‏نمایش پست‌ها با برچسب شرح حال. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شرح حال. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آبان ۲۱, چهارشنبه

549

پارسال خرداد-تير بود كه با خودم عهد كردم ديگه فكر رفتن رو نكنم.
چند روزيه دوباره دارم فكر مى كنم دوباره بيافتم تو خطش و براش تلاش كنم.

۱۳۹۳ مهر ۱۶, چهارشنبه

539

هميشه كه حساب مى كنم در طول بيست چهار ساعت به طور متوسط شيش و نيم تا هفت ساعت مى خوابم.
اين روزا خوابم شديدن زياد شده، صبح ها هر روز به زور، تقريبن با يك ساعت تاخير بيدار مى شم.
از طرفى انقدر تو طول روز خوابم مياد كه مجبور مى شم چند تا صندلى رو توى دفتر بهم بچسبونم و دراز بكشم و خيلى ناباورانه به سرعت خوابم مى بره. نيم ساعت، چهل و پنج دقيقه.
از سر كار كه مى رسم باز ولو مى شم و نيم ساعت، يك ساعتى مى خوابم.
آخر شبم شده راس نيمه شب، خودمو به زور تا اون موقع ها نگه مى دارم، ديگه يازده كه مى شه كم ميارم ديگه، مى رم ولو مى شم و به زور نمى خوابم.
فقط چون دلم نمى خواد بخوابم، دليل خاصى براش ندارم.
دليلى براى خوابيدنم هم ندارم.
بهرحال اين روزا كه هيچ چيز به خواستن دل من نيست، چه با دليل چه بى دليل.

۱۳۹۳ مهر ۵, شنبه

537

چند شب پیش طبق معمول پشت به تی وی ولو شده بودم، داشتم 2048 بازی می کردم تا شاید بتونم از سد 4096 رد بشم که خب بازم نتونستم، مخم بیشتر از اونجا رو دیگه نمی کشه انگار... مامان شبکه ها رو بالا پایین می کرد و روی هر کدوم یکی دو دقه می موند، تو همين بالاپايين كردن ها یه جایی یکی گفت "آدما همیشه فک می کنن دنیا در حال گفتن قصه ی اوناس"، همون داستان هر کی فک می کنه خودش مرکز دنیاست و اینا. تا اومدم سرم رو بیارم بالا که ببینم کی داره این حرف رو می زنه! شبکه رو رد کرد. دوباره دراز کشیدم، یاد نمایش ترومن افتادم. وقتی برای بار اول دیده بودم چقدر دوستش داشتم، فکر کنم تمام آدمایی که فقط یه کم تخیلاتشون از حد معمول بالاتر بوده باشه بعد از دیدن اون فیلم تا یه مدت دنبال دوربین و این چیزها توی زندگیشون بودن یا حالا یک سری توهمات دیگه از قبیل اینکه همیشه کَس یا کسانی در حال تماشا کردنش هستن.

یه دوستی تو دسكريپشن يكى از عكساش تو اينستاگرام از قول آنا گاوالدا یه نوتی گذاشته بود:
"من آدم نرفتنم
آدم دوست موندن
یا اصلا آدم دیر رفتنم
خیلی دیر؛
اما وقتی برم
دیگه آدم برگشتن نیستم
آدم مثل قبل شدن نیستم
باور کن..."
از اون نوت ها بود که با خودت می گی سخن از زبان حال ما می گوید و اينا.

مى دانيد؟ يكى از بدترين زمان هايى كه شما به عن بودن متهم مى شين، زمانيه كه بايد ناز بخرين، ناز بكشين، به هر رِنگى كه دلش خواست برقصين، فحشتون داد هم قربون صدقه ش برين، انگار كه دلش بخواد بزنت، ولى تو توى آغوش بكشيش، انگار كه بخواهد فقط تو آغوشت بگريد، همه ى ظلم و جبر دنيا رو گردن تو بندازه، تو هم قبول كنى، دست تو موهاش بكشى. نگاه به چشم هاى خيسش بكنى، چشم هاى خيسش رو ببوسى. نوازشش كنى، توى بغلت بنشونيش و براش حرف بزنى، پاى همه ى حرفاش بشينى و ... اما... اما جبر زمونه نمى ذاره.
خورد مى شى، مى شكنى، اصلن دلت مى خواد كه بشكنى.

۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

531

سر صبحى با دنده ى چپى بس تخمى بيدار شدم.
دنده ى چپ به خودى خود تخمى هست، حال فك كن كه دنده ى چپت، تخمى هم باشه.
باز دوباره سرم درد مى كرد.
فكر كنم ساعت هفت و پنج دقيقه بود، نشستم لل تخت، به تخت خالى داداشم نگاه كردم، شست و اشاره م رو روى چشمام فشار دادم، بعد يه كم شقيقه هام رو دو دستى مالش دادم و چشمامو دوباره باز كردم، تمام حواسى كه تو اون لحظه مى تونستم جمع كنم رو براى تمركز روى تعادلم و اينكه چشمام سياهى - يا به قول بعضيا سيايى - نره جمع كردم و بلند شدم.
انقدر بد خوابيده بودم كه وقتى رفتم رو فرنگى نشستم و سرمو به ديوار تكيه دادم، براى چن دقيقه اى خوابم برد.
صداى آلارم گوشى كه روى تختم بود، بيدارم كرد.
حتا يادم نمياد خودم رو تو آينه نگاه كرده باشم، صورتم رو فقط با تماس آبى كه به صورتم مى خورد شستم. باز هم فين كردم و طى چند روز متوالى خونى بود. فكر كردم به سلومتى كه دارم مى ميرم، تلخند زدم و مسواكمو برداشتم، با چشماى بسته مسواكمو زدم، هنوز آلارمم روشن بود. خاموشش كردم. به انتظار تكست صب بخير گوشى رو باز كردم، سر جاش بود، لبخند زدم، درد سرم افزون شد. جوابش رو دادم و بلند شدم حاضر شم.
پشت ميز صبونه كه بودم مادرم نشست بغل دستم، انقدر نزديكم نشست كه بوى خوبش ميومد زير دماغم، گفت چرا ريشتو نمى زنى؟ گفتم هفته اى يه بار بسه ديگه، با تعجب هفته اى يه بار؟ از كى تا حالا؟ گفتم براى چى؟ براى كى بزنم؟ همينطورى خوبه.
بغلم كرد، گفت نمى خواى برى دنبال مداركت؟ گفتم نه، گفت چرا؟ گفتم هر وقت خواستم ادامه ش بدم مى رم مى گيرم، بهتره الان دانشگاه باشه، با يه صدايى كه معلوم بود مى خواد ذوقش رو مخفى كنه چون از شلوغ بازى خوشم نمياد گفت مگه مى خواى ادامه بدى؟ گفتم الان نه، سال ديگه، امسال رو بگذرونم. هيچى نگفت، با خودم مى گفتم طفلك. دلم مى خواست انقدر به پاى ماها نمى سوخت. يه لحظه چشام خيس شد و همون لحظه دوباره خشك شد، انگار چشمام اشكاشو هورت كشيده باشن. نمى دونم چه جورى.
بش گفتم قرار بود برام وقت آزمايش خون بگيرى گرفتى؟ گفت از دكترت بايد وقت بگيرم، نه از آزمايشگاه كه! گفتم باشه.
زدم بيرون، تو كوچه مثل هر روز چشمم دنبال ديدن همسايه ى پير و خوش مشربمون بود كه هم مسيريم، نبود، رفتم، ايستادن جايز نبود.
دفتر كه بودم از سردرد سرمو با دستام فشار مى دادم، فك كردم آيا هنوزم ادويل هاى ٤٠٠ گرمى بى رنگ گير مياد تو داروخونه ها؟ خدارو شكر كه انقدر كار داشتم، نه فقط وقت براى سر خاروندن كه وقت براى فكر كردن هم نداشتم.
چك هايى كه از مشترى ها جمع شده بود رو بردم بانك، از حواسپرتى سندهاى حسابدارى رو چن بار چك كرده بودم، اعداد مو نمى زد، همه ى كارهام دقيق انجام شده بود، اما يادم رفته بود مهر وصول به حسابم رو پشت چك ها بزنم.
تموم كه شد، ديگه يادم نبود براى خفظ تعادلم تمركز كنم.
از پله ها كه ميومدم، سرم گيج رفت، چند پله اى رو پرت شدم پايين، فقط پاى پيچ خورده ام درد مى كند، احتمالن درد كمرم فردا نمود پيدا كند كه بدنم خنك شد.
منى كه يازده شب رسيدم خونه، بعدش هم دوش آبگرم گرفتم براى تسكين دردهام، هنوز حرارت تنم معمولى نشده، چقدر گرممه، شايد هنوز حاليم نيست.
چقدر اين وسط تا حالا چرتم برده، اينو پابليش كنم و كپه ى مرگم رو بگذارم. :)

بى ويرايش

۱۳۹۳ مرداد ۹, پنجشنبه

528

هر چقدر احمقانه، با اينكه مى خوام از خواب بميرم.
ولى دلم نمى خواد بخوابم.
مى دونم كه دير يا زود، پنج دقيقه يا حداكثر ده دقيقه ى ديگه بدنم على رغم ميل باطنيم به نخوابيدن، مى خوابه.
انگار كه دلم مى خواد خودمو آزار بدم.
خودم هم نمى دونم چرا.
امشب از خودم مى پرسيدم به چى دل بستى؟ باد؟

هر چقدر دستم روى صفحه موند و هى خوابم برد و صفه ى گوشى روشن موند و بيدار شدم و درى ورى هاى تايپ شده رو پاك كردم بسه، بخوابم.

۱۳۹۳ تیر ۳۰, دوشنبه

524

گاهی وقتا، بعضی از رخدادهای زندگیت که به وقوع می‌پیوندن.
چه شاد و چه غمناک.
فرداش که از راه می‌رسه، با خودت یاد دیروزت میافتی، یه وقتا، ساعت‌ها و دقیقه‌ها رو هم یاد می‌کنی. شاید با خودت فکر می‌کنی یک روز گذشت... با خودت شاید تمام لحظه‌ها رو مرور کنی، شاید به روشنایی روز نگاه کنی و فکر کنی همین موقع بود که فیلان...
فردا که بیاد، اگه قضیه اونقدر برات مهم باشه که هنوز هم حالت دگرگون باشه، حساب روز دوم رو هم می‌کنی.
روز سوم؟ نه دیگه، روز سوم حساب ساعات رو نداری، فقط یا خوشحالی یا غمگین.
به یک هفته که رسید، با خودت می‌گی یه هفته شدها، شاید ذوقش رو کنی، شاید غمگین بشی از اینکه تموم شد، شاید رها شی از اینکه تموم شده، شاید خوشحال باشی که گذشت... كه این هم گذشت.
احتمالن دیگه با تاریخ یادش نکنی تا سر یک ماه، رخدادهای غمناک، بیشتر به یادت میان این موقع‌ها، شادها معمولن چیزایی‌ان که ديگه اگر قرار باشه ياد بياريشون سر يه سال به ياد مياريشون، گرچه كه گاهى انقد خوبن باز هم حواست هست بهشون...

اينو سه شنبه پيش نوشته بودم، مى خواستم ادامه ش بدم، ولى ديگه نمى دونم.

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲, سه‌شنبه

505

تنها كسي كه مي دونست حال خوشي ندارم خودش بود و خودش.
روزي چند بار بهم مي گفت خوبي؟
انگار كه حق نداشته باشم بد باشم.
بهش مي گفتم خوبم، اي، بدك نيستم. انگار كه اگه بگم حال نزاري دارم بهم بگه چرا بدي؟ بيخود كردي، خوب باش.

۱۳۹۳ فروردین ۳۰, شنبه

504

همین تازگی یکی یه گوشه‌ی دنیا انقدر شبیه ما بوده که نوشته بوده
WHEN
You are
JEALOUS
But you
DON'T HAVE
The rights
TO BE.
یک چند روزیست تلخند از روی لبمان پاک نمی‌شود.
ما، اون فاکدآپ‌هایی که از یه قماشیم، موجودات بافهمی هستیم، خرهایی هستیم پر از ادراک که وقتی آدما همینطوری عادی دلشون می‌خواد بفهمیم، همیشه می‌فهمیم.
ینی چی؟ ینی مثلن وقتی آدما برای معمولیا، خوبا، عنا حرفاشونو بزنن، ممکنه حرفی که ما توی دو جمله می‌فهمیم رو لازم باشه توی ده جمله بگن.
اما وقتی یه موردی هست که دوست ندارن بت بگن و قرارشون با دلشون اینطوریه که تو خودت بفهمی، صد سال سیاه نمی‌فهمیم، تا اینکه بلخره دیر می‌شه و کار از کار می‌گذره و خودشون میان بت می‌گن، ولی دیگه دیره.
تازه یه وقتا این گفتنه، همین "دیگه دیره"ها، واس اینه که لست چنس رو بت داده باشن، ولی تو از اون قماش بگارفته‌هایی هستی که قرار نیست بفهمی.
مثلن الان این حرفای منو، شما نمی‌فهمین، فک می‌کنین دارم کسشر می‌گم، ولی هم‌قبیله‌ای‌هام می‌فمن از چی می‌نالم.
ما لعنتی‌های دوست‌داشتنیِ احمقی هستیم، خودمون آگاهیم.
مثلن ما الان که این‌ها رو نوشتیم دلمان می‌خواهد با فرهاد بخونیم
در روزهای آخر اسفند، (مثلن بیست و پنج اسفند)
در نیم‌روز روشن،
وقتی بنفشه‌ها را
با برگ و ریشه و پیوند و خاک،
در جعبه‌های کوچک چوبین جای می‌دهند.
جوی هزار، زمزمه‌ی درد و انتظار،
در سینه می‌خروشد و بر گونه‌ها روان.
ای کاش آدمی،
وطنش (مثلن استعاره از دلش) را هم‌چون بنفشه‌ها
می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست!
در روشنایی باران،
در آفتاب پاک،
در نیم‌روز روشن...
به خدا اگه بفهمین.
چرا دستم بوی کبریت می‌ده؟
چرا یه سری از این دوستای اینترنتی، شاد و خرم و خندان برای همون توی اینترنت نمی‌مونن؟ چرا هی می‌خوان ما رو بکشن بیرون از توش؟ چرا هی می‌خوان خودامون رو ببینن؟ ما هیچ عن خاصی نیستیم. دوستشون داریما، منتها نه برای بیرون، شاید از اونایی که باهاشون می‌ریم بیرون هم بیشتر دوستشون داشته باشیم حتا، ولی دلمون نمی‌خواد ببینیمشون!
بعد سوال دیگه‌ای که مطرحه اینه که چرا ما برای اونایی که بهشون تمایل داریم مث خودمون برای اون دوست اینترنتیاییم؟
از اونجایی که تب "ــِـ" رو "ـه" ننوشتن خیلیا رو گرفته و یه سریام دارن تو این زمینه مبارزه می‌کنن، مث اون موقع‌ها که در راستای پینگلیش ننوشتن مبارزه می‌کردیم. لازم به ذکره، قرار نیست هر چیزی رو جنده کنین، شما اگه بلد نیستی همون مث قبل بنویس، من تضمین می‌دم کسی بهت گیر نده! فقط اینو بدون که "ــِـ" رو غلط نوشتنه، خیلی ضایع‌تره.
خب دیگه برم گم شم، افسردگی‌هام و باقی چس‌ناله‌هام رو توی خودم خفه کنم. دیگه حوصله‌ی نوشتن ندارم.
کاش از نیمه‌شب گذشته بود.
کاش بهار نمیومد.
کاش شبا هنوزم بلند بود.
امروز بم می‌گه چه هواییه! می‌گم اوهوم، می‌گه دونفره‌س، می‌گم هوا، هوای لواطه. می‌گه خاک بر سرت، می‌گم آدم به پسر که نمی‌گه هوا دو نفره‌س، باس اینطوری بگه.
این بالاییه قرار بود توییت بشه، حسش نبود.
خیلی ازینا رو می‌خواستم توییت کنم.
خیلیاشو سانسور کردم، نه از سر خودسانسوری، از سر "خب که چی؟"، از سر بی حوصلگی.
سابجکتم پونصد و چاره، هیه.

۱۳۹۲ آذر ۱۰, یکشنبه

484

نمی‌دونم چرا انقدر حس کوفتگی داشتم تو تمام تنم.
بعد از نهار، ولو شدم رو کاناپه که یه خورده استراحت کنم.
حوصله حرف زدن نداشتم.
برام چای آورد، با لیوان خودش رفت.
چای رو که خوردم، فک کنم ساعت دو بود.
خوابم برد.
با جوراب خوابیدن من از عجایب طبیعتمه.
هر بار با صدای وایبر بیدار می‌شدم، جواب می‌دادم و دوباره می‌خوابیدم.
صدام کرد، گفت پاشو روی سه نفره بخواب، چشمامو باز کردم که یعنی متوجه حرفات شدم ولی حالشو ندارم، خوابیدم.
دوباره با ویبره‌ی گوشی از مسیج‌های وایبر بیدار شدم، دیدم روم پتو انداخته، حس درآوردن دستم از زیر پتو رو نداشتم، خوابیدم.
طرفای پنج بود که از فشار مثانه بیدار شدم و نشستم.
دیدم خودش روی کاناپه‌ی بغلی خوابیده، لبخند اومد رو لبم که من با این هیکل روی یه نفره خوابیدم و اون روی سه نفره، پتویی روش نیست، گوله شده از سرما، پا شدم پتو رو انداختم روش.
با چشمای بسته گفت می‌ری؟ گفتم آره.
خوابید.
رفتم دستشویی و بعد هم کلن رفتم.

۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

467

خواهرش زر می‌زنه.
آدما خیلی خوبه که یه کاری نکنن - کنن - که حداقل ازشون متنفر نشی.
هی! بلخره نفهمیدم تجربه‌های خوبی می‌تونه داشته باشه یا تجربه‌های خوبی باید داشته باشه!؟
اومدم این پست رو نقطه‌دار - شماره‌دار - بنویسم، سبکی که هیچ وقت توش خوب نبود.
می‌خواستم این کارو کنم، چون موضوع‌های زیادی تو ذهنم بود که حرف زیادی راجبشون نداشتم.
ولی وقتی شروع می‌کنی پست نقطه‌دار نوشتن که مثلن هیچ‌کدوم ربطی به هم نداشته باشن و بتونی صد تا حرف بزنی، انگار هی کم میان حرفات و بازم کم میان حرفات، غیر از این مدام وسط‌ش چیزای دیگه یادت میاد که شاید ربط به حرفای قبلت داشته باشه.
می‌دانید؟ قرار نیست حتمن همه‌ی عالم و آدم بفهمن من چی می‌گم. همونطور که هر کسی قرار نیست آدمی رو بفهمه.
همونطور که هر کسی از من خوشش نمیاد، قرار هم نیست از خوندنم خوشش بیاد.
قبل از نوشتن این پست انقدر عصبی شده بودم، رفتم تو مستراحِ پارکینگ سیگار کشیدم، کاری که قبلن حتا یک بار هم انجام نداده بودم.
احمقانه‌ست زندگی.
خیلی دلم می‌خواست می‌نشستم سفسطه‌گری می‌کردم که کجاش هست و کجاش نیست، احمقانه بودن زندگی رو می‌گم، ولی خب اصلن حوصله ندارم.
ولش کن، ادامه هم ندم.

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه

448

این روزا به نسبت حد و اندازه‌ای که پر از حرفم هیچی نمی‌گم.
اصلن بیخود نیست همیشه آخر اسمم می‌نوشتم سایلنت که...
یه جمله‌ای هست خیلی جاها از قول هاوکینگ می‌نویسن که افراد ساکت درونشون پر سر و صداست، قصه‌ی منه.

دیروز برای چک‌آپ کلیه‌م رفتم پیش پزشکم، برام سونوگرافی نوشت.
دکتر سونوگراف گفت یه سنگ 4.8 میلیمتری توی کلیه چپت داری، یه چند تا بچه‌ام کرده.
نتیجه رو که پیش پزشکم بردم گفت لحظه‌ای نباید دهنت خشک باشه یا احساس تشنگی کنی، باید... گفتم می‌دونم دکتر، باید شاشم سفید باشه و فعالیت زیاد و ... حفظم، فقط یه وقتا انقدر می‌رم تو خودم که وقتی برمی‌گردم از بس گلوم خشکه حرف بزنم گلوم می‌سوزه...
مثل همیشه حال رفیق 20-30 ساله‌ش که بابا باشه رو پرسید و باز هم طبق روالی که ازم یه سری چیزا می‌خواد، خواست براش یه آیپد مینی بخرم بفرستم. گفتم چشم و خدافظی و اومده بودم بیرون، ساعت پنج و نیم بود، از رسالت تا چارراه ولیعصر تو اون ترافیک لااقل یه ساعت تو راه می‌بودم، تکست زدم به شریکم که من دیگه کلن نمیام.
وقتی رسیده بودم خونه، داداشم پرسید چی شد؟ گفتم کلن فقط توم قطعات دست دوم به کار بردن، خندید گفت امکانات نبوده، گفتم کاش مغزم دست دوم بود، برند نیو نبود، نگام کرد فقط، با خودم گفتم عوضش این یکی اندازه‌ی هزار سال خسته‌س، به دلم فکر می‌کردم..

بش می‌گفتم چرا غم داری؟ می‌گفت من، تو، اون، فلانی، هعی

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه

436

کامی کی هستم.
پنج و بیست و یک دقیقهی صبح چارشنبه س.
هوا داره روشن میشه کم کم.
صدای گنجشکا هم بلند شده.
چند هفتهایه خواب ندارم.
از اون شبا بود که با این همه فعالیت فکر میکردم تا صبح مثل خرس بخوابم.

۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

429

نیم ساعت پیش گفت ده دقه دیگه اونجام.
ده دقیقه قبل‌ترش گفته بود پنج دقه دیگه می‌زنگم.
بیست دقیقه قبل ترش گفته بود قطع کن، خودم الان می‌گیرمت.
تقریبن یک ساعت قبلش گفته بود پنج دقه دیگه کارم تمومه.
احتمالن ده دقیقه قبلش گفته بودم فلانی تا ساعت پنج بیشتر منتظر نمی‌مونه، بخوایم برسیم همین الانم از برنامه عقبیم، گفته بود فلانی غلط کرده.
چند دقیقه قبل‌ترش زنگ زده بود که تا الان کسی زنگ نزده؟ گفته بودم چرا، خانومت زنگ زد. پرسیده بود چی گفتی؟ گفته بودم گفتم نیستی، بعدن بزنگه.
وقتی می‌رفت گفته بودم خب خره می‌گفتی بیاد یه جایی همین اطراف.
...
الآن سه ساعت بیشتره رفته که نیم ساعت بعدش بیاد.
با یه همچین گوساله‌ای شریکم من.

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

427

امروزم که بگذره از دوباره سیگارو کنار گذاشتنم شیش روز می‌گذره، این بار رسمن شده بودم "کنار گذاشتن و از کنار ورداشتن"، هر روزی که نهار می‌خورم فشار می‌آورد، با خودم می‌گم اگه تا یه ساعت بعد از نهار هم دووم آوردم، پس امروز هم تموم شده.
الان ولی فقط ده دقیقه گذشته.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

۱۳۹۲ فروردین ۳, شنبه

395

سال‌ها بود منتظر تحویل سال ننشسته بودم، اینکه بشینم روبروی تلویزیون تا ببینم کی نوای تحویل سال به صدا در میاد یا که مثلن منتظر صدای شلیک توپ شروع سال باشم.
خیلی سال بود یا تحویل سال خواب بودم یا کنار هووی یار* بوده‌ام.
می‌دانید؟ آخرین باری که کنار سفره هفت سین نشستم سال هشتاد و پنج بود، قبل از اون رو یادم نمیاد کی بود. این هم که یادمه، بخاطر اینه که همون سالی بود که کل خانواده خارج از کشور بودن و اصلن پای هفت سین دیگران بودم.
ولی خب امسال قضیه‌ش کاملن فرق می‌کرد. خیلی عالی بود، من همیشه می‌گم جا برای بدتر\بهتر شدن هست، ولی اینقدری خوب بود که بتونم بگم پرفکت بود.
همین دیگر.
راستش موندم با هدیه‌های مونده در چمدانم چه کنم؟ حیف شد. حیف شدم، حیف اینکه اصلن دیشب رفتم آرژانتین، کاش مونده بودم همون جایی که بودم اصلن.
* کامپیوترم