌روز روشن...
به خدا اگه بفهمین.
چرا دستم بوی کبریت می‌ده؟
چرا یه سری از این دوستای اینترنتی، شاد و خرم و خندان برای همون توی اینترنت نمی‌مونن؟ چرا هی می‌خوان ما رو بکشن بیرون از توش؟ چرا هی می‌خوان خودامون رو ببینن؟ ما هیچ عن خاصی نیستیم. دوستشون داریما، منتها نه برای بیرون، شاید از اونایی که باهاشون می‌ریم بیرون هم بیشتر دوستشون داشته باشیم حتا، ولی دلمون نمی‌خواد ببینیمشون!
بعد سوال دیگه‌ای که مطرحه اینه که چرا ما برای اونایی که بهشون تمایل داریم مث خودمون برای اون دوست اینترنتیاییم؟
از اونجایی که تب "ــِـ" رو "ـه" ننوشتن خیلیا رو گرفته و یه سریام دارن تو این زمینه مبارزه می‌کنن، مث اون موقع‌ها که در راستای پینگلیش ننوشتن مبارزه می‌کردیم. لازم به ذکره، قرار نیست هر چیزی رو جنده کنین، شما اگه بلد نیستی همون مث قبل بنویس، من تضمین می‌دم کسی بهت گیر نده! فقط اینو بدون که "ــِـ" رو غلط نوشتنه، خیلی ضایع‌تره.
خب دیگه برم گم شم، افسردگی‌هام و باقی چس‌ناله‌هام رو توی خودم خفه کنم. دیگه حوصله‌ی نوشتن ندارم.
کاش از نیمه‌شب گذشته بود.
کاش بهار نمیومد.
کاش شبا هنوزم بلند بود.
امروز بم می‌گه چه هواییه! می‌گم اوهوم، می‌گه دونفره‌س، می‌گم هوا، هوای لواطه. می‌گه خاک بر سرت، می‌گم آدم به پسر که نمی‌گه هوا دو نفره‌س، باس اینطوری بگه.
این بالاییه قرار بود توییت بشه، حسش نبود.
خیلی ازینا رو می‌خواستم توییت کنم.
خیلیاشو سانسور کردم، نه از سر خودسانسوری، از سر "خب که چی؟"، از سر بی حوصلگی.
سابجکتم پونصد و چاره، هیه.

۱۳۹۲ مهر ۲, سه‌شنبه

466 - :)

یه صمیمی می‌گفت هر بار می‌خوام برم فیسبوک و F رو می‌زنم، چون زبون سیستم فارسیه، ب می‌زنم و اینتر می‌کنم، بلاگ تو باز می‌شه.
همین.

۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه

450

گاهی عکس آدم‌ها انگار جلوی رویت سبز می‌شود و درسته که سر تاریخ‌های خاصی همیشه یادشان می‌کنی، ولی خب همیشه هم که یادشان نیستی، اما همین که عکسشان ناگهان جلوی رویت ظاهر می‌شود، وقتی به فولدری اشتباهی می‌روی، یکی از جاهایی که خاطره‌ها را دفن کرده‌ای، قلبت درد می‌گیرد، بعد از این همه، می‌فهمی چقدر دلت برایش تنگ شده.
مدت‌ها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشن‌های فیسبوکم، کم اهمیت‌ترها رو پاک می‌کردم و بعضی‌ها رو آرشیو می‌کردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایل‌ش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخ‌های بینیم بیرون دادم.

ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد می‌گیره و به اصطلاح می‌خوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله می‌شه، کلی مو هست که کنده می‌شه و دهنمون رو سرویس می‌کنه.

۱۳۹۲ تیر ۱۰, دوشنبه

444

دیشب با صدای عمو جیمز، وقتی Until It Sleeps رو می‌خوند به خواب رفتم.
امروز رفته بودم متالیکاورلد دات کام، ببینم قصه‌ی نوشتن لیریکسش چیه.
هی تلخند زدم، رفتم پی کارم.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ تیر ۵, چهارشنبه

440

بعد از گودر هیچ وقت هیچ مطلبی این حس رو القا نکرد که یک لایک کم است. در حالی که خب همون موقه هم برای لایک بیشتر زدن دستمون به جایی بند نبود.
وقتی هم از ذوق دوباره روی لایک می‌کوبیدی، آنلایک می‌شد و فایده‌ای نداشت.
اینستاگرام اما خاصیتش اینه که تو هر چقدر ذوق داشته باشی می‌تونی لایک بزنی، درست که از یک نفر بیشتر محسوب نمی‌شوی، ولی هر چقدر دلت بخواهد با دابل-تپ‌هات قلبه که روی عکس‌ها ظاهر می‌شه.
همین.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

433

می‌خواستم برم تو پروفایل یکی از دوستام تو فیسبوک، اسمش رو که نوشتم، چند نفر دیگه هم نامش رو آورد. در حالی که فامیل‌هاشون یکی بود، ترکیب اسم همه‌شون، اسم یکی از دوست دخترای سابقم بود. هر چی تو ذهنم می‌گشتم قیافه‌ش هم حتا یادم نمیومد، تو تمام پروفایل‌های هم نام رفتم. هیچ کدوم حتا برام آشنا هم نبودن، روزگار است دیگر...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲, دوشنبه

407

بعضیا هم پرایویسیِ فیسبوکشون رو طوری تنظیم می‌کنن که به هیچ‌وجه نتونی پیداشون کنی، ولی خو خودشون میان به پروفایلت سر می‌زنن، نگاه می‌کنن چه چیزی از تو برای همه قابل رویته تا نگاش کنن، شاید عکسی بود که می‌شد روش کلیک کرد و تو اندازه‌های بزرگتر نگات کرد و ...
اینا با اون دسته از هم جنساشون که تو فرندات هستن و هی میان نگات می‌کنن و شده که ازشون پرسیدن "این همون فلانیه؟" و حتا لایک هم نمی‌زنن که نکنه یه وقت فیلان، خیلی تفاوت دارن.
بیشتر از این ادامه دادن نداشت، فقط اینکه می‌تونین به خودتون بگیرین، می‌تونین نگیرین، شاید حتا واس خودم نوشته باشم.
اونایی که باهاس بگیرن، می‌گیرن بهرحال، مهم اینه.

۱۳۹۱ دی ۸, جمعه

368

غیر از بی قانون بلاگ دیگه‌ای دارم که شورتکات‌ش رو توی برازرهام با اسم Diary سیو کردم.
یه زمانی بعضیا بهش دسترسی داشتن، یه وقت‌هایی پیش اومده بود بعضی نوت‌هاش رو برای بعضیا کپی-پیست کرده بودم، اما خو همون بعضیا از اعتمادم سواستفاده کرده بودن، سرچ کرده بودن، خود بلاگ رو یافته و خونده بودن‌ش.
بعدن پرایویسی‌ش رو محدود کردم و در حال حاضر هیچ کس نمی‌خونه‌ش، شاید کسی باشه که بخواد بخونه، ولی خب نمی‌تونه.
فیدش هم مسلمن آپدیت نمی‌شه.
به قول یکی از دوست‌دخترهای سابق که آدرس‌ش رو داشت و فکر می‌کرد کلن بستم‌ش، می‌گفت "فکر می‌کردم تا وقتی زن بگیری، نگه‌ش داری"، حالا چه بحث‌هایی باهاش کرده بودم که کلن این دو تا موضوع هیچ ربطی به هم نداره و اینکه چه زنی؟ چه کشکی؟
امروز توی بلاگر گشت می‌زدم، به طور اتفاقی دیدم روی یکی از پست‌هاش 10781 پلاس خورده!
راستش اصلن انتظار دیدن همچین چیزی رو نداشتم.
تاریخ پست رو نگاه کردم، پابلیش شده‌ی سپتامبر پارسال بود. 
خوندمش.
با خودم گفتم اگر کس یا کسانی این رو شر کرده باشن، راحت می‌تونه انقدر پلاس بخوره، لیاقت‌شو داره.
ولی آخه کی یه همچین کاری کرده؟
هر چی بیشتر فکر کردم و راهی نیافتم که بفهمم چه کسی چه زمانی اون پست رو شر کرده، بیشتر به این نتیجه رسیدم که فقط یه باگه!
بلاگر خدا نیست که باگ نداشته باشه!؟ هان؟

خدای بی باگ، خدای بی باک... بی خیال، حوصله ندارم توی نوشته‌هام به خدا گیر بدم، بعضی‌ها انقدر ناله می‌کنند، آدمی احساس تعفن پیدا می‌کند. فکر اینکه چطور می‌توان با این انسان‌ها زندگی کرد هم می‌ترساندم، گاهی فکر می‌کنم بیخود نیست که تنهایند.
گندش را در آورده‌اند، بس است دیگر خب.
یک روز در جمعی می‌گفتم آدما روزی از قالب بچگی در میان که بفهمن نباید چیزی رو تقصیر کسی بندازن یا که حتا اگر کسی مقصره، نباید قضیه را هم زد. بوی گندش، اطرافیان را دور می‌کند! تا کی می‌خواهی بگویی رانگ پلیس رانگ تایم؟ تا کی می‌خواهی بگویی من چاقم، من زشتم، من کوتاهم، من فلان، باید بی خیال شد، نمی‌خواهم از این دری‌وری‌ها بگویم که می‌گن دست به زانوش بگیره پاشه بگه یا علی!!! منظور اینکه یو آر جاست آن یور آون...
گاهی بعضی آدما ناز کردن رو با غر زدن و غر زدن رو با ناله کردن اشتباه می‌گیرن، همه‌ی این‌ها رو هم با درددل اشتباه می‌گیرند. بعد خب می‌دانید؟ همان ندانید بهتر است، حالتان بهم می‌خورد.

۱۳۹۱ آبان ۲۳, سه‌شنبه

حرف‌هایی که نمی‌زنم

این قضیه که هی فلانی من اِن ساله بلاگت رو می‌خونم، ولی تا به جال هیچ نگفتم و فیلان رو جماعت انقدر گه‌ش را در آوردن که اگر آدمی حقیقتن هم این کارو کرده باشه، دیگه به خودش اجازه نمی‌ده که از قضیه دم بزنه.
نه که ملالی باشد، غرور نمی‌گذارد، تو گویی که غرورِ عنه؟ غروره اونجاییش اود می‌کند که به چه پیش پا افتادگی باب آشنایی را باز کرده‌ای.
البته حماقت محض است که کسی انتظار داشته باشد خب حالا که من انقدر تو را خوانده‌ام و اندازه‌ی شیش سال خواندنت می‌شناسمت و حس صمیمی بودن با تو را دارم، پس تو هم بیا و با من صمیمی باش، چای نخورده دخترخاله شو، گل بگو و گل بشنو. 
میدل‌فینگر را برای همین واقع گذاشته‌اند دیگر.
ولی حالا بیایی و حرفی هم از قضیه نزنی، خب وقتی بی هوا بری جلو، بی محلیِ طرف شاید بکشد آدمی را، آخر تو کسی هستی که اندازه‌ی شش سال خواندنش می‌شناسی‌اش. اینکه او حتا نامت را نداند و اگر هم تو را در گودر دیده یا که حتا بین هزار فرند فیسبوکش دارد، هیچ شناختی از تو ندارد اصولن تقصیر تو یا او نیست، در اکثر موارد فقط گرفتار معذلِ خب که چی؟ شده‌ای و حتا کامنت‌ها یا که حرف‌هایت را بعد از نوشتنش، پاک کرده‌ای و پنجره را بسته‌ای. این جور وقتاست که قبل از بستن تب یا به لینک دیگه‌ای رفتن دستت رو می‌ذاری رو بک‌اسپیس تا همه‌ی کارکترها دونه به دونه پاک شن و پاک شدنِ حرف‌هات رو ببینی، حرف‌هایی که نزدی.
 اینطوریه که میای این‌ها رو توی بلاگت می‌نویسی، چرا که اینجا اصلن جاییست که خب که چی‌هایت رو بنویسی دیگر.
و خب راهت رو هم بکشی و بری و هیچ وقت هم حرفی نمی‌زنی برایش.

۱۳۹۱ مهر ۲, یکشنبه

مچ میکر خوبی بودم قدیما

Where the truth lies
تازه همین امشب از لینکی که سایه توی توییترش داده بود یافتمش.
نمی‌دانم کیست، فقط از خواندن پست هایش فهمیدم اسمش آیداست.
دنبال شناختش بیش از آنچه که در بلاگش می‌نویسد هم نیستم.
بعد از خواندن همان لینکی که سایه داده بود، توی گودر سابش کردم و نیم ساعتی که روی پست‌هاش افتادم و خواندمش، آمدم که این را اینجا بنویسم که شما هم اگر نخواندیدش، بخوانیدش خب، خب آخه ناز می‌نویسد.
من خرابِ ناز نوشتنِ آدمام...
همین آدما هستن که روزمرگی‌هاشون رو خوندن این فکرو به ذهنم می‌ندازه که اگه اینا می‌نویسن، من چه گهی می‌خورم پس توی بلاگستان با شر و ورهام؟

۱۳۹۱ مهر ۱, شنبه

346

دیروز سر ظهر تکستی اومد برام با محتوای
From today and for 3 days all the muslims will stop using Google and Youtube. Because they refused to stop showing the film 786, that made fun on our prophet SAW. Taking less than 2 min to fwd this msg so that we can answer Allah SWT when he asks us what action we took when his beloved SAW was insulted?
با خودم فک کردم گوگل و یوتیوب؟ پدیده‌ها یوتیوب هم که آخه متعلق به گوگله! من اصلن کمِ کم هشتاد درصد مصرف اینترنتم توسط گوگله، میانگین هم که در نظر بگیریم لااقل از سی تا از پروداکت‌های گوگل به طور دایم و روزانه دارم استفاده می‌کنم.
اصلن اینطوری که باشد، بی‌خیال استفاده از گوشی‌های اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچ‌هایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسه‌ی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمی‌کنه!

۱۳۹۱ شهریور ۲۸, سه‌شنبه

می گذرونم بلخره، باید بگذرونم

می‌دانید؟ می‌دانم که می‌دانید، فقط محض اینکه یادتان بیاید کدام یک از دانسته‌هایتان را می‌گویم، لازم است یک سری چیزها را بگویم.
یک قضیه‌ی معروفی هست.. که حتا می‌توانستم بنویسم همان قضیه‌ی معروف هست که فلان، یا که فقط بیایم خود فلانش را بگویم. انی وی داشتم می‌گفتم، یک قضیه‌ی معروفی هست که من بارها ازش دم زدم و بعدن دیدم که ای بابا دیگران هم عینن این را گفته‌اند و منظور به همان جریان آشنایی در وب و اینکه مورفیِ حرام زاده طوری ترتیب می‌دهد که تخمی‌ترینشان بغل گوشت، یک وقت می‌بینی در کوچه بالایی سکنا دارند و هر چقدر که انسان ها با تو بیشتر مطابقت دارند، دورتر می‌شوند و در آغاز فقط موضوع کیلومتر است و کنتری که لحظه به لحظه افزایش پیدا می‌کند، اما همین که کمی کم کمکی گذشت، بحث مرزها به وسط می‌آید و آن وقت است که...
از ادامه‌ی بالا بگذرم که تکراریست، نمودارش را هم اگر حوصله داشتم شاید روزی برایتان زدم سر در همین جا.
این روزها که وقت وبگردی‌ام از سر دوره‌ی نقاهتم آنقدر زیاد شده که بر فرض می‌نشینم پای گودر و پانصد توییت نخوانده از یک نفر - یک نفر ینی سلمان البته - را پشت سر هم می‌خوانم و خب یعنی آنقدر این روزها می‌خوانم یا که عکس نگاه می‌کنم، بعضی‌ها را که یادم رفته بود، از همان‌ها هستند که مرزهای خیلی زیادی با من فاصله دارند را دوباره درگیرشان شده‌ام و این اصلن خوب نیست.
حالا من می‌گویم درگیر و تو گویی عجب کس‌خولی، چقدرش مساله‌ست که می‌دانم به محض اینکه پایم از این خانه‌ی کوفتی برای کار بیرون رود، از بین می‌رود. فقط حسرت است که می‌ماند خب.

۱۳۹۱ شهریور ۲۰, دوشنبه

آدما؟ بگو بلاگر، نگو آدم

دیروز با نازنین رفیقی صوبت می کردم، اینکه چرا بحث به بلاگ کشید رو یادم نیست، آرشیوم یادشه، حوصله شو ندارم. خب نمی دونست من اینجا رو دارم! پرسیده بودم اهل بلاگ خوندنی؟ سوال کرده بود آدما چرا بلاگ می سازن؟ مگه مثلن تو همین فیسبوک نمی شه نوشت؟ اون لحظه رفقا یا کسایی که بلاگ دارن و اگر حتا ندیدمشون، انقدر خوندمشون که انگار سال هاست می شناسمشون، شاید این درست نباشه و باهاس گفت سال هاس رفاقت دارم باهاشون، یا که حالا نه، برخورد نزدیک دارم باهاشون! آدما چرا بلاگ دارن؟ قضیه ی غریبه ای در اتوبوس - اگه حسش بود لینک به گذشته می دادم - من رو که همیشه می گم یادتونه؟ بارها از این استعاره م استفاده کردم، حتا تو فیسبوک هم ازش حرف زدم، بلاگ خیلی وقتا حکم همون رو داره، خیلی وقتا جای دفتر خاطراته، از بی کسی و بی شونه ای و بی گوشی و اعم از کلیه ی مسایل مربوط به تنهایی که طرف می خواد ازشون حرف بزنه، ولی چون نه کسی هست، نه شونه ای تا سرشو بذاره، نه گوشی که حرف دلشو بگه و غیره میاد تو بلاگش می نویسه، یکی از دلایل بلاگ داشتن کمبود اعتماد به نفسه، نه اینکه هر کی بلاگ داره کمبود اعتماد به نفس داره ها! نع! این فقط یکی از موارد شایعه، همی این خود من خیلی وقتا حرف هایی دارم که دلم می خواد بگم، ولی با خودم می گم خب که چی؟ نه اینکه اگه بگم یا نگم فرقی در حالم نکنه، نه، موضوع فرد شنونده ست، اینکه طرف آیا واقعن می خواد گوش بده؟ اینکه طرف اصلن اهمیت می ده؟ اینکه رودربایسی در کار نیست و با میل خودش پای حرفت نشسته؟ و الخ. وقتی حرفاتو توی بلاگت بزنی، دیگه حرفاتو زدی و با خودت فکر می کنی اونی که اهمیت می ده و همه ی اونایی که تو خطوط بالا گفتم، خودش میاد تا ته ش می خونه، حالا هر چقدر طولانی، غیر از این ها، یه وقتا بلاگ نویسا حیف شدن، حیف شدگی در زمینه ی نویسندگی یا شعر و شاعری رو عرض می کنم. دلایل زیادن، بهرحال بعضیا هم مثل منن که از همون اول اون بالا نوشته بودم سرای بی قانونی من فیلان، کلن اگر بلاگ نویس ها رو دسته بندی می کردن، باید دسته ای در نظر می گرفتن تحت عنوان بی سبک ها، حالا شاید یک ترین هم آن وسط بشود اضافه کرد، سلمانمونم فک کنم همینطوریه، ینی تو همین دسته لیبل بخوره! می تونم تو این زمینه ده صفحه ی دیگه هم بنویسم ها، ولی یک بحثیه که باید مخاطب روبرویت باشد، بیشتر از اینش همینطوری گفتن فایده ندارد.

۱۳۹۱ مرداد ۳۰, دوشنبه

بامدادان

اینکه من گودر ندارم دیگر، خودش هنوز دردیست که خوب نشده و به درک و خب درک که دور است، شاید هم همین نزدیکیست و حالیمون نیست، مگه این نیست که می‌گن خدا از رگ گردن هم به آدمی نزدیک‌تره و اینا؟ ولی خو حس که نمی‌شه! شاید جهنم هم همی این بغل مغل هاس، انی‌وی پرت نشم، که خب اگه بخوام باز به خود این پرت شدنه بپردازم تو عالمی که من توش فک می‌زنم می‌تونم چه قصه‌های درازی برای همین تفاوت پرت شدن‌ها با هم بگم.. داشتم از نبود گودر می‌نالیدم، یکی دو روز پیش بود فک کنم، دیدم آیدین پورضیای از نبود گودر نالیده و گفته به درک که خسته شدین و این‌ها. خب خیلی راس می‌گفت! آدم که نمی‌تونه هی بیاد اینجا پشت سر هم پست بذاره که! ینی اینکه نه اینکه نشه، نه اینکه نتونه، نه اینکه قانون نا نبشته ای باشه یا همچون دری وریِ مشابهی، نه، موضوع اینه که حال نمی‌ده! حالا اصن همه‌ی اینا رو گفتم که اون اول بگم که از اونجایی که درک دور است، ما به تخممان حواله می‌دهیم و هر آنکس که خوشش نیامد، راه خرش را کج کند برود یک بر دیگری.. یک آشناهایی دارم من از همین گودر و این‌ها، البته اونی که اول اومد توی ذهنم بابت این موضوع، از گودر نبود، من خودم آوردمش توی گودر، بعدن که آشناییتمان از حول محور نت خارج گشته بود و حالا ایناش مهم نیست، ولی خو اون خیلی وقتا این حرفو می‌زد یا شاید حتا هنوزم اگه حرف پیش بیاد بزنه که شما مردا اگه این تخم رو نداشتین چی کار می‌کردین؟ و خب اینکه من می‌گم از هر چیزی دم دست تره خودش یه پا جواب اون هم هست.
آخ که چقدر شر و ور می‌نویسم من! خسته شدم. از این همه اراجیفی که بهم می‌بافم صب تا به شب...
این روزها چقدر به جای گفتی تخمی، خواسته‌ام با شعور باشم مثلن کمی، گفته‌ام شخمی، تا شاید به کسی بر نخورد، یا که لااقل کمتر کج بشود چهره‌هایشان. حوصله‌ام سر رفته است بسی.
سر شبی بود یکی از رفقا می‌گفت کامران توام دچار خودسانسوری شدی، بهش گفتم من در زمینه‌ی مبارزه با خودسانسوری رشادت‌ها کرده‌ام در عرصه‌ی اینترنت، چطور که یک همچین تهمتی به من می‌زنی؟ گفت قبلن چرا، ولی الان نع! گفته بودم کجا من خودسانسوری کردم؟ گفت توی همین فیسبوک - همین رو برای این می‌گفت، چون توی فیسبوک چت می‌کردیم. - گفتم اینکه من دیگه کمتر رکیک حرف می‌زنم از سر ادد کردن اساتید یا که جمعی از فامیل است.. گفت خب این خودش خودسانسوریه دیگه، گفتم فامیل فکر می‌کنی کی رو می‌گم؟ فلانی رو می‌شناسی؟ من از اون هم ابایی ندارم، اما فلانی که می‌شود پسردایی‌اش به من گفته که نکند که حرفی بزنی‌ها، آبروی من می‌رود که خب من گفتم به تخمم، ولی خب دلم هم نخواست که حرف این یکی را زمین بزنم. وگرنه که خب این درست است که ماه‌هاست یکی دو خطی توی درفت گوشی‌ام خاک می‌خورد برای نوشتن توی جایی مثل فیسبوک، البته اینکه کسی بیاید فکر کند و بخواهد بگوید که کامران تو چقدر احمقی، خب لیستی بساز و از دید اون‌ها نوشته‌ها رو پنهان کن و غیره که زر مفت است! انگار که حالا خودم بلد نبودم یا نمی‌دونم! حسش نیست، می‌دونین؟ یا کاری نباید انجام بشه یا وقتی انجام می‌شه درست انجام بشه.
هوم، ولش کن، حوصله‌ی ادامه دادن حرف‌های بالا رو ندارم، خسته شدم، نشستم پای لپ تاپ پدر، هوم، پدر، یادم نمیاد تا بحال صدایش کرده باشم پدر، فقط وقتی جایی ازش صحبت کردم اینطور گفتم، یک وقت‌هایی اصلن نباید گفت بابام فلان، چرا که بابای تو برای تو باباست، برای دیگران باید پدرت باشد. آره، مثلن بدانند اینکه تو صدایش می‌کنی جی‌جی، دلیل ندارد که اون‌ها غیر از آقای فلانی - الان ینی فامیلش - صداش کنن.
البته صد سال یک بار هم آقای فلانی صدایش نمی‌کنند، بهش می‌گویند حاج آقا فلانی.
اینکه من از کجا به کجا می‌رسم در نوشته‌هایم، فقط نمه‌ای حکایت از درون ذهن آشفته‌ام دارد. بعضی وقت‌ها، مثل همین الان، بعضی چیزها انقدر سریع گذر می‌کنند که حتا به نوشتن هم نمی‌رسند. امروز بعدازظهر سر یه صحبتی به خواهرم، صحبت از سرعت تایپ شده بود، رفتم توی یکی از همین سایت‌هایی که می‌شه سرعت رو باهاشون تست زد، انقدر کلمات دری وری میاورد که خب نمی‌شد با سرعت نوشت و تایپ فارسی‌ام محدود شد به پنجاه کلمه در دقیقه و فکر کردم وقتی این کلمات شر و ور رو پنجاه تا می‌زنم، حتمن وقتی از درون ذهنم می‌نویسم - مث الان - سرعتم باید دور و بر هشتاد نود کلمه در دقیقه باشد. با همه‌ی این وجود انقدر که سریع گذر می‌کنن مسایل، خیلی‌هاشون به کلمه‌ای تبدیل نمی‌شن که بیان توی تکست باکس ایمیلم برای نوشتن این لانگ پست مسخره.
قبل‌ترها یادمه وقتی چنین پست‌هایی می‌نوشتم، توی خود متن مطرح می‌کردم این موضوع رو که اصلن فکر نمی‌کنم کسی به این خطوط پایین رسیده باشد و چون چند باری ضایع شده بودم توسط رفقایی که می‌خوندن، تصمیم گرفته بودم که دیگر اصلن به این موضوع نپردازم و این تفکر برام پیش اومده بود که کاری غیر حرفه‌ای و مبتدی گرانه است و همون قضیه‌ی ساچ عه روکی میستیک که توی تیکه کلام‌های روزانه‌م به وقت نیاز به کار می‌برم هست. عاره، اینطوریاست، گرچه که الان حقیقتن این سوال برام پیش اومده.. می‌دونی؟ یه وقتایی هست، می‌شینم یکی از همین پست‌های این چنینی رو می‌خونم از افرادی که بر فرض سال‌هاست می‌شناسمشون و اون‌ها حتا اسمی از من نمی‌دونن، شاید حداکثر چیزی که از من دیده باشن، یه آی‌پی باشه که اون هم خب براشون ناشناسه صددرصد و بخاطر سپرده نمیشود که! آره، یه وقتا که همچین متن‌هایی رو می‌خونم، نصف جاهاش با خودم می‌گم بسته، تا فلان خط رو می‌خونم، دیگه نمی‌کشم، می‌گم اگه از اینجاش درست نشد، از اینجاش اگه جذاب نشد واسم دیگه نمی‌خونم، ولی خب همه‌ی این‌ها برام شده زر مفت. زر مفتی که تحویل خودم می‌دم، آدما نسبت به شناختی که ازشون دارم، حال اینکه ندیدمشون، اینکه حتا یک کلمه هم باهاشون حرف نزدم، اینکه صداشون رو نشنیدم، اینکه فلان و بهمان و زهرمار، اصلن مهم نیست، اون خیالی که من ازشون سراغ دارم مهمه، وقتی توی خیال مهمِ من مهم باشن، خطوط طولانی که هیچ، صفحه‌های دراز و تومار مانندشون رو هم خوندم و می‌خونم، یه وقتا عاشق بعضی از کسانی هستم که می‌خونمشون، می‌دونی؟ مثلن یه چیزی می‌نویسه طرف، با خودم می‌گم ای جان، ای جان به این نگاهش، یه وقتا شده طرف حتا فقط یه مصرعی روی عکسی نوشته و به عنوان پست گذاشته روی بلاگ، واکنش من چیست؟ من می‌گویم آخ، آخ که چقدر تو نازی. می‌دانید؟ اصلن انگار دلبری می‌کند از من. بی خبر.
حال اما، من نه ناز می‌نویسم، نه خودم ناز هستم که خب بعد از این همه نابودی، با این یک تکه که خودم ناز نیستم نیشم کمی نم نمکی باز شد، آخر می‌دانید؟ من از اوناشم که به قول رفقای قدیمی که می‌گفتن فلانی من اگه قیافه‌ی تو رو داشتم، فلان چارراه رو می‌بستم... خلاصه اینکه برای خواننده سخت است به این خطوط برسد، بدون اینکه بپرد از سر تک و توکشان.
مدتیه با یکی از اساتید، همونی که اون اول گفتم تو فیسبوکه و اینا، تو همی این فیسبوک ارتباط دارم، موجود جالبیست، دو ترم باهاش کلاس داشتم، یک ترم رو که شونزده جلسه باید باهاش کلاس می‌داشتم رو جلسه‌‌ی چهارم رفتم سر کلاسش، ینی وقتی که اصلن باید حذف می‌شدم، یک ربعی مونده بود به آخر کلاس که رسیدم، شیش طبقه پله رو رفته بودم بالا، اواسط اردیبهشت بود به نظرم، کلاس که تموم شد، رفتم پیشش و بعد از سلام علیک و این‌ها، گفتم استاد نمی‌تونم بیام کلاستون، ساعتش برای کار من نابود است و... پریده بود وسط حرفم و گفته بود جناب فلانی، این موضوع اصلن مهم نیست، شما فقط آخر ترم اگر نمره بیارین، من براتون حاضری رو می‌زنم. کمال تشکرم رو ابراز داشته بودم و دیگر ندیده بودمش، تا اینکه یک هفته قبل از امتحان که همین یکی دو هفته پیش بود، بچه‌ها خبر دادن که هی فلانی، فلان پنجشنبه بیا کلاس، استاد می‌خواد بخشی از سوال‌ها رو بده، می‌دونم که ممکنه کسی که این خطوط رو بخونه، با خودش بگه چه دانشگاهی می‌ری تو! که خب نگو که نیام دانشگاه خودت رو با هزار تا دلیل دیگه بزنم تو سرت، بگذریم از اینش، اون روز رفتم سر کلاس و نیمی از سوال‌ها رو تقریبن گفت و اون میون خوش و بش‌ها کرد و حتا حرف‌هایی زد که حسابی جا خوردم، حس کردم که این آدم چقدر من رو می‌شناسد، با اینکه چندان باهاش هم کلام نبودم، ولی خوب منو می‌شناسه، اون روز گذشت، تا امتحان رسید و من هم ذره‌ای وقت برای خوندن پیدا نکردم و رسمن رفتم گند زدم به ورقه و از همونجا ویلا - خیابونش - رو پیاده انداختم رو به پایین و به فلاح‌پور هم که رسیدم یک نگاهی کردم و آهی کشیدم از سر کوچه تا به آخرش تا رسیدم انقلاب و از اونجا هم تا چارراه ولیعصر رفتم تا برسم به محل کار.
تقریبن یک هفته پیش بود، یکی از بچه‌ها زنگ زد و بعد از کمی صحبت گفت کامی نمره‌ت رو دیدی؟ رو سایته‌ها، خدافظی و رفتم دیدم بهم نمره داده. مونده بودم، دیدم اینطوری راه نداره، رفتم تو فیسبوک براش مسیج گذاشتم و از این گفتم که خودم می‌دونم نمره‌م حتا اونقدری نبوده که بخوای دست بالا بگیری قبول شم و می‌دونم که خواسته با این وضعیتی که من دارم واقعن کمک کرده باشه و خلاصه از این باب حرف‌ها و تشکر و اینا. فرداش که جوابش رو خوندم، از خلوص بنده همی لذت برده و از کلماتی که به کار برده بود، کاملن مشخص بود که از کار خودش راضی‌تر شده که به منِ نوعی نمره رو داده و الخ.
من هم دیدم حالا که سر صحبت باز شده، بیام سواستفاده کنم، من هم که عاشق حرف زدن با کسانی که حرف زدنشون رو دوست دارم. گفتم فلان روز - همون پنجشنبه‌هه - یادته اون حرفا رو بهم زدی و اینا؟ چطو که آخه اینطور؟ برام توضیح داد...
و خب من خرابِ توضیح دادنش شدم، آدم کمیاب و نازیست، حیف که استادِ خانم رو نمی‌شود ازش درخواست رفاقت و معاشرت بیشتر کرد، مگر خودش پا باشد که خب اینطور به نظر نمیاید. وگرنه هم صحبتی با این افراد مایه‌ی سرافرازیست.
تو همین صحبت‌های این چند روز به من می‌گفت تو برات مهم نیست، بقیه چی بگن، وقتی یه چیزی رو نخوای، نمی‌خوای، خواسته‌ی بقیه مهم نیست، وقتی نمی‌خوای ینی نمی‌خوای...
این حرفاش درد داشت، چرا؟ یه روز یه نفر بهم می‌گفت تو وقتی یه چیزی رو بخوای و بهت بگن نه، سماجت نمی‌کنی، پافشاری نمی‌کنی تا به دستش بیاری و...
فکر کردم با خودم، چقدر سخته. آدمی هم این باشد هم آن و هر دو درست باشد و وضعش این.
با خودم فکر کردم، لعنتی خب وقتی من دلم نمی‌خواهدش، هزار نفر هم بیایند بگویند برایت خوب است، برایش خوب است، برایتان خوب است. نمی‌خواهم که نمی‌‌خواهم دیگر. اصرارتان بی فایده‌س عزیزانم.
و خب از طرفی هم فکر کردم، لعنت، من هیچ‌وقت طوری که او را خواسته‌ام کسی را نخواستم، حتا برای هیچ‌کس این چنین غرور زیر پا نگذاشته‌ام، اما وقتی گفت نه، با خودم گفتم می‌گه نه، نه ینی نه دیگر، وقتی نمی‌خواد ینی نمی‌خواد دیگه.
ساعت بیست دقه به دو شد، هه، مسخره‌ست.. نمی‌دونم بگم یاد چی افتاده‌ام، کشتی‌های غرق شدم، چک‌ها برگشته‌م، کاش یه چیزی بود بیشتر وصف می‌کرد، اینا حال نمی‌ده. به قول کدیین که هیچ هم ازش خوشم نمیاد، ولی خب یه وقتا حرفای توپی می‌زنه، بدبختی اینه که بدبختی هیجانش بیشتره. آره، باس حال بده یه وقتا.
بدترین چیزی که پست رو با ایمیل نوشتن داره اینه که نمی‌تونی برچسب بزنی روش و من هر چند وقت یه بار میام تو خود بلاگر و ده بیست پست آخر رو برچسب می‌زنم و میام بیرون. اما امشب خیلی دلم می‌خواست این پست رو برچسب بعدازنیمه‌شب‌ش رو حتمن بزنم.
برچسب بعدازنیمه‌شب، هم خاصه و هم خاص نیست، خاص نیست چون هر پستی، همین که بعد از ساعت دوازده شب و قبل از پنج و شیش صبح بوده این برچسب رو داره، خاصه چون خب بعدازنیمه‌شب بوده.

۱۳۹۰ اسفند ۲۵, پنجشنبه

سیگارم تموم شده

این روزا آدمای زیادی پیدا می‌شن که می‌گن یه روز باس بندازن برن که سر کوچه سیگار بخرن و دیگه برنگردن.
این از همون فرداهاس که عمرن نمیاد!
می‌دونی؟ باهاس به تاریخ پیوست.
این قمیشی، بیخود نیس که آقا و پیشوای خیلیاس(البته در حقیقت ما یه نفر رو بیشتر مدنظر نداریم)، ده آخه لامصب خیلی راس می‌گه وقتی تو اون آهنگه که اسمشم یادم نیست، فک کنم چوپان بود، برمی‌گرده می‌گه می‌روم جایز نیست، من رفتم.
آره برار، باس به این فک کنی که اگه سه سال پیش رفته بودی، الانه اگه یکی ازت خبر می‌گرفت، می‌گفتن سه سال پیش رفت سیگار بخره دیگه برنگشت. نه اینکه وقتی ازت خبر می‌گیرن، گوشی رو بدن دستت که خودت فک بزنی، بگی همین روزا می‌ندازم می‌رم سیگار بخرم بلابلابلالاب‌لاب‌لاب... که اگه یه نابودِ هالی‌دی مث من پشت خط باشه بت بگه دکمه سیکتیرت رو بزن فرار کن باو.

۱۳۹۰ دی ۳, شنبه

سرشار

بعد از گودر من و موندم و یه بار، یه کوله؟ یه خورجین؟ یه صندوق عقب؟ نمدونم، شاید خرابه، مثلن خرابه‌ای از کسشر.
ولی بیش از هر چیز همون شبیه باره انگار، منم مثلن الاغی که سر بالایی امامزاده هاشم رو می‌خوام برم بالا، منتها انقدر که سنگینه نمی‌کشم که برم، دنده سنگین می‌خواد که من ندارم، راستی هنوزم خر و قاطر هست اونجا؟ فکر کنم از هفت هشت سالگی تا حالا اون اطراف پیاده نبودم، یادمه تو همون سنین که بودم، چار پنج‌تا فسقل بودیم که دست هم رو گرفته بودیم به گفته ننه باباها تا گم نشیم و می‌رفتیم بالا، دست چپم تو دست پسر عمه‌‌هه بود و روم طرف دیگه که یه فشاری از پشت به دستم میومد، فکر کردم یکی دیگه از بچه‌ها می‌خواد دست ما رو از هم باز کنه و رد شه، بدون برگشتن طرفش محکم دست پسرعمه‌م رو گرفته بودم که دیدم فایده نداره، زورش خیلی زیاده، برگشتم که یه آبداری نثارش کنم که دیدم کله‌ی یه خر سفید داره به دستم فشار میاره. جیغ زدم در رفتم.
حالا اصلن موضوع چس‌ناله کردن از نبود این و بودن آن نیست. چرا که مدت‌ها پیش نبود گودر رو دایورت کردیم و بودن پلاس را حساب نکردیم، مسلمن به تخممان خب.
بگذریم، نه اینکه موضوع خودسانسوری باشدها، نع، دلم می‌خواد مثلن مرگ خودم یه کمی اینجا پاک و پاکیزه‌تر بنویسم تا گر انسان‌های متشخص از این اطراف  گذری کردند، عن‌شان نگیرد. ولی خو مثلن واژه‌ای نیست که عن گرفتگی رو بشه باهاش تطابق داد.
اینکه من بعد ان روز اومدم دوباره یه پستی بنویسم، موضوعی بود که نمی‌دونستم حقیقتن کجا بنویسم، موضوعی که محیط گودر رو می‌طلبید، ربط به فیسبوک داشت، ولی خود فیسبوک محیط مزخرفی داره که از نوشتن چیزهای خیلی ساده آدمی حالش بهم می‌خورد، خصوصن حالا! فکرش رو بکن، الانی که تصویر خواهرزاده‌ی چندروزه‌ام بالاترین پست روی وال فیسبوکم هست، بیام از چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بنویسم. که چی باشه؟ اینکه چرا من تو هر پیجی از فیسبوک می‌رم، ساجسشن پیج انجمن ایرانیان کسخل هم اون گوشه هست! درست که خودم رو به کس‌خولیت قبول دارم، ولی انجمن باس در و پیکر داشته باشه، نه اینکه هر کی رد شد سر خر رو کج کنه بیاد توش که! اوه، حالا اون اول که شرو کردم به نوشتن کلی راجب این قسمت از پست ایده‌ی کسشر داشتم ولی خو انقدر خره رو کش دادم، همه‌ش پرید...
پ. ن: دیروز خواهرم می‌گفت تازگی رفته کلاس ماساژ، به شوخی می‌گفت وقتی بیاد ایران می‌خواد مطب بزنه، گفتم منشی نمی‌خوای؟ منشی‌ت بشم من، گفت نه، تو خوراک اینی که الگو بشی، گفتم هوم، اونوقت هفته‌ای یه بار باس برم اپیلاسیون. گفت خاک تو سرت، بابام هم بغل دستم بود، زد تو سرم.
حالا چرا اینو گفتم؟ این نمونه‌ای از خالی نشدن کسشر از بدن منه، اوناییش که سر ریز می‌کنه تو محیط خونواده گفته می‌شه که البته حالا این نمونه خیلی استریلی بود، حضور ذهنم در همین حد بود فقط.
خسته شدم انقد که راه رفتم و شر و ور نگفتم.