دیروز با نازنین رفیقی صوبت می کردم، اینکه چرا بحث به بلاگ کشید رو یادم نیست، آرشیوم یادشه، حوصله شو ندارم. خب نمی دونست من اینجا رو دارم! پرسیده بودم اهل بلاگ خوندنی؟ سوال کرده بود آدما چرا بلاگ می سازن؟ مگه مثلن تو همین فیسبوک نمی شه نوشت؟ اون لحظه رفقا یا کسایی که بلاگ دارن و اگر حتا ندیدمشون، انقدر خوندمشون که انگار سال هاست می شناسمشون، شاید این درست نباشه و باهاس گفت سال هاس رفاقت دارم باهاشون، یا که حالا نه، برخورد نزدیک دارم باهاشون! آدما چرا بلاگ دارن؟ قضیه ی غریبه ای در اتوبوس - اگه حسش بود لینک به گذشته می دادم - من رو که همیشه می گم یادتونه؟ بارها از این استعاره م استفاده کردم، حتا تو فیسبوک هم ازش حرف زدم، بلاگ خیلی وقتا حکم همون رو داره، خیلی وقتا جای دفتر خاطراته، از بی کسی و بی شونه ای و بی گوشی و اعم از کلیه ی مسایل مربوط به تنهایی که طرف می خواد ازشون حرف بزنه، ولی چون نه کسی هست، نه شونه ای تا سرشو بذاره، نه گوشی که حرف دلشو بگه و غیره میاد تو بلاگش می نویسه، یکی از دلایل بلاگ داشتن کمبود اعتماد به نفسه، نه اینکه هر کی بلاگ داره کمبود اعتماد به نفس داره ها! نع! این فقط یکی از موارد شایعه، همی این خود من خیلی وقتا حرف هایی دارم که دلم می خواد بگم، ولی با خودم می گم خب که چی؟ نه اینکه اگه بگم یا نگم فرقی در حالم نکنه، نه، موضوع فرد شنونده ست، اینکه طرف آیا واقعن می خواد گوش بده؟ اینکه طرف اصلن اهمیت می ده؟ اینکه رودربایسی در کار نیست و با میل خودش پای حرفت نشسته؟ و الخ. وقتی حرفاتو توی بلاگت بزنی، دیگه حرفاتو زدی و با خودت فکر می کنی اونی که اهمیت می ده و همه ی اونایی که تو خطوط بالا گفتم، خودش میاد تا ته ش می خونه، حالا هر چقدر طولانی، غیر از این ها، یه وقتا بلاگ نویسا حیف شدن، حیف شدگی در زمینه ی نویسندگی یا شعر و شاعری رو عرض می کنم. دلایل زیادن، بهرحال بعضیا هم مثل منن که از همون اول اون بالا نوشته بودم سرای بی قانونی من فیلان، کلن اگر بلاگ نویس ها رو دسته بندی می کردن، باید دسته ای در نظر می گرفتن تحت عنوان بی سبک ها، حالا شاید یک ترین هم آن وسط بشود اضافه کرد، سلمانمونم فک کنم همینطوریه، ینی تو همین دسته لیبل بخوره! می تونم تو این زمینه ده صفحه ی دیگه هم بنویسم ها، ولی یک بحثیه که باید مخاطب روبرویت باشد، بیشتر از اینش همینطوری گفتن فایده ندارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر