۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

بارها سر مسایل مختلف پیش اومده که بعدش تو تصوراتم قلبی بیاد که صاحبش خودم بودم و ببینم که شکسته... این خیالات و توهمات هیچ‌وقت اون حالتی رو نداشته که انگار قلبه افتاده زمین و خورد شده، داغون پاغون شده باشه. نه! همیشه یه حالتی بوده که انگار ترک خورده، فقط گاهی این ترک‌ها بزرگ‌تر و عمیق‌تر بودن، گاهی هم شبیه گسلی بودن واس خودشون... ولی خوب همیشه جوش خوردن دوباره، مث زخم‌ها، بعضیاشون دیگه اثری ازشون نیست، ولی خودم خوب یادمه که یه روزی فلان‌جا این زخم رو خوردم، درست مثل زخم‌هایی که بعضی‌های دیگه هم یادشونه و می‌دونن فلان روز این زخم رو خورده بودی و یادت میارن، بعضی از این ترک‌ها رو هم بعضی‌ها یادشونه و ازش یاد می‌کنن، با آوردن اسمی، کوفتی، دردی، مرضی، زهرماری... این اسم آوردن‌ها مث کندن لخته خون از رو زخم می‌مونه، اولش حال می‌ده، ولی بعدش دهنت گاییده می‌شه. اون گسل‌ها هم همون زخم‌های عمیق و کاری هستن که هیچ‌وقت جاشون نمی‌ره، مث جای بخیه و شکستگی رو سرم یا کمرم، یا سوختگی سیگار رو مچ دستم، یا ...
قبلن‌ها با خودم می‌گفتم شکست، بد شکوند... الان می‌گم ترک خورده، ناجور...

هــوم، من هیچ‌وقت مال این سبک نوشتن نبودم، هیچ اسمی هم بلد نیستم روش بذارم(البته اگر داره)، ولی هر بار که خواستم بنویسم هم ریدم. اصل اون موضوعی رو هم که اینو واسه مقدمه‌ش شروع کردم به نوشتن رو یادم رفته، درست مث همین الان.
به هر حال مهم هم نیست.

۱۳۸۹ اسفند ۵, پنجشنبه

بست آو دِ بست

دبیرستان که می‌رفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..س‌کلک بازی‌ها، هیچ‌کس هم استقبال نمی‌کردا، ولی مجبور بودیم، می‌فهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری می‌کرد از این توطئه‌ها...
آدمای خونه‌‌های اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونه‌هاشون(اکثرن ویلایی) گوش می‌دادن که ما از روزنامه‌های صبح چه شر و ورایی تلاوت می‌کنیم.
هفته‌ای یه بار نوبت به منم می‌افتاد و همیشه ورزشی می‌خوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیه‌ی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونه‌ش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)
منم با اعتماد به نفس فوق‌العاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونه‌ش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.
جمع شد! از فرداش دیگه روزنامه‌ای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روش‌ها برای براندازیه.

۱۳۸۹ اسفند ۲, دوشنبه

گودر کف خیابون

بعد یه ساعتی که تو شهر چرخ زدیم و از وضعیت زندگی، کار و بچه‌هاش نالید.
گفت: ای بابا! دادا ما که بچه بودیم هی بابا ننه‌مون می‌زدن تو سرمون که بچه‌های مردم فلان بچه‌های مردم بهمان، بچه‌های مردم کوفت، بچه‌های مردم درد، بچه‌های مردم زهرمار... حالا هم که گنده شدیم، بچه‌مون از راه می‌رسه می‌گه بابا مامانای مردم فلان کارو می‌کنن براشون، بهمان کارو می‌کنن براشون... اِاِاِ! بشکنه این دست که نمک نداره، ریدم تو روح این مردم که اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم...
سر چهارراه که رسیدیم، پشت چراغ نگه داشت و نگام کرد، ابروشو داد بالا "کره‌خر چار ساعته دارم درددل می‌کنم واست، اونوقت نیشتو واسه من باز می‌کنی؟"، "می‌گم که تو احیانن گودری نیستی؟"، "گوگل ریدر؟ نه بابا، وقتشو ندارم!"، "هوم..."

۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه

ریشه‌یابی کلمه‌ت تو حلقم خواهرم

یک ربعی که تو گوگل می‌چرخه و پشت سر هم هی سرچ می‌کنه! می‌گه کـــامـــران!!!
زیر لب می‌گم یا خدا! سرویس شدیم رفت. بلند می‌گم ها؟
+ از کجا می‌شه فهمید که الان چه برندی خوبه، معتبره، به درد می‌خوره؟
- واسه‌ی چه چیزی؟
+ لوازم آرایش، لوازم خونه، آشپزخونه
- چقدرم که اینا به قیافه‌ی من می‌خوره!!! نمی‌دونم، ولی می‌تونم برات بپرسم.
+ از کی؟
- از گودر
یه خورده فکر می‌کنه، می‌گه گودر از گاد میاد!!؟
می‌خندم، می‌گم نـَــ... آره، از گاد میاد، خداست.

کجا رفت؟

رو زمین چرت می‌زدم، منتظر بودم از پای لپ‌تاپ بلند شه تا بشینم پای گودر، ساعت نزدیک 1:30 بعد از نیمه‌شب بود(به وقت پکن)، یهو داد زد مبارک رفت.
نشستم، گفتم "اوهَ!! کل ساختمون رو ترکوندی بابا!" دوباره گفت "مبارک رفت."، متفکر ادامه داد "یعنی کجا رفته؟"، پوزخند زدم. با ابروهای بالا رفته پرسید "تو می‌دونی؟"، با یه حالتی که انگار سوالش چقدر پیش پا افتاده‌ست گفتم "آره"، با ذوق و شوق گفت "کجا؟"، "به فاک... ایشالا نوبت ماام می‌شه"، وسط خنده می‌گه "که بری به فاک؟"، "که بدیمش به فاک"

۱۳۸۹ بهمن ۲۳, شنبه

خیال بازگشت نیست، هر چند...

وقتی می‌رفتم، گفت زود برگردیا. گفتم باشه.
وقتی رسیدم، گفت دلتنگتما. گفتم منم.
یه کم که موندم، گفت برگرد دیگه دلم تنگ شده. گفتم آخه تاریخ بلیط دست من نیست.

این‌ها گفتن زود نریا، تو رو خدا بیشتر بمون.
می‌گفتم یک ایران منتظرن برگردم. می‌خندیدن.

چند هفته‌ای که گذشت.
گفت از من فاصله بگیر، گفتم نه.
گفت نمی‌خوام، گفتم خیلی خوب حالا.
گفتم وقتی بیام می‌خوام ببینمتا، گفت من می‌گم نره، تو می‌گی بدوش؟

امروز دوباره گفتن بمون، گفتم باشه.
گفتن چطور شد پس؟ گفتم وقتی کسی منتظرم نیست، چه حالا چه دیرتر...
گفتن هفتاد میلیون نفر منتظرت بودن که! گفتم از اولشم یه نفر بیشتر نبود.
گفت یه نفر رو می‌گفتی یه ایران؟ گفتم وقتی یه نفر به همه میارزه... حتمن یه ایرانه دیگه.

او

تندبادِ من
آمد.
مدتی ماند، مرا رقصاند.
رفت.
دوباره آمد، مرا رقصاند.
باز رفت.
باز آمد، مرا رقصاند.
دوباره رفت.
دیگر نیامد، مرا نرقصاند.
رفت که رفت...

از تندبادی که رفت
موی ِ آشفته‌ای مانده است و
دل ِ پریشانی
*

*علیرضا روشن

۱۳۸۹ بهمن ۱۹, سه‌شنبه

بینا؛ شنوا

بعضی وقتا که هدفون تو گوش از خیابون رد می‌شم و فقط صدای موسیقی رو می‌شنوم. تنها صدایی که همیشه بعد از رد شدن می‌شنوم، بوق ممتد ماشین‌هاست که حتی از لابلای نوای موسیقی به گوشم می‌رسه و وقتی گوشی رو از تو گوش در میارم تا علت رو جویا شم، ادامه‌ی فحاشیِ راننده‌ها رو می‌شنوم که مدعیَن من خوار مادرم فلانند و اینکه اشاره دارن به کور و کر بودنم و من در عین اینکه دیگر عابرهای ایستاده در حال سر تکون دادن هستن که یحتمل من فاقد فرهنگ شهر نشینی هستم و بویی از فرهنگ رد شدن از خیابون نبردم، گوشی رو می‌ذارم سر جاش و به این فکر می‌کنم که هیچ‌کس نمی‌دونه که محو موسیقیَم و حال و هوام جای دیگه‌ای، پیش کس دیگه‌ایه...

۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

اومد پیشم نشست، خیلی آروم گفت: اون متنه بود، تو گودر...
من: کدوم؟
گفت: همون تنهاترین هدفون
من: آهان، خوب؟
گفت: از وقتی اومدی اینجا می‌بینمت که هر شب موقع خواب گوشیتو برمی‌داری، هدفونت رو می‌ذاری تو گوشت، چراغا رو خاموش می‌کنی، ملافه رو می‌کشی رو سرت و می‌خوابی.
من: تلخند

۱۳۸۹ بهمن ۱۲, سه‌شنبه

و پارکت چوبی را ساختند تا درست اون لحظه‌ای که می‌خوای سورپرایزش کنی، تو سکوت مطلق اتاق زیر پاهات قرچ کنه و سرشو بیاره بالا نگات کنه.
لبات آویزون بشه...