۱۳۸۹ بهمن ۱۹, سه‌شنبه

بینا؛ شنوا

بعضی وقتا که هدفون تو گوش از خیابون رد می‌شم و فقط صدای موسیقی رو می‌شنوم. تنها صدایی که همیشه بعد از رد شدن می‌شنوم، بوق ممتد ماشین‌هاست که حتی از لابلای نوای موسیقی به گوشم می‌رسه و وقتی گوشی رو از تو گوش در میارم تا علت رو جویا شم، ادامه‌ی فحاشیِ راننده‌ها رو می‌شنوم که مدعیَن من خوار مادرم فلانند و اینکه اشاره دارن به کور و کر بودنم و من در عین اینکه دیگر عابرهای ایستاده در حال سر تکون دادن هستن که یحتمل من فاقد فرهنگ شهر نشینی هستم و بویی از فرهنگ رد شدن از خیابون نبردم، گوشی رو می‌ذارم سر جاش و به این فکر می‌کنم که هیچ‌کس نمی‌دونه که محو موسیقیَم و حال و هوام جای دیگه‌ای، پیش کس دیگه‌ایه...